Een iets andere week...

En deze week stond niet bol van aandacht, maar was gewoon een fijne week. Met lekker werken, aan mijn sta bureau met fietsstoel. Ken je dat, geweldig is dat, ik zit gewoon te werken aan een heel hoog bureau en ondertussen fiets ik. Afgelopen week heb ik een dag wel vier uur ofzo gefietst. Heerlijk. Mijn collega's maken hier ook gebruik van. Het is echt ontspannen, fietsen en werken. En het is goed voor al die stramme ledenmaten van me, voor zere benen enzo. leuk he? Een bezoek aan het LUMC, met een redelijke uitslag, een MRI in het vooruitzicht en waarschijnlijk een chirurgische ingreep. En nu een paar uur vrij genomen, om lekker te werken vanuit huis, en vanmiddag even op bezoek bij een vriendin, die ziek is. Gewoon de gewone simpele dingen, die maken dat je ook weer kunt genieten van juist die kleine dingen. Heerlijk. Mijn been doet zeer, ik loop bijzonder slecht, maar dat zijn allemaal maar bijzaken. Gisterenavond een mooie avond gehad met mijn kleine team. En soms is dat ook nodig, om met elkaar te kunnen genieten van al de inspanningen die we leveren met elkaar. Er wordt hard gewerkt. En steeds weer krijg je uit de een of andere hoek die prachtige waardering. Die je als mens ook gewoon soms even nodig hebt. Een vriendelijk woord van de voorzitter van de directieraad, en deze week zowaar een prachtig boeket bloemen van Cobie, een vrijwilliger van Vereniging Yarden. Zomaar, als waardering. En weet je, op dit soort momenten, realiseer ik me telkens weer, hoe fijn het is om het op je werk, naar je zin te hebben. Ik zie dat ook aan Annemarie, hoe heerlijk het is nu, in haar nieuwe baan, twee dagen, wandelend naar de praktijk. Net stuurde ze een appje naar haar leidinggevende omdat we op vakantie willen, en jawel geboekt...een prachtig huis ergens aan een hobbelig wegje in Chalkidiki, met eigen zwembadje, en uitzicht op zee. Een mens heeft niet zoveel meer nodig. Ergens tweede helft september pas, maar wellicht kunnen we lastminute nog wat leuks doen, midden in de zomer. Fijn. Ik heb er nu al zin in. En dat meen ik. Mijn lijf is wel weer toe aan de zon. Ik had gehoopt vanmiddag open te kunnen rijden, en mijn zieke vriendin/collega op te halen om er even uit te zijn. Maar ach...dicht rijden in die mooie Benz is ook genieten, geloof me. Deze twee teksten kwam ik in het ziekenhuis tegen, bij de boekenwinkel. Toen ik daar even moest wachten. Mooi, en leuk om te delen. Als ik in het LUMC kom, dan schrik ik altijd, van de hoeveelheid mensen, van alle ongemakken die ik daar zie en dan voel ik me zo intens gelukkig, dat ik wel wat kleine ongemakken heb, maar ook het leven heb. Heerlijk! Morgen hebben we een bijeenkomst van de Ledenraad, in Almere, en dit betekent dat ik vanmiddag even tijd voor mezelf neem. En morgen weer netjes aangekleed in de auto stap, om aan te sluiten bij de Ledenraad. En eigenlijk is dan gelijk je hele zaterdag weg, want ik ben er altijd vroeg, dan vergaderen, aansluitend met elkaar nog napraten en lunchen en weer op weg naar huis. Maar ook is het heel leuk om iedereen weer te zien, om te horen wat er speelt, en om te zien hoe we het met elkaar doen, als Vereniging Yarden. Er is een nieuw, en veel jonger hoofdbestuur aangesloten, en dit geeft ook weer een andere energie. En dit alles maakt dat werken voor Verenging Yarden, en bezig zijn met thema's als Kinderen en de Dood, voorlichting en bewustwording rondom de dood, je dagelijkse bezigheden zo bijzonder maken. Ik merk, dat ik in deze fase van mijn leven, dingen wil doen, die er echt toe doen. Voor nu, genoeg, een fijn weekend gewenst. Take care, doe het goed met elkaar. Anita

De Nobelstraat in Utrecht en een schat aan ervaringen rijker...

Goedemorgen allen. Het is zo'n heerlijke zondagochtend. De regen komt met bakken uit de hemel en dit betekent Nespresso drinken, uitgebreid krantjes lezen en simpelweg lekker thuis lummelen. Ik ben begonnen met het lezen van de blog van mijn nichtje Noor, die in Suriname verblijft met haar vriendinnen. Al ruim een maand zit zij daar, en haar ervaringen zijn 'schatten aan rijkdom' die zij haar gehele leven bij zich zal dragen. Ik ben trots op dit mooie kind, hoe zij het leven leeft. En hoe zij haar dingen doet. Mooi...met input van de oude generatie van Loon (tante Anita) voor wat dit nu nog waard is (tante is 94, Noor is 22)is Noor vertrokken naar het land, waar de oude generatie van Loon (tante dus) zolang heeft gewoond. Mooi, bijzonder. Noor geeft daar les op een school. Samen met nog drie jonge dames, wonen zij in Paramaribo. Prachtig. En zo begon ook deze dag, met een mail van mij naar nichtje Noor. Gek als er maar een nazaat is van de familie van Loon, hoe dan een band kan zijn. En ik schrijf bewust kan, want het hoeft niet volgens mij. Familie is familie. En genoeg voor vandaag over de familie van Loon. De afgelopen week stond in het kader van Amsterdam Zuidoost, het nieuw te realiseren yardenhuis, met alles wat daarbij hoort. Veel pers, publiciteit, weer een stuk gefilmd met Paul Rigter, de officiële ingebruikname van de kavel. Interviews in het Parool, het blad Uitvaart, Echo, lokale tv zender AT5, Radio 5 en gisteren live in de uitzending van Spijkers met koppen in de Nobelstraat in Utrecht. Gaaf en leuk. Een mooi grand café Florin, en ik mocht daar aanwezig zijn. Leuk, want eigenlijk door al deze aandacht realiseer ik me, hoe leuk dit project is. Ook al is het dan een project, dat hoort bij mijn oude rol binnen Yarden, door al mijn ervaring en kennis, door mijn netwerken, blijf ik betrokken tot en met de realisatie en opening. Echter wel op de achtergrond, haha...de achtergrond, ach het is maar net hoe je hiernaar kijkt. En natuurlijk, zoals in iedere organisatie, speelt er bij ons ook veel. Kijken we vooruit en vragen we ons af, hoe zijn wij als Vereniging ook nog actueel en bij de tijd in 2025. Wil je lid worden van onze Vereniging Yarden, omdat ook jij je realiseert, dat het nadenken over een goed afscheid, voor ons allen geldt. Omdat je behoefte hebt, hierover met ons in gesprek te gaan, laat het me weten. Want, jawel..de dood komt, altijd... Gekke zin eigenlijk, maar gewoon wel waar. Gisterenavond waren onze vrienden Daan en Jolanda hier. Met zoon Max en zijn vriendin Marijke. Geweldig. Vrienden die ik al 30 jaar ken, met Jolanda werkten wij voor het busbedrijf, ZWN, de voorloper van Connexxion. In Boskoop, in Rotterdam, in Leiden en Den Haag. Mooie tijden, mooie ervaringen, denk aan het artiestenvervoer van North Sea Jazz Festival, toen het nog in Den Haag was. Geweldig, de after party in hotel Bel Air, wat een feest. Mijn personeel, waren altijd vrienden, vriendinnen, mijn broer Arie was ook altijd van de partij. Want gratis genieten van het grootste Jazzfestival hoorde er ook bij. En hoe trots waren wij als we artiesten als Chet Baker, Aretha Franklin, mochten vervoeren. Ja ervaringen te over en nog meer plezier. Hoe mooi is het dan, dat je met elkaar mag eten, mag genieten, en samenzijn. Na 30 jaar nog steeds zo dierbaar. En zomaar is het dan zondagochtend, en zegt onze lieve heer 'doe maar even rustig aan, geniet maar even van je huis' en hij laat de regen met bakken uit de hemel vallen. En terwijl ik dit schrijf, stopt het met regenen. Grappig, het wordt dus toch nog even lekker naar buiten. De kranten wachten, een aantal tijdschriften erbij. Ondertussen protesteert het lijf, en word ik a.s. donderdag verwacht in het LUMC. Er zitten gekke bulten in mij, ik heb in mijn linkerbeen een enorme zwelling, volgens de echo goedaardig, maar het zit vervelend tussen adertjes en zenuwbanen heen en het lijkt alsof het iets afsluit, of ergens tegen aan drukt. Het doet zeer, maakt dat lopen een ding is, en erop liggen ook. De afdeling Heelkunde, gaat naar mij kijken. Vergelijkbaar met die bult aan de zijkant vorig jaar, alleen deze is vele malen groter. En hoe raar ook, als dan die oproep komt, en er staan allemaal vervelende woorden tussen, dan ga je toch weer even piekeren. Van 'oh jee' en 'wat zal dit nu weer zijn' en ik, ik ga als een gek voelen, of ik nog meer bulten en opgezette klieren heb. De afdeling Oncologische weke delen chirurgie. Ach, dit heeft alles te maken met het litteken op mijn ziel, dat kanker heet. Kanker, die klote ziekte, die ook Loes nu treft, en al zoveel mensen goed te grazen heeft genomen. Ach, het zal zo'n vaart niet lopen. Het zal wel gewoon de zoveelste bult zijn. Gek, hoe ik geen aansteller wil zijn, maar wel merk, hoe ouder ik word, dat er soms een vleugje angst bij komt kijken. Ik ben niet meer zo onsterfelijk en zo oersterk, als ik ooit was. Ik realiseer me mijn kwetsbaarheid en doe het er mee. En ja, ik hoor u denken, ik zou nog zoveel meer kunnen doen, om gezond te leven. Maar lieve mensen, ik doe echt mijn best, ik probeer te leven zoals het hoort, gezond te eten, niet te veel rotzooi erbij, en ja ik drink mijn glas wijn, en soms wel meer. Ach, het leven is volgens mij om geleefd te worden. En volgens mij doen we dit met elkaar. Ja met elkaar, ik leef mijn leven met mijn vrienden en vriendinnen. Leuk, Jannie en Joost geven een feest omdat zij 60 of ouder zijn geworden. Geweldig. Ik probeer mijn leven met Jannie nu toe te vertrouwen aan het papier. Bijzonder ruim 40 jaar vriendschap verwoorden. Ik ga op zoek naar oude foto's, om dit verhaal wat kracht bij te zetten. Leuk, bijzonder en prachtig. Dus ik koester weer alles wat er is. Ik omarm het, ik verwarm het...gisteren mocht ik zomaar samenzijn met Jitske Kramer. Jitske is een van de trainers van de leergang Corporate Antropologie. Een prachtig mens, en zij kwam naar de live uitzending van Spijkers met Koppen. En we zaten zomaar samen in een bankje te kijken, te luisteren naar Dolf Jansen en Felix Meurders. Leuk, hoe iemand dan zomaar bij je is en je met elkaar zoveel mag delen. Rijkdom weer he...Mijn Mercedes Benz magazine is binnen. Ik zal er een meenemen voor Klaas, de financieel directeur en auto liefhebber. Gaaf hoe hij ook interesse heeft voor auto's. En bij bewust leven, horen natuurlijk niet van die scheurijzers, waar ik zo gek op ben. Ach..ja, ik ben me hiervan bewust. Punt. En terwijl ik dit schrijf glimlach ik, want oh wat een gaaf artikel is dit geworden. Een eerbetoon aan Pa van Loon. Jawel, op de verjaardag van Gonda, maar dat weten jullie al. Gonda, ook zo'n bijzonder verhaal, van hoe mensen in je leven, zomaar een plekje in je hart krijgen. Lieve mensen, de krant wacht, het leven lacht, de zondag ligt nog voor me...het is pas 11 uur. Genieten dan maar! Heb het goed met elkaar. Liefs, Anita nog een keer die prachtige auto's en de plek, waar ik mijn kranten lees. Heerlijk!!

8 maart 2018 - Nationale Vrouwendag en nog veel meer....

Jawel vandaag is het 8 maart en mijn vriendin Gonda is jarig. En juist door Gonda, zijn bovenstaande foto's mogelijk geworden. Het Mercedes Benz magazine is namelijk uit. Met een prachtig artikel over mij en mijn vader. Onze passie voor het merk, is voelbaar door het gehele artikel heen. Hoe gaaf is dit. Ik ben trots en nog veel meer. Het is zomaar weer een week vol hoogtepunten. Het begon natuurlijk met de officiële start van Amsterdam Zuidoost, het Parool op maandag, Echo, Stichting SAVO en vanmiddag een interview om kwart over vier op Radio 5! Top! Leuk, bijzonder en indrukwekkend! Mooi om te zien, hoe ik van de Turkse Ouderenbond, maandag op de kavel in Zuidoost een prachtig geschenk kreeg aangebonden. Dit geschenk krijgt een plaatsje in het nieuwe yardenhuis Amsterdam Zuidoost. En eigenlijk is het een week vol mooie indrukwekkende momenten en ontmoetingen. Een week, met weer zo'n gouden randje. Vandaag, het prachtige magazine van Mercedes, waar ik werkelijk heel mooi in sta. En ja, ik weet het, daar is hij weer, mijn vader glimlacht vanuit de hemel en geniet mee! Lieve mensen, en zomaar kun je simpelweg gelukkig zijn, met alle kleine dingen die er toe doen. Een mooi gesprek, een mooie ontmoeting, een elkaar aanvullen. Wat een rijkdom. Annemarie bezig met haar tweede werkweek bij de nieuwe praktijk. Leuk, anders en vanmorgen zag ik haar weglopen en zwaaide ik nog even uit het keukenraam. Ook dat is rijkdom volgens mij, of niet... Ik heb nog veel meer te vertellen. Luister ook zaterdag van 12 tot 14 uur naar radio 2. Spijkers met koppen. Het gaat over Amsterdam, over wat wij daar mogen doen met elkaar. Voor elkaar. Indrukwekkend, en ik, ik mag hier zomaar onderdeel van uitmaken. Trots ben ik. De volgende keer een inhoudelijk hoogdravender blog, nu even een update, waar we staan vandaag de dag. Fijne dag allemaal. En in het bijzonder alle vrouwen, want volgens mij hebben we gewoon dit soort momenten toch nog nodig. Terwijl ik dit schrijf denk ik aan al die ophef, over de campagne van Suit Supply met die twee heren! Oh ja, en nog wat, mijn vriend Cees, inmiddels overleden helaas, komt straks voor de campagne van ALS in de bushokjes te hangen. Een prachtig mens, en weer ben ik trots en geraakt, doordat dit soort mooie mensen, zomaar heel dicht bij mij zijn. En dus altijd zullen blijven. Dag!

Lekker buiten in de zon...

Ja echt waar, vandaag zijn wij heerlijk gaan wandelen, voor zover dat gekke been van mij dat kan, op het strand in Katwijk aan Zee. Heerlijk genieten van de prachtige schelpen, veel scheermesjes in allerlei kleuren, mooie stukjes hout, die aanspoelen op het strand. En daarna hebben wij heerlijk in de zon gezeten, buiten, met een dikke jas aan, op het terras. Hoe fijn is dat, gisteren werd er nog geschaatst, vandaag liepen jonge mensen in de bediening in een zwart t-shirt met korte mouwtjes, ongekend, hoe fijn is dat. En terwijl ik dit schrijf is net de kachel een half graadje warmer gezet, en regent het buiten. Wat een bijzonder klimaat. Het is maart, en we kwamen langs het strandhuisje, dat wij ooit hebben gehuurd in Katwijk. Leuk, want de mensen die het nu gehuurd hadden konden al heerlijk buiten zitten. In de wind, met een dikke jas of trui aan. Het is alweer zondagavond, het weekend zit er weer op, er wacht een stevige en vooral lange week, met zelfs werken op zaterdag, vergaderen bij van der Valk in Almere. Kortom het leven gaat full swing weer verder de komende periode. Een stevige ernstige week ligt voor mij. Met een mooi hoogtepunt, de officiële presentatie van het Yardenhuis Zuidoost, het eerste Multi culturele rouwcentrum van Nederland, het gaat beginnen, ik zie er naar uit, morgen middag. Maar terugdenkend aan dit weekend, dit was heerlijk, lekker lang, lekker veel tijd om uit te rusten. Vanmiddag lekker geslapen op mijn plekje achter de eettafel, heerlijk vind ik dat. Ik ben tegenwoordig, door dit been al heel vroeg wakker en zat vanmorgen om 8 uur al heerlijk de krant te lezen en koffie te drinken aan tafel. Fijn, het stille van ons huis, het lijkt dan alsof Nederland nog slaapt. Grappig, opeens zag ik Tobias, mijn collega, met zijn gezin in het NRC. Net zoals Annemarie en ik ooit in het NRC hebben gestaan. Leuk, ook Dave van het hoofdbestuur met zijn partner Pieter, heb ik ooit in het NRC gezien. Grappig, vrijdagavond bij Mila, begon een meneer nog over dit artikel tegen Annemarie. Hij herkende ons uit de krant. Dit is wel vaker zo. Jawel mensen, en schrijvend over de krant, het is bijna 13 maart, dan komt het Mercedes Magazine uit, ik kan bijna niet wachten. Dit nummer stuur ik door naar de hemel, naar mijn vader, want dit nummer is speciaal voor hem. Zijn dochter in het blad van zijn automerk. Hoe gaaf is dat... Ik merk aan mijzelf dat ik weer in een fase ben van overdenken, wat ik doe, wat ik heb gedaan en of ik hier trots op ben. Eigenlijk stel ik mijzelf deze vraag met regelmaat, waar ben je trots op. En ik kom dan niet zover, ik lees zoveel over mensen, die prachtige dingen doen voor de wereld, voor hun medemens, en eigenlijk vind ik mijn bijdrage aan dit leven, niet te vergelijken met dat van anderen soms. En terwijl ik dit schrijf denk ik aan dat interview met die tropenarts, of aan mensen als Adel en Razan, of aan grote namen als Neelie Kroes, of Prinses Maxima. En als ik dan aan mijzelf denk, dan ben ik trots op wat ik ben voor mensen, wie ik heb mogen zijn voor mensen. Gisterenavond waren hier twee mensen, met wie ik ooit mocht werken. En toen realiseerde ik me, wat ik voor hen heb mogen zijn, toen ik nog hun leidinggevende was. En misschien is dit wel waar ik goed in ben. Mensen af en toe een klein stapje verder helpen. Mensen hele kleine tips geven, zoals ik dit bij deze mevrouw heb gedaan blijkbaar. Ooit zei ik tegen haar 'blijf alsjeblieft dichtbij jezelf, blijf wie je bent'. Niks meer en niks minder. Vroeger had ik het nodig, dat ik een vorm van goedkeuring kreeg voor mijn manier van zijn, van mijn moeder. Zelfs op haar sterfbed nog vroeg ik haar 'mam hoe vindt u eigenlijk dat ik het gedaan heb tot nu toe in mijn leven?'. En ik kreeg als vrouw van 43 haar zegen en belangrijker nog, haar goedkeuring. En nu, vandaag de dag, 15 jaar verder, 58 jaar jong of oud, voelt als dat laatste haha, krijg ik soms van mensen als Ron of Derck, gek dat deze twee namen bij mij boven komen, een vorm van goedkeuring. Een vorm van waardering voor mijn zijn. Ik merk dat ik als mens voor andere mensen dingen doe. Of voor mensen zorg, op mijn eigen wijze. Mensen een hand toereik, of mensen tegen me aan hou. Mensen toespreek, of juist naar mensen luister. En lieve mensen, dat is het wel zo'n beetje. Verwacht geen grootse dingen van me. Verwacht niet, dat ik nog op een podium klim, maar verwacht gewoon dat ik er ben voor je. Want dat is waar ik goed in ben. En dus waar ik trots op ben. Ik zou nu oud en wijs genoeg moeten zijn, om volop te vertrouwen op mezelf. Want het gaat er niet om, volgens mij, of ik rijk ben, of bekend, of hoe groot mijn Mercedes is (dat is alleen maar heel erg leuk vind ik eigenlijk wel), maar het gaat erom, dat ik er voor je ben, als jij het nodig hebt. En terwijl ik dit schrijf, komen er wel een paar namen bij me langs, waar ik niet zoveel van mezelf laat zien. Waar ik mezelf eigenlijk niet zo laat zien, moe, druk, of...het doet me denken aan een gesprek met Joke vrijdag. Want leven is geven en nemen, is ook het samen doen. Dus jij en ik. Ik ben er voor jou en jij voor mij. Vriendschap moet je ook echt samendoen. En als ik dan weer aan die namen denk, dan realiseer ik me ook, dat het soms zo is, dat je mensen heel lang niet ziet. En of je elkaar ziet of niet, dat ligt niet alleen aan mij. Maar ook aan jou...vorige week realiseerde ik me, door reacties op social media, dat er mensen zijn met wie je gewerkt hebt. En in die fase in je leven, was je heel close met mensen. En als dan het gezamenlijke werk wegvalt, dan blijft er soms niet zoveel meer van over. Alleen blijft er af en toe iemand, een heel klein plekje in je hart houden. Je draagt een stukje van iemand in jezelf mee. Naar een volgende stukje van je reis door dit leven. Vriendschap verwordt tot een herinnering. En terwijl ik dit schrijf, word ik een beetje stil, want zoveel herinneringen draag ik al met me mee. Van al die mensen, die niet meer hier in dit leven bij me zijn, maar ook van mensen die nog wel hier in dit leven ergens zijn, alleen niet meer fysiek heel dichtbij mij. Het is niet erg, zo vergaat het je soms. Ik heb vriendinnen, die ik temidden van alle hectiek alleen maar zelden of af en toe zie. En dat is goed, het gaat om dat moment. En weer gaat het niet om hoe vaak, hoe veel, maar simpelweg om het hoe. Ik heb me voorgenomen om meer ouderwetse kaartjes te gaan sturen, zolang PostNL deze nog wil bezorgen. Juist aan die mensen, die ik niet zoveel meer zie. Zomaar, met een tekst, een zin, en een groet. Vroeger al, als klein meisje op de boerderij, schreef ik dagboeken vol en brieven vol, naar mensen aan de andere kant van de wereld. Correspondentie vriendinnen waren dat. Ik vond het heerlijk als ik uit school kwam en er lag een brief voor mij op de tafel in de eetkamer. Iets minder vond ik het als het een luchtpost enveloppe was. Want die was van mijn tante uit Suriname. En daar stonden allemaal in het rood onderstreepte opdrachten in voor mij. Heel streng, die lieve oude tante, naar wie ik vernoemd ben, tante Anita, stuurde me ook brieven. En ik moest altijd van mijn moeder een briefje terug sturen. Na het overlijden van mijn vader, kreeg ik een aantal van deze brieven van haar terug. Bijzonder, hoe ik als kind vertelde over wat ik gedaan had. Of wat ik aan het doen was. Ik vertelde ook altijd wel, wat mijn vader op het land aan het doen was. Nog steeds vind ik post versturen dus leuk. Een kaartje, een hart onder de riem. Terwijl ik dit schrijf, denk ik aan die doosjes die wij bij Yarden hebben, voor mensen die weten dat zij gaan sterven en nog brieven willen schrijven aan hun geliefde of kinderen, zodat zij hen een brief achter kunnen laten, als zij overleden zijn. Ik heb hier ergens zo'n doosje staan. Prachtig, intens en mooi. Ik ga als ik zo'n moment heb, ook brieven schrijven, voor een paar mensen. Niet omdat ik denk dat ik dood ga, maar wel, omdat het prachtig is, om op papier dingen terug te mogen lezen. Zo vond ik na het overlijden van mijn moeder, ook voor haar waardevolle brieven, van mijn oom, van mijzelf aan haar gericht, terug in haar nachtkastje bij het bed. Ik mocht deze hebben van mijn vader. En juist al deze kleine dingen, zijn zo belangrijk nu. Ik lees deze brieven soms terug, herinneren. Mijmeren over wat ooit was. En deze zondagavond, is dus ook zo'n avond, een mijmeravond. Een avond, waar ik terugkijk op mijn leven. Op mijn zijn als mens. Op mijn 'waarde' voor de medemens. Op mijn vriendschappen. Ik merk, dat ik veel aan het denken ben. Veel vanuit mijn hart probeer te leven en te zijn en steeds dichterbij mijzelf ben en kom dan ik ooit was. Ik vind dit fijn, het maakt me nietig en klein. Het is goed zoals het is. Mijn oog valt op een liniaal met een kinderhandschrift en er staat Anita op. Dit liniaal is een van de weinige dingen, die ik nog van mijzelf heb, van de boerderij. Het staat hier nu in mijn nieuwe werkkamertje. De oude kamer van Roos, is nu een werk-logeerkamer. Fraai en mooi, rustig. Annemarie leest hier vaak haar krant, of boekje, en kijkt uit over het parkeerterrein, de daken van Wassenaar. Heerlijk, ik zit hier af en toe te werken. Zomaar rustig in stilte. Ik kan vanuit dit kamertje heerlijk thuiswerken. En dichtbij me staat mijn oude liniaal, ik schat al minstens 53 jaar oud. Tja, wat is dit voor een blog, een blog die alle kanten op gaat. Net zoals ik, op dit moment, nadenkend en continue met een vol hoofd. Gelukkig is er dan boksen en wint Badr de wedstrijd, en dit betekent vast dat ik nog een keer naar AHOY ga met Mascha om Rico Verhoeven tegen Badr Hari te zien vechten. En nu, komt er een overheerlijk stukje Pie de kamer binnen en ga ik gewoon lekker even eten. Een mooie avond. Ik kan nog uren doorgaan, doe dit nu even niet...geniet van de avond, succes de komende week en tot snel. En als je me al lang niet hebt gezien, en dit anders wilt, laat het me weten. Dikke zoen van mij. Ik mis je soms...

Doordeweekse blog

En zomaar op een woensdagochtend ben ik vrij. Heerlijk even thuis, pasfoto's, rijbewijs verlengen, kapper, allemaal van die dingen, waar je tegenwoordig vrij voor moet nemen. Eigenlijk was ik deze hele week vrij, maar dat is niet gelukt. Een uurtje later op staan, lekker lang Nespresso drinken, verse mango stukjes eten, een heerlijk vers broodje van de bakker, kortom, het lijkt wel een feestje. En het is de laatste dag van februari 2018. Het jaar is alweer twee maanden oud. Gisterenavond zijn we bij twee vriendinnen geweest. En eigenlijk was dit een soort van afscheid, van een van deze twee vrouwen, gaat heel snel overlijden. Dus we hebben getoast op het leven. Muziek gehoord, die op de uitvaart gespeeld zal worden. Afscheid nemen bestaat dus wel, een glas wijn drinken en toasten op het leven. Met deze vrouwen dronken we champagne in Voorschoten, vierden we feest tot diep in de nacht, en was het leven een groot feest. En nu, zomaar is die k....kanker weer terug. Overal uitgezaaid, knap hoe je als vrouw, zo zelf de regie neemt en blijft nemen, tot het einde toe. Een stoer sterk mens, aan het zuurstof, aan de morfine, die in een laatste opleving zit. En zomaar waren wij nog even met zijn vieren, en eigenlijk is het heel gek om dan weg te gaan. Wat zeg je dan, dus ik zei 'dag lieve schat. En altijd als ik champagne laat ploppen, zal ik aan jou denken...'en ik gaf haar een kus. En toen ik thuiskwam, kreeg ik een appje 'het is goed zo'. En eigenlijk maakt het leven me soms zo verdomde verdrietig. Juist door dit soort dingen, juist doordat er weer iemand van dichtbij, deze strijd niet mag overwinnen. En vanmorgen, toen ik op de foto moest voor mijn rijbewijs, toen ik door het dorp wandelde, glimlachte ik naar de mensen om me heen, hield ik deuren open van de HEMA voor een oudere dame. En realiseerde ik dat het leven zo ontzettend de moeite waard is. Ach, en als er dan soms mails binnenkomen, waarvan ik het nodige denk, dan glimlach ik en pak ik mijn rol. Het is allemaal niet zo ongelooflijk belangrijk als het lijkt, er zijn zoveel belangrijker zaken, die er echt toe doen. En zojuist toen ik mij realiseerde, dat er tijd geblokt stond in mijn agenda, die niet nodig was, heb ik besloten er een hele dag vrij van te maken. En word ik vanavond telefonisch geïnterviewd voor het Parool van a.s. maandag. Dit in verband met de officiële start van de bouw van Amsterdam Zuidoost. Leuk deze verslaggever ken ik al sinds eind 2013 en hij blijft mij volgen. Vandaag gaat hij ook mijn collega interviewen, omdat ik dit heb voorgesteld, en vanavond vult hij dit interview aan met mijn verhaal. Leuk, Amsterdam Zuidoost spreekt tot de verbeelding van velen. De documentaire gaat weer verder, kortom Amsterdam Zuidoost bruist... En bijzonder, hoe deze week verloopt. Hoe ik mensen ontmoet, van vroeger, hoe ik afscheid neem van mensen die me na aan het hart liggen, hoe ik me erger soms, hoe ik glimlach, gelukkig ben, liefheb, hoe ik kan lachen en huilen, hoe ik leef...en leef, alsof het je laatste dag is, is het motto van Loes, de vrouw die gaat overlijden. Haar sloepje heet ook 'Leef'. En dus zou ik wel over de daken willen schreeuwen, leef, en probeer het met elkaar goed te doen. Dus als ik me erger, denk ik 'Anita verwonder je maar'. En dan glimlach ik en knipoog ik naar boven, naar mijn moeder. Want zij zou zoveel rustiger zijn, in dit soort situaties dan ik, dus lieve mensen ik heb nog zoveel te leren en hoe mooi, ik krijg de tijd, om dit te doen... Deze woensdagochtend blog is een soort van eerbetoon aan al die prachtige mensen, die mij ontvallen zijn, of gaan ontvallen, aan al die mooie mensen, die mij grote en kleine dingen hebben geleerd, die mij tekst geven, als ik het zelf even niet meer weet. Die mij stil maken, als ik boos of verdrietig ben, die mij doen glimlachen als ik aan hen denk. De rij wordt groter en langer, en ik, ik mag ouder worden. Het is te zien, op de pasfoto van mijn rijbewijs, maar het geeft niet, ik heb geluk en anderen hebben pech. Kanker is pech hebben, domme pech...ik omhels je in stilte, eet mijn stukjes mango, en glimlach met een traan achter mijn ogen...dag, dank je wel voor alles wat je me hebt gegeven, jij en jij...opeens gisteren zag ik zomaar weer een foto van Eveline, mijn vriendin, alweer twee jaar geleden overleden, gek hoe jij en jij, steeds weer voorbij komen. We laten elkaar niet los, ook al ben je niet hier, of niet meer hier, je blijft bij mij...

Heerlijk plannen maken!!

Na dit soort bizarre weken, vol met mooie, ingewikkelde ontmoetingen. Een kop vol met gedachten, veel nadenken, telefoneren en vooral het gevoel hebben, dat je werk het even van je overneemt. En dan is het zomaar opeens zaterdagochtend, en dan zit ik weer omringd door kranten, en met mijn heerlijke kopje nespresso aan tafel. Tijd, om plannen te maken, om leuke dingen te boeken en ondertussen zomaar even te landen. De zon valt prachtig over de tafel. En deze rustige stille momentjes, geven mij steeds weer de kracht om drukke werkweken als leuk en goed te ervaren. Gisteren mocht ik Adel en Razan ontmoeten. En deze ontmoeting, doet mij beseffen, steeds maar weer, hoe gezegend ik ben. Met mijn vrije leven in Nederland. Met de keuzes die ik zelf kan maken, met mijn vrijheid. Adel en Razan hebben mij gevraagd toe te treden tot de board van hun organisatie We Organize. Een organisatie die staat voor verbinding, voor nieuwkomers, voor ouderen, voor mensen die andere mensen nodig hebben. Om samen verder te komen. Een prachtig initiatief, en we willen hier nu een formeel bedrijf van gaan maken. Ik ga hier onderdeel van uitmaken. Prachtig. Adel gaf gisteren een lezing in Den Haag, prachtig. En hij kreeg hele mooie gele bloemen, tulpen. En toen ik wegging, gaf hij deze mee voor Annemarie. Lief he... Mooi he, die tulpen, in de vensterbank van onze werk/logeerkamer. Een mooi plekje in ons huis. Gisteren is de slaapbank bezorgd. Heerlijk, mooi en hiermee is dit kamertje zo mooi geworden. Het licht valt ook hier zo mooi naar binnen. Ik hou zo van deze tijd van het jaar. Ik weet nog dat ik in oktober ofzo in de auto reed naar Amsterdam. Vroeg in de ochtend, koud, nat en donker. Ik realiseerde me toen 'de winter komt er aan. Die donkere tijd' en nu als ik naar buiten kijk, realiseer ik me 'het voorjaar komt eraan'. Heerlijk, het wordt langer licht, het is nog wel even koud, maar de zon schijnt alweer zo sterk. Heerlijk. Ik wil naar buiten. Morgenmiddag een wijn en spijs wandeling in Den Haag. Met Joke, dikke jas aan en wandelend genieten van de stad, van leuke plekjes in de stad. Ik verheug me er nu al op. Vanmorgen heb ik heerlijk van alles geboekt, tijd om er weer op uit te gaan. Theater, leuke middagen met muziek, kortom het huis weer uit, naar buiten toe. Fijn...de Olympische Winterspelen, een nieuwe generatie Nederlandse sporters is opgestaan. De oudere generatie glijdt door naar een volgende fase in hun leven. Bijzonder, hoe leeftijd en hiermee een nieuwe fasering in je leven bepalend is. Ik realiseer me heel goed de afgelopen periode, ook in mijn werk, dat ik geleidelijk aan op weg ben naar de 60. Jannie mijn vriendin wordt 60 en dat gaan we vieren. Grappig, ik las een interview met een dame, zij is 50 geworden. En heeft omdat zij dit wel een soort mijlpaal vindt, allerlei krachtige vrouwen in de Nederlandse geschiedenis geinterviewd, waaronder Neelie Kroes. Leuk, Neelie Kroes woont in Wassenaar. Ik zie haar soms lopen door de winkelstraat. Ooit, toen ik een jaar of 40 was, mocht ik, na een zorgvuldige selectie, samen met Neelie Kroes een workshop verzorgen voor een MD-programma van een voorloper van een grote telefoonprovider. Prachtig en ter voorbereiding kwam zij bij mij dineren. Ik woonde toen nog in Groot-Ammers. Mijn moeder leefde nog (gelukkig als fervent VVD'er die zij was). Kun je voorstellen hoe trots Ma van Loon op me was. Ik weet nog dat Neelie aan kwam rijden in haar BMW. En dat ik haar champagne schonk en varkenshaas maakte. Met champignons. Leuk, bijzonder en wat voelde ik me trots. Nu als ik haar tegenkom denk ik aan mijn moeder als ik haar wil groeten 'kind ken je plaats' en nu glimlach ik en loop ik door. Want ik ken mijn plaats. Altijd als ik mijzelf voorstel vertel ik over de boerderij, waar ik vandaan kom. En juist dit maakt voor mij, dat ik me steeds weer realiseer dat ik een heel gewoon meisje ben. En ik realiseer me ook, dat er een nieuwe generatie is, om mij heen, waar wij met elkaar nog veel van zullen horen. Ik glimlach terwijl ik dit schrijf, en denk aan Adel, die de koning mocht ontmoeten. En nu straks premier Rutte. Ik glimlach, want vorig jaar zag ik onze Koning met Amalia hier in het dorp. En ik remde en begon als een klein meisje te zwaaien vanuit de auto, want ik zag tenslotte onze Koning. Ik grinnik terwijl ik dit schrijf, zo typisch Anita van Loon. En terwijl ik dit schrijf, komen er appjes binnen van nichtje Noor. Zij is in Suriname, voor haar stage. Ik ga het snel lezen en wens jullie een prachtig weekend. Blijf maar lekker wie je bent. Best leuk toch. Dag!

Twee keer Otti...in een weekend!

Ja wat een gekke kop van deze blog. Hoe leuk is het, toen we gisteren afval gingen wegbrengen voor Roos, dat wij een schilderij van Otti bijna in de vuilcontainer zagen verdwijnen. De dame die het weg wilde gooien spraken we aan, en wij mochten deze Otti meenemen naar huis. En ik moest lachen, want mijn broer haalde ook altijd van alles weg, dat anderen kwijtwilden, en liep in de avond langs het grofvuil om mooie spullen te verzamelen. Welnu zo erg is het niet (helemaal niet) met me. Maar ik heb een zwak voor Otti en zijn kunst. Ooit hadden we een prachtig schilderij van Annemarie geruild met een kunstwerk van Otti. Dit werk heb ik meegegeven ooit aan Ben, een huurder uit Engeland, die in mijn mooie huis in Schoonhoven woonde. Hij was compleet in love met dit doek en wilde het zo graag meenemen. Dit werk van Otti hangt dus nu in London in een prachtig appartement denk ik. Deze zondagochtend, de krant, de politiek en de koffie. En we gaan het kamertje van Roos mooi schilderen straks, een mooie iets donkerder kleur. Want vrijdag komt de mooie slaapbank, en dan moet het kamertje wel klaar zijn. Zodat vriendin Jolanda, waar ik vrijdag nog was in Kortgene, kan komen logeren. Of mijn nicht Annemarie, of Roos of Floor. Jawel want onze Roos woont op zichzelf in een schitterend appartement in Voorschoten. Gisteren was de verhuizing, en het is werkelijk in een woord schitterend, gezellig en mooi ingericht. Je ziet weer stukken terug, uit Schoonhoven nog, met kunst van Annemarie aan de muur. Echt heel mooi. Ondertussen ben ik hier aan tafel bijna verblind door de zon, het prachtige licht, vanuit het ronde raam schijnt dit zo de woonkamer in. En weer voel ik zo, dat dit mooie plekje mijn plekje is. Dit soort stille momenten, zijn voor mij de opmaat naar een drukke werkweek. Hier kan ik mij opladen, naar alles dat komen gaat. Hier word ik rustig, als ik voel dat de wereld om mij heen onrustig is. Heerlijk. Vrijdagavond heb ik met RAB-leden, Ledenraadsleden en vrijwilligers, en collega Franchisenemers uit Zeeland gegeten in Middelburg. Een mooie avond. Nieuwe afspraken zijn gemaakt, als opmaat naar een leuk programma voor 2018 in Zeeland. Ik heb er zin in. Zo de angel is eruit, van Loon heeft last van haar lijf. Meer dan haar lief is. En nu over tot de orde van de dag. Schilderen, we gaan schilderen An en ik. We gaan een super leuk kamertje maken voor de kinderen als ze komen, voor onszelf, voor onze vrienden. En ik denk zomaar dat Otti hier ook mag wonen, samen met al die mooie houten wijnkistjes die ik bewaard heb. Nativ, en nog veel meer. Kistjes die hun verhaal vertellen, over mooie avonden met vrienden. Leuk, dat ik dit aanstip. Want al die spiegeltjes van die kistjes, die zijn zo gaaf. Een stukje hout met een wapen van een chateau, een naam van een wijn, ik kan deze niet in de houtkachel stoppen, ik moet er iets mee doen. Ben er nog niet uit. Ik hoop ooit hier een muur mee te kunnen betimmeren, net als in een wijncafé, of wijnbar. Wie weet ooit in het pandje, waar we leuke dingen gaan doen met elkaar. Wijn drinken, kunst maken, samenzijn, de krant lezen, kortom leven...in mijn volgende loopbaan gaat het daar over. Geloof me, na mijn vorige blog, kreeg ik een prachtige reactie van een dame, die ik ooit in een opleiding als cursiste mocht ontmoeten. Volgens haar, was dit mijn bestemming. Mooi. Hebben jullie mijn radio programma mogen beluisteren, vorige week zondag - waarheen, waarvoor op NH Radio, het ochtendprogramma met Koop Geersing. Een heel mooi gesprek mocht ik hebben met deze man, genaamd Koop. Ik heb Koop een jaar of vijf zes geleden mogen ontmoeten in Haarlem. In mijn vorige baan bij Yarden, en vanaf dag een was er verbinding tussen ons. Ik vind dit zo bijzonder, hoe je je soms met mensen verbonden voelt. Of niet, dat heb ik ook. Ik heb mensen, waar ik met een grote boog omheen wil lopen. En ik geef mezelf soms bewust een leerpunt, hoe ga ik met iemand om, waar ik werkelijk niets bij voel, soms zelfs zo erg, dat ik niet bij hem of haar in de buurt wil zijn. En in mijn werk, komt het voor, dat ik juist met deze mensen van alles moet doen. Welnu, een ingewikkeld lesje voor me. Ik kan het wel, ik doe het wel, maar ik voel niets bij deze mens, anders dan dat ik niet bij je wil zijn. Gek, ik heb dit zelden, maar als ik dit voel, klopt het meestal wel. En vroeger negeerde ik zo iemand dan. Nu kan dit niet meer. En nu ben ik staat functioneel met hem of haar te zijn. Gelukkig kan ik dit soort mensen op een hand tellen. Maar deze week komt er wel zo'n ontmoeting in mijn agenda voor. Bijzonder. Ik glimlach terwijl ik dit schrijf, want ik voel mijn moeder zeggen 'oordeel niet kind' en ik zal dit dus ook niet doen. Luisterend naar Ma van Loon op ingewikkelde momenten in mijn leven, brengt me tot nu toe veel. Dus ik luister en zal oordeelloos zijn in deze. Lieve mensen, in deze blog, mijn gedachten, mijn gewone leventje, met de vaste punten van Nespresso, kranten en bloemen erin. Ik wens jullie een mooie zondag toe. Volgende week, gaan we samen met vriendin Joke de wijn-spijs wandeling lopen door den Haag. Fijn dat dit pas volgende week is, want lopen is vandaag niet mijn sterkste punt. Haha...een mooie zondag gewenst. Oh ja, kleuren verf, leuk was gisteren bij de Gamma, de namen van al die kleuren, 'snelweg', 'storm' en nog veel meer moois, onze kleur heet 'locomotief'. Ik ben benieuwd....beetje grijs, bruin...mooi. Kom maar kijken, glaasje Nativ erbij...Dikke zoen!