Opruimen.....

Aan het einde van elk jaar wil ik opruimen. Mijn hoofd leeg, mijn soms bezwaard gemoed leeg, mijn kasten netjes, overtollige spullen weg. Dus ben ik lekker aan het opruimen. En schrijf ik soms een kaartje, naar iemand, die ik lang niet heb gezien. Gewoon, om hem of haar nog iets te zeggen. Gek, hoe dat voelt en is om te doen. Maar ook ben ik muziek aan het opruimen, cd's en dat is helemaal gek. Want bij al die cd's hoort een verhaal, een concert herinnering, een ontmoeting, een moment waarbij er soms een glimlach verschijnt, of een traan, dat kan ook. Muziek, als ik aan mijn ouders denk, hoort daar muziek bij. Mooie muziek, maar ook cabaret, theater, Wim Kan, Toon Hermans, ik zie de elpees nog voor me. Maar ook Ramona van de Blue Diamonds. Mijn vader hield van de wat meer populaire muziek, daar werd je vrolijk van. Ik weet nog dat we ooit naar een concert van BZN zijn geweest, ergens in Dirksland, staat mij bij, vast in De Staver. Ik was nog heel jong...en altijd als hij dan BZN hoorde dan glimlachte hij en werd hij nog iets vrolijker. Zo is hij ooit met Noor, want Pa en Noor waren fan van Frans Bauer, langs het woonhuis van Frans Bauer gereden, geweldig toch, zo'n opa voor Noor! Mijn moeder hield van Ramses, en het nummer Zing, vecht, huil, bid, lach en bewonder draag ik nog altijd aan haar op. Uit haar collectie heb ik altijd nog wat muziek, en deze zal ik nooit wegdoen. In de auto, heb ik altijd muziek aan. Een rit naar Groningen, of naar Zeeland, is niet erg, door deze geweldige muziek. Tijden komen langs, en met een glimlach, zit ik luid zingend (beter als er niemand naast me zit) in de auto. En soms zie ik mensen kijken, want ik doe dit ook om half zeven in de ochtend. Geen probleem. Ook dat zit in mij, heb ik van mijn vader. Heel vroeg opstaan vind ik heerlijk. De dag langzaam wakker zien worden...het leven zien beginnen. Fijn. Dus mensen ik ben aan het opruimen. Maar met dit opruimen, ben ik ook door mijn agenda aan het gaan. En maak ik keuzes, wat wel en wat niet. Want zo druk als 2016 was, zo druk mag het nooit meer worden voor mij in 2017. Want mijn lijf protesteerde flink deze week. En dit maakt, dat ik ook hierin keuzes maak. En met dank aan mijn directeur, ben ik nu zomaar lekker vrij vanaf donderdag 22e in de middag tot 2 januari 2017. Ongekend he. En ik weet niet hoe dat bij een ander werkt, maar ik maak mij altijd wel voornemens voor een volgend jaar. En voor mij is dat - dicht bij mijzelf blijven. Mijn hart laten spreken. Betere balans werk en privé. Mijn vrienden meer zien en meer mooie dingen samen doen. Lekker naar de film gaan. Veel aflossen, zodat ik lekker nog vrijer kan leven, als ik straks niet meer werk. Genieten. Lekker de zon pakken. Fietsen met mijn nicht. Vakanties naar leuke landen, plekken. Mooie wijntjes drinken. Mila blijven helpen. Het lijkt heel wat...en het is eigenlijk een continuering van alles wat ik steeds al doe. Gewoon leven, lekker leven. Ik heb dit jaar gevoeld, gezien en gemerkt, hoe snel een leven zomaar voorbij kan zijn. Door ziekte, door een ongeluk, door...maakt niet uit wat. Afscheid nemen, heb ik veel gedaan dit jaar. Van mensen, waar ik echt veel van hou. En altijd van zal blijven houden. Ik kan al die mooie mensen, die niet meer hier bij mij zijn op aarde, zo intens missen. Ik praat tegen hen, draai soms een muziekstuk voor hen. Ik draag hen bij me, want zij hebben mij mede gevormd. Maar zij hebben me ook doen inzien, dat het leven zo ongekend de moeite waard is. En ik, wil dus gewoon door gaan met leven. Met mijn prachtige baan, mijn prachtige team. Met al die collega's en vrienden om me heen. Met mijn thuisfront, met al die mensen die dichtbij me zijn. Voor wie ik mijn hart geopend heb. Lieve mensen ik zal best nog wat blogs schrijven dit jaar. Ik denk even aan Manish, mijn vriend uit India, voor wie ik deze week, het afscheid van zijn vader heb mogen verzorgen. Ja ik, ik was voor even uitvaartleider. Ik heb samen met de Pandit, en met Majid, mijn collega uit West, een waardevol en bijzonder afscheid vorm gegeven. Hij leeft nu verder, met zijn vrouw, met zijn moeder Krishna, en ik mocht even dichtbij hen zijn. Met rituelen passend bij het hindoe geloof. Waardevol en intens, met een barra, in plaats van cake in de koffiekamer. Dank je wel hiervoor. Ach ja, mijn leven is rijk, en vol met mooie momenten. Ik koester deze...en wens een ieder de ruimte, om eens stil te staan bij wat er is. En dat te omarmen, hiervan te genieten. En te beseffen, hoe rijk je bent, met jouw leven. Dag....

Een miezerige zaterdag...een weekend, waar eventjes niks hoeft, heerlijk.....

En afgelopen week, was best vermoeiend vond ik. En daarom is het zo lekker, dat je gewoon helemaal niks hoeft in een weekend als dit. Lekker rustig thuis zijn, genieten van de kranten, leuk stuk gelezen over de theatervoorstelling 'nooit meer zonder jou' over een gesprek tussen een moeder en een dochter. Intens, indringend, omdat de moeder een echte Moslim vrouw is, en haar dochter eigen keuzes maakt. Prachtige voorstelling, die ik binnenkort mag gaan zien. Onder supervisie, of regie van Adelheid. Fraai om deze vrouw te kennen, vanuit mijn werk. Komende week, de 13e is er in Ockenburgh Den Haag, gelegenheid om te herdenken, samen met Karin Bloemen. Ik heb een aantal vrienden en vriendinnen uitgenodigd en hoop hen daar te ontmoeten. Omdat wij allemaal verlies een ouder van heel dichtbij meegemaakt hebben, heel kort geleden, of iets langer. En deze avond wordt aangeboden door Yarden, om stil te staan en ruimte te geven aan dit verlies. Mooi he...ja ik weet het, ik hoor zo vaak, van mensen om me heen, hoe trots ik ben op mijn bedrijf, mijn Vereniging, mijn werk. En het is echt zo. Punt. Volgende week vrijdag, dan rij ik door naar Breskens, ben ik heerlijk samen met mijn nicht en gaan we geweldig dineren in Etablissement 1880 in Groede. Om het jaar 2016 samen te vieren, om met elkaar te koesteren, hoe goed wij het hebben als twee nichtjes. Geweldig vind ik dit. Ik kan bij voorbaat al genieten. Dan blijf ik een nachtje slapen, en daarna rij ik even langs bij mijn vrienden Cees en Jolanda, in Kortgene. Om bij te praten, en champagne te 'lossen'. Gek eigenlijk he, Cees, mijn vriend die ALS heeft, en weet dat zijn leven echt steeds dichterbij het einde komt en zijn vrouw, ook zij leven nog zo optimaal als in hun situatie maar mogelijk is. En als je bij hen bent, dan mag je dichtbij zijn. Bij hun strijd, bij hun liefde, bij hen vooral. Waardevol. Dus zo rustig als dit weekend is, zo druk is het volgende week. Het jaar 2016 loopt op zijn einde, kerstgeschenken worden gekocht. Het is erg druk in het dorp. Vanmorgen stonden er heel veel Engelse, Amerikaanse kindertjes met kerstmutsen op te zingen, met belletjes in hun handen. Allemaal ouders erbij. Leuk en bijzonder, die sfeer hier in dit dorp. Annemarie en Rosanne gaan straks samen de kerstboom optuigen, en ik trek me dan even heerlijk terug. Ik hou hier niet zo van. Gek eigenlijk, want vroeger op de boerderij hadden wij een kerstboom met echte kaarsjes erbij. Veel pakjes erom heen en een emmer water, voor als er brand zou ontstaan. Die sfeer vond ik altijd wel leuk. En dit is nog wel zo, maar het gedoe met zo'n boom vind ik niks. En ik begrijp heel goed, dat de sfeer die hierbij hoort, wel heel fijn is. Of zou ik gewoon een beetje gemakzuchtig zijn. Eerlijk gezegd denk ik wel, dat dit zo is. Ik realiseer me wel, dat Annemarie hier echt bijna alles doet als het over dit soort dingen gaat. Ach ja, het is zoals het is. Ik kook wel voor vrienden enzo. Voor nu, lekker de kranten, interviews met Joop Braakhekke, kaarsjes aan. Fijn weekend allemaal. Liefs van mij, Aniet

Maandag 5 december 2016 - een beetje achterom kijken....

En vandaag heb ik een vrije dag. Heerlijk, alleen thuis, stilte in huis, en lekker wat rommelen. Tijd voor de krant, voetbaluitslagen lezen, maar ook zomaar nadenkend over alles wat er dit jaar gebeurd is. En dat is best veel. Zowel op werkgebied, als thuis. Als ik aan Yarden denk, dan realiseer ik me, dat dit bedrijf heel goed bij mij past. Een jas, die heel goed zit. En dat heeft alles te maken met de mensen, die daar werken, de keuzes die gemaakt worden, en soms ook de zoektocht die ik ervaar. De hoeveelheid veranderingen, de snelheid, maar vooral ook het lef. Dit bedrijf, staat ergens voor. Maakt keuzes en onderschrijft deze. En dit betekent soms dat het schuurt en dit mag. Mooi hoe we nu langzaam aan voelen, dat Zuidoost in beweging komt. Dat er echt in mei 2017 gebouwd gaat worden. Dat we vanuit onze keuze om dit een Yarden huis te laten zijn, waar werkelijk iedereen zich welkom en thuis mag voelen, onze plek in nemen. 2016 was ik hier mee bezig, 2017 en ook nog een stukje in 2018. En daarna laat ik dit los. Een ambitie die goed is, en bij me past. Loslaten en weer verder gaan. Zo was het ook in 2016 dat ik Cluster West los heb gelaten, een bewuste keuze van de directie en van mijzelf. Een keuze die pijn heeft gedaan, omdat ik van een aantal mensen in dit cluster ben gaan houden, op mijn eigen wijze. En langzaam aan zie je dat het goed is. Cluster West heet nu Noord-Holland en dat gaat best met Arnold aan de leiding. En ik, ik pak geleidelijk aan mijn nieuwe rol. Ook hier kom ik dingen tegen, waar ik nog wat zoeken zal, maar dat mag. Ik merk, dat ik met mijn nieuwe team, mijn weg gevonden heb. Dat ik het leuk vind om de brug te zijn, tussen het bedrijf en de Vereniging. Ja met een hoofdletter. Want Yarden is een Vereniging. En juist hierdoor maken wij het verschil. Het is tijd, dat we dit gaan uitdragen, en dat we vanuit een soort trots gaan handelen. Dus nu werk in vanuit Almere, ver weg van mijn huis, dat wel. Een lastig traject, veel files en veel lange reistijden. Maar als je hierom heen rijdt, dan komt het wel goed. We zijn met prachtige dingen bezig. Ik zal jullie op de hoogte houden. Dat is Yarden, ik zie mijzelf hier nog heel veel mooie bijdragen leveren. Ik geloof erin in dit bedrijf. Daarnaast mijn hobby, wijn, en de gastrobar van Mila en Simone. Soms twijfel ik over mijn bijdrage hier. En ik wil hier een constant iets gaan leveren. Dus echt vast op donderdagavond. Mensen verwennen met een aangename sfeer, met de smaken van Mila en een prachtig glas wijn. Ik zou zoveel meer willen doen, dan ik nu doe, maar dit kan niet, naast mijn werk. Maar dat ene vaste moment, dat ga ik inplannen. Voor het hele jaar door, los van mijn vakanties. Leuk, dan kan ik zeggen, 'tot volgende week'. En wijn, gisteren dronken wij een prachtige wijn, de Larone van Boschendal. Een prachtige rode wijn, Shiraz Mourvedre uit 2014, heerlijk bij wild. Perfect voor deze tijd. Ik ben gelijk gaan zoeken en heb deze wijn gevonden. Geweldig. Komt er dus aan. Dus in 2017 zal ik prachtige dingen gaan doen bij Yarden, en op donderdagavond Mila en Simone helpen. Kom gerust eens langs in onze Gastrobar, Achterweg 7 te Wassenaar. En terugblikkend op 2016 was het ook een jaar vol verlies, de vader van Annemarie, mijn vriendin Eveline, de moeder van Jolanda, ouders en schoonouders van vele vrienden, maar ook mensen, wat verder weg, vrienden van collega's, kortom, een jaar waarin verlies weer zo treffend raak aanwezig is geweest. En verlies doet pijn en herinnert aan eerder verlies. En bij verlies, denk ik altijd aan mijn vader. En nu, vandaag ook even aan mijn moeder, vandaar dat ik haar foto plaats. Al weer bijna 14 jaar geleden, dat zij is overleden. En gisteren vroegen Annemarie en ik ons af, hoe het leven zou zijn geweest, als zij er nog zou zijn. En ik bedacht toen, dat zij wel in de Ledenraad van Yarden zou kunnen zitten. Zij zou wel van zich laten horen en ik glimlach bij dit idee. Dit jaar, 2016. Een jaar, waarin ik voel dat ik ouder ben geworden, in jaren, maar ook, door al deze pijn. En een jaar waarin ik me realiseer, hoe gelukkig je kunt zijn als mens. Met je relatie, je vriendschappen, met al die mooie mensen om je heen, om me heen. Dus 2016, was en is, een prachtig jaar. Gezond zijn en genieten, dat is mijn advies aan een ieder. Leef, zoals die kleine Andre Hazes zingt, alsof het je laatste dag is, leef! En 2016 is ook wel het jaar geweest, waarin ik mijzelf bij de kop heb gepakt, afgevallen ben, gezonder ben gaan leven, ondanks al die mooie wijntjes, maar beter voor mijn lijf ben gaan zorgen. Een kleine ingreep, met een snel herstel, is volgens mij het effect hiervan. Ik doe mijn best, fietsen met mijn lieve nicht in Zeeland, en veel lopen, trappen op en af. Zorgen dat van Loon, nog heel veel jaren meegaat en mee kan gaan. 2016 was dus een rijk jaar. In alle opzichten. En 2017 gaat me nog veel meer brengen. Thuis, op het werk, de rust, de baken, de liefde, de vriendschappen, kortom 2017 wordt wel een mooi jaar. Blijf maar aangehaakt. Facebook laat ik wat meer los, en mijn blog blijft bij mij. Ik wens iedereen, een mooie afsluiting van dit jaar 2016 en een prachtig begin van 2017. Ik ga geen kerstkaarten sturen, ik zeg het zelf tegen je, als ik je zie. Ik zal een mooie boodschap schrijven, wat later deze maand. Nu, boodschappen, auto wassen, en dan naar mijn vriendinnetje Jannie. Fijn, lunchen in Kijkduin. Gezellig. Liefs, Aniet

En....weer beter? Jawel....

En nu zit ik hier aan tafel. Net een fotograaf langs geweest, David, van het NRC, gaaf, foto's met mijn oude bril op. De houten bril is te groot en glijdt constant van mijn neus(je) af. Ik lach, terwijl ik dit schrijf, want mijn koppie is wat smaller dan het lange tijd was, en nu, na de ingreep in het LUMC nog wat meer. Vanmiddag opgehaald door Carla voor een gesprek in Haarlem. Gek, daar weer te zijn. Ver weg, en toch dichtbij. En vooral een gevoel van 'het is goed, zoals het is' maakt zich meester van me. Om me heen, heerlijk gevulde wijnglazen, ik heb wat wijn besteld, Salice Salentino riserva Selvarossa 2012, prachtig uit Apulië, oftewel Zuid Italië. Een goddelijke wijn, in een prachtige kist. Fantastisch om zo te drinken, maar ook heerlijk bij vol smakende gerechten. Ook een kist met medaille winnaars uit de Bordeaux besteld. Ja ik ben van de kisten tegenwoordig. Omdat ik de spiegeltjes, de chateau namen die op een kist staan, spaar. En eraf timmer. De rest is prachtig hout voor de houtkachel en wat ik met die spiegeltjes ga doen, weet ik nog niet. Iets gaafs maken denk ik. Of laten maken. Maar hoe leuk zou het zijn, als ik zelf een creativiteit in mij ontwikkelen ga en hier dus iets mee kan. Wat dacht je van een kistje Chateau Cap Saint-Martin 2012 Prestige, lekker bij een ribeye of zoiets. Nu doe ik net als of ik er veel verstand van heb, en dat valt echt wel mee. Maar wijn, hoort bij mij, zoals ook de Mercedes bij mij hoort. Vanmiddag reden Carla en ik achter een E350 cabrio, prachtig, een uitzicht van heb ik jou daar. En het doet me denken aan het liedje van Rubberen Robbie ofzo 'die nederlandse sterren die stralen overal'. Een lied van vroeger, en zomaar komt het bij me binnen. Nu witlof met ham en kaas. Lekker thuis eten. Ik voel me supergoed, de wond ziet er best aardig uit. Verband eraf, en ik beweeg me goed. Het weekend is begonnen. Ik heb contact met iemand, via Facebook, die vroeger bij ons in de polder woonde. Leuk, herinneringen worden gedeeld. Hij schreef me, dat hij mijn moeder zo mooi vond. Gaaf he. Genieten dus. Fijn weekend, jawel ik ben weer beter. Doe mijn best. Bedankt mensen uit West, bedankt Arnold voor je vervoer, bedankt Bart voor het zijn van mijn chauffeur. Dag, allemaal, Anita

Weer lekker thuis....

En gisterenavond was ik weer lekker thuis. Een lange dag LUMC, in bed een hele Piet en toen ik mij aan moest kleden, een ziek vogeltje. Thee drinken, beetje eten, veel slapen en een gevoelig lijf. Pijnstillers, ach daar ben ik wel aan gewend, maar toch, zonder pijnstillers is het leven nu een stuk minder fijn. Heerlijk geslapen, met tussenpozen wakker, maar lekker warm in mijn eigen bed. Vandaag heb ik gepland me op enig moment aan te kleden, voorzichtig wat te wassen, ik mag pas vanavond onder de douche, even kort, ivm de wond. Maar ik ben thuis. En de bobbel is weg, wordt voor de zekerheid nog even onderzocht, maar dat doen ze met alle bobbels, dus ook met die van mij. Een hele leuke jonge arts, en in operatiekamer 6. In het LUMC zijn 20 operatiekamers en per dag worden er tussen de 50 en 60 operaties uitgevoerd, gemiddeld 3 per kamer. Voor mijn bobbel waren er 7 mensen aanwezig tijdens de operatie. Vriendelijke aardige mensen, en als je niet zo goed meer weet wie je bent, hoe je naam is en je geboortedatum, welnu, in het ziekenhuis, wordt dit wel 6 keer aan je gevraagd. Op een zaal, waar mensen klaar staan om geopereerd te worden, is het ook bijzonder, mensen glimlachen uit het bed tegenover je, naar je. En sommigen zwaaien zelfs. Een gezellige boel. Allemaal met een kapje op, en in een groen operatiehemd. De dames en heren die daar werken, blinken uit in dienstverlening. De warmte dekens worden heerlijk over je heen gelegd, en het ontbreekt je aan niets. Ook de broeders die je met je bed heen en weer rijden, zijn erg vriendelijk en ware chauffeurs. En dan kom je weer terug in je kamer, die voor jou alleen is, waar een kluisje is, en een eigen badkamer en kledingkast, en ook hier wordt je met alle egards ontvangen en ontbreekt het je aan niets. Thee, water, medicijnen, en alles wat je doet wordt genoteerd. Of je al een toilet hebt bezocht, en uiteindelijk als de arts is geweest, dan krijg je groen licht en mag je naar huis. Midden in de file, in een Mini Cooper, en weer begrijp ik waarom ik zo van mijn Mercedes hou. Nee ik wil niet beledigend zijn, maar wat een hobbel auto is een Mini Cooper. Thuis, Roos en Annemarie volop in de service en ik voelde me een koningin, een zieke weliswaar, maar wel een koningin. Ik sliep maar door, zag af en toe iets op tv, maar ik was vooral diep in slaap. Op mijn rug, en vannacht op mijn linkerzijde. Met mijn hand op mijn verband. Gek, gevoelig, beetje opgezet nog. Maar vanavond mag het verband eraf. Ik ben wel nieuwsgierig. Een flinke 'jaap' zoals de arts het noemde. Een paar centimeter. Ach, het zit op een keurige plek, uit het zicht. Alsof ik daar mee bezig ben. Vandaag al lieve berichtjes van collega's, van vrienden, en gisteren werkelijk ongelooflijk veel reacties, mails, apps. En een superlief kaartje van mijn nicht, uit Zeeland. Ja twee weken zeker niet fietsen, niet tillen. Niks doen, waarmee ik mijn arm teveel strek. Gevoelige plek dus. Bedankt lieve mensen, voor alle mooie woorden, lieve berichten, Facebook, LinkedIn zelfs, en via de app, incidenteel nog een sms bericht. Maakt me blij. Hieronder een foto van hoe mijn leven er nu uitziet. Leuk iemand schreef, en zij had mijn vader verzorgd, dat mijn hand precies zijn hand is. Mooi he... Fijne dag en succes op het werk. Liefs, Anita

En nu...rust, even pas op de plaats....

Ja zo voelt het wel. Alsof ik nu een paar dagen eventjes bij mag komen. Ik ben moe, druk gehad, laat naar bed, maar vooral moe. Veel gewerkt. Ik denk altijd aan het einde van het jaar, dat het weer een stevig jaar is geweest. En dit jaar helemaal. Twee banen. Veel te doen. Veel mensen, waar we afscheid van hebben genomen. Ouders, vaders en moeders. Volgens mij is er net een rouwkaart gekomen van ouders van een vriendin van Annemarie, zij zijn tegelijkertijd overleden op 19 november jl. Gek, lijkt me dat, in een keer zowel je vader als je moeder, voor altijd samen...Maar ook jonge mensen, van mijn leeftijd, of nog veel jonger, en wat verder weg, kindjes, dus 2016 was wel een jaar vol verlies. En zondag was ik even aan het rondrijden op Flakkee, om champagne te halen bij Chris. En als ik daar dan door het land van mijn jeugd, het land van mijn ouders rond rij, dan voel ik dit gemis nog meer. Niet wetend, dat ook oom Koos ziek is. Want dan was ik gelijk gegaan. Oom Koos ligt in het ziekenhuis en ik hoop hem te gaan bezoeken, als ik zelf weer beter ben. Oom Koos is de vader van Jan mijn jeugdliefde en oom Koos is een grote trouwe vriend van mijn vader, van mijn moeder ook. En oom Koos, is een man, van wie je denkt, dat hij nog heel lang bij je zal blijven, gewoon om wie hij is. Groot, oogt sterk, en onverwoestbaar lijkt het.... Gek, toen ik op Flakkee was, en het Eilanden nieuws las, las ik overlijdensadvertenties van mensen die je hebt gekend. Ja, de generatie van mijn ouders, sterft langzaam uit. Morgenochtend om 7 uur, dan is het zover, het LUMC. Ik ben blij, opgelucht en nu nerveus merk ik. Toch altijd weer die spanning, en ook wel een gezonde spanning, van hoe het na de ingreep zal voelen. Of ik snel weer iets zal kunnen. Ik hoop het, want afhankelijkheid, dat vind ik niks, helemaal niks. Vrije vogel zijn, lekker mijn gang kunnen gaan, in de auto kunnen stappen en weg kunnen rijden. De auto staat buiten de zone. En ik, ik ben in de zone, haha. En als je terug kijkt op dit jaar, dan voelt het als een zwaar jaar. Door al dit verlies. Maar als ik denk aan mijn werk, dan voelt het alsof ik een mooie nieuwe weg heb mogen inslaan. Een goed gesprek vanmorgen met de voorzitter van de Raad van Commissarissen. Een erg inspirerend en bijzonder mens. Mooi hoe dit soort mensen zich aan Yarden verbinden. Dus lieve mensen, ik neem even rust. Ik maak even pas op de plaats. En ben zakelijk even wat minder actief. Gisteren waren Edward en ik bij een comité ter voorbereiding op de herdenking van Srebrenica. Indrukwekkend, en nog meer indrukwekkend is de boeken, die ik heb meegekregen. Over een jongen, wiens vader nooit meer is gekomen, en hoe uiteindelijk het lichaam van deze vader is begraven, te midden van vele andere lichamen. Een heftig verhaal. Gisteren vond ik het indrukwekkend, om in dit gezelschap te mogen praten, over hoe wij, als ervaringsdeskundigen rondom herdenkingen, naar deze herdenking keken. Hoe je vanuit verlies en verdriet in verbinding komt met een prachtige groep mensen. En Edward en ik, dat was goed samen, maar dat wist ik al. Fijn en elkaar aanvullend. Vanuit respect. En dit alles mag ik meemaken, door mijn werk. Door mijn zijn, door mijn enthousiasme, door het feit, dat ik aanhaak waar mogelijk. Interviews, films, presentaties, lezingen, leuk was, dat er vorige week bloemen werden bezorgd bij Yarden voor mij. Voor mijn bijdrage bij Windesheim, gaaf he. Ik vind het zo leuk, zo attent, hoe mensen blij zijn met je komst, je aanwezigheid aldaar. En hoe je hierdoor dan waardering krijgt. En nu...nu is het genoeg. Ik ga eens kijken of ik nog wat eten ga koken. Vanaf 00.00 uur moet ik nuchter zijn en blijven tot na de operatie. Dus nog even wat eten, een glas wijn en dan is het genoeg. Wordt vervolgd.

Ontmoeten....

Hoe leuk is het om steeds weer mensen te mogen ontmoeten, te mogen spreken. Of nog mooier, om mensen bij elkaar te brengen. En volgens mij doe ik dit in mijn leven. Ik verbind, ik stel voor, en ik probeer mensen met elkaar in contact te laten komen. Pijnlijk vind ik het dan soms om te zien, hoe dit soms niet lukt. Door invloeden van anderen, door het doen van een aanname, door keihard te oordelen, of door geen begrip voor elkaar te hebben. Ik zie mijn rol dan steeds als bruggenbouwer. Tussen de ene mens en de andere. Over het algemeen iets waar ik intens van kan genieten. Gisterenavond was ik bij mijn collega's in Den Haag, waar een volledige verbouwing op een van onze locaties gaat plaatsvinden. En verbouwen is veranderen, en veranderen doet zeer. Dat is algemeen bekend. Terwijl ik steeds probeer te bedenken, dat als er een deur achter je gesloten wordt, er voor je weer een nieuwe deur open zal gaan. En dat zal ook in Den Haag zo zijn. Een prachtige voorstelling, werkelijk zeer bijzonder, van Jan en Kiki Groenteman, Broertje Dood, voor een bomvolle zaal. Allemaal ondernemers, en relaties, en een enkele collega van Yarden. Ook een nieuwe vrijwilligster, Greet. Geweldig, een mooie verbinding weer, iemand vanuit mijn privé leven, die zich vanuit het hart aan Yarden wil verbinden. Op vrijwillige basis. Mooi. Ik zag gisteren John, mijn collega met wie ik op mocht trekken in Zuidoost, totdat hij als zelfstandig werkende franchiser verder ging in zijn leven. Ook Dennis van Meersorgh was er, en nog veel meer mensen. En in den Haag, worden wij altijd warm ontvangen door Mascha en haar team. Fijn, om zo met mensen samen te mogen werken. Vanmorgen thuis, straks naar Humanitas, jawel 5 jaar praten over verlies. Een prachtig project van Wouter, en Margo, samen met Humanitas. Het gaat over verbinden, initiatieven aan elkaar verbinden, en met elkaar proberen de wereld net iets mooier te maken. Maatschappelijk verantwoord bezig zijn, waardoor je probeert als mens, net dat ene steentje te verleggen in de rivier op aarde. Idealistisch? Jazeker. Meer dan dat. Maar dat geeft niet. Want als ik mijn idealisme zou verliezen, zou de wereld er voor mij een stuk minder mooi uitzien. Ik hou ervan, om te dromen, om ambities te hebben. Dit staat los van jaren, van leeftijd, van wat er al wel is, of nog niet. Een ambitie is voor mij een droom. En mijn droom probeer ik te realiseren, iedere keer maar weer. En langzaam aan, groeit er in mij een nieuwe droom. Een droom om bezig te zijn met mooie dingen. Met mensen die elkaar blij en gelukkig maken. In een omgeving, waar het gezellig is, waar warmte is, waar mensen blij worden. Om zomaar even te zijn. Meer zeg ik nog niet. Mijn droom begint zich te vormen in mij. Of deze uitkomt en waar, dat weet ik nog niet. Spannend idee wel vind ik. Vandaag, van alles geregeld, winterbanden, nespresso besteld, en straks naar Beuningen, omdat we daar de tweede kick off van '1 Yarden, Yarden nummer 1' mogen verzorgen. Met een prachtige groep collega's samen. Honderd Yardeniers bij elkaar. Hoe gaaf is dat? Dus wordt weer een hele late vanavond, want ik ben pas om half tien klaar in Beuningen. Tja...houden van je werk, is wel iets he...alle avonden zo ongeveer op pad. Maar morgen vroeg word ik even gered door het LUMC. Een voorgesprek voor de operatie, ja alweer. Wat een rommelig gedoe zeg, de opmars naar 30 november. Ongekend, heel veel afspraken, door elkaar heen. Steeds weer nieuwe data. Maar nu dan echt, morgen anesthesist, en 30 november operatie. Daarna een paar dagen slapen. Best wel fijn...zal ik wel aan toe zijn. Ik hoop op heel veel genieten vanavond met al mijn 99 andere collega's die hierbij aansluiten. Nu op pad, naar Amsterdam. Nog even tanken. Fijne dag. Liefs, van mij, ik ga vandaag hoop ik weer veel nieuwe collega's ontmoeten. Ik heb er zin in.