Zaterdagmiddag, kranten, tijdschriften en drukte bij Albert Heijn...

En vandaag, de zaterdag voor Pasen, zit ik lekker aan tafel. Luister ik naar fijne muziek, lees ik mijn kranten, nadat ik eerst in een soort file achtige toestand in Albert Heijn rond heb gelopen. Wat een drukte. Inmiddels staat Schoonhoven op Funda. Deel die link - http://www.funda.nl/koop/schoonhoven/appartement-49129018-koestraat-109-e/ zoveel als mogelijk voor me. Want dit is echt een prachtig huis, voor een hele mooie vriendelijke prijs. In een werkelijk schitterende omgeving. Dus help mij dit huis zo snel als mogelijk te verkopen. Zou fijn zijn, nooit eerder heb ik zo gedacht over deze lieve plek. Maar het is wat het is. Ik merk dat ik zo min mogelijk bezit wil, ik merk dat het mij ruimte geeft om welke keuze dan ook te maken, als ik niet zoveel spullen en bezit heb. Heerlijk. En met minder spullen heb je ook minder zorgen. Jongens wat een heerlijk weekend. Gisteren begonnen we met een superleuk feestje bij Simone en Mila. Simone was jarig, en we dansten de sterren uit de hemel met elkaar. Geweldig, heerlijke nee overheerlijke hapjes, fijne wijn, en heerlijke jazz muziek. Genieten van de leuke mensen om ons heen, en met elkaar hadden en hebben we veel plezier. Echt leuk..daarna een overleg bij de buren naast, over het dakterras, ook weer gezellig geworden uiteindelijk, dus al met al een prima begin. Vandaag de rust, de kranten, de bladen, oh dit is toch kwaliteit of niet dan. Genieten...en ik wens iedereen een heerlijk weekend. Gisteren kreeg ik een mooi blad, toen ik een kadootje bij Rituals kocht en daar staat in 'Get out of your head and get into you heart. Think less en feel more' door Osho...en met deze zin wens ik iedereen een prachtig paar dagen rust toe. Geniet, laat maar los, en alles zal goed komen, daar geloof ik heilig in. Maak je niet te veel zorgen, denk niet te veel aan wat er allemaal kan gebeuren, go with the flow en geniet van het moment, van het nu...liefs, Anita

Intensieve week achter de rug!

Deze week was (en deze week is nog niet afgelopen) meer dan intensief. Volle lange dagen, een werkelijk indringend prachtig symposium over 'Zelfdoding, praat er over...'in het prachtige crematorium Daelwijck in Utrecht. Een werkelijk unieke vorm van samenwerking, tussen bedrijf, vrijwilligers en inleiders. Een gezelschap van ruim 250 mensen, was naar Utrecht gekomen om met elkaar ervaringen te delen rondom het zo precaire onderwerp - zelfdoding -. Ongekend, wat een avond. Openheid, kwetsbaarheid, emotie en indrukwekkende inleidingen, denk aan Viktor Staudt, Jan Mokkenstorm, Daniëlle Pascal onder inspirerende leiding van Daan Westerink, werkelijk geweldig! Ik was daar aanwezig als manager van de Vereniging Yarden en ik was onder de indruk, van ons bedrijf, onze Vereniging. En met grote regelmaat denk ik dit. Toen ik gisteren een groep collega's mocht trainen in het kader van de opleiding 'Succesvol Leiderschap' benoemden wij met elkaar, wat een mooie organisatie Yarden is. Om bij te mogen horen, bij te mogen zijn. Om je kwetsbaarheid te mogen tonen, maar ook omdat we met elkaar in staat zijn, zoveel te delen. Vanmorgen een hartstikke leuk gesprek in Rotterdam Zuid over het Nationale Integratiediner, op 12 oktober dit jaar. Super, hoe wij hier ook weer met elkaar optrekken. En zojuist een telefonisch interview voor het blad Mix, een blad over religie, en toen ik in gesprek met deze redacteur, vertelde wat wij in Amsterdam Zuidoost aan het doen zijn, werd ik zomaar weer razend enthousiast! En nu zit ik aan tafel, buiten hoor ik het draaiorgel op straat, een Nespresso naast me en het Parool. Het paasweekeinde staat voor de deur. En zomaar heel even dacht ik terug aan de boerderij, aan vroeger. Zoals ik eigenlijk best vaak doe. Want ook net in het telefonische interview kwam ik weer met een citaat van mijn moeder. Dus die ouders, die mooie boerderij, die prachtige herinneringen, die draag ik bij me. Want Pasen op Flakkee was net zoals Kerstmis op Flakkee, altijd een hoogtepunt. Met mooie gedekte tafels in de eetkamer. Met het tafellinnen en het zilveren bestek, waar mijn broer Arie nu denk ik mee eet, want hij heeft al deze prachtige stukjes herinnering in zijn bezit. Met verse eieren, net gehaald bij de kippen in de kippenren. Misschien wel een zelf geslachte kip op tafel, want ook dat hoorde bij die boerderij. En deze Paasdagen een prachtige paasbrunch met mijn schoonouders, Emmy en Reynaud en de meisjes. Heerlijk, fijn en gezellig hier in Wassenaar. Dus rituelen worden opgepakt en daar doen wij nu ook zelf iets mee. Samenzijn met je familie, ook al is de mijne teruggebracht tot een of twee, het doet er niet toe. Familie leeft voort in je hart. En ik glimlach nog met regelmaat, als ik denk aan mijn familie, mijn ouders, mijn tante Tanneke en oom Wim, of mijn nicht Anne. Pfffft...ik was haar verjaardag vergeten. Door dat hele gedoe met Schoonhoven. Ja mijn Schoonhoven komt op Funda terecht, gaat in de verkoop. Ik ben zo benieuwd. Ik gun iedereen die daar gaat wonen, net zoveel liefde toe als ik daar in dat schitterende pand gevoeld en ervaren heb. Mijn hart klopt nog steeds in Schoonhoven en zal dit altijd blijven doen. Wat een geweldige plek. Dus nieuwe koper geniet ervan en voel dit. Ik heb de afgelopen weken schoongemaakt, geklust, gewerkt, tot ik niet meer lopen kon. Spullen verkocht en soms nog steeds. En nu, nu mag ik even uitrusten. Ik was zo moe gisterenavond, echt werkelijk heel erg moe. Zo meteen een kadootje kopen want vandaag is Simone jarig en zondag Jannie, mijn beste vriendinnetje...en dat betekent, leuke lieve kadootjes kopen. Fijn...he...het orgel is er vandoor, best fijn hoor. Want een draaiorgel is leuk, als je er langs loopt. Maar niet onder je raam...haha. Ik grinnik terwijl ik dit schrijf. Lieve mensen, vanmorgen reed ik in de auto naar Rotterdam Zuid, was veel te vroeg, want geen kip (leuk met de Pasen voor de deur) op de weg, en ik zat zomaar weer te genieten. Van fijne muziek, van de mensen om mij heen, en realiseerde me weer, hoe fijn het leven is. Gisteren had ik zo'n prachtig kwetsbaar moment in mijn groep twee van 'Succesvol Leiderschap' en dat komt omdat ik me zo veilig voel. Hier en bij Yarden en in mijn hele leven eigenlijk. Alsof er een soort rust over mij is gekomen. Ik voel ook, dat die rust bezit van mij mag nemen. En dat ik intens kan genieten, van mijn team bij Vereniging Yarden. Van de lol die ik ervaar met mijn collega's. Van de zomaar mooie ontmoetingen op een symposium, of zomaar dat mooie gesprek zojuist aan de telefoon. Rijkdom is voor mij zo'n ander begrip geworden. En weet je, ik ben volgens mij steenrijk, echt waar. Want ik mag zomaar dit leven leven..dikke zoen!

Schoonhoven, huurders en nog veel meer....

En na een genadeloos fijne middag op het dakterras, heerlijk in de zon, met een heerlijk glas wijn, en prachtige tijdschriften, nu weer eens even tijd voor mijn blog. Want wat is het alweer lang geleden. En ja, er is veel gebeurd in de tussentijd. Mijn huis in Schoonhoven gaat in de verkoop, ik denk vanaf volgende week ergens kun je dit prachtige pand zien op Funda. Het verhaal erachter is eigenlijk heel verdrietig. Er woonde eens een man, een jongeman in dit huis. Met een goede baan, een prima inkomen, co-ouderschap voor zijn kind. En zo kan ik nog even verder gaan...maar helaas deze man kwam in de problemen, en werd verslaafd. En van dichtbij heb ik kunnen zien, wat verslaving aan drugs, aan weet ik wat al niet, spuiten, slikken, snuiven, kan doen met een mens. Met een mens, maar ook wat dit voor effect heeft op zijn leven, zijn omgeving. En meer woorden zal ik er niet aan besteden. Het huis staat er netjes bij, schoon, opgeruimd en prachtig en dit geweldige huis, waar een stukje van mijn persoonlijkheid in zit, ga ik verkopen. Een prachtig pand, een gemeentelijk monument, met alle egards die daarbij horen, staat klaar om bewoond te worden, door mensen die van authentieke details houden. Balken in de slaapkamer, een loft als woonkamer, als je onder de douche staat, dan zie je de oude balken uit 1649 door je badkamer lopen. Werkelijk prachtig. Vandaag waren Annemarie en ik er even en nu kan de makelaar aan de slag. En het rouwen of het afscheid nemen, net hoe je het wilt zeggen is begonnen. Schoonhoven de stad van het zilver. Schoonhoven de stad waar ik ooit verliefd op werd, Schoonhoven waar ik met mijn moeder en tante Tanneke bij restaurant Belvedere, aan de Lek, op het terras onder de hoge oude bomen zat. Herinneringen worden toegevoegd, mijn rugzak weer wat meer gevuld. Het is goed zo... En met Schoonhoven was ik dus eventjes heel erg druk. Vandaag kon ik voor het eerst weer eventjes genieten van het zomaar vrij zijn. Heerlijk. Ach en eigenlijk zeur ik, want ik geniet gewoon iedere dag. Zo heb ik vrijdag met Edward weer een erg leuk mens mogen ontmoeten. Met een bijzondere visie over het begrip Vereniging. En heb ik kennisgemaakt met een nieuwe theaterproductie, die ik wil gaan laten zien aan mijn collega's. Mooie bijzondere momenten. Komende week het symposium over Zelfdoding in Utrecht, een hoge opkomst wordt hier verwacht. Spannend en indringend, en zo kan ik nog wel even doorgaan. De eerste ontmoeting met een aantal bestuursleden van Een Land Een Samenleving. Bijzonder, in de Eerste Kamer in Den Haag. Kortom, mijn leven lijkt gevuld met rijke ontmoetingen. Vorige week hebben wij op zondag weer een hele fraaie avond gehad met Emmy en Reynaud. Leuk vind ik, dat Reynaud en ik af en toe samen wat wijn kopen. Iets moois, een bijzondere fles, leuk om deze passie te delen met elkaar. En nog leuker is om samen te genieten van een heerlijke maaltijd, met een lekker glas erbij. Morgenmiddag, aan het einde van de middag, ga ik even een paar uurtjes helpen bij Mila en Simone. Lang niet geweest, omdat het leven, mijn werk en het afronden van alles in Schoonhoven, mijn tijd vergde. En tussen al deze bedrijvigheid door, denk ik met een regelmaat na. Over mijn werk, mijn leven, mijn vrienden maar vooral denk ik aan mijn ouders, en wat zij mij allemaal hebben gegeven. Afgelopen week stond ik een groep collega's te trainen en vertelde ik over hoe ik mijn ouders ooit vertelde dat ik van vrouwen hield. Onhandig en plompverloren schreeuwde ik het bijna uit. En mijn moeder ging zich verdiepen in de literatuur, ging erover lezen. En mijn vader vroeg 'hoe lang weet je dit al kind'. En toen ik zei dat ik al een paar jaar met dit gevoel rondliep was zijn antwoord 'ach wat ben je dan eenzaam geweest'. Lief he...en mooi hoe mijn ouders elkaar aanvulden. In alle opzichten. Dus bij heel veel dingen die ik doe en waar ik van geniet, denk ik aan hen. Ik draag hen in mij en neem hen mee, bij alles wat ik doe. En het is goed zo. Ik wens iedereen die dit leest, een heerlijk weekend, morgen schijnt de zon genadeloos lang en lekker. Pak hem, geniet en laat deze je huid en je hart verwarmen. Mijn huid is iets te veel verwarmt door de zon denk ik, want ik heb zo'n plekje wat even weggehaald moet worden. Ron mijn directeur had het ook en zoveel mensen. Niet belangrijk, dit komt goed gelukkig! Factor 50 doet wonderen straks. Lieve mensen, dikke zoen. Genieten he! Aniet

Korte broek, gelakte tafels en tempura gamba's van Mila....

Tja en dit is zo'n zaterdag, waarop de zon schijnt, de wereld je toelacht en alles er heel lekker uit ziet. Vanmorgen redelijk op tijd met Floor en Annemarie naar het tuincentrum en daarna alles in potten, manden en weet ik veel wat zetten. Net alsof ik Hendrik de tuinman ben. Vroeger deed mijn broer dit voor me, nu doen we het gewoon zelf. De slang in alle bakken, en alles goed nat laten worden. Ondertussen werden tafels en banken gelakt, door Floor en geleidelijk aan veranderde ons dakterras in een zonnig oord, genadeloos lekker. En persoonlijk vind ik altijd, dat bij dit soort weer champagne hoort. Gelukkig ligt deze hier altijd koud en samen met de Roos en Floor hebben we heerlijk champagne Prestige van het champagnehuis Goutorbe gedronken. Genadeloos lekker...maar, daar hoort iets bij, in tempura deeg gebakken gamba's van Mila. Tja...en ik in korte broek, ga deze niet halen, maar Roos wel, en daar zaten we als de koninginnen van Wassenaar, met champagne en gamba's in de zon op ons paars blauw gekleurde terras. Heerlijk, de zon in je gezicht, en genieten maar. De lente is begonnen, en het leven lacht ons tegemoet. En ja, ik realiseer me dat de ene dag of de andere er heel anders uit kan zien. Gisteren had ik een ontmoeting met mijn huurder in Schoonhoven, en deze ontmoeting en hoe mijn huis eruit zag, maakte me intens verdrietig. En dit alles werd eigenlijk weer teruggebracht tot helemaal niks, toen Annemarie mij een bericht stuurde, dat Loes een van onze vriendinnen overal uitzaaiingen heeft en niet meer beter zal worden. En met Loes en haar vrouw drinken wij graag champagne en dit alles doet je gewoon steeds weer beseffen, dat je vandaag maar moet genieten en leven. Juist omdat je nooit weet, wat er morgen zal komen. Dus vandaag, met liefde en aandacht voor deze vrouwen, drinken wij op het leven. Bizar maar waar. Leven en dood, de afgelopen week in Zierikzee sprak ik hier nog over met voorbijgangers, liggen naast elkaar. Het een sluit aan op het ander. Dus lieve mensen, dank je wel voor deze prachtige dag, op ons dakterras, met de zon op mijn gezicht, met mijn korte broek aan en dat glas champagne. Proost op het leven....

Slijtage verschijnselen

En op deze zonnige woensdagochtend zegt mijn lijf me weer eens heel duidelijk, dat ik geen twintig jaar meer ben, maar gewoon 57 en nog wat meer, hard op weg naar de 58! Tintelingen in mijn linkerarm, mijn hand, mijn vingers en een tinteling die doortrekt naar mijn schouder, al een tijdje loop ik hiermee rond. Volgens de huisarts en volgens de neuroloog duidt dit op een nekhernia. Tja, in 2015 had ik ook een nekhernia zo blijkt uit het medisch dossier (dik boek inmiddels)maar nu voelt het totaal anders. Nu zeurt het, en vanmorgen om tien over acht mocht ik mij melden bij een scancentrum, voor een onderzoek, een scan en de neuroloog herkende me. Dit vind ik niet best he...als artsen je gaan kennen. Afgelopen week biopt, nu dit weer, kortom, het verval doet zijn intrede. Gekke gewaarwording vind ik dit. Gisteren hadden we een bijeenkomst met een aantal managers bij Yarden, en toen was ik een van de oudsten, en sprak ik over de energie die ik voelde bij mijn collega's van de divisie Verzekeringen. Jonge leidinggevenden, van sommigen mocht ik ooit mentor zijn, bijzonder om dit zo te zien en te constateren. Leuk om hier bij te mogen zijn en vanuit mijn ervaring, te mogen delen. En ook deze fase in mijn leven, waarbij het niet zo belangrijk is, of mensen me nog wel leuk vinden, of aantrekkelijk, of nog meer of minder van dit alles, deze fase vind ik heel erg fijn. Want ik realiseer me, dat ik andere gesprekken voer met mensen. Dat ik dichtbij mezelf ben en blijf. En dat ik vol verwondering om me heen kijk, wat er zoal gebeurt. Maandagavond was ik bij de verkiezing van de zakenvrouw van het jaar. Een prachtig evenement, gesponsord door Veuve Clicquot Champagne. Een jaarlijks evenement, waar Sabrina mij altijd als haar gast mee naar toeneemt. Leuk, en bijzonder. Je ziet veel interessante vrouwen, DGA's en dit jaar werd Elske Doets gekozen tot Zakenvrouw van het jaar 2017. Paul, mijn filmer was er ook, en we hebben een meer dan leuke avond gehad, doordat Paul me introduceerde bij Elske en haar team. Derck, de voorzitter van ons Hoofdbestuur van Vereniging Yarden, was er ook. Leuk om te zien, hoe minister Hennis de prijs mocht uitreiken aan Elske. De wereld is klein, en op zo'n moment lijkt het alsof allerlei zaken samenvallen. Paul filmt voor Jan Doets reizen, en speciaal voor deze prijs, is er een prachtig magazine uitgekomen van Elske Doets. Schitterend werkelijk waar!. Gisteren weer een ervaring rijker, het team van Mila's Gastrobar ging dineren bij Nayolie in Voorschoten. De chef Kelvin Lin, moderne Aziatische smaken, texturen en structuren, een ware culinaire beleving, prachtige hapjes, die vergezeld gaan van nog prachtiger wijnen en champagnes. Werkelijk heel bijzonder en anders. We gaan eens in de zoveel tijd, lekker uiteten met elkaar, van de fooienpot en volgens mij aangevuld met een bijdrage van onze chef Mila. Heel leuk, informeel en goed. En vandaag staat mijn dag in het teken van gezondheid, onderzoeken en een scan. En daarna naar Almere, voor een aantal vergaderingen. Deze week is een week vol verschillende ervaringen. Goede gesprekken, leuke afspraken in de agenda. Straks als dit alles achter de rug is, ga ik Margo ontmoeten bij NAP. Veel onderwerpen te bespreken, o.a. het eerstvolgende nummer van VERDER, het blad van Vereniging Yarden. De Afscheidsprijs, kortom er is veel te doen. Weet je en soms gebeuren er ook mooie dingen. Zo zag ik dat iemand me gebeld had, en ik had hem lang niet gesproken. En zomaar, toen ik hem terugbelde, hadden we een prachtig gesprek over mijn vader. Mooi hoe deze prachtige vader van mij, toch steeds weer zo mijn leven even binnenstapt. Net alsof hij even komt kijken hoe het met me gaat. Welnu Pap, best goed, beetje versleten, maar alles doet het nog hoor. En terwijl ik dit zo schrijf, zie ik hem lachen. Heerlijk lachen. Ik merk aan mijzelf, dat ik heel veel plezier heb in mijn leven en dus ook echt verschrikkelijk kan lachen met mensen. Maandag toen ik Paul zag in een pak, moest ik ook zo lachen en hij ook. Heerlijk is dat, plezier hebben en genieten. Er is zoveel ellende en gedoe, vanmorgen las ik in de krant, over de herdenking van de aanslag in Brussel en wat dit gedaan heeft met mensen, met nabestaanden. En op dit soort momenten, tel ik mijn zegeningen, neem ik een nekhernia voor lief, en wacht ik in de wachtkamer op alles wat komen gaat. Opereren, doen we niet, dat hebben de neuroloog en ik al besproken, dat gaan we pas doen, als ik echt oud ben. En niet meer hoef te werken. Tijd zat hebben we nog, en dat vooruitzicht, dat je nog tijd genoeg hebt, dat is volgens mij de grootste winst van je leven. Gewoonweg de tijd hebben om nog alles uit je leven te halen, wat er in zit. Zonder gedoe. Met prachtige mensen om je heen. Goed werk, fijne vriendschappen en als dan, net als gisteren en vandaag de zon schijnt, je je dakje van de auto open kunt laten schuiven, ook al sta je uren in de file, dat maakt dan niet uit. Dan glimlach je en kun je meezingen op allerlei heerlijke muziek en dan realiseer ik me, Anita van Loon je bent een gelukkig mens. Werkelijk gelukkig in alle opzichten. Mooie gesprekken, soms mag het schuren, maar als ik vandaag op 22 maart 2017 de balans op maak, dan zit het wel goed! En maak voor jezelf maar eens af en toe de balans op, denk maar eens na, over wat er is en hoe jij in het leven staat, kijk maar eens in de spiegel, en oud worden is niet erg, dat is een van die zegeningen, dus pak deze! En ik plaats zomaar wat foto's die te maken hebben met genieten...terug in de tijd, of in het nu, maakt niet uit.

Wat een intensiteit....

En vandaag is een dag van eenvoudig genieten, lekker langzaam wakker worden, koffie op bed, en even naar de zonnebank, tanken, zodat de auto gevuld met diesel weer klaar staat voor de komende dagen. Want vanmiddag stap ik weer eventjes in een andere rol, wijn schenken bij Mila's Jazz op zondag. Leuk, intiem, gezellige mensen en muziek die verbindt. Het leuke vind ik inmiddels van dit mooie dorp, dat de kern zo gezellig is. Zonet was ik even bij de HEMA om melk te halen en dan groeten mensen je, dames die hier aan de overkant wonen en ik ken hen niet, zij mij wel. En of dat nu door Mila komt, of door mijn woeste grijze lokken, dat geeft niet, de gezelligheid is voelbaar. Ik hou er wel van. Een beetje zoals vroeger op Flakkee. Jij kende iedereen in je omgeving en men kende jou. Je stak altijd je hand op en soms doe ik dat nog, niet op Flakkee maar elders, en dan zie je mensen kijken zo van 'wie ben jij dan wel....'. Hier in Wassenaar is dit anders. Fijn! Gisterenavond heb ik een prachtige film gezien 'Manchester by the sea' pffft wat een verdrietige film, zo intens. Een man, die door een brand zijn drie kinderen verloren heeft en zijn huwelijk is hierdoor stukgelopen. Een man, die ruzie maakt met iedereen, omdat hij zo niet uit zijn emotie komt. Hij zit zo vast, omdat hij niet gelukkig is....pffft. Ik zat te kijken en de tranen liepen over mijn wangen, ongekend. Terwijl ik dit zit te typen, voel ik de tintelingen in mijn linkerarm. Er zit iets bekneld en mijn hand en nu mijn hele arm tintelt. Woensdagochtend gaat de neuroloog er even naar kijken, gevolgd door een scan, ik krijg gelijk de uitslag. Het is super irritant dit gevoel..je wilt de hele tijd met je arm het 'eruit' slaan. En dat lukt niet...ach, er zijn ergere dingen toch??? De wind hoor ik lekker hard loeien om het huis heen, het dakterras is helemaal schoon gemaakt. Wij hebben hier altijd een man voor nodig denk ik, Daan had het al aangeboden en uiteindelijk heeft buurman Rogier het voor ons gedaan, in ruil voor een etentje, goede deal toch. Super netjes, volgend weekend, lekker bloemen en planten kopen en dan is het weer tijd voor de zon, lekker genieten. Lieve mensen mijn leven is niet zo spannend dit weekend. Gisteren mocht ik aanwezig zijn bij een enerverende vergadering van de Ledenraad. En werd ons nieuwe Ledenraadslid geïnstalleerd, fijn, een jong mens, met veel kennis en ervaring. Bijzonder om te ervaren, hoe generaties naar elkaar kijken. Ik geniet nog even van de stilte van dit moment, heerlijk de rust, die nu in huis voelbaar is...ik eet straks nog wat en ga dan lekker een paar uurtjes helpen bij mijn vriendinnen van Mila's Gastrobar, Achterweg Wassenaar! Dus hoor je mooie klanken in ons kleine centrum, dan weet je waar je zijn moet...fijne zondag verder! Anita

Een land, een samenleving.....

Goedemorgen allen. Met een gevoel, dat toch de redelijkheid overheerst heeft, en dat Nederland geleerd heeft, zit ik hier na te denken over de verkiezingen. Mijn collega Edward, een jonge D66 man geniet nog na denk ik van een geweldig feest. De krant staat bol van de verhalen en de diverse partijleiders en hoe zij het ervaren hebben. Ik ben tevreden en uitermate benieuwd naar hoe het nieuwe kabinet er uit zal gaan zien. Gisterenochtend heel vroeg al gestemd, omdat ik gisterenavond een gesprek had jawel over hoe jij zelf, Nederland een klein stukje toleranter, mooier kunt maken, dan je nu al doet. En altijd als ik hierover nadenk, denk ik terug aan de boerderij, waar mensen uit allerlei landen en windstreken verbleven, om door mijn vader te worden 'onderwezen' over de aardappelteelt. En dit maakte, dat ik al heel vroeg te maken kreeg met iemand die het hindoeïsme aanhing, of iemand die een taal sprak, die ik niet kon verstaan. In mijn loopbaan tot nu toe, kwam ik vaak in situaties terecht, waar ik te maken kreeg met mensen uit andere culturen, gemeenschappen. En ik weet nog hoe ik mijn eerste Turkse buurman kreeg in Den Haag,en daar op de vloer zat, want de banken werden uit de kamer gehaald en je zat als in een moskee daar op de vloer thee te drinken. Mijn buurvrouw had eerst een andere Nederlandse naam, en opeens kwam zij met haar Turkse outfit naar beneden en haar naam was vanaf dat moment Emine. En voor mij maakt het niet uit hoe je heet, het gaat er voor mij om, wat je doet en hoe je de dingen doet. En op deze laatste zin, kom ik straks nog wel terug...daar wil ik nog wel iets over kwijt. De Stichting Een Land, Een Samenleving, probeert eigenlijk in Nederland de integratie tussen al die mensen wat te bevorderen. En in dit bestuur mag ik zitting gaan nemen. Hoe geweldig is dit. Dankzij Melek een Turkse dame, die ik via Yarden heb ontmoet. Ik ben trots op hoe ik als klein en onbeduidend individu mijn bijdrage mag leveren. Hoe ik met mijn contacten in Amsterdam en omgeving, hiermee verder kan gaan. Ik ben enthousiast en blij...ik zal jullie aangehaakt houden. En nu vandaag eventjes thuis, want het was weer een week vol avonden. En ik merk, dat ik een tikje van de griep van Annemarie heb meegekregen. Ik snotter wat af en ook zaterdag is het weer Yarden dag voor mij. De Ledenraad in Almere, een lange stevige bijeenkomst, waar ik probeer vooral goed te luisteren. Communicatie, verbaal en non verbaal geeft mij zoveel informatie, dat ik met name in dit soort sessies, waar ca 40 mensen met elkaar samenzijn, goed observeer. Ik ben daar altijd aanwezig samen met Ron Bavelaar, voorzitter van onze Directieraad en het voltallige Hoofdbestuur. Leuk want zaterdag wordt er een, in mijn ogen zeer aansprekende, nieuw bestuurslid voor het Hoofdbestuur voorgedragen. Top, in een woord top. Mooi hoe je hier ook ziet, dat de integratie van culturen, geleidelijk aan binnen Yarden zijn intrede doet. Het gaat langzaam. En toen kwam ik bij de cultuur van Yarden. En hoe ik deze ervaar op dit moment... En als het gaat over cultuur, dan begin ik bij mijzelf, want ik zie mijzelf als een van de cultuurdragers binnen ons bedrijf. En voor mij zijn kernwaarden, merkwaarden, hierbij heel belangrijk. En een van deze waarden is - waarde toevoegend - een mooie waarde om bij stil te staan. Hoe voeg jij je waarde toe. Voor mij zijn waarden als eerlijkheid, openheid erg belangrijk. En dit komt tot uitdrukking in hoe je met elkaar om gaat. Wat je zegt, wat je doet. Waar je voor staat. Spreek je elkaar aan als je iets echt vindt, of doe je dit op een andere manier. En als ik dan kijk naar mijn huidige team, dan mogen we af en toe met zijn zessen wel even schuren, maar we kunnen wel van elkaar op aan. We durven elkaar wel aan te spreken. We halen de angel er wel uit. En ik probeer dit naar anderen ook zo te doen. Lastig is voor mij, als anderen dit niet naar mij doen. Als ik uit de wandelgangen geluiden opvang, die me raken. En dan gaat het niet eens over mijzelf. En ik wil dan zo graag die wereldverbeteraar zijn, die mensen net dat zetje geeft, om met de ander in gesprek te gaan. Nogmaals in het belang van het grotere geheel. En gisterenavond thuis had ik het hier met Annemarie over. En was ik eventjes geraakt, door hoe dit soms kan gaan. Oneerlijkheid, iets afwentelen op de ander, kortom jouw rotzooi op iemand anders zijn of haar bord deponeren. Tja...en een uitspraak vanuit mijn jeugd 'wat gij niet wilt, dat u geschiedt, doe dat ook aan een ander niet' of 'behandel de ander niet, zoals jij niet behandeld wilt worden' maakt dan dat ik het gesprek aan zal gaan, met de ander, als ik dit soort geluiden hoor. De confrontatie nooit uit de weggaan, heb ik geleerd. En ik hoef niet te winnen, maar ik wil het wel benoemen. Het gaat volgens mij in het leven niet over winnen of verliezen, maar over het samen doen. En dat is de andere uitdaging, welke ik heb, in mijn verschillende rollen binnen Yarden. Dus die cultuur, ik vind mijn weg erin. Ik geloof dat dit overal wel speelt, hoe mensen het met elkaar doen. En Yarden is weliswaar uniek, maar hierin niet anders dan welk ander bedrijf. De mensen maken je dienstverlening. En dit impliceert voor mij ook echt dat iedereen zich hier bewust van moet zijn, hoe doe jij het. Hoe spreek jij, hoe ga jij om met anderen. In mijn training zeg ik zo vaak - ga eens voor die spiegel staan, kijk jezelf recht in de ogen en stel jezelf de vraag - hoe doe ik dit? Hoe ga ik om met mijn medemens, en denk dan aan een land, een samenleving. En probeer vanuit dat perspectief, jouw bijdrage te leveren, waarbij eerlijkheid jouw basis is. Ga ervoor...ik realiseer me, dat ik nog veel te leren heb. En altijd wil blijven leren, door na te denken, waarom de dingen gaan zoals ze gaan, en wat ik daaraan kan doen, om dingen te veranderen. Tja...best een stevige opdracht, iedere dag weer. Voor nu, voor al die winnaars en verliezers, recht je rug, en ga door, goed verliezen is ook een kunst, kijk maar naar de Partij van de Arbeid. Luister naar de woorden van Asscher hoe hij blijft geloven in de eigen idealen! Prachtig en jawel het formele bericht is binnen - Welkom binnen het bestuur van de Stichting Een Land Een Samenleving - ook 16 maart is een prachtige dag! Genoeg te doen als het gaat over tolerantie en integratie, dichtbij en veraf. Ik ga ervoor....