Een spontane dinsdagavond blog...

Zomaar een inkijkje in een gewone dinsdagavond. Nespresso erbij, glaasje Spa Henriette en even genieten van de stilte. Annemarie is even naar de praktijk, 'spoedgevalletje' en ik zit even heerlijk in de rust stand. Ik wil even 'loskomen' van werk, van huizen, van Funda, van dromen en gewoon even 'landen'. In en met mezelf. Heerlijk. Soms zijn het die hele kleine dingen, die je raken. Zo lees ik net het verhaal van die man, die net 4 jaar getrouwd is met zijn grote liefde, en dan krijgt zij een vorm van Alzheimer. En wat doet hij, hij zegt zijn baan op, wil alle tijd die er nog is, samenzijn met zijn grote liefde. Jezus....als dat geen liefde heet. Mooi he...sorry, voor de woorden, die ik hier gebruik maar wat is dat mooi. Zo genadeloos veel van die ander houden. Dat het soms pijn doet in je hele zijn...wow! Vandaag was een lange, volle, intense dag. Veel gesprekken, gedachten, ontmoetingen, momenten en zo mocht ik de dag afsluiten bij een collega in Leiderdorp. Zijn eigen onderneming in de uitvaartbranche. Een prachtige plek aan het water, het groene gras, de eendjes, een huis met prachtige ornamenten. Wow...grappig ornamenten. Ik heb weer een stuk metaal gekocht. Oud roestig, een ornament van iets dat ooit prachtig was en nu nog prachtig is. Loodzwaar, zwaarder dan een gewicht uit de sportschool. En altijd als ik zoiets koop in een brocante winkel, dan vraag ik mij af, welk verhaal hierbij hoort.

Leuk en als ik later groot ben, en op mijn eigen boerderij woon, dan hoop ik dat ik overal van dit soort prachtige details mag vinden. Dat ik de sfeer van vroeger, mag voelen, in mijn huis. Leuk, hoe ik bedenk, dat het raampje van de boerderij van mijn ouders, dat ik hier nog heb, daar weer een plek mag krijgen. Spannend ook...ik vind het prachtig als vroeger en vandaag in elkaar overlopen. Het is zo onlosmakelijk verbonden met elkaar. Mijn basis is gelegd, daar ergens op het platteland. En mijn toekomst ligt op een heel ander platteland. Mooi, mijn reis is nog niet klaar. Nog steeds zal ik overal weer nieuwe dingen ontdekken. Heerlijk dit vooruitzicht! Leuk ook is, hoe ik met al deze elementen, mijn eigen bedrijf Levenskunst zal gaan vormen. Mijn eerste opdrachtje is binnen. Had ik volgens mij al geschreven. Ik ben trots op ieder stapje. Als een moeder, die haar kind de eerste stapjes ziet zetten. Stap voor stap op weg naar een heel nieuw leven. Mensen om mij heen zijn soms wel in de war. En vragen mij 'wat is er dan mis met Wassenaar en je huidige prachtige huis'. Niks, helemaal niks. Ik kan hier honderd worden. Maar zomaar 'out of the blue' ontstond bij mij het besef, dat Anita van Loon - Levenskunst, meer is dan wat ik nu doe en kan doen. En ja, misschien ga ik naast een B&B wel caravans stallen, of oldtimers, nog leuker. En ga ik naast het atelier, zelf ook wel dingen doen, die ik nog nooit voor mogelijk heb gehouden. Ik laat het allemaal open. Het mag er allemaal zijn. Mijn gescheurde korte broek, deed me dit weekend beseffen (ik wilde deze maar niet uitdoen, zij zit zo lekker), dat ik wel heel erg op mijn vader lijk. Geen zin in nette kleren. Gewoon lekker rondbanjeren in een oude gescheurde versleten korte broek. Wilma zou zeggen 'sommige mensen kunnen geen afscheid nemen van dingen die versleten zijn'. Ja gek he...ik kan heel goed afscheid nemen van spullen, materie en luxe. Maar van zo'n broek, die iets te groot is, en hierdoor voel je hem/haar niet, dat is wat lastiger. Vroeger kocht ik drie precies dezelfde korte broeken, in dezelfde kleur ook nog. En dan ook nog een heleboel dezelfde polo's. En liep ik als ik vrij was, altijd in hetzelfde, wel schoon, vandaar die aantallen, maar toch. Hoefde ik niet na te denken, fijn wel. En vooral 'het zit zo lekker'. Hier in Wassenaar kent men ons ook wel. Annemarie altijd mooi gekleed, met een shawl in dezelfde kleur als haar broek ofzo. En Anita in haar korte broek en ietwat verwassen polo. Ach, het gaat niet om de buitenkant toch...het leuke is wel, dat ik altijd zie, wanneer iemand een nieuwe bril op heeft, of...een andere auto heeft. Of...dus ik kan wel opmerkzaam zijn. Maar soms, doe ik er niks mee. Omdat ik echt vind, dat het om andere dingen gaat. Vanmiddag had ik in Almere een gesprek met een collega, over hoe je kijkt naar je medemens. En of je ziet, dat iemand er leuk uitziet en wat je daar dan mee doet. Een beetje gerelateerd aan de 'me-too' discussie. Pffft best wel een heftig onderwerp vind ik. Dus dat liedje 'je mag er wel naar kijken, maar aankomen niet...' van vroeger, is zo gek nog niet. Onthoud dat maar! En nog zo'n zin die mij raakt 'de kwaliteit van onze relaties, maakt de kwaliteit van ons leven, ons zijn..'. Fraai en zo waar. Gek, hoe ik met veel mensen, die me zo dierbaar zijn, soms weinig contact heb. Maar als ik dan bij je binnenstap, dan is het alsof het nooit anders was. Dan gaat het om die kwaliteit, dat moment van samen zijn. Dat moment van delen. Mijn spa rood vanmiddag in die serre in Leiderdorp, of dat gesprek met die collega, dat is kwaliteit. Het dak open van de auto, de scherpe zon, een van die laatste prachtige dagen van dit jaar, dat is kwaliteit. En genieten, dat is wat ik iedere dag doe en zal doen. Heerlijk, dus nu is kwaliteit, genieten van deze stilte, van deze rust. En van deze terugblik op dinsdag 16 oktober 2018. Het was een mooie intense dag vandaag. Dank je wel...

Geduldig zijn.....

Ik heb wel even nagedacht over de titel van deze blog. En geduldig zijn past het meest bij, waar ik nu sta in het leven. IK zal straks een kaartje trekken, want hier zit wel iets in mij. Al een paar weken, na onze vakantie dus, ben ik niet zo geduldig. Wil ik sneller, dan ik kan, wil ik loslaten en weer verder gaan, wil ik doorpakken en ga zo nog maar even door. En volgens mij werkt dit allemaal niet. Het woord levenslessen is bij me blijven hangen, nadat Edward hier over gesproken heeft...kom ik zo wel op terug. Mijn levensles heeft er volgens mij mee te maken, dat eigenlijk het leven gewoon altijd wel lekker gaat. En als er dan opeens situaties zijn, die je niet verwacht had 'ons huis nog niet verkocht' of 'deze reactie niet verwacht van mensen van wie ik hou' of ....vul maar in, dan merk ik, dat ik eventjes moet zoeken, hoe hiermee om te gaan. Ik merk, dat ik onrustig word, dat mijn darmen onrustig worden, dat ik onrustig slaap, dat ik...mijn stip op de horizon, wat zie wankelen, kortom...hoog tijd, om geduld en al die levenslessen eens eventjes te laten. Focus op het hier en nu. Op vandaag, en blijven geloven in Anita van Loon. Mijn levenskunst weer eens van stal halen, wat oppoetsen, laten glimmen en genieten van de dromen die er zijn. En die er altijd zullen blijven. Ook al is de weg er naar toe, misschien niet geplaveid met rozen (tekst uit een liedje volgens mij), er is een weg naar toe. En dit alles, die reactie van mensen van wie ik hou, dit prachtige huis, dat wacht op een prachtige nieuwe bewoner, maken dat onze woonboerderij in Drenthe, eventjes heel onzeker is geworden. Want ja de huizenmarkt is gek, volledig gek, en er heeft zich een tweede koper aangediend, zonder voorbehoud...dus we hebben nog wat tijd, maar ja...het kan maar zo, dat deze prachtige droom niet uit mag gaan komen. En dan ga je lopen over wegen, andere wegen, dan ga je nadenken, kijken, onderzoeken en uiteindelijk komt er ergens weer een nieuwe droom. Want vannacht was ik onder toeziend oog van mijn vader, aardappels aan het poten, en wortelen, was ik bezig in de moestuin. Mijn eigen eten uit de tuin halen. Hoe leuk, voorzichtig beginnen. En in gedachten zag ik mijn vader heel hard lachen, omdat hij zag, dat ik in het klein, in zijn voetsporen ga treden. Mijn eigen moestuin, die komt er wel. Ik zag mezelf al een riek kopen, om de aardappelen te delven, en een schrepel en meer van dat soort gereedschap. Gek idee, want alles stond in de schuur vroeger, en is nu weg. Ik zie mijzelf het gras maaien, misschien niet met een robot, maar gewoon zelf, mouwen opgerold, kaplaarzen aan. Fysiek werken, goed voor dat oude lijf van mij. Ik zag gisteren die mevrouw op tv, die nadat zij borstkanker heeft overwonnen, de Kilimanjaro heeft beklommen. En ze zei zo sterk 'iedere berg die ik tegenkom, zal ik beklimmen'. En zo'n uitspraak, maakt dan, dat ik me realiseer, dat ik me niet uit het veld laat slaan. En dat ik moet blijven geloven in mijn eigen droom. Dus volgend jaar, als je bij me komt eten, ga ik even de aardappelen delven, vers uit mijn eigen tuin (oh nee die zijn al gedolven nu, die liggen droog en donker in de kelder). En als je bij me komt logeren, betekent dat, dat we wel even de hond gaan uitlaten, voor het slapen gaan. Dus nog even een rondje polder of zo. Wow, wat heerlijk...altijd een grote zaklamp bij de hand. En nu, met een Ledenraadsbijeenkomst ingepland voor morgen, kijk ik naar het tijdschrift dat hier voor me ligt en hierop staat 'Life isn't about waiting for the storm to pass, it's about learning how to dance in the rain'. En kan er iets toepasselijker zijn, voor hoe ik mij nu voel....

deze tekst stuurde Linda ons, haar collega's bij haar vertrek. Een jonge vrouw, die werkelijk haar hart volgt, getrouwd is met een Cubaan, haar baan opgezegd heeft en wel ziet, wat zij nu gaat doen. En toen we haar zelfgebakken cake stonden te eten (ja ik doe nog steeds aan de lijn, en het gaat goed, mijn darmen zijn namelijk van slag, dus dat zit wel goed), omhelsde ik haar en bedankte ik haar voor de ontmoeting. Soms weet je, dat je mensen nooit meer zult zien, maar toch zit deze mens ergens in je hart. En deze tekst, zal me altijd aan haar doen denken. Mooi, je reist soms even met elkaar, en onze wegen lopen dan weer los van elkaar verder. Dit is het leven. Dus, wat er nu ook komen gaat, we zien het wel. En ik geloof er heilig in, dat mensen die willen, blijven en mensen, die niet willen of kunnen, die laten los...en ook ik laat los, want als je loslaat, gaan er nieuwe deuren open. Ik geloof erin, en heb nog wel wat geduld. Een fijn weekend gewenst, ik hou zo genadeloos veel van het leven. Er gebeuren zulke prachtige dingen, er worden zulke mooie dingen gezegd. Dat verhaal over die levenslessen van Edward daar vertel ik een andere keer over. Rijkdom, de verhalen van het leven...dag!

Even een kwartiertje tijd voor een nieuwe blog

En zomaar op deze vrijdagochtend, omdat mijn eerste afspraak pas om 9 uur is in den Haag, heb ik eventjes tijd. Tijd om wat te schrijven. Want schrijven helpt, maakt het hoofd leeg. Mijn eerste weekje Nederland zit er bijna weer op, niet helemaal, want we zijn pas maandagmiddag geland, maar toch. Een week met gesprekken, ontmoetingen, en werk. Yarden, en daarbuiten nog veel meer. Fijn, het was een fijne week. Gek, anders, maar bijzonder. Serieus en vrolijk, koud en, jawel, straks vandaag weer warm. Althans dat hoorde ik op het journaal. Hoe fijn! Morgen open huis. Belangrijk moment voor ons. Weet je, het gekke is, dat je leven bol staat van de belangrijke momenten, en het leuke vind ik, dat alles maar heel betrekkelijk is. Gaan we naar Drenthe, fantastisch, blijven we hier, ook fantastisch. Want geluk, en jawel daar is ze weer, zo zei mijn moeder altijd 'zit in jezelf'. En ongeacht waar je bent, je neemt jezelf altijd mee. En, mijn andere zo bekende uitspraak, een echte van Loon, geeft nooit op. En welke kant het leven ook op zal gaan, het zal een mooie kant zijn. Altijd met een schaduwzijde, en deze voelen we nu ook. Het verdriet, dat we mensen doen, door te vertrekken uit hun buurt. Lastig, ingewikkeld, maar voor mij is afstand niet iets, waardoor ik meer of minder van je hou. Afstand kan soms wat lastig zijn. Maar ach, ik woon nu slechts 76 kilometer weg van mijn kantoor. En soms doe ik dit in 55 minuten en soms in 3 uur. Dus een afstand kan ik altijd overbruggen. Ik realiseerde me dat, toen ik ooit een telefoontje kreeg dat mijn vader naar het ziekenhuis moest, hij had een aneurisma (volgens mij schrijf ik dit anders, maar ach). En ik stapte in de auto en moest 228 km rijden. Welnu, ik denk minimaal twee snelheidsovertredingen later, stapte ik het ziekenhuis binnen en was hij net aangekomen met de ambulance. En weer was ik er, samen met mijn broer. Dus afstand is natuurlijk een ding, maar geloof me, ik zal er altijd voor je zijn. Ik schrijf dit voor jou, en voor jou. Voor al die mensen die in mijn hart zitten. Gek, nu zie ik soms mensen die heel dichtbij wonen, een keer per drie weken. Tja, wat is afstand dan nog. En mensen die heel ver weg wonen, regelmatig. Afstand wordt anders als je mij niet meer toelaat in je hart. Als je mij weg duwt van jezelf. Dan ontstaat er afstand. Dus doe dat maar niet. Hou me alsjeblieft dichtbij. Welnu, deze oproep past je, of past je niet. Duw me niet bij je vandaan. Verder, vandaag ga ik Henk ontmoeten, iemand van mijn leergang Corporate Antropologie. En ik ga naar Schiphol naar Erhan, iemand uit mijn hoofdbestuur, ontmoet daar nog iemand en heb dan nog een afspraak in Amsterdam. En dan, is het vrijdagavond. Heerlijk Annemarie weer thuis. Zij scheurt met haar collega's met oude Dafjes door Brabant heen. Hoe leuk is dat. Doet me denken aan de tocht met allemaal lelijke eendjes door de Betuwe, met mijn oude collega's van Yarden. Dat waren nog eens tijden...rijdend in de auto, die ooit mijn eerste auto was. Die mooie gele lelijke eend, met ronde koplampjes. Wow wat een genot. Soms zie je deze nog rijden, met hele blije mensen erin. Vind ik sowieso leuk, gisteren reed er een Triumph op de A4, een oldtimer. En als je dan naar de bestuurder kijkt, zie je passie. Passie op zijn gezicht, een tevreden glimlach, het werkelijk genieten van je auto. Herken ik natuurlijk, want dat heb ik altijd. In mijn Mercedes, welke dan ook. En toch gisteren in het Magazine van Mercedes, zag ik een jonge man, en hij reed in een W124, die had hij helemaal uit elkaar gehaald en in een 26 jaar oude 190D. Deze laatste auto had hij van de eerste eigenaar gekocht. Prachtig, die passie. In Griekenland, en dat schreef ik al, stonden er prachtige oldtimers op een auto kerkhof. Dan huilt mijn hart. Dan zou ik willen dat ik handig was, dat ik verstand had van auto's en dan stonden ze ergens in een schuur op een brug. En lag ik eronder. Tja...ik kan er wel onder gaan liggen, maar dan gebeurt er bar weinig. En het lullige is, ik kan niet zo goed opstaan. Ergens is iets in mijn lijf beschadigd. Dus als je me vraagt wat ik allemaal niet kan, dan komt er een hele lijst, maar op mijn hurken zitten, of liggen en weer opstaan, hoort daar ook bij. Gelukkig lig ik niet zomaar bij iedereen en ziet dus bijna niemand dit, haha. Ik lach, terwijl ik dit schrijf.

Fraai exemplaar he? Een 560 ofzo...prachtig, een dikke auto. Genieten en dat meen ik. Ach, ik kan jullie honderden foto's sturen van mooie auto's. En ik geniet dan echt. En natuurlijk met een vette knipoog naar de hemel. Naar de man, die mij geleerd heeft van dit merk Mercedes Benz te gaan houden. De man, die mij op mijn 25e mijn eerste Mercedes liet rijden. Wow, ik had vleugels, een 250E. En hoe mooi als je dan 59 bent, en zelf een E250 cabriolet mag rijden, AMG styling, dus fraai zat. Bedankt Pap!. Nu, genoeg voor vandaag. Op naar een aantal mooie mensen, die ik zomaar weer mag spreken. Ik wens jullie een fijne dag. Geniet ervan. En leef!

En deze foto vond ik zo mooi. Onze buurvrouw gaat hiervan volgens mij een schilderij maken. Prachtig...

Herfst in Nederland

Goedemorgen vandaag alweer mijn laatste dagje thuis. Morgen begin ik weer met een hele dag extern te zijn. Pak aan en gaan. Tja, bijzonder om te zien, te ervaren, hoe snel een vakantie voorbij is. En dit was een hele fijne bijzondere vakantie. Rustig, stil, veel boeken gelezen, nagedacht en gepraat, over nu en straks. En ondertussen lees je mails, ben je gewoon op de hoogte, van alles dat speelt. En eenmaal thuis, dan is daar de gezelligheid. Roos die ons ophaalde, en met ons meeging, Joke die gezellig even langs kwam. En dat heerlijke glas wijn, dat zo past bij ons leven hier thuis. Een mooi glas wijn. Veel post, maar ook fijne post, ken je dat. Mooie magazines, de Libelle met dank aan mijn schoonmoeder. Een oude gebruik is weer in ere hersteld. Toen mijn moeder overleden was, in 2003, heb ik haar abonnement op Libelle (zij had al denk ik 25 jaar ofzo een abonnement) overgenomen van haar. Tot ca. 1 jaar geleden, toen bedacht ik me, dat het wel genoeg was. En eigenlijk vanaf dat moment, miste ik dit blad. Een blad voor oude dames, zeggen velen. Voor mij is dit anders, voor mij is dit blad, de herinnering aan mijn moeder. Ik las haar op het laatst in haar leven, voor uit haar Libelle. Zij lag op bed in de woonkamer en ik, ik zat er naast. De Libelle bracht 'buiten' naar 'binnen'. Bracht de wereld nog een beetje bij haar. En dus is de Libelle voor mij een blad, vol herinneringen. En op mijn verjaardag kreeg ik van Emmy opnieuw een jaarabonnement op de Libelle. Het leuke is, ik gaf de Libelle aan haar door, nadat ik deze gelezen had. En eerst moest zij lachen om mijn abonnement. En op het laatst miste ook zij dit blad. Welnu de Libelle is terug. Heerlijk! Verder mails gelezen, afgehandeld, nu komt zo de makelaar voor het open huis, op zaterdag. Dus heb je interesse in een prachtig huis, midden in Wassenaar, kom gerust langs a.s. zaterdag, Molenstraat 10, tussen 11 en 15 uur. Of wil je gewoon zien, hoe wij wonen, schroom niet. Het is bijzonder, meer dan. En dat gevoel, dat bekroop mij ook, toen ik hier binnenstapte, wat een fijne plek. Mooi is dat, alles weer voelen en ervaren. En ondertussen is het 2 oktober, de herfst doet zijn intrede. Het is koud en nat hier in Nederland. De kachel staat weer aan zelfs. Gek he..een trui aan, en sokken. Lang geleden, maar ook deze periode heeft zijn charmes vind ik. Vandaag weer groen appeltjes dag. Ik ben gelukkig niet echt aangekomen na de vakantie, terwijl ik toch echt heel relaxed heb gedaan. En dus gaan we nu weer over, op een stringent dieet, en werken aan een gezond lijf. Back home again. En als je me nu vraagt, wat was het allerfijnste van deze vakantie, dan was dat het mooie vergezicht, het uitzicht vanuit ons huisje, en vanuit die rust, alle boeken lezen, die je maar wilde lezen, niets hoeven. Geen gedoe, geen gepraat als je niet wilde. Gewoon die oneindige rust. Grieken vind ik vriendelijk. Lastig vind ik dat je werkelijk niets verstaat van hun taal. En zei ik vroeger, dat ik daar wel wilde wonen. Deze reis heeft me gebracht, dat ik dat niet wil. Ik wil denk ik, alleen maar in Nederland wonen. In Drenthe of in Wassenaar. Haha...leuk, om dit zo te ervaren. Ik heb zin in mijn toekomst, in mijn vooruitzichten en ook dat heb ik mij bedacht op vakantie.

Bijzonder nog om te vermelden, dat ik als echte Mercedes liefhebber, langs een soort van autokerkhof liep en daar stonden toch prachtige 'overleden' Mercedessen. Ik zag deze in gedachten al in de schuur staan, klaar om opgeknapt te worden. Wow, wat een mooie exemplaren. Kijk maar.

En nu, nog even wat rommelen thuis. Wat opruimen en eerlijk gezegd, doet Annemarie dat hier meestal. Ik ben meer van het regelen, de administratie doen en dat soort zaken. En dan vanaf morgen, weer heel vroeg uit bed, klaar voor alles, dat komen gaat. Ik heb er zin in. Ik laat jullie nog een foto zien, een foto die eindeloos is. Een foto welke symbool staat voor alles dat voor ons ligt, open, en eindeloos. Een weg, die we nog niet goed kunnen begaan, want eerst moet ons huis hier verkocht worden. En dan, dan ga ik deze weg. En heb ik een heilig geloof in de uitkomst. De foto is genomen van boven naar beneden, maar het kan ook andersom. De weg is al uitgestippeld, en zoals Reynaud altijd zegt, de 'baas boven' weet al hoe deze loopt. Een fijne dag, voor jullie.

Zie ik daar nu donkere wolken...

Ja gek he, want iedereen heeft in het leven, weleens wat donkere wolken. Dan verdwijnt de zon even, en is het in je hoofd misschien wat minder zonnig.

Welnu, dit laatste valt wel mee. Alhoewel ik soms wel ongeduldig ben merk ik nu. Ik wil bezichtigingen voor ons huis, ik wil snelheid en mijn moeder spreekt mij alweer vermanend toe dat ik dus gewoon nu even pas op de plaats wil maken. Rust moet inbouwen en het lijkt wel alsof zij even een wolkje voor de zon heeft geschoven, zodat ik al lezend, weer pas op plaats maak. Genietend van het 'niet hoeven', het buiten zijn, van Annemarie die een trui koopt, omdat het kouder is. En ondertussen erg relaxed loop ik hier weer rond. En dus geef ik me over aan de cadans van het zomaar vrij zijn. Van het wel bijhouden van mijn mailbox, maar ook van het genieten van het hier en nu. Het geweldige uitzicht, de supermooie tegeltjes in de badkamer, en nog veel meer kleine dingen.

De liters water die we hier wegdrinken, de overheerlijke kopjes koffie op bed. Kortom, het is niet veel en het is zoveel. Zoveel mooie kleine dingen, die maken dat het een aaneenschakeling van rust en geluk is. Hier in Chaldiki, net boven Kassandra. Ik ben al in mijn vijfde boek, heerlijk, ik dompel me onder in de levens van gefingeerde personages. Ik geniet ervan en wil meer en meer lezen. De zeven zussen, ik ben in deel twee nu, dus nog voldoende te gaan. Heerlijk. Ondertussen druppelen er mooie berichten binnen. Een vriendin is gisteren 50 jaar geworden, ik wist het niet eens, en de bloemen volgen dus als ik thuis ben. Ik ben niet zo goed in verjaardagen, sinds er geen kalender meer op het toilet hangt. Jawel Facebook helpt mij, maar ik kijk maar eens per week nog op Facebook. Dus ik ga mij ernstig voornemen, om alle verjaardagen weer op de oude kalender van mijn vader te schrijven en deze in ons nieuwe huis, een plekje te geven. Zodat ik gewoon weer zie, wie er morgen of overmorgen jarig is. Dus deze lieverd, die nu 50 is geworden, en verrast is met een enorme pop voor haar deur, en mij een foto stuurde van haar moeder en haarzelf. Proficiat. Ik wens jou een super prachtig nieuw levensjaar toe. Geniet ervan. Het is meer dan genoeg geweest voor jou, het afgelopen jaar. Dus nieuw jaar, nieuwe kansen. En ik, ik ben er bij!! Mijn team, af en toe een leuk berichtje. Maar vooral, al die mooie kleine berichtjes van mensen die heel dichtbij me staan. Mijn vriendin over hoe blij ze is met haar nieuwe baan. Mijn andere vriendin, die door het tekenen van haar voorlopige koopcontract, het gevoel heeft opnieuw te gaan trouwen. Hoe fraai. Klein geluk, zo dichtbij. Wij hier, Annemarie zei 'zelfs met wolken is het hier prachtig'. Weet je, hoe mooi is het toch, dit leven. Gisteren waren we in Afytos, een prachtig plaatsje op het schiereiland Kassandra. Een plaatsje met mooie winkeltjes, en midden in dit prachtige dorpje, heb ik kaarsjes aangestoken voor mijn ouders, voor Annemarie haar vader, voor Emmy en Reynaud. En eigenlijk staan deze prachtige kaarsjes symboliek voor mooie begrippen als dankbaarheid, liefde, waardering, respect. Prachtig, hoe ik levend vanuit deze waarden, vanuit deze symboliek steeds weer dat kaarsje aansteek, waar ik ook ben op de wereld. Want wat waardeer ik dit leven. Ik realiseer me, dat ik bijna eentonig ben in mijn teksten, omdat die eeuwige dankbaarheid er altijd is. Maar ik voel het zo, ongekend. En nu dus heb ik te dealen met alles wat er is. En terwijl ik dit schrijf, lijkt het alsof de hemel een beetje openbreekt. Alsof de zon, ons wat gaat verwarmen, alsof ik zo weer in ons kleine zwembadje kan ronddobberen. Heerlijk, want voor mij is dat wel Griekenland, zon, zee en zaligheid. En ik denk aan een liedje van vroeger 'zalig is de zaligheid, als je door de duinen glijdt met een lekkere meid'. Ik hoorde dit ooit van een jongeman, en vond dit wel een toepasselijk liedje voor mijzelf, en misschien wel voor mijn vader, haha. Ik glimlach erbij en geniet. En hou dit liedje erin. Fijne dag, ik hoorde dat het in Nederland ook een beetje herfst is, en realiseerde me, dat ik gekleed ben op de zomer, en dus stug doorloop in mijn korte broek, best koud straks in Amsterdam denk ik dan maar. Ach, we zien wel. Voor nu, een mooie dag gewenst! Met veel licht, overal, in je hoofd en in je hart.

Een blog uit Griekenland

Jawel, dit is de komende weken onze verblijfplaats. Heerlijk, omringd door stilte, krekels, met prachtige zonsondergangen, ons eigen lieve kleine zwembad, veel meer hoeven we niet lijkt me. Het leven heeft hier een heel andere cadans dan thuis. We staan op, drinken koffie, lezen wat, omringd door de stilte. Genieten van de zon, de zee, het uitzicht en elkaar. Soms gaan we in de avond even naar het dorpje, waar ongeveer de gehele omgeving, grootouders, ouders met kinderen, uitgelopen lijkt te zijn. En dan is er daar die prachtige wijnbar, met uitzicht op zee. Mooie muziek, en jawel Villa Maria, een heerlijke nieuwzeelandse sauvignon blanc. Genieten dus. Niet zoveel anders. Een simpel leven, met fruit, eenvoudig eten, en vooral veel rust.

Soms gaan we met de auto, een ritje maken, door de bergen, en kom je zomaar uit, bij een lieflijk klein strandje, waar de oudere mannen uit het dorp allemaal gaan zwemmen, en dan met elkaar koffie drinken. Herinneringen aan vroeger, anders, maar van eenzelfde karakter, mijn vader, die naar het café ging en soms mocht ik mee. Dan kwamen er allemaal mannen even langs, een biertje, een borrel, een praatje en ze gingen weer. De gebeurtenissen van de dag even met elkaar doornemen. Leuk, ongedwongen en fijn. Ondertussen praten wij, over de toekomst, ons nieuwe leven. En tussendoor lees ik gewoon wat mails, handel ik wat af. Zo ben ik bezig met mijn eigen wijn, met eigen etiket, een 'levenskunst' wijn. Mooi voor onze gasten, voor onze vrienden, levenskunst wordt een thema, dat ik door ga voeren in heel veel dingen. In gesprekken, trainingen, lezingen, wijnproeverijen, gesprekken over hoe je verder kunt met leven, na ingewikkelde ervaringen uit je leven. Je hart volgen, of weer volgen. Ik ga je erbij helpen. Ik voel me zo ongekend rijk, dat ik dit concept - Anita van Loon - Levenskunst - mag uitwerken en gaan uitoefenen in mijn leven.

Mooi he, deze foto. Wel een symboliek voor het leven. Ingewikkeld, hoe bereik ik mijn doel, soms moet ik springen, zonder te weten waar ik ga landen. Maar uiteindelijk kom ik ergens uit, en ik, alleen ik bepaal waar ik uit ga komen. Lastige opdracht soms voor mensen, is om vanuit deze gedachte te leven. Maar volgens mij ben jij altijd de regisseur. Ik hoorde mezelf zeggen toen ik ziek werd in 2007 (2007 alweer!!!)'ik, ik ga niet dood'. En ik begon te huilen, en wist dat ik alles wat ik in me had, zou inzetten, om niet dood te gaan. En ja, ik hoor u denken, of de wat minder positievelingen onder u, 'ja dat kun je nu wel zeggen, maar....'. Volgens mij begint alles met de grondhouding om iets wel te doen of te laten slagen. En volgens mij ben ik uit dit soort hout gesneden. En met een glimlach denk ik nu terug aan Ma van Loon. Ooit, mocht ik haar begeleiden naar Ibiza. Waar een nicht van mijn vader een huis had, met zwembad. En mijn moeder mocht daar herstellen van haar chemo, samen met tante Tanneke en ik, ik mocht mee. Met een vriendin. Heerlijk was dit. Een soortgelijk huis als dit, groot, ruim, met prachtig uitzicht vanaf de veranda, het terras. Mijn moeder nog ziek, genoot intens. Van het uitzicht (iets anders dan de Oostmoerpolder), de rust, het gezelschap, het plezier, zij genoot van het leven. Terwijl haar leven verre van prettig was, zij was altijd ziek, ruim 20 jaar. En steeds weer koos zij ervoor, om het leven te leven. Dat is nog eens levenskunst, daar heb ik het van geleerd. Van deze prachtige vrouw. Terwijl er zachtjes Griekse muziek uit het huis klinkt, een hondje buiten loopt, zit ik aan het zwembad deze blog te schrijven. Zondagochtend, we werden wakker van kerkklokken, in de verte. Heerlijk, aan de slaapkamers zit een groot balkon en dan zie je de kalme zee voor je. Genieten, simpelweg genieten. Kalma Villas heet het hier, zes huizen op een berg, een soort paradijsje in Chalkidiki. Mooi, dit alles heeft het leven voor mij in petto. En terwijl ik hier ben, lees ik het ene boek na het andere, kleurt mijn huid wat mooier bij, drinken we minder alcohol en eten we gezond. Mooi, hoe het leven hier zijn weg vindt, juist op dit moment in ons leven. Het huis in Wassenaar wordt veel gevonden, gezien, ik ben benieuwd wat dit gaat doen. Dus volgens mij komt alles wel goed. Het leven kiest zijn weg, en jij bepaalt of je hierin mee wilt gaan of niet. Ik, ik heb al gekozen, en ik hoop dat jullie met mij meegaan. Voor nu, voor iedereen, een hele fijne zondag gewenst. Geniet ervan...

De cirkel is echt rond.....

Wat een prachtig stuk puur hout he. We zagen dit op de begraafplaats in Middelharnis, de plaats waar mijn opa en oma, en mijn vader en moeder begraven zijn. Een plek, die langzaam uitgroeit, met mooie bomen, en wat meer de sfeer krijgt van een echte begraafplaats. Toen mijn moeder overleed, was het hier kaal en nieuw. Rechte rijen met graven, en dit is voor het grootste deel nog zo. Maar ondertussen en wij waren er vrijdag, is het een bijzondere plek geworden. Gek, hoe ik altijd als ik op Flakkee ben, daar even langs ga. Even langs mijn familie. Ja lieve mensen, de cirkel lijkt echt rond te zijn. Want wat is er veel gebeurd in mijn leven, de afgelopen weken en maanden.

Ja deze tekst hoor hier wel bij. Want soms lijkt afstand onoverkomelijk. Maar, vraag een Amerikaan, hoe hij kijkt naar een afstand van 200 km en hij lacht. En gisteren zei iemand zo mooi 'van Groningen naar Amsterdam is net zo ver als van Amsterdam naar Groningen, maar toch voelt die laatste afstand verder'. Ja gisteren is ons prachtige appartement in Wassenaar in de verkoop gegaan. In de verkoop, omdat wij onder voorbehoud van, een prachtige woonboerderij hebben gekocht in Drenthe. En nu hoor ik mensen zuchten en denken 'Drenthe...of all places..' en gelukkig heb ik ook zoveel reacties mogen ontvangen, in de sfeer van 'Drenthe, prachtig...'. Een boerderij met een gastenhuis, een B&B erin. Een boerderij met ruimte voor een atelier, voor een kantoor, voor training op locatie. Niet gigantisch groot, maar wel groot. Intiem, en bijzonder. Een kapschuur, niet al te groot, waar wij de zomerse avonden zullen verblijven. Een huis met mooie planten, een ruime tuin, een huis met oude balken, en toch een huis, dat past als een jas. Gisteren op de landelijke vrijwilligers dag van Vereniging Yarden, in het prachtige leerhotel Het Klooster in Amersfoort, mocht ik mensen ontmoeten en hun dochter woont in Koekange. Hoe leuk, haar man rookt zalm, en verkoopt deze. En haar dochter is kunstenaar. Grappig, bijzonder en mooi. Ik ga dan wel geen zalm roken, maar die kunstenaar, die Annemarie van mij, die gaat wel creatief aan de slag. Hoe heerlijk. En over creatief gesproken, wat dacht je van deze foto's. Jawel, ik Anita van Loon, heb dit zelf gemaakt.

Ongekend he. Ja ik kijk ook een beetje als een blij ei. Omdat ik zo niet creatief ben met mijn handen. Maar hier, en voor de goede kijker, met mijn 'ondeugende raampje', sta ik toch maar even heel blij te kijken. Een workshop glas in lood. Samen met een leuke groep vrijwilligers, en met Edward. Nou hij kan er ook wat van, geloof me. Nog even terug naar die tekst, want die sprak mij zo aan. Die eenvoudige woorden, die zo waar zijn. Iemand die in je hart zit, zal daar nooit uit verdwijnen. Een vriendinnetje van me, zei over ons avontuur, de verhuizing naar Drenthe 'Lieve Aniet ik moet er even aan wennen, maar ik hou toch van Drenthe en ik hou toch van jou'. Tja, dit soort woorden zijn genoeg. En ook op dat geboorte eiland van me, zag ik deze spreuk. Zo puur, zo echt, het betekent 'wij samen'. In het dialect van Flakkee.

En dit 'wij samen' kenmerkt mijn leven wel. Jij en ik, ik en die ander. De verbinding die we met elkaar aangaan, ieder op zijn of haar eigen wijze, dit is de kern van mijn nieuwe bedrijf. Vanuit verbinding, vanuit het hart, wij samen. Wij samen die de kunst van leven, proberen vorm te geven. In een zakelijke context, maar ook van mens tot mens. Vanuit vrijheid met elkaar verbonden zijn. Dat is levenskunst. Vanuit genieten, en passie, de dingen doen, waar je meer dan gelukkig van kunt worden. Dit gaat niet over bezit, of materie. Dit gaat over jou, en jou en over mij, en over hoe wij de dingen doen. De cirkel is rond met dit 'wij samen', met het filmen met Paul Rigter en zijn team, op mijn geboortegrond, voelde ik me verankerd, met het leven buiten. Het leven op een boerderij, iets kleiner, dan op Flakkee, veel kleiner dan op Flakkee, maar wat zou mijn vader dit geweldig vinden. Genieten, in optima forma. En vooral leven in het nu, vandaag de dag. Want dat is wat wij doen, met elkaar. Nu leven. En weet, dat in ons huis, net als bij ons vroeger thuis, altijd plek is om te landen, om bij te komen, om te rusten, om te eten en te drinken, om gewoon zomaar samen zijn te zijn. Zodra de B&B open is en geboekt kan worden, laat ik het weten. Mijn vrienden, mijn eigen cirkel, weet het wel. Wij samen...een mooie zondag gewenst! Geniet, wij gaan even genieten van jazz bij Mila, samen met een paar vriendinnen, juist daarom, wij samen.