Prachtig!

Prachtig, in een woord prachtig, dat waren de afgelopen twee dagen met de vrijwilligers van Vereniging Yarden. Kaap Doorn, een locatie in Doorn, met super fijne mensen, was weer de plek waar alles samenkwam. Indrukwekkende workshops, inleidingen, en prachtig theater, van theatergroep SPIN, het stuk GIF, bijna intiem, alsof je zat te gluren naar twee mensen, die elkaar zijn kwijtgeraakt, na het verlies van hun zoontje. Indringend, mooi. Dus ik was geraakt, op zijn Anita's. Je kent dat wel, met die lage stem. Vandaag een super gave sessie van Wauwkom. Inspirerend, en een gastcollege over rouw. Mooi en raak. En als je dit alles combineert met super fijne mensen, met een openheid, een puurheid, dan ben je zomaar heel gelukkig. Tel daarbij op, het plezier in de bar, en het leven is te leuk! En ik, ik kreeg van twee lieve vrijwilligers, een prachtig cadeau, een beeld, dit staat symbool voor de weg die wij gaan volgen in ons leven, Annemarie en ik. Fraai he...

Dus ook al kom je dan redelijk vermoeid thuis, dan realiseer je je zomaar, dat mijn werk, mijn bezigheden, echt heel bijzonder zijn. Een aaneenschakeling van mooie momenten. Van ontmoetingen, van waardevolle leermomenten, steeds maar weer. Maar ook de gesprekken die je hebt met de mensen om je heen. Zo'n cadeau krijgen met een hele dikke omhelzing erbij. En ik, ik ben blij als een kind. Vanmorgen werkten we aan onze krachten, gisteren oefenden we in hoe je de dingen kunt zeggen, welke vragen je kunt stellen, een model genaamd het Belgische dikke billen bankje, blijft je bij, neem je mee. Vandaag een prachtig college over rouw, waarbij er voor velen herkenning is, en de verhalen verteld worden.

En hoe mooi is het dan, om komende week de lezing van Hugo Borst bij te gaan wonen in Den Haag. Om te luisteren naar zijn verhaal, een herinnering natuurlijk ook aan mijn vader, die ook te maken kreeg met zorg. Vaak heel goed, maar soms ook om te huilen. En dit alles, hoort bij mij. Vrijdag en donderdag al in Almere, hebben we ook afscheid genomen van onze Natasja. Een mooi mens, die haar hart gaat volgen, die haar eigen keuzes maakt en buiten Yarden volgens mij hele goede dingen gaat doen. En afscheid nemen, dat vind ik wel ingewikkeld. Dan komt daar voor mij altijd een stukje emotie bij kijken. Want mooie mensen die langzaam uit je leven wandelen, is best ingewikkeld. Maar hoe mooi ook, is de weg die Natasja nu mag gaan, samen met haar man, Emile. Hij was er ook bij gisterenavond. Fijn. En nu, met Katie Melua, op de achtergrond, mijn boek binnen handbereik, heerlijk thuis. Iets eenvoudigs eten, en genieten van de rust. De komende week is iets meer in balans, wel een bomvolle agenda, maar iets meer balans tussen Anita en Yarden. Werken aan mijn website, kortom, een volgende stap in mijn bedrijf Anita van Loon - levenskunst. Fraai he...voor jou, en jou, en voor al die mooie vrijwilligers, bedankt voor wie je bent, bedankt dat ik je mag kennen. Bedankt voor ons fantastische contact. Liefs, Anita

deze tekst stuurde Wouter ons in de groeps app. Bedankt Wouter, voor Wouter!

Moe

En zomaar werk ik deze dag van huis uit, ik ben bekaf, moe, want slapen hoor je in de nacht te doen, ik heb al een paar dagen, dat ik erg onrustig slaap. Nu heeft dat ook te maken met slapen in een conferentie centrum in een eenpersoons bedje, maar sowieso is slapen niet meer mijn vriend. De nacht gebruik ik om na te denken, over het leven. Het veilige donker van de nacht, de enorme hoeveelheid gedachten, die malen door mijn hoofd, de vele indrukken en impressies die het leven me aanreikt, de achtbaan, waar ik volgens mijzelf in zit, de vele avonden werken, weekends werken, kortom van Loon is een beetje moe. En dus gebruik ik deze dag, om van huis uit te werken, om te reflecteren, om na te denken en dan weer verder te gaan. Afscheid nemen, ook al is dat een onderdeel van mijn werk, is niet mijn sterkste kant. Morgen vertrekt Natasja bij Yarden, gaat zij haar leven onafhankelijk van ons, verder vorm geven. En ik merk, dat ik (nu ik ouder ben, helemaal)niet zo goed meer ben in afscheid nemen. En het leven vraagt eigenlijk van ons, dit met grote regelmaat te doen. Heftig, iemand die ik ken, heeft eigenlijk direct alweer na de geboorte van haar pasgeboren kleinzoon, afscheid moeten nemen. Onvoorstelbaar, hoe intens verdrietig ben je, als moeder, als ouder, als jouw kindje geboren wordt en alweer heel snel komt te overlijden. Ik denk, dat er geen woorden zijn, om dit verdriet te beschrijven. Afscheid nemen van een mens, van wie je zielsveel houdt, en die zomaar overlijdt, of afscheid nemen van iemand, na een lang ziekbed, waarbij je de mens die zij ooit was, eigenlijk niet meer herkent in de mens die zojuist is overleden. Afscheid nemen, pfffttt ik vind het ingewikkeld. Gek, hoe je naarmate je ouder wordt, verandert. Ik voel het, aan mijn lijf, aan mijn hele zijn. Ik ben sneller emotioneel. Ik werd ontzettend lief bedankt door Ben, na een intense tweedaagse training met de groep franchisenemers en als ik dan die lieve woorden hoor, dan raakt me dit en ben ik emotioneel. Leuk hoe iemand naar me toe kwam daarna en zei 'wat is er nou' en ik zei 'ja ik ben gewoon een watje, ik kan niet zo goed tegen al die lieve dingen'. En hoe mooi is het, als die emotie er gewoon maar mag zijn. Als je als mens je tranen mag laten lopen, omdat het leven je raakt. Omdat de dingen waar je van houdt, de mensen waar je om geeft, veranderen, of verdwijnen uit het leven. En mijn mooie kleine bedrijfje 'Anita van Loon - levenskunst' maakt dus, dat jij gewoon naar me toe kunt, met dit verdriet, met dit gevoel. Voor een gesprek, een ontmoeting, een samenzijn.

een wandeling wellicht. Gewoon om zomaar even stil te staan, bij wat er is, of was. En hoe je nu verder kunt met het leven, ondanks deze pijn. Want dat is ook levenskunst. Voor mij horen daar dit soort beelden, foto's bij. Mooie natuur, puur, eenvoudig. Hier op de begraafplaats zag ik dit beeld, schitterend.

en al eerder ergens kwam ik dit prachtige houten beeld tegen. Allemaal plaatjes, die horen bij mijn levenskunst.

En nu, thuis aan die mooie grote, stoere eettafel in Wassenaar, overdenk ik, dit alles. Voel ik, met heel mijn zijn, de vermoeidheid van mijn lijf, misschien ook wel de rust, om al die emoties die ik ervaar, te mogen voelen. Want ik kan pas geven als ik kan ontvangen, en ik heb zoveel moois mogen ontvangen de afgelopen dagen. Een mooi bericht, een woord, een omhelzing, een dank je wel, een 'ik heb je gemist' en nog veel meer. En nu, met van alles om me heen, briefjes, kranten, een leeg Nespresso kopje, mooie aanbiedingen voor winterse wijnen, een poes die slaapt, nu is het er zomaar. De rust, de stilte want ook dat mis ik, als ik alleen maar werk, en bezig ben, gewoon deze simpele rust. Ik was net even bij een nieuw bakkertje, en haalde zo'n heerlijk Frans broodje, gezellig, eventjes die kleine dingen doen, die het leven zo aangenaam maken. En moe zijn, hoort daar bij. Als ik nu naar mijn leven kijk, dan hoort daar weer een afbeelding bij. Ik ga deze even zoeken, de symboliek is zo doeltreffend, dat woorden overbodig zijn.

een mooi beeld, van hoe het leven verloopt. De twee wegen, lopen nog samen, mijn leven bij Yarden, mijn leven als 'levenskunstenaar', symboliek ook voor de twee huizen, ze zijn er nog, allebei, en op enig moment gaan we een weg inlopen, links of rechts. Beide wegen zijn prachtig, daar zal het niet aan liggen. En dan als klap op de vuurpijl, ziet het leven eruit, zo 'schoon als de Zeeuwse luchten' die mijn nichtje me gisteren toestuurde, prachtig, simpelweg prachtig. Soms moet je even tot rust komen, om al die schoonheid, te mogen en te kunnen zien. Geniet ervan.

Voor nu, wens ik iedereen nog een super mooie dag. Neem af en toe even de tijd om stil te staan, kijk eens om je heen, het leven is prachtig!! Dag, Anita

3 november 2018

Lieve mensen, vandaag is wel een heel leuke dag. Een dag waar wij 12 jaar getrouwd zijn, en een dag waarop we de verjaardag van Floor vieren, zomaar met de familie en met Joke erbij, gezellig hier thuis. Vanmorgen al heel vroeg, stond ik eten voor te bereiden en ook gisterenavond hebben we al heerlijk eten gemaakt. Ik was pas laat thuis, omdat ik nog een late afspraak had in den Haag. En vandaag was heerlijk, een wandeling door het dorp, de groenteboer, de bakker, de slager, cadeautjes kopen voor een collega, die ons gaat verlaten, kortom zomaar tijd voor al die fijne dingen. Bloemen kopen, een Sligro pas aanvragen, en nu genieten van de rust. Heerlijk, een boekje, de krant, de Lekker top 100 2019 ligt hier op tafel, en dan krijg je zin in allerlei heerlijks. Dit weekend is gevuld, morgenochtend al weer weg, voor een twee daagse training met Franchise. Gaaf, want de inleiding zal verzorgd worden door Marc de Hond. Een goed verhaal, met een lach en een traan, wellicht, maar barstenvol positiviteit. Ik mocht het voorgesprek met hem doen. En altijd weer, als ik in gesprek mag gaan, met van die hele mooie mensen, dan voel ik me super rijk. En dan ervaar ik de kracht van positief denken. Ik geloof hier erg in, en deze week, was een prachtige enerverende week. Een week, waarin ik het gevoel heb weer volledig in mijn goede energie te zitten. Mijn werk, met mooie mensen om me heen. Nieuwe gedachten, een nieuwe manier van kijken. En morgen, zomaar twee dagen op mogen trekken met al die boeiende Franchise nemers van Yarden. Ondernemers pur sang, mensen die zich meer dan wie ook realiseren, dat het leven eindig is, en dat zij op dit soort momenten, er simpelweg zijn voor de ander. Maar wie is er nu voor hen? Hoe doe je dat nu? Welnu, dat wordt ons gezamenlijke verhaal. En ik, ik mag deze tweedaagse begeleiden. En vandaag, begon met kaartjes, met bloemen, met koken en later lang onder de douche, de sunshower. Heerlijk, als je ooit je badkamer gaat verbouwen, plaats er dan een sunshower in. Zo heerlijk, die warmte op je lijf. Als je last hebt van je botten, van alles dat kraakt en piept, heerlijk een sunshower. Dus ooit komt die er weer in de boerderij, daar ben ik van overtuigd. Zo genadeloos lekker... Vanmorgen kocht ik ook een boekje over levenskunst. Grappig, hoe dit woord, ook bol van het positieve in het leven, steeds weer terug komt. Hoe ik hier steeds weer over lees. Als het gaat over koken, over chef koks, dan gaat het hier ook over. Als het gaat over supermooie wijnen, dan raakt dit ook dit onderwerp. Hier in de passage is net geopend een slagerij en een klein bakkerijtje. Hier verkopen ze alleen maar overheerlijke dingen, taartjes, Franse broden, en genadeloos lekker en mooi vlees. Ik als levenskunstenaar, kan hier wel een uur doorbrengen, stukjes proeven, en kom dan altijd met allemaal lekkers weer thuis. Gewoon, omdat het zo lekker is, (weer een tekst van een liedje 'omdat het zo lekker is, omdat het zo lekker is, ik heb zeven jaar gevreeën met de meid van ome Chris'). Dus straks als het feest hier gaat beginnen, champagne, en prachtige wijnen, lekkere happen, en genieten. Niks meer en niks minder. Ik wens iedereen, een super mooie 3 november toe. Geniet! Nu nog even genieten, van de tijd, de vrijheid, de ruimte, de vrije zaterdag...ik hoop dat jullie het fijn hebben met elkaar. Iemand zei me deze week, dat hij altijd mijn blog leest 'alsof ik een klein meisje ben, die haar dagboek schrijft.' Lief he...en nu ben ik een vrouw van 59, die schrijft over het leven. En die het leven zo lief heeft, zo enorm lief heeft. En ik gun dit iedereen. En ik realiseer me, dat dit een kunst is, die helaas niet voor iedereen is weggelegd, het leven te leven, en er alles uit te halen. Soms, en dat kwam ook zo binnen, gebeuren er dingen in je leven, die je zo intens verdrietig maken, het verlies van een pasgeboren kindje. Het verlies van je geliefde, het verlies van je ouder, of soms het verlies van je baan. Verlies ervaren en dan toch proberen de kunst van het leven vast te houden. Bijzonder, ik ga maar eens goed luisteren morgen, naar Marc, want ook zijn verhaal raakt deze kern. Hoe ga je door, steeds maar weer door, terwijl het leven je soms voor ongemakkelijke opdrachten plaatst. Dag, ik denk aan je, als je jezelf hierin herkent. En weet je, ik hou je altijd een beetje vast...echt waar, ik laat jou nooit in de steek! Anita van Loon

Een donkere blog midden in de nacht

En nu, midden in de nacht, 1 november om 00.24 uur, schrijf ik een blog. Een nacht blog. Een donkere blog, terwijl ik diep van binnen vreugde voel. Ik las vandaag een mooie zin 'ik dicht en ik open'. Zo passend voor het leven. De dingen afsluiten, afronden, opruimen en uiteindelijk met zachte handen dichtdoen en verpakken. De deur achter je sluiten en ergens anders weer een nieuwe deur openen. Zo voelt mijn leven nu. Een leven, dat geleidelijk aan hoofdstukken afsluit, vriendschappen afsluit, levens afsluit, herinneringen afsluit, boeken uitleest, deuren dichtdoet, kortom, al die dingen die ooit waren en niet meer zijn. En midden in de nacht, na een bijzondere vergadering vanavond, denk ik na, over al die mooie mensen, die ooit in mijn leven waren. En voor wie ik mijn deur, mijn leven, mijn hart nu afgesloten heb. Soms uit mezelf, soms omdat het zo gelopen is, soms en ik denk nu aan mijn eerste echte liefdesverdriet, omdat iemand anders dit zo wilde. En uiteindelijk, na al die ingewikkelde momenten, komt er steeds weer een moment, dat je anders kijkt naar de wereld om je heen. Dat je het licht weer ziet schijnen, de zon weer ziet, de kleur van de lucht weer ervaart, en de schoonheid der dingen weer kunt omarmen. En op dit soort momenten ben je volledig vrij. Aangewezen op Anita van Loon. Op niemand anders, verbonden met je hart, de pijn nog dichtbij, en de vreugde ook. Een kruispunt, een moment van ademen, van opnieuw ademhalen, een moment van voelen. Van wakker worden met een glimlach omdat je niet meer alleen bent, omdat je zomaar voelt, dat er liefde is, een arm om je heen, iemand heel dichtbij, die ene aanraking, die je doet beseffen, dat je leeft. Dat je weer leeft, dat je weer voelt, dat je vrij bent. En nu, na een heel bijzondere avond, gisteren in den Haag, waar een volkomen vreemde meneer, me zoveel te vertellen wist, over mijzelf, mijn leven, mijn toekomst, mijn dromen. Mijn intensiteit, de mensen die ergens in mijn buurt stonden, volgens mij mijn vader, met zijn mouwen opgerold, en nog iemand, een oom. Mensen die me goed gezind zijn, of waren en blijven. De bloemen die ik meegebracht had, en die deze meneer oppakte, waardoor hij mijn energie kon lezen. Ik vond het zo enorm mooi en intens. Geraakt, intens geraakt, blij ook, omdat ik weet altijd weer, dat mijn hart me mijn weg wijst. En ik soms, door ongeduld, wat aan het dwalen raakte de laatste tijd, maar deze meneer met een soort van bloemen seance, wees me mijn weg. En gaf me aan, deze weg te blijven volgen. De weg van mijn hart. Dus hoe laat het nu ook is, hoe donker buiten, hoe nat wellicht ook, mijn hart weet de weg. Steeds maar weer. Goed om soms even te wankelen, te twijfelen, om soms even te zoeken...en uiteindelijk weer te vinden. Ik dicht en ik open. Dank je wel, voor deze wijsheid. Nu, ik open. Ik open een nieuwe deur, naar een veelheid van mooie dingen, energie, licht, sprankeling, oprechte liefde. Vanavond vertelde ik in de vergadering, hoe ik wat emoties betreft, wissel tussen zoeken en vinden, tussen dicht en open, maar dat ik voel, als geen ander, dat het goed met me gaat. Vanavond met mijn keurige kapsel, en mijn nieuwe bril. Een nieuw perspectief, een helder kijken, naar alles wat voor me ligt. Of licht...een andere manier van zien, lichter, helder, open. En nu, in deze nacht, die afkoelt, en waar ik nog even niet de slaap kan vatten, realiseer ik me, dat dit soort momenten van stilte, van eenvoudig weg zijn, zo belangrijk zijn. Reflecteren, terugblikken en dan weer doorgaan. Naar alles wat voor ons ligt, en geloof me, dat is prachtig, de toekomst, het perspectief, de dromen, het realiseren ervan, ik ben gelukkig. Slaap lekker. Ik open, als een nieuw boek, een nieuw hoofdstuk, een nieuw perspectief, ik ga, en hoe mooi, wij gaan. Altijd samen, voor altijd samen. Met een hart vol, voluit vooruit.

Dag!

Nieuwe inzichten, jawel zelfs nieuw zicht!!

En vandaag 20 oktober 2018, heb ik heel veel nieuwe inzichten gekregen. En sinds vanmorgen heb ik zelfs nieuw zicht gekregen! Jawel een nieuwe bril. Velen zullen het niet opmerken, maar ik merk wel veel meer op, dan vanmorgen vroeg. Ik zie de wereld heel anders. Ik lees makkelijk, hoef minder te knijpen, goh wat een verademing. Een soort zelfde montuur, met iets meer blauw ergens, lekker, maar vooral heel fijn. Kijk maar als je me tegen komt. En anders kijk ik wel. Haha... Gisteren was de dag der huizen, al om zes uur in de ochtend, zaten we in de auto, om Roos op te halen en met zijn drietjes gingen wij richting het Oosten. Een prachtige omgeving, Overijssel, Drenthe, Koekange, Wijhe, Olst, Dalfsen, Rouveen, en wat heb ik veel gezien. Huizen die prachtig lijken, en waar je volledig doorheen moet kijken. Met veel en weinig privacy. Met veel en weinig geluid. Prachtig ingericht, en heel anders ingericht. Stijlvol verbouwd, en uiteindelijk kom je er dan achter, hoe gelukkig je mag zijn, met alles wat er is. Met de eerste keuze, onze woonboerderij met B&B in Koekange. En jawel, alsof er een engel met ons meekeek. Woensdag belde de makelaar dat de tweede koper afgehaakt is. Dus, die boerderij kan zomaar van ons zijn. Maar volgens mij is onze lieve Heer er nog niet helemaal uit. Want dit huis, krijgt veel interesse, maar de koper dient zich nog niet aan. En dan is er een grote wijze les, die mijn nichtje uit Zeeland met stuurde, een uitspraak van de "Buenos" (familie van moeders kant): 'lukt het vandaag niet, dan morgen wel en geduld is een schone zaak'. En met deze wijsheid in de binnenzak, laat ik gewoon nu alles maar los. Focus mij op vandaag (lukt best met die bril) en leef gewoon maar. Mooi hoe allerlei mensen om mij heen, mij aanmoedigen, om vooral te blijven geloven in mijn dromen. En echt, dat doe ik. Mijn bedrijf - Anita van Loon - Levenskunst - is al in wording. De website, maar ik neem overal goed de tijd voor. Want de locatie is wel voor een deel mede bepalend, voor het aanbod. En ondertussen verandert mijn wereld eigenlijk steeds. En dat is maar goed ook. Want niets blijft wat het is. En zoals ik vanmorgen in een rouwadvertentie las 'je eigen weg brengt je bij de mooiste uitzichten'. En weet je vanmorgen las ik deze tekst, in de verleden tijd weliswaar, en realiseerde ik me, dat dit soort teksten mij zo enorm bij blijven. Gewoon, omdat dit geloven in je eigen weg, je eigen wijze, zo gigantisch in mij verankert zit. Ik wil die onafhankelijke vrije weg blijven gaan, niet ten koste van alles, dat is wel veranderd door de jaren heen. Maar ik wil heel graag zelf altijd de regie houden. Dus als iemand mij om raad vraagt, of door mij gecoacht wordt, is dit altijd een van mijn vragen 'wat wil jij? waar sta jij voor? Waar ga jij voor?' en soms gaat dit niet over veel geld verdienen, maar gaat dit over gelukkig zijn. Gaat dit niet over de nieuwste mode volgen, maar gaat dit over geluk in jou. Ik geloof er heilig in, dat als ik gelukkig ben, met mijzelf, mijn levenswijze, mijn partner, mijn vriendschappen, mijn lichaam, dat dit de basis is van alles. Kan ik nog voor de spiegel staan en mezelf aankijken. Verloochen ik mezelf niet. Dit zijn de dingen die tellen. Niet al die franje van buitenaf, of voor de buitenkant. Gisteren een gesprek over waarom iemand zich heel autoritair gedraagt. En wat een autonoom of authentiek iemand doet, met deze persoon. Leuk om daarover na te denken. En terug te denken aan de wijsheden, die mijn moeder of vader, hierover met mij gedeeld heeft. Gek, hoe ouder worden, ook steeds is terugdenken aan de lessen van het leven. De lessen van vroeger. Terwijl ik vroeger de waarde van deze lessen wellicht niet eens begreep. Het alleen maar ingewikkeld vond, als mijn moeder mij zo'n lesje leerde. Nu wil ik niet die oude wijze dame worden, maar gewoon wel de ander spiegelen in wat hij of zij doet.

En terwijl dit mijn uitzicht is, vanaf mijn plekje op de bank. Mijn Nespresso naast me staat, Floor en Annemarie die winkel bezoeken die weer in Nederlandse handen terug is, HEMA, geniet ik van deze dag. Fijn, zaterdag, vrije dag. Even wat leuks doen met elkaar, met de kinderen, zonder nu al te weten wat dit is. Morgen even naar mijn vriendinnetje toe, omdat zij zoveel verlies kent in korte tijd. Gek, hoe de generatie van onze ouders, geleidelijk aan komt te overlijden. En als dan na je moeder, je tante, je schoonvader, ook je oom gaat overlijden. Met wie ik op je verjaardag nog fijn zat te praten, dan is het gewoonweg even goed, om eventjes te gaan condoleren. Puur omdat jij mijn vriendin bent, puur omdat ik simpelweg veel van je hou. Weet je, ook dat besef is groot. Verlies, er zijn voor elkaar. Weten dat die ander er altijd is, elkaar even vasthouden. Soms een woordje, soms een bezoek. Dat is leven, dat is het leven voor mij. Niet zo hoogdravend en groots. Ik reis niet de wereld over, ik las vanmorgen in de krant, over dat gezin, met een modaal inkomen, maar wel met tijd voor elkaar, een spelletje, en als ze vrij zijn, het water op. Fijn eigenlijk. Fijn, klein, of juist heel groot. Wat een serieuze blog zeg, zou het door die bril komen. Lieve mensen, ik kijk terug op een prachtige week. Een week vol nieuwe inzichten, een fijne week. Ik ga zo even bloemen kopen voor Annemarie. Dag, heb het goed! Liefs! Anita

Een spontane dinsdagavond blog...

Zomaar een inkijkje in een gewone dinsdagavond. Nespresso erbij, glaasje Spa Henriette en even genieten van de stilte. Annemarie is even naar de praktijk, 'spoedgevalletje' en ik zit even heerlijk in de rust stand. Ik wil even 'loskomen' van werk, van huizen, van Funda, van dromen en gewoon even 'landen'. In en met mezelf. Heerlijk. Soms zijn het die hele kleine dingen, die je raken. Zo lees ik net het verhaal van die man, die net 4 jaar getrouwd is met zijn grote liefde, en dan krijgt zij een vorm van Alzheimer. En wat doet hij, hij zegt zijn baan op, wil alle tijd die er nog is, samenzijn met zijn grote liefde. Jezus....als dat geen liefde heet. Mooi he...sorry, voor de woorden, die ik hier gebruik maar wat is dat mooi. Zo genadeloos veel van die ander houden. Dat het soms pijn doet in je hele zijn...wow! Vandaag was een lange, volle, intense dag. Veel gesprekken, gedachten, ontmoetingen, momenten en zo mocht ik de dag afsluiten bij een collega in Leiderdorp. Zijn eigen onderneming in de uitvaartbranche. Een prachtige plek aan het water, het groene gras, de eendjes, een huis met prachtige ornamenten. Wow...grappig ornamenten. Ik heb weer een stuk metaal gekocht. Oud roestig, een ornament van iets dat ooit prachtig was en nu nog prachtig is. Loodzwaar, zwaarder dan een gewicht uit de sportschool. En altijd als ik zoiets koop in een brocante winkel, dan vraag ik mij af, welk verhaal hierbij hoort.

Leuk en als ik later groot ben, en op mijn eigen boerderij woon, dan hoop ik dat ik overal van dit soort prachtige details mag vinden. Dat ik de sfeer van vroeger, mag voelen, in mijn huis. Leuk, hoe ik bedenk, dat het raampje van de boerderij van mijn ouders, dat ik hier nog heb, daar weer een plek mag krijgen. Spannend ook...ik vind het prachtig als vroeger en vandaag in elkaar overlopen. Het is zo onlosmakelijk verbonden met elkaar. Mijn basis is gelegd, daar ergens op het platteland. En mijn toekomst ligt op een heel ander platteland. Mooi, mijn reis is nog niet klaar. Nog steeds zal ik overal weer nieuwe dingen ontdekken. Heerlijk dit vooruitzicht! Leuk ook is, hoe ik met al deze elementen, mijn eigen bedrijf Levenskunst zal gaan vormen. Mijn eerste opdrachtje is binnen. Had ik volgens mij al geschreven. Ik ben trots op ieder stapje. Als een moeder, die haar kind de eerste stapjes ziet zetten. Stap voor stap op weg naar een heel nieuw leven. Mensen om mij heen zijn soms wel in de war. En vragen mij 'wat is er dan mis met Wassenaar en je huidige prachtige huis'. Niks, helemaal niks. Ik kan hier honderd worden. Maar zomaar 'out of the blue' ontstond bij mij het besef, dat Anita van Loon - Levenskunst, meer is dan wat ik nu doe en kan doen. En ja, misschien ga ik naast een B&B wel caravans stallen, of oldtimers, nog leuker. En ga ik naast het atelier, zelf ook wel dingen doen, die ik nog nooit voor mogelijk heb gehouden. Ik laat het allemaal open. Het mag er allemaal zijn. Mijn gescheurde korte broek, deed me dit weekend beseffen (ik wilde deze maar niet uitdoen, zij zit zo lekker), dat ik wel heel erg op mijn vader lijk. Geen zin in nette kleren. Gewoon lekker rondbanjeren in een oude gescheurde versleten korte broek. Wilma zou zeggen 'sommige mensen kunnen geen afscheid nemen van dingen die versleten zijn'. Ja gek he...ik kan heel goed afscheid nemen van spullen, materie en luxe. Maar van zo'n broek, die iets te groot is, en hierdoor voel je hem/haar niet, dat is wat lastiger. Vroeger kocht ik drie precies dezelfde korte broeken, in dezelfde kleur ook nog. En dan ook nog een heleboel dezelfde polo's. En liep ik als ik vrij was, altijd in hetzelfde, wel schoon, vandaar die aantallen, maar toch. Hoefde ik niet na te denken, fijn wel. En vooral 'het zit zo lekker'. Hier in Wassenaar kent men ons ook wel. Annemarie altijd mooi gekleed, met een shawl in dezelfde kleur als haar broek ofzo. En Anita in haar korte broek en ietwat verwassen polo. Ach, het gaat niet om de buitenkant toch...het leuke is wel, dat ik altijd zie, wanneer iemand een nieuwe bril op heeft, of...een andere auto heeft. Of...dus ik kan wel opmerkzaam zijn. Maar soms, doe ik er niks mee. Omdat ik echt vind, dat het om andere dingen gaat. Vanmiddag had ik in Almere een gesprek met een collega, over hoe je kijkt naar je medemens. En of je ziet, dat iemand er leuk uitziet en wat je daar dan mee doet. Een beetje gerelateerd aan de 'me-too' discussie. Pffft best wel een heftig onderwerp vind ik. Dus dat liedje 'je mag er wel naar kijken, maar aankomen niet...' van vroeger, is zo gek nog niet. Onthoud dat maar! En nog zo'n zin die mij raakt 'de kwaliteit van onze relaties, maakt de kwaliteit van ons leven, ons zijn..'. Fraai en zo waar. Gek, hoe ik met veel mensen, die me zo dierbaar zijn, soms weinig contact heb. Maar als ik dan bij je binnenstap, dan is het alsof het nooit anders was. Dan gaat het om die kwaliteit, dat moment van samen zijn. Dat moment van delen. Mijn spa rood vanmiddag in die serre in Leiderdorp, of dat gesprek met die collega, dat is kwaliteit. Het dak open van de auto, de scherpe zon, een van die laatste prachtige dagen van dit jaar, dat is kwaliteit. En genieten, dat is wat ik iedere dag doe en zal doen. Heerlijk, dus nu is kwaliteit, genieten van deze stilte, van deze rust. En van deze terugblik op dinsdag 16 oktober 2018. Het was een mooie intense dag vandaag. Dank je wel...

Geduldig zijn.....

Ik heb wel even nagedacht over de titel van deze blog. En geduldig zijn past het meest bij, waar ik nu sta in het leven. IK zal straks een kaartje trekken, want hier zit wel iets in mij. Al een paar weken, na onze vakantie dus, ben ik niet zo geduldig. Wil ik sneller, dan ik kan, wil ik loslaten en weer verder gaan, wil ik doorpakken en ga zo nog maar even door. En volgens mij werkt dit allemaal niet. Het woord levenslessen is bij me blijven hangen, nadat Edward hier over gesproken heeft...kom ik zo wel op terug. Mijn levensles heeft er volgens mij mee te maken, dat eigenlijk het leven gewoon altijd wel lekker gaat. En als er dan opeens situaties zijn, die je niet verwacht had 'ons huis nog niet verkocht' of 'deze reactie niet verwacht van mensen van wie ik hou' of ....vul maar in, dan merk ik, dat ik eventjes moet zoeken, hoe hiermee om te gaan. Ik merk, dat ik onrustig word, dat mijn darmen onrustig worden, dat ik onrustig slaap, dat ik...mijn stip op de horizon, wat zie wankelen, kortom...hoog tijd, om geduld en al die levenslessen eens eventjes te laten. Focus op het hier en nu. Op vandaag, en blijven geloven in Anita van Loon. Mijn levenskunst weer eens van stal halen, wat oppoetsen, laten glimmen en genieten van de dromen die er zijn. En die er altijd zullen blijven. Ook al is de weg er naar toe, misschien niet geplaveid met rozen (tekst uit een liedje volgens mij), er is een weg naar toe. En dit alles, die reactie van mensen van wie ik hou, dit prachtige huis, dat wacht op een prachtige nieuwe bewoner, maken dat onze woonboerderij in Drenthe, eventjes heel onzeker is geworden. Want ja de huizenmarkt is gek, volledig gek, en er heeft zich een tweede koper aangediend, zonder voorbehoud...dus we hebben nog wat tijd, maar ja...het kan maar zo, dat deze prachtige droom niet uit mag gaan komen. En dan ga je lopen over wegen, andere wegen, dan ga je nadenken, kijken, onderzoeken en uiteindelijk komt er ergens weer een nieuwe droom. Want vannacht was ik onder toeziend oog van mijn vader, aardappels aan het poten, en wortelen, was ik bezig in de moestuin. Mijn eigen eten uit de tuin halen. Hoe leuk, voorzichtig beginnen. En in gedachten zag ik mijn vader heel hard lachen, omdat hij zag, dat ik in het klein, in zijn voetsporen ga treden. Mijn eigen moestuin, die komt er wel. Ik zag mezelf al een riek kopen, om de aardappelen te delven, en een schrepel en meer van dat soort gereedschap. Gek idee, want alles stond in de schuur vroeger, en is nu weg. Ik zie mijzelf het gras maaien, misschien niet met een robot, maar gewoon zelf, mouwen opgerold, kaplaarzen aan. Fysiek werken, goed voor dat oude lijf van mij. Ik zag gisteren die mevrouw op tv, die nadat zij borstkanker heeft overwonnen, de Kilimanjaro heeft beklommen. En ze zei zo sterk 'iedere berg die ik tegenkom, zal ik beklimmen'. En zo'n uitspraak, maakt dan, dat ik me realiseer, dat ik me niet uit het veld laat slaan. En dat ik moet blijven geloven in mijn eigen droom. Dus volgend jaar, als je bij me komt eten, ga ik even de aardappelen delven, vers uit mijn eigen tuin (oh nee die zijn al gedolven nu, die liggen droog en donker in de kelder). En als je bij me komt logeren, betekent dat, dat we wel even de hond gaan uitlaten, voor het slapen gaan. Dus nog even een rondje polder of zo. Wow, wat heerlijk...altijd een grote zaklamp bij de hand. En nu, met een Ledenraadsbijeenkomst ingepland voor morgen, kijk ik naar het tijdschrift dat hier voor me ligt en hierop staat 'Life isn't about waiting for the storm to pass, it's about learning how to dance in the rain'. En kan er iets toepasselijker zijn, voor hoe ik mij nu voel....

deze tekst stuurde Linda ons, haar collega's bij haar vertrek. Een jonge vrouw, die werkelijk haar hart volgt, getrouwd is met een Cubaan, haar baan opgezegd heeft en wel ziet, wat zij nu gaat doen. En toen we haar zelfgebakken cake stonden te eten (ja ik doe nog steeds aan de lijn, en het gaat goed, mijn darmen zijn namelijk van slag, dus dat zit wel goed), omhelsde ik haar en bedankte ik haar voor de ontmoeting. Soms weet je, dat je mensen nooit meer zult zien, maar toch zit deze mens ergens in je hart. En deze tekst, zal me altijd aan haar doen denken. Mooi, je reist soms even met elkaar, en onze wegen lopen dan weer los van elkaar verder. Dit is het leven. Dus, wat er nu ook komen gaat, we zien het wel. En ik geloof er heilig in, dat mensen die willen, blijven en mensen, die niet willen of kunnen, die laten los...en ook ik laat los, want als je loslaat, gaan er nieuwe deuren open. Ik geloof erin, en heb nog wel wat geduld. Een fijn weekend gewenst, ik hou zo genadeloos veel van het leven. Er gebeuren zulke prachtige dingen, er worden zulke mooie dingen gezegd. Dat verhaal over die levenslessen van Edward daar vertel ik een andere keer over. Rijkdom, de verhalen van het leven...dag!