Ik mis je in alle kleuren....

'Ik mis je in alle kleuren' is de titel van een boek. Een prachtig boek over rouw en verlies, prachtige gedichten geschreven door Margreet Jansen. Een werkelijk prachtig boek, een bekroond boek. En aan de titel van dit boek moest ik afgelopen week denken, toen ik samen met de camera ploeg van het tv-programma 'Ik mis je' voor het graf van mijn ouders stond. Daar in een prachtig winters zonnetje met een kop koffie in de hand. Een gesprek over mijn ouders, een eerbetoon, zoals de regisseur me later teruggaf. Een eerbetoon aan twee prachtige mensen. Op weg er naar toe, was het koud en regenachtig. En toen ik bij het graf stond, was het koud, en scheen de zon. Zoals deze ook scheen op de begrafenis van mijn moeder, 7 januari 2003, en op de begrafenis van mijn vader 6 februari 2015. Mooi, hoe het leek, alsof op het moment dat de zon begon te schijnen, en hierdoor een prachtig licht op hun graf scheen, het leek alsof zij vanuit de hemel mij even toelachten. Gek hoe je als mens, dit soort dingen hoopt, of hiernaar verlangt. Dat teken van leven, van iemand die niet meer leeft. Hoe graag wil je je vasthouden, aan mensen, aan dingen die niet meer hier zijn. Niet meer bij je zijn. Leuk ook, hoe de beheerder van de begraafplaats me herkende, als de dochter van Piet. Een glimlach verscheen rond de lippen van Minella van Bergeijk, de presentator van dit programma. Wat heel bijzonder was, was het gesprek, het ging als vanzelf. Hoe je als kind, kunt blijven vertellen, over deze twee prachtige mensen. Deze week was eigenlijk gewoon een heel erg mooie week. Een week vol goede gesprekken, openheid, eerlijkheid en een week vol perspectief. Keuzes lijken gemaakt te worden of te zijn. Stappen worden gezet. Zowel zakelijk als privé. Beweging in de huizenmarkt, kortom, een gevulde week. Mooie ontmoetingen met collega's, die nog rondlopen bij Yarden, maar eigenlijk al weg zijn. Iedereen is met zijn eigen plan bezig. Een gek gevoel. Terwijl ik het idee heb, nog volop in de organisatie te staan. Mijn bijdrage te willen leveren en te blijven leveren, op de een of andere manier. Maar aan de andere kant, merk ik iets bij mijzelf. En dat houdt me bezig. Ik merk, dat mijn lijf hapert en niet altijd even goed meewerkt. Dat mijn rug opspeelt, dat ik zo ongekend moe ben. Dat ik een aantal dingen wil, en echt ook een aantal dingen absoluut niet. En ik heb mij voorgenomen, hier heel helder en duidelijk in te willen zijn. Mijn grenzen te stellen, ongeacht wie er voor me staat. En dit alles maakt, dat ik bij elke keuze die voor me ligt, goed en weloverwogen deze keuze moet maken. En dat is lastig voor een impulsief mens zoals ik ben. Ik overweeg, en heroverweeg merk ik. Ik reken en bereken. Ik denk goed na, alvorens ik zeg 'ja'. En dat is een wijze les die ik geleerd heb. Want ik weet, dat het jaar 2018 voor mij een zwaar jaar is geweest. Welnu, genoeg hierover. Het jaar 2019 is begonnen. Met heel veel regen vandaag. Net mijn auto gewassen, omdat deze meer leek op een terreinwagen, dan op een zaken auto van Yarden. Boodschappen in huis, mijn schoonouders zouden komen eten, maar Reynaud is ziek, of weer ziek. Dus onze vuurpijlen, Geloof, Hoop en Liefde, gaan pas eind januari ofzo de lucht in denk ik. Komt goed, er zal een reden voor zijn en soms weet je die reden nog niet op het moment dat dingen anders worden. En morgen komt mijn oud collega, nu vriendin Marion Lips. Haar kerkbezoek in Den Haag, ter ere van haar overleden man, wordt altijd gevolgd door een kop thee hier. Een kop thee is het begin, daarna een glas champagne met een omeletje met zalm. En we eindigen bij Mila, met een overheerlijk diner, Joke sluit aan, dus de zondag wordt zomaar een super mooie dag. Gevuld met prachtige gesprekken en Marion kennende veel plezier. Leuk is, dat Marion aan de basis stond van mijn ontmoeting met Annemarie, op dat moment werkte ik nog net voor ADP. En was ik vol lof en liefde aan het vertellen aan Marion over Annemarie. Haha...en nu hebben wij jaarlijks deze leuke ontmoeting. En dit soort ontmoetingen kunnen altijd blijven bestaan, ongeacht waar je naar toe gaat. Hoe je leven gaat verlopen. Ik realiseer me, dat mijn vriendschappen anders worden en zijn geworden. En eigenlijk is dit niet erg. Ik ga dit jaar, met al mijn vrienden een hapje eten. Om bij te praten en te kijken, hoe we het samen goed kunnen blijven doen, zonder je schuldig te voelen, dat je elkaar niet zoveel ziet. Laatst las ik in de krant, dat zeggen 'ik heb het druk, of als iemand je vraagt 'hoe gaat het' je antwoord altijd is 'goed, maar druk'. En dit wil ik niet meer'. Ook al is je leven gevuld met allerlei prachtige dingen, of met dingen die er voor jou toe doen. Voor mij wordt 2019 het jaar van de kwaliteit. Kwaliteit van het ontmoeten, kwaliteit in werk, kwaliteit in de dingen die je eet en drinkt. Maar vooral kwaliteit van leven, kwaliteit in aandacht voor elkaar. En dus als dit betekent, net zoals Marion en ik dat doen, dat je elkaar een keer goed ziet. Dan is dat het moment, van waaruit je verder kunt. En waarbij je weet, dat altijd in het leven, deze mensen er zullen zijn, als het nodig is. De tijd en aandacht die je hebt voor je medemens, dat is waar alles om draait. Ja dit bordje met deze tekst en foto zag ik op het graf van een voor mij bekende 'vader' staan. Met zijn zoon heb ik nog in de klas gezeten. En bij het grafmonument, was al ruimte gemaakt, voor het geval mevrouw ook komt te overlijden. En deze tekst staat voor de verbinding van twee mensen, in het Nederlands 'wij samen'. Deze Flakkeese tekst vind ik prachtig. Zo eenvoudig, zo simpel en voor mij zo waar. Wij samen. Het is genoeg. Deze zaterdag met alle ingrediënten voor een goede zaterdag, de krant, de koffie, de fles Spa Henriëtte en af en toe een overheerlijke boterham ofzo, het is genoeg. Misschien wat sjoelen straks. Heerlijk is dat, ontspannen, niet zoveel hoeven. De komende week staat in het teken van veel. Ontmoetingen met RAB's, vergaderingen, een belangrijk gesprek met Ron, kortom veel avonden weg, maar ook dat is goed. En fijn. En nu maar duimen, dat die meneer die zijn euro's aan het tellen is, om ons huis te kopen, genoeg heeft, dan komt alles goed. Voor jullie een mooi weekend. Geniet van het feit, dat het buiten nat en guur is, en dan is het binnen meestal heel fijn en gezellig. Lekker rustig. Tijd voor jezelf. Een kopje koffie, een mooi boek, heerlijk! Dag, dank je wel dat je steeds weer mijn blog leest. Dank ook voor al die lieve reacties vanuit allerlei hoeken. Doet me goed. Dag!

Stormachtig en eerste volle werkdag in het nieuwe jaar!

En met deze foto begin ik deze blog. Een jaar vol dromen, ligt voor ons. Dromen dichtbij, en dromen nog wat verder weg. Voor mij begint het met een grote wens. Plezier. Gisteren was de Nieuwjaarsreceptie bij Yarden. Ron op de zeepkist. Leuk altijd, omdat volgens mij die zeepkist echt speciaal voor hem getimmerd is. Hij is niet zo groot namelijk. En het leuke is, dat alle relatiegeschenken gedeeld worden met het personeel. Je krijgt een nummertje. Mijn nummertje heb ik aan Ingrid gegeven, de dame van de receptie. In de hoop dat zij nu twee leuke dingen heeft. Grappig was, toen Edward boven kwam met een prachtige magnum Italiaanse wijn, toen hoopte ik maar, dat Ingrid zoiets zou lusten. Jaloezie, welnee...haha. Ik moet erom lachen, want soms heb ik een gebrek aan tijd, aan rust, aan samen zijn, maar nooit heb ik een gebrek aan wijn. Dus het zit wel goed he. En terwijl ik dit schrijf, stormt het hier om het huis heen. Vannacht was windkracht 10 voorspeld met een springtij. Vind ik altijd eng, komt vast door alle verhalen over de watersnoodramp vroeger. Verteld door mijn vader. Het nieuwe jaar, en Ron gebruikte als metafoor het karretje in de achtbaan. Welnu, daar zit ik al een poosje in. Het enige dat ik heb geleerd, is het maar gewoon te laten gebeuren. Maar dat is voor een van Loontje wel een uitdaging hoor. Het loslaten en weer verder gaan. Het niet kijken naar al die non verbale communicatie. Het niet horen van verhalen, die je eigenlijk niet wilt horen. En ga zo nog maar even door. Ja volgens mij hoort een achtbaan bij het leven en lijkt ons leven hier soms verdacht veel op. Woonde ik gisteren in gedachten nog in Drenthe, nu woon ik soms in Gelderland, soms in Zeeland, soms in...werkelijk geen idee. En ach, die achtbaan stopt wel een keer. En als ik er dan uitstap, dan liggen dingen weer op zijn plek. Dan vallen dingen samen en is het goed, zoals het is. Misschien ga ik wel hier wonen....

Mooi he, dat is bij de Krammersluizen, vanaf de Grevelingendam, ga je rechtsaf, richting Tholen en daar heb je een prachtige toren die je kunt beklimmen, en dan kijk je alle kanten op. Je ziet Flakkee, je ziet Tholen, je ziet Schouwen Duiveland, je ziet veel windmolens, maar vooral het uitzicht is prachtig. Een van de plekken die je ziet, is het restaurant gelegen aan de dam van Oude Tonge naar Bruinisse. En dit was het uiterste punt voor de rolstoelbus van mijn vader. En soms gingen we hier dineren, met Pa in de rolstoel. Dan kon hij kijken naar de paragliders, naar het water, de vissers, en de vergezichten. Dan werd zijn zo klein geworden wereld, een stukje groter. Leuk die vader van mij. Morgen word ik geïnterviewd voor het programma 'ik mis je' op de begraafplaats van mijn ouders, bij hun graf. Daarna zou ik naar tante Liezeke gaan met Mirna. Maar Mirna moet onverwachts werken, dus dat wordt anders helaas. Tante Liezeke ken ik al mijn hele leven. Zij was bevriend met mijn moeder, en haar man oom Leen, was een van de meest trouwe vrienden van mijn vader. Prachtig hoe die twee tot het laatst hun vriendschap hebben gedeeld. Oom Leen is kort na mijn vader overleden. Hun namen werden in dezelfde herdenkingsdienst in de kerk genoemd. We zijn nog met elkaar naar deze dienst gegaan. Mooi en klein. En zo is ook het contact met Mirna en met tante Liezeke gebleven. Mooi en klein. Nog steeds. Pa zou glimlachen bij dit bericht. Gisteren was de dag heel vol. Vandaag begin ik hier en heb ik vanmiddag een afspraak in Apeldoorn. Dus een dag vol variatie. Fijn wel, dat is het fijne van mijn leven nu. Oh ja, en gisteren een heel leuk telefoontje. Een verzoek om coaching, buiten Yarden. Ja ik zeg dit bewust, want binnen Yarden coach ik ook een tweetal collega's op dit moment. Fijn, coachen is wel mijn ding. Geeft mooie energie, en leuk is, dat mensen zelf komen tot een antwoord op hun vraag. Ik spiegel slechts.

Mooi he, spiegelen.... De hele week is gevuld, met ontmoetingen, gesprekken, alle vrijwilligers die een consulenten rol vervullen komen samen. Samen met de nieuwe vrijwilligers van Humanitas. Een bijeenkomst met een afvaardiging vanuit het hoofdbestuur. Ron weer gesproken gisteren. Kortom volop vooruit. De enige weg is vooruit volgens mij. Mouwen oprollen, doorgaan en uiteindelijk soms wat zaken van je afschudden. Loslaten, om verder te komen. Met elkaar. Elkaar vasthoudend, komen we best ver geloof me. En ook al weet je niet wat je bestemming is, als je gelooft in jezelf, dan komt het uiteindelijk goed. Van Loon heeft zich herpakt. Griep onder de knie. Snot nog niet helemaal weg. Maar 2019 is begonnen en ik ga vooruit! Dag, ik wens jullie allemaal dat je vooruit gaat. Niet gelijk in de hoogste versnelling. Soms wat vertragen, even vanuit een toren naar de wereld kijken. Dan zie je veel meer. Observeren en niet gelijk doorpakken. Rust nemen. En genieten van wat er is. Een mooi 2019 gewenst!

2019 is werkelijk stevig begonnen!

Jawel, 2019 is met een enorme klap begonnen. Nee en dan heb ik het niet over het vuurwerk in Scheveningen, of over alcohol ofzo tijdens de oudejaarsnacht. Die oudejaarsnacht was eigenlijk heel fijn, klein, met de meisjes, Joke en laten nog met Suus en wat vriendinnen, die spontaan binnenkwamen. Sjoelend scoorden wij hoge punten in het jaar 2019. Dat was super leuk. Een zieke Reynaud, maakte dat onze pijlen, Geloof, Hoop en Liefde nog afgeschoten moeten worden! Een oudejaarsavond zonder schoonouders, was wel gek en anders. Want zij horen er wel echt bij. Op 2 januari naar kantoor, gewerkt in een soort van stilte, met een paar collega's. Een handjevol mensen in Almere, gek, leeg en anders. Zou dit een voorbode zijn, voor hoe alles gaat zijn straks, in de loop van dit jaar? We zien het wel. En eigenlijk al die 2e januari was ik een beetje ziek, hoesten, niesen, een snotneus, koud en warm, af en toe een 1000 mg paracetamol erin, en het lukte wel weer. De 3e januari had ik een vrije dag genomen, onverwachts, een ritje naar Zonnemaire, naar Zierikzee, Tholen, kortom verkenning van het Zeeuwse land, leuk wel eigenlijk. Wel koud, buitenlopen en het koud hebben, snotteren. er waterig uitzien en jawel, die avond koorts, ziek op de bank, onder een dekentje en eigenlijk nu nog, dus een ziekmelding in het nieuwe jaar. Ik hoop maandag weer aanwezig te zijn. Mijn collega is ook al ziek. Gek, vreemd, het past zo niet bij me, ziek zijn. De burenborrel afgezegd, An is alleen gegaan gisterenavond. Ik lekker onder mijn dekentje op de bank. De grote knal kwam gisterenmiddag, ik zat samen met An achter de pc huizen te kijken (vertel ik zo over) en met een enorme knal flikkerde de lamp met wijnflessen, naar beneden. Een put in de tafel, overal scherven (1 fles kapot, gek he..en overal glas)net naast ons. Een schok, die alle buren hebben gehoorde. En een heel ongezellig gezicht boven de tafel, geen lamp meer. Maar gelukkig is An heel handig en nadat zij op stap is geweest, hebben wij met elkaar en met behulp van Suus, de lamp weer opgehangen. Gevuld met flessen wijn, althans lege en jawel, alsof er niets is gebeurd. Moet ook wel, want er zijn bezichtigingen in ons huis. Enthousiaste mensen, ook volgende week weer. Gek, hoe anderen hun huis binnen 1 week verkopen en wij niet. De makelaar zei het al, dat Wassenaar dit fenomeen niet kende. Ach we zien wel. Het bijzonder wil wel, dat in overleg, besloten is dat het voorbehoud op Koekange stopt. Dus het wordt niet deze boerderij, met B&B, met alles wat daarbij hoorde. En dus is 2019 wel stevig gestart. Onze boerderij gaat niet door. Ons huis loopt en de onzekerheid over wat komen gaat, is groot. Dus kijken we huizen, langs rivieren, aan de kust, aan dijkjes, kortom zoeken wij verder naar een droomlocatie, die ook betaalbaar is. Uitdaging? Jazeker. En geloof me het jaar 2019 wordt het jaar van de vele uitdagingen. Een jaar waarin we veel afwegingen zullen maken, gaan we linksaf of rechtsaf. Gaan we dromen waarmaken, minder werken, beter voor onze lichamen zorgen, voor onszelf zorgen. Kiezen we voor rust, voor stilte, voor eenvoud, of gaan we door, in de race van het leven. Alles in mij zegt, dat ik wil kiezen voor de eerste optie. Rust in lijf en leden. Rust in mijn hoofd, in mijn hart is dit er al. Maar vooral vanuit rust leven en het leven voelen. Tijd om straks een wandeling te maken, ook al is het drie uur in de middag. Tijd om in mijn korte broek in de tuin te werken, mijn eigen aardappels te telen. Tijd om pianoles te nemen. En nu echt. Tijd om te oefenen. Tijd om een wijnproeverij te organiseren in de tuin, of in de schuur, of ....noem maar op, waar. Tijd om te trainen, te coachen, te wandelen met mensen die dit willen. Tijd om uiteindelijk een hondje te hebben. Een labradoodle, jawel, zo'n mokka kleurige middelmaat. Lijkt me zo geweldig. Dus lieve mensen, waar we uiteindelijk heen gaan, ik heb geen idee. We volgens ons gevoel, we blijven zoeken naar onze dromen. Maar zo vastberaden als ik was in 2018, ben ik niet meer. Een beetje murw misschien door alles wat gebeurde in 2018. Ik vond het een stevig jaar, als ik denk aan mijn werk. Ik merk dat ik een mens ben die houdt van harmonie, van rust, van gemoedelijkheid. Van mooie stabiele vriendschappen, van liefdevolle ontmoetingen. En in 2018 is er zoveel gebeurd, ja ook met mij. Moeilijk te duiden. Moeilijk te beschrijven. Ergens tussen de kerst en oud en nieuw last ik een boek over een jongeman uit Wassenaar die kanker heeft gekregen, en weer hersteld is. Maar hij beschreef zo feilloos, over dat gekke gevoel, wat je bij blijft, als je eenmaal beter bent. Dat is een gevoel dat ik zo herkende. Ik voelde zo wat hij voelde. En dat heeft toch te maken, met het niet meer eindeloos geloven in het goede. Niet meer ongelimiteerd optimistisch zijn, maar af en toe ook wat twijfelen. Wat onzeker zijn. Ja ik herken dat wel. Zal ook wel een midlife momentje zijn. Bijna 60 zijn, nog volop meedoen, maar toch anders dan voorheen. Nieuwe, soms super arrogante generaties om je heen. Vol verwondering om me heen kijken, en steeds weer blijven geloven in mijzelf. In mijn levenskunst. In mijn kansen, op een nieuw en vooral ander bestaan. Ondertussen het NRC lekker gelezen, mijn Nespresso gedronken, mijn watertje erbij. Heerlijk. Muziek van Blof op, lekker. En zo mijmer ik deze zaterdag hier aan tafel. En ik realiseer me, dat ik altijd die positieve, opgewekte, uitermate optimistische Anita ben. En eigenlijk is dat niet anders, dan gisteren, of in 2018. Ik merk alleen, dat ik minder goed in staat ben, om alles wat er in mijn leven speelt, maar steeds zo positief te ontvangen. Er gebeurt ook veel, dat me een ander gevoel geeft. En dat mag er ook zijn. Het leven is niet alleen maar licht, het heeft soms ook een wat schaduwrijkere kant. Dus die balans, die komt wellicht nu in mijn leven. En ik zal het dragen, zoals een echte van Loon dit draagt. Rechtop, sterk en krachtig. Maar ook een echte van Loon, wil af en toe even leunen. Even stil staan, even uitrusten. Want door die rust te nemen, kan ik ook die keren dat ik 'wind tegen heb' gewoon aangaan. En dus is mijn pleidooi voor 2019, sta gewoon maar eens stil. Je hoeft niet altijd in beweging te zijn. Neem je rust. Maak pas op de plaats. Heb lief, ontvang liefde, en als iemand zich van je afwendt, dan mag dat ook. Je hoeft niet met iedereen vrienden te zijn, zou Ma van Loon zeggen. Dus, ook deze les, heb ik zomaar weer geleerd. Leuk, de post komt, een blad over Kunst, gemaakt door de Vrienden van de Rijks-HBS en van de Regionale Scholengemeenschap Goeree-Overflakkee. heerlijk. Even terug in de tijd. Even niks. Voor nu, een mooie zaterdag gewenst. Een fijn weekend, beterschap als je ziek bent. En voor het jaar 2019 wens ik je oprecht alle goeds. Rust, liefde, vooral veel gezondheid en pas op de plaats, soms. Geniet maar! Dag, tot snel weer!

De laatste dagen van het jaar 2018

En zomaar is het de laatste zaterdag van 2018, 29 december 2018, een rustige dag. Hier aan tafel bij het ronde raam schrijf ik deze laatste blog in dit kalenderjaar. Annemarie een beetje grieperig, lekker onder een dekentje op de bank. Ik aan tafel, en heerlijk de tijd voor de krant, de gebruikelijke kop koffie, een verse boterham met roomboter en ham. Hoe lekker kan het leven zijn. Simpel, eenvoudig, de top 2000 aan. Mooie films op tv. Vanavond Tonio. Mooie muziekprogramma's, documentaires over muzikale helden, denk aan Elton John, Queen. Kortom, echt tijd om het hele leven langs te zien komen. Ondertussen zijn Ellen en Meindert, druk bezig met hun boerderij in Ter Apelkanaal, TAK genaamd. Zij lopen op ons vooruit en maken hun droom waar, vanaf 1 februari wonen zij in het hoge Noorden. Nog verder weg, dan Drenthe. Heerlijk, de rust. Wakker worden en ganzen over zien vliegen, de stilte om je heen voelen. Kortom, het pure leven dient zich aan. Afgelopen week dronk ik een kop koffie met een collega. Weet je zo'n bijzonder mens, jong, puur en eerlijk. En we hadden het over het 'volle leven'. Het leven met een super gevulde avond, de verhalen, over wat je allemaal doet en hebt gedaan, hoe je eigenlijk iedere dag bezig bent, met musea te bezoeken, concerten, chique diners, uitgaan en wat al nog niet meer. En gek, hoe ik eigenlijk in een fase beland ben, waarvan ik denk, 'fijn, zomaar thuis, muziek beluisteren, op tijd naar bed...'. Saai? Ouderdom? Niet meer dynamisch? Het kan zo zijn, het is wat het is. Het is wie ik ben. Ik merk het aan mezelf op heel veel fronten. Ik hoef niet meer zo nodig vol op het podium te staan. Ik vind het wel lekker een beetje aan de zijlijn. Wil er wel toe doen, maar minder prominent dan vroeger. Fijn gevoel. Ik ben weer aan het coachen, in het land, voor Yarden. Mooi, oprecht, klein en dichtbij. Ik geniet ervan. En vind het fijn, als het mensen helpt. Als zij verder kunnen. Met wat het leven voor hen in petto heeft. Gisterenavond een klein afscheid in het team van Arnold Klok, in de winkel in Amstelveen. En ook op zo'n moment voelt het goed. Rustig op afstand observerend, een paar mensen, met wie je echte verbinding voelt. En ach, het is goed zoals het is. Een hoofdstuk, dat voorbij is. En ook dat is goed. En zoals ik al eerder schreef, soms blijven er wat mensen bij je, soms ook niet. En het leven gaat verder, en het allerbelangrijkste is, dat je probeert het leven te leven, dat bij jou past. En met dit soort mooie gedachten eindigt geleidelijk aan dit kalenderjaar. Een jaar, waar veel is afgesloten. Een jaar waar nieuwe vriendschappen zich verdiept hebben. Een jaar met prachtige mensen om ons heen. Een jaar met mooi werk. Een jaar waarin mijn eigen bedrijfje voorzichtig is opgestart. En hierop volgt de lancering van de website, ergens in het eerste kwartaal van 2019. Het afscheid nemen van prachtige collega's. Het nadenken over een andere loopbaan. Met een andere balans. Het voelen aan mijn rug, dat ik fysiek achteruit ga. Het merken, dat ik geen energie meer heb, zoals ik die ooit had. Dit heet simpelweg ouder worden. En ook dit is een prachtige fase in het leven. Op LinkedIn zie ik soms van die prachtige foto's met een citaat, en deze deel ik graag met jullie. Simpelweg omdat het waar is. Omdat het is zoals het is. Als ik terug denk aan dit jaar, dan ben ik ongelooflijk dankbaar voor de verdieping van sommige vriendschappen. Voor de mooie waardevolle momenten met mensen in de privé sfeer, maar ook daarbuiten. Voor al die dingen die ik heb mogen leren het afgelopen jaar. Voor mijn eerste opdrachten. Voor de woorden die ik heb mogen ontvangen en uitspreken. Voor de intensiteit van mijn gevoelens. Maar vooral voor het feit, dat ik het leven weer heb mogen leven. Dat ik gezond ben, dat ik dromen heb, die klein zijn, maar o zo intens. Dat ik tevreden ben met minder. Dat ik liefde mag ervaren. Dat ik je vriendin ben, je collega, of je vertrouwenspersoon. En ik wens iedereen een jaarwissel op de manier die bij jou past. Volop feestend, of juist heel stil. Op tijd naar bed, of juist de hele nacht doorhalend, met veel champagne of juist helemaal niet. Ik wens jullie in ieder geval toe, dat je elkaar vast zult houden. Op al die momenten dat het nodig is. Dat je heerlijk kunt lachen, plezier hebt, liefde voelt en mag ervaren. Dat je vrienden hebt en goed voor elkaar zorgt. En ik wil jullie bedanken, dat jullie er zijn. Ieder op zijn eigen wijze. Het raakt me en maakt me tot wie ik ben. Dag, alle goeds voor 2019. Dat je dromen uit mogen komen. Dat je nieuwe baan je zal bevallen. Dat je geniet, dat je leeft!

Heerlijk mijmeren zo aan het einde van dit bijzondere jaar, 2018....

En met deze foto met onderschrift, realiseerde ik me, dat ouder worden eigenlijk wel iets heel erg moois is. De schrik, als dingen anders worden, is minder groot. Althans voor mij, want vanmorgen vroeg was ik bij de chique bakker in Wassenaar, om die speciale taart met hazelnoten te kopen voor Annemarie's verjaardag, en luisterde ik ongewild naar een echtpaar. En realiseerde ik me, dat dit voor ieder mens anders kan zijn. Ik vind het altijd zo leuk in de winkels waar veel mensen staan, wat mensen allemaal delen met de bakker, de slager, de groenteboer, of zomaar iemand die je van gezicht kent. Dit echtpaar vertelde, hoe meneer in de bouw, zijn baan kwijt was geraakt. En hij kon nu, voor minder geld, in Amersfoort gaan werken en hij zei tegen de bakker 'Amersfoort, heb je enig idee hoe ver dat is...'. En terwijl ik dit hoorde moest ik glimlachen, omdat ik met grote regelmaat in 1 week tijd, Amersfoort, Zwolle, Doetinchem, Apeldoorn of andere locaties bezoek. Dus ja ik weet wel degelijk hoe ver Amersfoort is, gerekend vanaf Wassenaar. En afstanden zijn voor mij, toch echt anders. Ik, die altijd onderweg ben, en eigenlijk al 30 jaar lang, met grote regelmaat door het land rijd. Heerlijk, ik kan genieten van de overgang van de open ruimtes naar het bos, als ik strand Nulde voorbij ben en richting Zwolle mag rijden. Ik kan genieten van de veranderende luchten, als ik richting het Zeeuwse land rijd. Vanmorgen vroeg was ik even op Rotterdam Airport, het leven begon vandaag al vroeg, want ik was vergeten te tanken (ouderdom???)en zou Joke even naar het vliegveld brengen. En dus stond ik al om zes uur te tanken. Heerlijk, bijna niemand op de weg, ik hou wel van een slapend dorp, of van die rust. En zo reden Joke en ik, in het donker, vrolijk pratend naar Rotterdam Airport. En toen ik Joke had binnengebracht, reed ik rustig terug naar huis. Nadenkend over mijn vriendin Monique, die samen met haar lief, daar werkt, vanuit zijn kantoor. En zo gaan we geleidelijk aan naar het einde van dit bijzondere jaar. Persoonlijk vond ik het een mooi jaar. Een interessant jaar, in allerlei opzichten, privé heel rustig en steady. Zakelijk best ingewikkeld, een organisatie in verandering, nieuwe keuzes gemaakt, mijn eigen bedrijfje opgericht, en heel voorzichtig snuffelend en nadenkend over een ander leven. In alle opzichten, een leven dat gericht is op meer rust, en misschien ook wel meer stilte. Een leven waar ik ook qua ontwikkeling en levenstempo andere stappen wil gaan zetten. En waar heeft dat allemaal mee te maken, gewoon heel simpel, met het feit, dat ik 59 jaar ben. Dat ik best wel moe ben soms, van hoe het leven geleefd wordt. Of hoe we het met elkaar doen. Of juist niet meer doen. Hoe we met elkaar soms een strijd voeren, waar ik niet meer aan mee wil doen. Ik wil, en dit is eigenlijk al begonnen na mijn ziek zijn, heel dicht bij mezelf blijven en zijn. Ik wil Anita zijn, zonder opsmuk, zonder gedoe. Dichtbij mijn hart. En soms betekent dit dus, dat ik los ga laten. Of dat we elkaar minder zien, dan vroeger. Dat mag zo zijn. En straks, op mijn kleine boerderij, hoop ik dit alles te kunnen realiseren. Door mensen een mooie ervaring te bieden. Door de rust, de stilte die er kan zijn, te ervaren. Door vrienden op bezoek te krijgen, en wat meer tijd voor elkaar te hebben. Nu zie ik je soms maanden niet. Door werk, door agenda drukte, door verplichtingen, door....vul maar in. Dus 2018, heeft me veel gebracht. Veel nieuwe inzichten, en het heeft er ook voor gezorgd, dat relaties anders zijn geworden. En terwijl ik dit schrijf denk ik aan een van mijn gevleugelde uitspraken 'vanuit vrijheid met elkaar verbonden zijn'. Mooi is dit en voelt dit. En dat betekent voor mij, dat het gaat om de kwaliteit die we samen hebben. Gisteren even geluncht met mijn vriendinnetje Jolanda, in het Wapen van Voorschoten. Spa rood, eenvoudige lunch. En tijd en aandacht voor elkaar. Mooi hoe dan iemand je spontaan zoent, omdat ze je ziet zitten. Lief, en zo waardevol. En zo kan ik uren doorgaan. Ondertussen ligt er hier een prachtige dikke krant, het NRC met volgens mij mooie interviews, een stapel tijdschriften om je vingers bij af te likken. De Nespresso's die heb ik al gehad vandaag. Ik was al bij de winkels en de koelkast is gevuld met lekkers voor morgen. Morgen is Annemarie jarig. En heel eventjes komen er wat vriendinnen van haar, en haar broer en schoonzus, voor een kop koffie met een stukje taart. En natuurlijk een glas champagne! Want...

hoe vindt je deze kaart, heb ik ingelijst. Juist omdat dit zo bij ons past. Champagne...als ik een fles champagne weggeef, zeg ik altijd, dit is de champagne die mijn vader ook altijd dronk. Mooi he...de champagne van Chris! Genieten! Dus nee morgen geen groot feest. Dat feestje komt ooit, als alles samenvalt. Morgenavond een hapje eten met Emmy, Reynaud en de kinderen. Voor haar 56e verjaardag. Heerlijk even samen zijn, en simpelweg genieten. En dat feest, dat komt een keer. Dan vieren we als eerste het leven, en dat we leven, en dat er vrienden zijn van wie je houdt, dat er familie is. Dan hoop ik dat alle tantes er ook weer eens bij kunnen zijn. De tantes van Annemarie. Dat Noor er ook weer bij is. Gewoon, dat we samen zijn, en vieren dat we leven. Wij, tegen die tijd, als 12,5 jaar getrouwd...ook wel de moeite waard toch. Gisteren belde Karin nog. Ik ga haar een dezer dagen rustig terug bellen. Even lekker kletsen en een datum prikken voor volgend jaar. Gewoon weer een hapje eten met elkaar. Gezellig. Ook dat is kwaliteit. Vrienden, die je niet zo vaak meer ziet, maar waarvan je weet, nu al, dat het goed is. Steeds maar weer goed is. En zo vult langzaam aan, de agenda zich, met mooie nieuwe ontmoetingen in 2019. Het met elkaar zijn, samen zijn, vanuit vrijheid. Niet omdat het moet, maar omdat het mag...En dan ben ik ook nog vrij tot 27 december. Dan ga ik de laatste drie werkdagen van het jaar 2018 afronden bij Yarden. En dan vanaf 2 januari 2019 gewoon weer verder. Fijn. Ik zal er zijn. Ik voel me verantwoordelijk voor mijn werk, voor waar we staan en heen zullen gaan. Ik draag bij, wat ik kan. En dan nog even dit. Geniet van alles dat er is, van alles wat er mag zijn. Van elkaar, van die hele kleine dingen. En voor mij is dat nu, deze rust. De krant, mijn prachtige nieuwe visitekaartje, met het logo gemaakt door Annemarie. Prachtig. En ik zeg dit, omdat ik me realiseer, dat je pas als iets er niet meer is, je voelt wat je mist. 'Een mens voelt pas wat hij mist, als hij of zij er niet meer is...' een verbastering van een prachtig lied. Maar o zo waar. En juist nu, in deze dagen, voelt gemis als iets wat raakt, bij iedere stap die je zet, voel je iets dat pijn doet. Of zoals een vriendin me zei 'ik ben niet meer de vrouw die ik ooit was, ik ben iets kwijtgeraakt. Ik ben een stukje van mezelf verloren...'. In januari mag ik spreken op een symposium over rouw en verlies in Haarlem. En dan gaat het ook wel een beetje hierover. Verlies, je kunt er hooguit mee leren omgaan, mee leren leven. Maar wennen, zal het nooit. Het zal een stukje pijn blijven, diep in mij, altijd weer. Ik mis je....

Dag, een fijn weekend allemaal! Liefs!

Wakker, klaarwakker.....

Goedemorgen! Het is 23 minuten over 5, donderdagochtend 20 december 2018. Al een uur ofzo, lag ik wakker. Na te denken, over de gesprekken van de dag ervoor. Bezig met zoveel dingen tegelijk. En terwijl ik dit schrijf, denk ik aan mijn schoonmama en hoe zij zich zorgen kan maken, over mijn levenswijze. Waarom, omdat ik zo druk ben in mijn hoofd. Maar geloof me, als ik in de auto stap, of zit, dan draai ik de mooiste muziek. Dan bel ik mensen op, die ik lang niet heb gesproken. En dan denk ik na. Over alles wat komen gaat. Over alle wijzigingen in mijn leven. Dan ben ik trots, en blijf, en melancholiek soms tegelijk. En dan opeens zie je die mooie man van de Nespresso reclame, met een schitterende tekst, zomaar voorbij komen. Een geschenk, temidden van alles wat er is. En dit soort beelden, geven voor mij de essentie weer, waar het over gaat. En soms zou ik mensen wel door elkaar willen schudden, die op een zo andere manier het leven aan het leven zijn. Maar ach, sommige lessen wil je dan nog niet leren. En geloof me, en ik voel me honderd als ik dit schrijf, iedere les dient zich aan, op zijn eigen tijd. Ook ik, krijg deze dagen, wel weer lessen. En probeer mezelf dan ernstig toe te spreken. Lessen in nederigheid, zou mijn moeder zeggen. Fijn eigenlijk. Om stil te staan bij wat lukt, en wat niet lukt. En te zoeken naar het waarom. Zo is een mogelijke verkoop van dit huis een lesje. Te veel willen in te korte tijd, daar gaat het om. Jezelf rijker rekenen dan je bent, en eigenlijk te grote stappen willen zetten. Dus tevreden zijn met minder, biedt nieuw perspectief. En zomaar opeens, na dit besef, is het druk op FUNDA, en krijgen we kijkers. Fijn. En nu zit ik hier, aan tafel, op dit vroege uur van de dag, te schrijven. Dit zijn de momenten van ultiem geluk. De stilte, de wereld om mij heen slaapt nog heerlijk door. Ik kijk naar een wijntafel met veel kadootjes eronder en geniet al van het idee, dat we straks met elkaar op 26 december alles gaat uitdelen en uitpakken. Vandaag een bomvolle dag, mijn mooie pak aan, een borrel ergens einde van de middag, afscheid nemen van twee collega's. Twee gave collega's. Eigenlijk drie. Dus wijnflessen verzamelen, van Loon komt eraan. Nee niet zoals jullie denken, ik geef altijd een fles wijn, bij een afscheid. Uit de eigen collectie, en jawel, ik neem ook een glas wijn op een receptie. Maar niet teveel. En vandaag geldt 'afscheid nemen bestaat niet'. Want ik weet zeker, dat ik in ieder geval met een van deze collega's, in contact blijf. Waarom, geen idee, zo voelt het. Oh ja ik heb nog wel iets moois te vertellen. Ik mag mee gaan doen, met een tv programma over rouw en verlies. Ik ga vertellen in 'ik mis je' over hoe ik mijn vader (en moeder) mis. Ik heb een prachtig telefoongesprek gehad, over mijn leven, mijn verlies, mijn gemis. Over hoezeer ik de rust van mijn vaders hand op de mijne mis. Hoezeer ik die momenten, van zomaar samenzijn kan missen. Hoezeer ik soms ook zijn gemopper op me, kan missen. En afgelopen weekend in Breskens, enorm genietend met mijn nichtje, in ons favoriete restaurant in Groede, maar ook wandelend langs de Westerschelde, en herinneringen ophalend aan vroeger, kwam dit gemis weer langs. Niet schrijnend, of pijnlijk, maar gewoon accepterend, dat het is, zoals het is. Mijn nichtje, die steeds meer lijkt op mijn tante. Met wie lachen zo heerlijk is. Geweldig, dit hele bijzondere stukje familie. Mij zo intens dierbaar. Gemis, ja dit soort dagen, dan voelt het gemis anders. Dan vier ik kerst met de familie van Annemarie. Dan mis ik de dag met mijn familie, met mijn ouders, uit die tijd komt dat gemis. En aan de andere kant is het heerlijk, die dag, zonder verplichtingen. Lekker uitslapen, een gewone boterham eten ofzo..een wandeling maken, een glas wijn drinken, en uitgebreid luisteren naar de top 2000. Niet slecht toch...en nog eens iets. Mijn visite kaartjes zijn klaar. Zo mooi. Zo gaaf. Het logo gemaakt door Annemarie, kreeg ik als kado afgedrukt op canvas. Krijgt een plekje in mijn nieuwe huis. Leuk he...maakt met blij. Net als de eerste opdracht. Geweldig weer. Ik weet dat de tweede dag, alweer fraaier gaat worden, dan de eerste. Het komt echt goed. Nu een Nespresso. Heerlijk...op kantoor, mag ik ook wat mensen coachen, die langdurig ziek zijn. Heerlijk, om naast de hectiek, het werk voor Vereniging Yarden, dit te mogen doen. Maar ook een uitnodiging om tussen kerst en oud en nieuw, nog even in gesprek te gaan met wat vrijwilligers. Waarom, om mensen gerust te stellen, bij te praten. Leuk is dan, dat mensen je thuis uitnodigen. Zo dichtbij mag je komen. Voelt goed. Ook de kaartjes en attenties die ik thuisgestuurd krijg van mensen, het raakt me. En dit meen ik oprecht. De lieve woorden, maar ook zomaar een cadeaubon of een abonnement op een blad. De jaarlijkse kist met wijn, van een bevriende zakenrelatie, al jaren lang. Een contact nog uit de tijd van ADP, en hier ben ik al in 2005 vertrokken. Kun je nagaan, ook toen was ik al een fan van wijn, en van Nespresso. Ja ik was een van de oudste leden van Nespresso, grappig, al in de negentiger jaren kocht ik mijn eerste Nespresso machine. Heerlijk...ik denk dat wij ons 25jarige jubileum wel kunnen vieren. Nespresso en ik. En het smaakt nog steeds. Lieve mensen, het jaar 2018 nadert zijn einde. Geen vakanties dit jaar. Geen afsluiting in de warme zon van Egypte, dat komt wel weer. Maar wel een afsluiting van weer een stukje van het leven. Zou 2019 dan echt de opmaat zijn naar een rustiger leven. Een ander leven. Meer thuis, minder weg, meer werken in de natuur. Leuk om hierover met Arie en Fransje in hun prachtige appartement aan de Maas te praten. Afgelopen week heb ik hun nieuwe Tieleman keuken (jawel met Pa in de rolstoel gingen we af en toe een glas wijn drinken, wat lekkers eten bij Tieleman in Middelharnis)mogen bekijken en heerlijk Coq au vin gegeten. Genieten zeg. Sowieso genieten van 31 jaar vriendschap met elkaar. Van elkaar nooit meer loslaten. Prachtig is dat. Werkelijk prachtig. Een mooie fles Spatburgunder erbij, en natuurlijk de fles champagne van Lanson. Genieten, zo mooi, om zo intens met vrienden te kunnen genieten. Het feestje van Joke, 69 lentes jong, was ook weer heerlijk. Ongekend lekkere happen van de Foodsoldiers, een goed glas wijn en de intimiteit van Joke's familie en vrienden. Rijkdom. Niks meer en niks minder. Iedere dag weer die rijkdom ervaren, in de kleine dingen. Gisteren sprak ik iemand, en zij noemde zichzelf een zondagskind. En toen zij dit woord uitsprak, realiseerde ik me, dat ik me hierin zo herken. Het gevoel, dat het leven, een prachtige aaneenschakeling is, van ontmoetingen, woorden, zegeningen. En natuurlijk realiseer ik me, dat hier ook ongekende dieptepunten in zitten, voor anderen om ons heen. Maar het is juist daarom, dat ik probeer die ander een beetje vast te houden. Dichtbij me te houden, mijn hand aan te reiken, want ik heb de mooiste kaart uit het spel gekregen, het leven. En in dit leven hou ik jou vast. Ik ben de mazzelaar, steeds maar weer. En zo voelt het echt. En juist omdat ik die mazzelaar ben, kan ik er zijn voor jou. Dus accepteer mijn hand, mijn arm, mijn hart. En met deze woorden, in plaats van kerstkaarten, geef ik je nog iets mee.

dit prachtige plaatje sprak me aan. Omdat we ooit allemaal ergens zijn begonnen, en omdat iedereen op zijn of haar eigen wijze, een meester is. En als we meesterschap zien bij elkaar, is er waardering en respect. Hou dit vast. Een prachtig uiteinde, een mooie kerst, ik wens mijn Annemarie een heerlijke verjaardag, vol verrassingen, en ik schrijf nog wel een keer voordat het 2019 is. Bedankt lieve mensen, dat jullie er zijn. Dat ik soms mag schuren met mensen, dat ik leer van jou, dat ik luister naar jou. En dat jullie mij zo ongekend veel hebben gegeven dit jaar. Bedankt. Doe voorzichtig, ook met vuurwerk. Ik steek vast en zeker met Reynaud de drie pijlen af 'geloof, hoop en liefde'. Ook voor jou, juist voor jou. Dag!

Kerstsfeer in huis, en overal zie ik lichtjes branden....

Lieve mensen, het is weer zo gezellig in huis. Hoe vervelend ik het ook vind, dat ik weer een jas aan moet als ik naar buiten ga, hoe heerlijk ik het vind, als de sfeer in huis, warm en gezellig is. Kaarsen aan, mooie kersttakken, kadootjes onder de wijntafel, kortom, het is de opmars naar de kerst 2018. Kerst in Wassenaar met de familie van Annemarie en met Joke. Hoe fijn kan het zijn. Gezellig, warmte, mooi glas wijn, en goed samenzijn. Goed samenzijn is ook weer zo het kenmerk van de afgelopen week. Een werkelijk uniek kerstdiner met RAB Utrecht, helemaal verzorgd door Leny en Cobie, in het o zo gezellige huis van Leny in Huizen. Een mooie lange tafel, met menu kaarten en een meer dan uitgebreid kerstdiner. Samenzijn, met mooie herinneringen, die we deelden met elkaar. Je herinnering aan een voor jou bijzondere kerst. En ik vertelde over de laatste kerst van mijn moeder, in 2002, toen Noor, die toen nog heel klein was, op haar blokfluit kerstliedjes speelde voor oma. Mijn moeder op haar sterfbed en nog genietend, met van die al diepliggende ogen, van haar enige kleinkind. Emotievol, want het was de laatste kerst, als voltallig gezin, met en een vader en een moeder. Op 7 januari 2003 overleed mijn moeder. 70 jaar was ze. En wat was ze nog bij ons, tijdens haar laatste kerst. Een emotievol moment, omdat er met het overlijden van een ouder, altijd dingen veranderen daarna. De familie samenstelling is anders, verhoudingen liggen anders. En in 2003 werd ons leven dus anders. Een prachtige uitvaart, vanaf de boerderij, waar mijn moeder opgebaard stond in de serre. Al heel vroeg in de ochtend, soms al om half zes, zat ik naast haar kist. Luisterde ik naar muziek en zag ik de zon opkomen, de lucht soms mooi gekleurd, en mijn moeder had haar rust gevonden. En nu, 2018, 16 jaar later alweer, zit ik op deze vroege zaterdagochtend nog na te genieten van het samenzijn met mijn kleine team. Waarbij we aan de hand van een kaartspel, met elkaar terugblikten op het jaar 2018 en vooral vooruit blikten naar het jaar 2019. Een jaar waarin voor een ieder van ons, alles open ligt. Iedereen maakt een eigen keuze, in een tijd waar veel zaken onzeker zijn. Gisteren op de radio hoorde ik dat onze economie, en vooral de groei van onze economie, tegen grenzen aan loopt. En hier ligt een uitdaging, wat doe je als je tegen je grenzen aan loopt. Welke keuze maak je dan. Ik zelf merk, dat ik af en toe wat om me heen kijk. Dat ik me niet wil laten beperken. Niks nieuws voor mij geloof ik, zo leef ik al mijn hele leven toch...ik heb het gevoel, dat ik op die hele hoge duikplank sta, al vier keer naar voren ben gelopen, gekeken heb, hoe hoog ik sta, hoe diep mijn sprong zal zijn, en ik weet, dat ik ga springen in 2019. Echt heel ver springen. Dat ik prachtige nieuwe mensen mag gaan ontmoeten, en zorgvuldig zal zijn, in het behouden van al die mooie mensen, die ik ook hier in Wassenaar weer heb mogen ontmoeten. Ik voel, dat ik ook mijn eigen grenzen weer ga vinden. Mijn trainingen gaan weer van de grond komen, langzaam aan, afgelopen week met de Politie, fijn. Ik hou van dit soort momenten. Van zien, wat ik zelf kan, waartoe ik in staat ben. En waarheen dit mij kan brengen, geen idee, werkelijk geen idee. Gisterenavond bezoek van Suus. Fijn, vertrouwd en oh wat een sterke vrouw. 8 december alweer een jaar geleden overleed haar partner, haar lief, Ad. En gisterenavond dronken wij hier wijn met elkaar, en was het fijn, om samen te zijn. Een jaar geleden, gingen we naar t Harde Annemarie en ik. En nu willen we nog wat verder weg gaan wonen. In Drenthe. Spannend. Ontwikkelingen rondom ons huis, soms wat stagnerend, maar dat maakt niet uit. Als je iets echt wilt, dan ga je het bereiken, geloof me. Afgelopen week was ook het afscheid nemen van collega's, met wie je al die 9 jaar hebt mogen werken. Elkaar omhelzen, bedanken en weer verder gaan. In de wetenschap, dat je sommigen nooit meer zult ontmoeten. En anderen wellicht weer wel, ach ook dat hoort bij het leven. Nog eens achterom kijken, met een glimlach herinneren, soms iets mooi verpakken, het een plekje geven en weer doorgaan. Blik vooruit, het leven ligt nu voor je. En vandaag, ja vandaag ga ik naar Zeeland, naar mijn nichtje. Heerlijk, ik kan nu al genieten van de wandeling op het strand, bij de vuurtoren. Kijken over de Westerschelden, naar de lichtjes van Vlissingen, praten over alles wat er is, en vanavond heerlijk dineren in ons Etablissement 1880 in Groede. De plek waar ik met Emmy en Reynaud, met Annemarie samen, ben geweest en heb genoten. Heerlijk, de plek ook waar nicht en ik, de eigenaar van de wijngaard en olijfgaard in Italië hebben ontmoet. Zouden we dan in 2019 echt druiven en olijven gaan plukken. Nog steeds een wens van me, letterlijk met je knipschaar door de wijngaard. Hard werken, oogsten en de geur van wijn doorleven tot in iedere vezel. Hoort wel bij Levenskunst he...maandag zijn mijn visitekaartjes klaar. Oh wow, zo fraai geworden. Met het pure logo, gemaakt door Annemarie. Een logo waar je goed naar moet kijken, want dan zie je zoveel. Je ziet de paraplu voor de bescherming, je ziet de knipoog naar het leven, je ziet het wijnglas dat we gebruiken, om een toast uit te brengen op het leven. Je ziet de richting en de trap, de weg van het leven. In de bijgevoegde afbeelding, is de achtergrond te geel, maar ik deel vast met jullie mijn nieuwe logo - Anita van Loon - Levenskunst - dat is de stap voorwaarts.

oh ja, en dit was het eerste concept. In het echt, is het nog iets aangepast. Wordt vervolgd... En langzaam aan, ga ik deze blog afsluiten, en wil ik jullie nog wat meegeven. Gewoon een boodschap, zomaar, omdat het deze donkere dagen zijn, voor de kerst. De dagen, waarop er zoveel langskomt, wat soms raakt, of pijn doet. Maar vooral ook, omdat je juist deze dagen, met elkaar samen, heel veel fijns kunt doen, door dichtbij elkaar te blijven. Door elkaar vast te houden. Of uit te nodigen, juist nu. Dan ben je niet zo alleen.

En André junior zou zeggen 'leef, alsof je het laatste dag is, leef!' Lieve mensen, ik wens jullie allen een prachtige kerst, ook een mooie weg daar naar toe. En of je nu in je huispak, lekker films kijkt, of in smoking champagne drinkt met je vrienden, of alles wat daar tussen zit, heb het gewoon goed. Geniet, en zie je het even niet meer zitten, bel maar aan, op nummer 10. Er is altijd wel een hapje, drankje, of een lekker muziekje. Een spelletje, de sjoelbak staat klaar, of iets anders. Dag, take care. Bedankt, dat je er bent. Altijd weer. Liefs, voor jou, en jou...voor iedereen! Fijn weekend!