Catch...by Simonis in Scheveningen

Gisteren wilde ik op tijd thuis zijn. Want het team van Mila's Gastrobar ging op stap. En hoe, na een mooi glas Deutz Champagne in de wijnbar werden we opgehaald door Kees. De chauffeur met een bus voor 9 personen. En hij bracht ons bij Catch in Scheveningen. Een prachtig restaurant, met hoe leuk in de toiletten onze eigen tegel uit onze badkamer en toilet. Mooi, stijlvol en vooral heel gezellig. Een mooi gezelschap, vrienden die met elkaar samen een prachtige dienstverlening neerzetten. En de wijnen gingen open, voor mij de Fransola, een prachtige sauvignon blanc van het spaanse wijnhuis Torres, uit de Penedes. Er was ook een hele mooie chardonnay, en later nog een rode wijn, een bourgogne denk ik. Ik bleef bij mijn Fransola, fris, mooi van smaak, genieten. Een enorme schaal met prachtige hapjes, oesters, sushi, verse zalm, verse tonijn, overheerlijke carpaccio een weldaad. Met heerlijk brood erbij, boter en olijfolie, kortom genieten in optima forma. En daarna kon je kiezen wat je wilde...en weer was dit genieten. Prachtige borden met vis, vlees werden geserveerd. En toen was daar weer Kees en werden we door het mooie Den Haag naar Wassenaar terug gereden. Hoe fijn, hoe goed, drie maanden na de opening van haar Gastrobar, trakteerden Mila en Simone ons op deze schitterende avond.
Tja en dan heb ik nu zomaar een vrije dag. Doe ik niet zoveel. Boekhouding bijgewerkt, krantje met koffie, straks een zonnebankje en eventjes op de fiets naar Voorschoten. Flessen wegbrengen, gewoon wat rommelen. En vanmiddag naar het LUMC. Kijken wat men daar voor mij in petto heeft. Een voorgesprek. Geen idee, wat ik kan verwachten, en dan de operatie na 15 november 2016. Ja, want eerst gaan we even een paar dagen naar Lissabon. Samen weg, Lissabon ik heb zo'n beeld van slenteren door de stad, met het oude trammetje omhoog en omlaag, wandelen langs de boulevard, niet zo spannend allemaal, maar wel heel fijn, eventjes weg.
De weken vliegen voorbij in mijn beleving. De herfst is voelbaar, koud in de auto vroeg in de ochtend, veel blad op straat, een mooi jaargetijde vind ik. Voor mij altijd een beetje mijmeren over wat er ooit was, en wat er is. Soms heb ik zo'n moment van bezinning. Dan denk ik na, over hoe het leven loopt of verloopt en het lijkt wel alsof ik dit in deze periode iets bewuster doe, dan in een ander jaargetijde. Het kan ook zijn, dat dit helemaal niet klopt en ik dit nu alleen maar zo voel. Ik geniet nog even na van al het goede van gisteren, en voel me rijk, dit alles zomaar mee te mogen maken. Het is fijn als mens, om onderdeel te mogen zijn, van dit team. Het team van Mila's Gastrobar. En...niet te vergeten, het team van Yarden Verenigingszaken. Gisteren had ik nog een gesprek op kantoor, over het feit, dat mensen 'ergens' bij willen horen. Bij een groepje mensen, of je nu vrijwilliger bent, of niet. Je wilt onderdeel uitmaken van een groep, een team. En gek is dan, dat dit gevoel ook weer anders kan worden. Dat je ooit vrienden had, die je nu niet meer ziet. Dat je ooit veel dingen ondernam met mensen, en nu niet meer. En toch hoort dat ook bij het leven, net als dat vallen van de bladeren, de evolutie, je verandert, je groeit, je beweegt mee met de stroom. Zo ook ik, zo ook mijn team. En dus voel ik me onderdeel van veel, hoor ik ergens bij. Een hele dikke zoen, voor vandaag, voor jullie.

Zomaar simpelweg tevreden zijn....

Zaterdag is echt mijn dag. Vanmorgen wat trager opgestaan, kopje koffie, krantjes, bloemen gekocht, die mooie herfsttint, en dan heerlijk te voet boodschappen doen. Kopje koffie bij Mila en Simone, de chique slager, die overheerlijke bakker, en nu aan tafel, tijdschriften lezen, kranten lezen en weer een kopje koffie. Met daarbij een goddelijk lekker stukje koek, gebakken door Floor met witte chocolade. Echt verwennerij in optima forma. Heerlijk is het dan. Net een heel mooi colbertje gezien, straks eens kijken of mijn maat erbij zit. En dit soort dagen, dan realiseer ik me weer, dat tevredenheid vooral in jezelf zit. In wat je doet en met wie. In die heel eenvoudige dingen, Leonard Cohen klinkt door de speakers, zijn laatste cd 'you want it darker'. Prachtig zo'n mooie beschaafde oude man, met hoed, en die heerlijke lage duistere stem. Nee, het is geen vrolijke muziek, maar voor mij is Leonard Cohen een muzikant, die ik al beluisterde op mijn kamertje op de boerderij en waar ik nog steeds intens van kan genieten. Beetje melancholiek, beetje verdrietig soms, en daarnaast ook zo inspirerend, zo mooi. Denk aan 'So long Marianne' een prachtig lied, een ode aan de liefde. Ik denk op dit soort dagen altijd terug aan mijn week. En de afgelopen week, was een mooie en vooral bijzondere week. Een geweldige avond in de wijnbar, bomvol, met veel tevreden klanten. Een mooie week met Verenigingszaken, leuke ontmoetingen, een gesprek met een bureau, over onze bedrijfscultuur. Interessant en boeiend, we hadden nog wel uren kunnen doorpraten. Mijn ernstige foto op het afscheid van Petra. Mooi, hoe mijn kop sommigen doet denken aan mijn vader. Ernstig, met grijze woeste haren, iets te lang meestal, en voor mij geeft dat mij een glimlach, die herinnering aan mijn vader. De man van wie ik zielsveel hou en altijd zal houden. Voor nu, een mijmering, een terugdenken, en een glimlach, omdat ik weet, dat bij iets loslaten, altijd weer iets nieuws hoort, een nieuw begin. En het lijkt alsof er van alles nieuw is begonnen, mijn nieuwe baan, die al niet meer zo nieuw is, mijn zijn in de wijnbar, mijn leven in Wassenaar, mijn genieten van koken, en de combinatie van wijn en spijs. Vanmorgen vertelde ik Mila over mijn voorgerecht en toen, na even denken, zij goedkeurend knikte, moest ik lachen. Want ja 'de chef' weet het echt wel, als het gaat over koken. Leuk he...voor nu, een heerlijk weekend, lieve groet, van mij, Aniet.

Vitaliteit en Pieter van den Hoogenband....

Hoe leuk is het, als je zomaar onverwachts op kantoor met Pieter van den Hoogenband in gesprek raakt. Ja, want Yarden is het meest vitale bedrijf van Flevoland geworden. Prachtig. En in dat kader raakte ik in gesprek, want sport, fruit en trappen lopen, maar ook lachen en plezier maken, is een basis voor vitaliteit. Met elkaar in gesprek zijn, stil staan bij iemands welzijn, en aandacht voor gezond eten en drinken. Leuk, we krijgen later een prachtige app, waarop we van alles kunnen bijhouden, over bloeddruk, gewicht, een stappenteller, kortom ben ik gezond en blijf ik dit?
Super gaaf. Mooi vind ik dat vitaliteit en hoe gezond te zijn en te blijven, nu past bij waar ik mee bezig ben. En oh ja, die Pieter is echt een ontzettend leuke vent. Geweldig. Alles is gefilmd, ik ben erg benieuwd!
En vanavond ben ik eventjes naar het afscheid van Petra geweest. Gek hoe vreemd het voelt om daar te zijn. Hoe snel kun je ontwennen en ook weer wennen in een andere omgeving. Hoe heerlijk ik het nu vind om in Almere te werken, hoe zaken volledig anders zijn geworden. Fijn om even bij Petra te zijn en lief, hoe zij mij noemde in haar speech. Een vorm van waardering over en weer naar elkaar. Mooi. En nu, heerlijk een stapel met kranten, een nespresso met een heerlijk koekje gebakken door Floor. Zomaar even tijd voor mezelf, voor niets, tijd om te genieten. Morgen lekker even onder de zonnebank. Fijn.
Mijn ingreep wordt verplaatst, na 15 november, en moet onder volledige narcose. Vervelend hoe die klier, leuk woord, is ingekapseld in een spier en dus operatief verwijderd moet worden. Ik moet woensdag weer naar het ziekenhuis, en dan hoor ik weer iets meer. Wordt vervolgd. Nu even niets...lekker niets. Fijn weekend, Anita

Fietsen door de regen...

Goedemorgen en terwijl Supertramp met zijn 'Logical song' mij omringt, Nespresso in het koffiekopje, een zonnebankje achter de rug, zit ik weer op mijn vertrouwde plekje. Lekker thuis, aan tafel, kranten en water erbij, heerlijk. Het is mijn favoriete moment van de week, zaterdagochtend. Vrij zijn, niks hoeft en alles mag. Fijn.
Gisterenavond gingen we eten bij een goede vriendin van ons in Den Haag, in Scheveningen eigenlijk, en wij besloten lekker te gaan fietsen. De weersvoorspelling was best okay. Beetje fris, maar goed, na een week hard werken, even de trappers te laten bewegen. Het lijf in goede conditie houden, zo heet dat toch. Fijn, beetje fris, en nog wat zoeken, welke weg te fietsen. Want met de auto rij je als vanzelfsprekend overal naar toe. En zo rond half elf, kwart voor elf, besloten we terug te gaan fietsen. En jawel, het begon voorzichtig te regenen en geleidelijk aan steeds harder. En al eerder had ik geconstateerd, als je naar huis wilt, dat je heel hard kunt fietsen, zo ook gisteren, ik schat in 35 tot 40 minuten waren we hier weer binnen. En toen begon het toch hard te regenen. We waren inmiddels best goed nat geworden hoor, maar wat is dat heerlijk, fietsen door de regen, alsof alles van je af glijdt. Heerlijk ontspannen, en na nog even een glas water, daarna heerlijk je bed in, slapen...een mooi begin van het weekend.
En nu met de muziek aan, denk ik terug aan de afgelopen week. Een mooie, maar vooral ook intensieve week. Mooie soms wel stevige gesprekken. Een geweldige dag weer met mijn Yarden collega's in de leergang 'succesvol leiderschap' een leergang waar ik af en toe docent mag zijn. Maakt me nog altijd zo blij. Ik vond lesgeven voorheen altijd erg leuk. Bij het ISBW, Schouten en Nelissen, de Politie, of voor Coachboulevard, Defensie. De interactie, het met elkaar delen van ervaringen, echt heel gaaf. Ook bij Yarden vind ik dit een prachtig onderdeel van mijn werk. Het mooie vind ik van dit soort momenten, dat je werkelijk dingen deelt. Dat je stil staat bij elkaar, bij onze onzekerheden, onze krachten en soms ook ons onvermogen. En dat je vanuit die veiligheid, dat vertrouwen, zo dicht bij de ander mag komen. Prachtig. Ook mocht ik deze week gespreksleider zijn bij een interview met 8 nabestaanden. Prachtig, praten over verlies, ervaringen delen, zodat wij kunnen en mogen leren. Wat doe je wel, wat doe je niet. Waar help je de ander mee, bij verlies, bij rouw. Wat me deze week ook heel erg bezig houdt is de discussie over 'voltooid leven'. Een mooi initiatief vind ik. Dat ik zelf mag bepalen, wanneer mijn leven voltooid is. Dat ik mag kiezen wanneer ik wil, om te stoppen met een leven. Weloverwogen. En als ik dan interviews lees, mensen op tv hoor vertellen, dat men wel 'klaar' is met die leven, dan denk ik vaak 'wie zijn wij dan, om anders hierover te oordelen'. Zelfbeschikking, zelf de regie hebben, zou ik in alle gevallen willen. Dus ook als het over mijn leven gaat. Beth Hart klinkt nu door de kamer. Beetje stoer, beetje rauwe stem, beetje jazzy vind ik...mooi. Lieve mensen, ik weet niet wat jullie allemaal gaan doen, hoef ik ook niet te weten. Ik hoop dat je je niet laat weerhouden, door de regen, die herfst in Nederland heeft ook wel iets toch. Voor sommigen is het herfstvakantie, geniet ervan. Voor anderen, waaronder ikzelf, is het gewoon weer lekker werken. Wat avonden, wat dagen, kortom best veel. Maar eerst weekend, een lekker feestje, beetje dansen denk ik vanavond. Gezellig, wat mensen zien van mijn oude team. Fijn. Want hoe mooi is het om af en toe mensen te missen, want dan weet je ook, dat wat er was, goed en echt is geweest. Ik wens jullie momenten van rust toe, even niks doen, dat boek lekker lezen, waar je zo graag in verder wilt. Een interview in de krant, zomaar even lekker samen zijn. Geniet ervan. Dag!

Leef!!!

Op deze heerlijke zondagmorgen, net uit bed, tv gekeken in bed, Nespresso gedronken zit ik nu aan tafel en luister, jawel gewoon naar het nummer Leef van Hazes junior. Lekker, vrolijk, ongecompliceerd en daardoor zo fijn. Ik moet dan gelijk denken aan mijn schoonmoeder, die geniet als ik een dergelijk nummer draai. En eigenlijk is het zo heerlijk, om gewoon even heel simpel te leven, alsof het je laatste dag is. En gisteren begon de dag goed en serieus, een mooie vergadering in Almere met het Hoofdbestuur en de Ledenraad. Constructief, mooie interacties, herverkiezing van een deel van het Hoofdbestuur. En toen ik om kwart voor drie thuis kwam, even een kop koffie en toen lekker een stuk gefietst. En bij Oscar en Elselien, een glas champagne, en eigenlijk fijn samen zijn. Hun twee kleine kinderen, een beetje spelen, voetbalplaatjes kijken, hoe mooi kan het zijn. Op de fiets terug naar huis, een stop bij Mila en op tijd thuis. Lekker wat gegeten, niets spannends of ingewikkelds, gewoon zomaar wat er is. Zondag is eigenlijk de enige dag, waarop ik niet gehinderd door tijd, een klok, een afspraak, gewoon de dingen kan laten zijn zoals ze zijn. Nu is dat nog koffie drinkend, luisteren naar muziek, de kranten, en verder niks. Straks rijden wij naar Oldemarkt, naar Leo, de man van Eveline. De eerste keer elkaar weer zien, na haar afscheid, haar uitvaart. Gek, lijkt me dat. Eef is mijn vriendin, Leo haar man. En hoe doe je de dingen dan met elkaar, zonder haar fysieke aanwezigheid hier. Ik vind dat altijd wel ingewikkeld. Hoe ga je door met leven, zonder je vriendin, met de mensen die om haar heen waren/zijn. Soms zijn er mensen in je leven, die samen tot jouw vriendenkring behoren en als de een dan wegvalt, dan ga je door met de ander. Soms is dat anders, en dan zoek je naar een vorm. En ach ik zoek niet zozeer, ik zie het wel...ik zal haar wel missen in haar huis, haar omgeving. En steeds het gevoel hebben, dat ze zo dadelijk gewoon de kamer weer in zal stappen. Wat is doodgaan, toch ingewikkeld he...ik had het er nog over met Jan, mijn jeugdliefde. Prachtig, wat een leuke man. Toen ik hem zag, snapte ik wel, hoe echt ons gevoel was, toen we jong waren. En hoe leuk het ook was. Hoe ik kon lachen met deze man. Nu een prachtige kerel, met veel gezamenlijke interesses, met een manier van kijken naar het leven, die maakt, dat je elkaar aansprekend blijft vinden. Ongeacht hoeveel jaar er tussen zit, en hoe frequent je elkaar wel of niet ziet. Soms maakt dat niet uit. Dan is wat er is, er altijd. Mooi. Als je mensen van vroeger weer ziet. Dan herken je die lach, die oogopslag. Die leuke dingen, waar je ooit voor bent gevallen. Geweldig. En dat gebeurde allemaal bij Mila. Vrijdag was een prachtige dag in en rond Wassenaar. Met collega's van Yarden, met mensen van Duinrell, met Annemarie. Kortom vrijdag was weer zo'n topdagje, waar alles samenvalt. Mensen, omgeving en verbinding. En dat is eigenlijk wat de rode draad in mijn leven is, verbinding met de ander. In mijn werk, met mijn directeur Ron, geweldig hoe leuk het samenwerken is. En terwijl Leonard Cohen zingt over the future, en ik lekker mee zit te deinen, wens ik jullie een mooie zondag toe. De zon schijnt voorzichtig, we gaan lunchen bij het Buitenhuis, hier net op de grens van Wassenaar en dan door naar Oldemarkt. Heb het goed met jezelf, met mensen om je heen. En niet vergeten he...leef! Dat heb ik zo geleerd van mijn vader, mijn lieve vader!! Leef!!

Thuis zijn en thuis werken

Lieve mensen, ik zeg altijd, dat ik daar niet zo goed in ben. Thuiswerken en thuis zijn, lekker met Nespresso achter mijn laptop. En naast mij de krant, en op vrijdag is dat AD Den Haag, het Parool en nu zelfs Trouw erbij. Genieten zeg. Nieuws komt op zoveel manieren bij me binnen. Ondertussen werk ik aan een document over 'het lidmaatschap van Yarden' en wat dit voor jou kan betekenen. En werkelijk als ik dan aan het denken ben, bubbelt het van de creatieve andere gedachten. Aan hoe je als Vereniging je kunt profileren, zodanig dat er veel mooie nieuwe dingen gaan ontstaan. Jonge mensen zich bij ons aan willen sluiten. Heerlijk. Maar ook mijn eigen leven, trekt gestaag aan me voorbij. En ik ben aan het zoeken, hoe ik daar ook mijn gedachten over dienstbaarheid, over service, over genieten van het leven, aan kan verbinden. Toch weer een eigen onderneming starten? Toch weer eigen dingen gaan oppakken? Ik hou zo van die ruimtes waar veel meer kan, dan alleen een winkel met spullen. Gekke, leuke initiatieven, een heerlijk kopje Nespresso, met een mooi stukje cake, of koek. Gezond, lekker, een paar flessen prachtige wijn, waar je werkelijk je vingers bij af gaat likken. Met hele kleine hapjes erbij. Maar ook met schitterende kunst aan de muur. Van Annemarie denk ik dan hoor. En met mooie spullen uit Frankrijk, of mooie brocanterie. Ik geniet intens, van al deze dingen en heb me voorgenomen, hier een plan voor uit te gaan werken. Voor als ik later oud ben, en niet meer zo hard hoef te werken. Heerlijk, perspectief, denken in kansen en mogelijkheden. Ik hou ervan en wil het graag. En tussen al die gedachten door, luister ik naar Tell the Truth van Eric Clapton en J.J. Cale live in San Diego. Ruig, ruw, en vol herinneringen...en als ik jullie nog een tip mag geven. Lees het boek 'Een klein leven van Hanya Yanagihara. Intens, als een boek over liefde gaat, dan is het dit boek wel...pfffft. Zo mooi. Fijne dag, ik ga weer verder met het werken hier thuis. Morgen weer mooie dag vergaderen in Almere...dus een soort verschuiving in de agenda. Komt allemaal goed. Met deze fraaie gedachten in mij. Dag! Aniet

De zon schijnt....

Ja het is 5 oktober 2016 en de zon schijnt, het is een beetje fris, maar de zon schijnt gewoon weer lekker verder. En niet alleen buiten, maar ook in mij. Soms staat je leven bol van die momenten, zo'n moment waarop mensen aan je vragen hoe het met je gaat, zo'n moment waarop je team wordt uitgebreid en Edward er bij is. Het moment waarop ik een enorme knuffel krijg van Adelheid zelf, omdat ons gesprek zo mooi en intens is. En dan kom je vandaag bij een school terecht en daar zie je leerlingen Havo 3 die kennis mogen maken met theatergroep TRAXX...waanzinnig. En het theaterstuk Weerzin, gaat over jongeren die te maken krijgen met een vorm van depressiviteit. Een wervelend stuk, intens, prachtig, het komt binnen bij mij, maar ook bij die klas. Jongens en meisjes, die emotioneel worden en hier ook over praten. Geweldig...ik heb met kippenvel op mijn armen, gekeken naar vier schitterende jonge acteurs, die met elkaar zoveel geven aan jou, aan mij, aan elkaar. Hartverwarmend...en nu werk ik een paar uur thuis, en wil ik vooral delen, wat ik heb gezien. Onderweg gestopt om mooie bloemen voor mijn lief te kopen. Romantisch als ik ben, en van Odile krijg ik witte chocolade spekjes, kortom...de zon schijnt, in mij en om mij heen. En weer voel ik, hoe mooi deze week is, mooie woorden van Sabrina als een dank je wel voor mij. En terwijl zij deze woorden uitsprak, voelde ik zo, dat het goed is, dat mijn keuze voor mijn werk bij Yarden Verenigingszaken goed is. Dat alles op zijn plaats is gevallen. Edward, die vol verve allerlei initiatieven oppakt. Het leuke is ook dat ik mijzelf dienstbaar voel zijn en zie zijn. De ander mag het podium, en ik faciliteer. Volgens mij is dat een houding die past bij de Vereniging van Yarden, faciliteren, ondersteunen en er simpelweg zijn. Je plaats kennen en ervoor zorgen, dat de ander zijn ding mag doen. Mooi ook om te zien, hoe ik nu kan luisteren en stil kan zijn, in een overleg. Ik hoef niet meer het hoogste woord. Mijn plaats innemen en me hier zo goed bij voelen. Genieten van alle mooie dingen, die ik vandaag mag ervaren. Maar ook de emotie die zo bij mij hoort, mogen voelen, steeds maar weer. Vandaag lees ik in de krant de brief van Marieke de Ridder, gericht aan haar overleden zoon Mees, die vorige week omkwam door een verkeersongeval. Haar zin 'we huilen, hebben verdriet en gaan weer door' voel ik en deze dan 'En dan jouw nalatenschap. In je sterven is er iets gegroeid dat groter is. Namelijk vriendschap, betrokkenheid en loyaliteit'. Prachtig wat een moeder, wat een vrouw, wat een mens, hoe zij deelt en hierdoor haar hand reikt naar ieder ander. Wat een voorbeeld...en weer schijnt de zon, door deze woorden. Weer ben ik geraakt, door hoe het leven geleefd kan worden, en hoe je vanuit het leven kunt delen, alles dat er is, je emotie, je vriendschap, je tranen, je armen. Ik denk aan de woorden van TRAXX 'je hoeft het niet alleen te doen'.
En juist deze woorden, doen je beseffen, hoe je leven is, het is van ons, van jou en mij, en met elkaar, alleen maar met elkaar, kunnen we onze doelen bereiken. Met die arm om je schouder, die knipoog, die hand die je opsteekt, die glimlach die je mag ontvangen, die kus op je wang, je hoeft het niet alleen te doen. Voor mij, nog een paar volle en intensieve dagen, Mila helpen morgenavond, zaterdag een Ledenraad in Almere, maar ook een borrel bij Oscar en Elselien, zomaar na een paar jaar weer. Gezellig. En zondag, naar Leo van Eveline. Want ook hij heeft die arm nodig, die knipoog, dat woordje, want Eveline is niet meer hier...en die leegte zal voelbaar zijn. Dat gemis, maar ook haar nalatenschap zal voortleven in alles waar zij voor stond. En ook hij, ook jij, hoeft het niet alleen te doen....bedankt TRAXX. Bedankt Adelheid, bedankt jij daar...en zoals Marieke de Ridder schrijft 'gelukkig is daar dat doorkijkje naar later. Hij belooft dat jij het goed hebt. Daar houd ik mij aan vast.' dus waar je ook bent lief mens, van wie gehouden wordt, ik ga er maar gewoon van uit, dat jij het goed hebt. En de zon verwarmt mij wel...dank je wel.