Schreeuwende meeuwen op het dak en verder is het stil, heel stil!

Terwijl Wassenaar lijkt te slapen, op deze mooie zonnige tweede Paasdag, schreeuwen de meeuwen hoog in de lucht. Zij bouwen altijd een nest op een van de daken van de winkels in de Langstraat. En bewaken dit nest met hun leven. Mooi, en bijzonder dat geluid. En ook die meeuwen en hun geschreeuw zal ik missen. Gisteren een paastafel gehad hier op het dak, heerlijk met muziek en jawel misschien wel iets te veel wijn. Maar oh wat was het gezellig, wat was het fijn. Met de kinderen en Emmy en Reynaud. Een feestje op zich. De lege flessen tel ik niet, wat telt is de herinnering. En nu, een dagje water, koffie en mooie boeken. Gisteren heb ik een schitterende boek van Anita Shreve gelezen, De Redding. Werkelijk prachtig, sowieso is zij een geweldige schrijfster, haar boeken komen binnen, raken je. Daar ben ik weer, ik realiseer me dat woorden als 'raken' bij mij horen. Ik kan geraakt zijn, door hoe iemand reageert, of juist niet reageert op de ander. Ik vind communicatie in van die app-groepjes altijd heel gek. Je doet mee, of je doet niet mee. Ik ben meestal van de korte antwoorden. En ik realiseer me, dat communicatie vandaag de dag, heel anders is dan vroeger. We typen veel, hebben veel contact via de telefoon, niet meer door te spreken, maar door symbolen, foto's en film. Gek, ik moet er nog aan wennen. En ik glimlach als iemand zegt, 'zullen we even bellen'. Ik hou wel van bellen, maar doe dat het liefst in de auto, een mooi moment, om de reistijd of de file nuttig te gebruiken. En om goed bij te praten met vrienden, of om die zakelijke afspraak even correct af te handelen. Fijn! En zo verglijdt de tijd. Afscheid nemen van een huis, van de vertrouwde buren, van de gezelligheid van Wassenaar. En met een open mind het nieuwe leven in Nieuw-Vossemeer aan te gaan. We waren er vrijdag, en het was geweldig, allerlei plannen gemaakt, voor de keuken, de tuinkamer, de zolder. Sanitair gekocht en we eindigden in Aarlanderveen, bij Ronald en Patricia. Een heerlijke avond, de cabrio voor de deur, geweldig eten en vooral die gezelligheid. Heerlijk vind ik het, om zo samen te zijn met elkaar. Ronald die als referent fungeerde voor mijn toekomstige baan. Ron ook, en Carla. Mooie mensen, die mij allemaal op een andere manier kennen. En die mij op een andere manier gezien hebben. Jawel, en deze week rond ik hoop de gesprekken af. Op weg naar weer een nieuwe stap in mijn, in ons leven. Fijn, en in de tussentijd train ik prachtige mensen van de Politie, coach ik en coach ik ook Yarden collega's, morgen weer. Ben ik bezig met de kandidaten van Top voor Talent, en kijk ik naar het leven, op mijn eigen wijze. En realiseer ik me iedere dag, de rijkdom die ik mag voelen. Door de vriendschap, door de gezondheid, door de stilte soms. Heerlijk, werkelijk waar. Hier op tafel ligt het boek van Stefan Popa - Of de oleander de winter overleeft - een boek over de vergankelijkheid van identiteit. Gekregen van Ron. Ik heb het vast al wel verteld. Prachtig, indringend, boeken nemen je mee, halen je even weg, uit de dagelijkse bezigheden. Boeken raken je aan, en doen je beseffen, hoeveel van het leven je eigenlijk niet kent, hoe nietig en klein je bent als mens. En terwijl ik dit schrijf, kijk ik om me heen en zie ik het oude raampje van onze boerderij. En realiseer ik me, dat dit raampje ergens in Nieuw-Vossemeer een heel mooi plekje krijgt, dichtbij haar roots, slechts 22 km verder staan die boerderij, groots en met een prachtige grandeur, volledig gerestaureerd en zo fraai, dat het ook een andere boerderij is geworden. Zo netjes, met een groot hek erom heen. En dat hele oude raampje, laat me kijken naar vroeger, laat me glimlachen. Gisteren zei ik nog tegen Emmy en Reynaud, dat ik het gevoel heb, alsof ik gedragen ben de laatste maanden, alsof ik geholpen ben, door mensen die niet meer hier in het leven bij me zijn, dat ik geluk en rust heb mogen ervaren, simpelweg, dat ik me gezegend voel. En ik zeg dit nu, omdat ik me heel erg rot heb gevoeld, de afgelopen anderhalf jaar. Ik vond het lastig, en ik realiseer me nu, dat ik in een rol zat of ben gestapt, die niet zo goed bij mij paste. En hoe door dit te doen, ik echt heel hard moest werken om niet om te vallen. En nu voel ik me weer zo vrij, en zo blij. Alsof ik weer vleugels heb gekregen, alsof ik mezelf weer terug heb gevonden. En dat is echt waar. Anita van Loon is er weer. Donderdagavond heb ik heerlijk gedineerd met Margo uit het hoofdbestuur, en kreeg ik een prachtig kado. Kop en schotels met blote mevrouwen erin. En je kunt door het lepeltje, hen een broekje aan doen. Echt super cool. Ondeugend, leuk, vrij en vooral heel vrolijk. En los van dit cadeau, was het cadeau, ons samenzijn. Soms is het goed, om dingen even te laten. En dan daarna nog eens alles uit te praten. En dat, dat was wat wij hebben gedaan. Heerlijk, de lucht klaart op. Je laat geen rommel achter. Je ziet elkaar weer, zoals je elkaar altijd zag. Wat een rijkdom. Dus dank je wel Margo, dat je dit hebt mogelijk gemaakt. Dat je mij die ruimte hebt gegeven. Ik ben er blij mee. Heerlijk is dit, het doet me denken aan mijn moeder. Op haar ziekbed, dat vrij lang duurde, gaf zij mij van die echte levenslessen. De vele uren, die wij samen waren. Ik naast haar bed, zij in bed, met uitzicht op de tuin, voerden wij gesprekken. Gesprekken in de stilte. Zij en ik. Niemand anders. Fijn was dat...een gesprek van soms maar drie zinnen of zo. Het paste haar. Zo zei ze mij, tijdens een nacht, waar ik in mijn slaapzak op de bank lag en zij in haar hoog-laag bed, 'Anita...gezellig he, wij zo samen'. En deze zin, voor een moeder, met wie ik toch een wat afstandelijke relatie had, draag ik bij me. Belangrijker dan welke liefdesverklaring ook, de waardering voelend van mijn moeder, voor wie ik ben en was. Dank je wel mam! En zij leerde me, te vergeven, over trots heen te stappen, geen afscheid te nemen als je boos was, maar er even de tijd voor te nemen. En dus was zij het ook, en Ron, die mij lieten voelen, dat ik geen afscheid moest nemen van Margo. En dus was daar die mooie avond donderdag. Want het ging niet over ons, niet over mij en Margo, waardoor ik me zo rot voelde. Het ging om andere dingen en dus moesten wij blijven samen. En we zijn gebleven. Wat een les, dank je wel Ron, dank je wel Mam! En nu, hoop ik, dat iedereen geniet, van het moment. Van het nu. Van deze mooie stilte. Van deze tweede Paasdag. Liefs, van een gelukkig mens.

Laten we dansen mijn liefste.....

Tja deze foto zegt veel over hoe ik me nu voel. Vrij, vrolijk en alsof ik weer dansend door het leven mag gaan. Mooie ontmoetingen, met mooie mensen. Trainingen bij de Politie, die me raken. Gesprekken met voor mij nog onbekende mensen, waar ik Anita van Loon laat zien, vrij van oordelen, vrij van opsmuk. Een Anita die puur en authentiek is en dichtbij haar hart. En geloof me lieve mensen, hierdoor lijkt het alsof het leven je toelacht. Alsof je werkelijk je hand uit kunt steken, en ook die ander kunt laten meegenieten van alles wat er is. Zoals mijn moeder het me ooit geleerd heeft 'kinderen van een vader reikt elkaar de hand'. Misschien een nieuwe coachopdracht, een opdracht een MT te gaan begeleiden. En weer het geloof hebben in mijzelf, dat ik het kan. Nieuw-Vossemeer kruipt dichterbij. Volgende week vrijdag met een aantal mensen in het huis kijken, opmeten, etc. en zorgen dat het daar het huis wordt, waar wij van dromen. Bezig met nog veel meer, maar dan wordt het een opsomming en voor dit moment, voel ik ongekend rijk. Maar ook door dat gesprek met mijn vriendinnetje Monique, ook wij reiken elkaar al zoveel jaar, steeds maar weer de hand. We houden elkaar vast, op die momenten dat we het nodig hebben. We laten elkaar los en altijd is daar dat contact. Zij gaf me ooit deze pot vol met prachtige teksten, kaarten, labeltjes etc. kado. Een pot vol ontmoetingen. En het lijkt alsof deze nu geopend is. En werkelijk het lijkt alsof ik een hele mooie reis aan het maken ben. Vrij, of bevrijd, ik weet het niet zo goed hoe dit te omschrijven. Maar wel weet ik, dat ik een ding geleerd heb, door al die gesprekken, dat ik altijd weer goed naar mijn innerlijke stem, met intuïtie moet luisteren. Soms laat ik dit even los, en dat is voor mij in ieder geval niet goed. Nu al nadenkend, op weg naar de volgende ontmoeting. Tussendoor gewoon werken, coachen, praten, reageren op de deelnemers van Top voor Talent, en vanavond een ontmoeting in theater Eemnes. Ik heb er zin in. Dag! Weer een les geleerd vandaag!

Licht en lucht!

Dit zijn nog wat foto's van Ameland. Prachtig het licht op dit strand, allemaal foto's gemaakt binnen een paar minuten, terwijl het licht, de lucht steeds anders werd. Harde wind, bijna storm en zo prachtig. En terwijl ik dit schrijf, herinner ik me weer, waarom we straks naar Nieuw-Vossemeer gaan. Onder andere ook vanwege die luchten, die mooie Zeeuwse luchten, dat heldere licht, daar bij het water van de Grevelingen, ik zie het voor me. Prachtig, zo mooi. Ik heb dat ook altijd, als ik bij mijn nichtje ben in Zeeuws-Vlaanderen. Dan sta ik op de dijk, bij de vuurtoren en zie ik het mooie licht, de lucht en het water. Een soort vakantie gevoel, terwijl je thuis bent. Fijn lijkt me dat. En dit gevoel heb ik in gedachten ook bij ons nieuwe huis. Ik realiseer me, dat ik nog niet op een leeftijd ben, om thuis te zijn. Dit wil ik ook nog niet, dus ook al zal ik straks wat verder moeten rijden, naar het werk, dat valt volkomen weg, bij het thuis zijn, het in de tuin werken, het buiten zijn. Het luisteren naar de klokken van de kerk achter ons huis. Hoe fraai!Kijk dan, mijn uitzicht achter uit de tuin, hoe fraai is dit, Die rust, die stilte, dichtbij de begraafplaats. Op de een of andere manier vind ik deze plek magisch bijna. Leuk, hoe in mijn website deze plek al terug komt. Mijn website is klaar, maar Anita heeft iets gedaan met domeinnamen etc en Mark en Annemarie, proberen dit op te lossen voor me. Een nert dat ben ik en ach ja, als je je hier zelf nu maar van bewust bent, dan geeft het niet. Dus vraag ik nu maar simpelweg om hulp. Niks meer en niks minder. Deze week is wel een rare week, volop nieuwsberichten, over Yarden. Mensen die ongerust zijn. Lelijke berichtgeving op social media. Jammer toch, hoe wij als mensen omgaan met dit soort situaties. En ik ben alleen maar bezorgd en bezig met mijn collega's, met al die prachtige mensen, die keihard werken, die antwoorden geven, op al die vragen. Ik heb altijd geleerd, elkaar vast te houden in moeilijke momenten in ons leven. En niet elkaar te laten vallen. Welnu, ik hoop, dat iedereen zich hier terdege van bewust is. Hou elkaar vast, en we komen er uit. Ik ben ervan overtuigd! Ik heb van Ron een mooi boek gekregen, over verlies 'of de Oleander de winter overleeft' een boek over identiteit en hoe vergankelijk dit is. Prachtig, indringend. Het raakt me. Leuk, ter voorbereiding op de verhuizing ben ik boeken aan het uitzoeken, wat neem ik mee, wat niet. En dan kom je steeds weer van die schitterende boeken tegen, die je weer wilt gaan lezen. En zo neem je toch weer van alles mee, omdat er ruimte is, in ons mooie nieuwe huis. Of omdat er een prachtig verhaal uit je leven bij hoort. Een boek, een foto, een beeld. Kortom ik, die vroeger goed kon opruimen, heb nu meer moeite met loslaten. Maar eerste rit naar de Avalex, vuilstort, is al achter de rug. Dus het begin is er! Haha...lieve mensen, dank voor alle lieve berichten rondom Yarden. Dank voor alle aandacht. Het doet me goed. Met elkaar houden we Yarden overeind. Altijd weer. Voor nu, een mooie dag. Ik zit lekker te appen tussendoor met Natasja, en ben trots op hoe iedereen het doet in het leven. Al die mooie mensen om me heen. Fijn he. Als toegift, doe ik er nog wat voorjaar bij, Narcissen, en steeds weer staat op al die kistjes het jaartal 1968. En steeds weer vraag ik me af, wat dit betekent, ik was 9 jaar toen, en plukte Narcissen voor mijn moeder uit de tuin. Straks pluk ik Narcissen voor Annemarie uit de tuin, of voor de buurman, meneer pastoor. Lijkt me zo fijn, ik ga eind augustus de hele tuin vol met bollen stoppen, zodat we volgend voorjaar een wervelende bloementuin hebben, vol vrolijkheid, vol leven. Wat een leven, grappig zo dichtbij de doden, die achter ons wonen, een tuin vol leven! Gek, op de een of andere manier, hoort de dood ook bij mij. Niet eng, of ernstig, maar ik heb daar iets te doen, nu en straks, geloof me. En dit huis klopt helemaal bij mij, bij ons. Een plek, die past als een jas. Heerlijk vooruitzicht. Dag, oh ja, hier het beloofde beeld. Narcissen speciaal voor Pa van Loon, hij hield er zo van!

Hij was 36 in 1968 en kocht zijn eerste Mercedes! Ach hoe fraai, een verwijzing naar mijn vader, dit getal. En naar ons merk. Gisteren had ik een ontmoeting met Peter, ook zo'n liefhebber van dit mooie merk. We lieten elkaar het geluid van onze auto motoren horen. Ik de E250, hij een 350D, prachtig zo'n mooi vol geluid. Genieten toch!

Wat een indrukken, wat een week!!

En deze prachtige tulpen, met een soort verlicht randje erom heen bijna, horen bij deze week. Gekregen van Hester, mijn collega, met een prachtige tekst. Geraakt, aangeraakt zijn, het zijn dit soort woorden, die ik met me meedraag na deze week. En ook ik ben geraakt, aangeraakt, door alle mooie woorden van collega's, van mensen van veraf en dichtbij. Door alle plannen, die op de een of andere manier lekker lopen. Door alle mooie gesprekken, het is net als met die tulpen. Het lijkt alsof je 'lichter' bent, of verlicht. En vandaag kreeg ik een boek van Ron, mijn directeur, en in dit boek staat die passende zin 'pas als de einddatum is vastgezet, kom je het echte leven tegen'. Hoort dit dan bij afscheid nemen, bij loslaten en weer verder gaan. Weten, dat we ergens in juli naar Nieuw-Vossemeer gaan, het lijkt nog ver weg, is al zo dichtbij, overmorgen is het al 1 april. Geen grap, nee echt, de lente is begonnen. Alles loopt uit, de zon schijnt, buiten koffie drinken. Je dankbaarheid voelen, alles nog eens doorleven, stil staan bij alles wat was, en alles wat zal zijn. Nieuw perspectief op alle gebied. Heerlijk. En deze week reed ik door heel Nederland, althans zo voelde het, was ik winnaar bij het precisie tanken, haha...leuk is dat, want ik ben aan het sparen voor stoelen voor mijn 'wijntafel' in de hal van ons nieuwe huis. Leuk he...ik lijk hierin zo op mijn moeder. Ik heb afgelopen week mijn neef ontmoet in Amsterdam, Henk, 72 jaar. Sprekend zijn vader, leuk, een gesprek over onze levens, onze ouders. Herinneringen ophalen en delen over ons leven. Leuk, ik kom vaker in No Limit, en daar heel vlakbij woont hij. En al die tijd zagen we elkaar niet. Hoe leuk, om elkaar nu weer wel te zien. Zeker als je familie zo heel klein is. Er zo weinig nog rest. Fijn. Terugkijkend naar deze week, kan ik niets anders zeggen, dan 'dank je wel'. Aan al die prachtige mensen bij Yarden, aan al die mooie vrijwilligers, aan al die mensen, die me kaartjes hebben gestuurd. Bloemen, ballonnen, mails, kortom dank je wel. En ik, ik ben geraakt, verlicht, verblijd, gelukkig, voel me gewaardeerd, voel me gezien en gehoord. En geloof me, een 'dank je wel' doet wonderen. Nu het voorjaar, allerlei nieuwe dingen, ruimte in mijn agenda, vol van alle ontmoetingen, oude directeuren, nieuwe directeuren, mensen die me aangeraakt hebben, tijd voor van alles en nog veel meer. Open rijden, ik moest nog even denken aan Harry, een collega, onze passie is in ieder geval open auto rijden. Heerlijk...en dinsdag ontmoet ik Peter, ook een auto liefhebber, en dan van mijn merk, Mercedes, ik hoop een rit te maken, in een prachtige bolide. Het leven is mooi toch...en deze rozen ook, zo mooi...

Van Olifanten en geluksbrengers...

Ik kreeg van een collega een Olifantje, heel mooi, want een Olifant staat voor geluk. Olifanten zijn groot, krachtig, intelligent en worden heel oud. In Azië ziet men de Olifant daardoor als een geluksbrenger. Dit Olifantje staat bij de deur, en zal geluk brengen. En denkend aan wat er allemaal speelt in de wereld, hoe onrustig de samenleving kan zijn, hoe intens verdrietig het is, als je weet, dat je man heel snel zal gaan overlijden, als je eenzaam bent, dan realiseer ik me, dat mijn Olifant ergens een heel comfortabel plekje krijgt. En zorgt dat al het geluk dat mij mag omringen, er is en zal blijven. Geluk, wat een prachtig iets om te mogen ervaren. Zo was ik uitgenodigd door Razan om mee te gaan naar een avond in de Koninklijke Schouwburg, een theaterstuk over eenzaamheid. Bijzonder, anders, en indrukwekkend. Een bomvolle zaal...mensen alleen, mensen samen, zoveel eenzaamheid, en Razan en ik, waren samen. Fijn, geluk toch? En gisterenavond als gast van Danielle Braun, bij een ondernemerscollege van Baker en Tilly in Amsterdam, in het DESMET Theater. Zomaar daar aanwezig mogen zijn, mogen genieten van prachtige korte inhoudelijke verhalen, over diverse thema's, samen met Danielle. Geluk toch? En straks naar Zwolle, gisteren een collega mogen coachen in Doetinchem, morgen naar collega's in Friesland, geluk toch? Gisteren nog even bij mijn oude werkplek in Haarlem geweest. Mooi om mensen te zien, die privé door een enorm diep dal zijn gegaan, door verlies van je geliefde, en die er bovenop gekomen zijn. Geluk toch? En zo kan ik nog wel even doorgaan, en steeds weer is daar die les, gezondheid, lekker slapen, je zorgen even naast je bed zetten, en dan weer doorgaan. Denkend aan mijn laatste blog is loslaten, een nieuwe, een andere manier van vasthouden. En dit is bij alles zo. Het leuke is, dat Annemarie en ik, van alles gaan inpakken en uitzoeken, in verband met de verhuizing. En nu kom ik soms dingen tegen en denk dan 'die geef ik door'. Soms zijn er spullen die niet meer nodig zijn. Maar zo bijzonder en intens zijn, dat deze voor iemand anders, weer een nieuwe betekenis kunnen krijgen. En zo geef ik door. Ruim ik op. Neem ik afscheid, laat ik los, hou ik dingen anders vast. Een collega die Yarden verlaten heeft schreef me een kaartje - 'voor Anita - iedereen helpen, vertel je eigen verhaal, vervuld van liefde...- en als ik dit dan lees, dan denk ik - geluk toch? Mooi he... onze handen, de handen van Annemarie en mijzelf. Ook een cadeau van Razan en Adel. Voor mijn verjaardag gekregen vorig jaar, en nu klaar. Iedere oneffenheid, ieder rimpeltje, het is er, het is te zien. Mijn rommelige nagels, mijn littekens, in de puurste vorm vastgelegd voor eeuwig in een beeld. Op een steigerhouten sokkel. Voor in ons nieuwe huis. Ik hou zo van handen, wat zou ik graag een beeld van mijn vaders hand hebben gehad. Zomaar, omdat die hand je aanraakt, of aangeraakt heeft. Omdat een hand de verbinding is vanuit je hart, naar de ander. Ja, dit gelukkige mens, stapt zo in de auto, op weg naar weer zo'n mooi mens. Gisteren mocht ik iemand ontmoeten. Een voor mij nieuw mens. Een oud bankier, met een prachtig verhaal. Op mijn weg gebracht door Razan. En dan is het leuk, om elkaar te ontmoeten, te spreken en samen te kijken, naar waar de verbinding kan zitten, of soms zomaar direct al zit. Geluk toch...mijn vriendin Jolanda die voor de deur staat met prachtige paarse tulpen. Het voorjaar komt brengen, en je hart verwarmt, met haar glimlach. Ach lieve mensen, ik kan nog uren doorgaan, met benoemen, wat er allemaal is. En dat is zoveel meer dan ik me nu al realiseer...heb een prachtige dag met elkaar! Wij samen, jij, ik en de ander. Verbonden door onze handen. Mooi!

Afscheid nemen is een nieuwe manier van vasthouden.....

Ja afscheid nemen. Dat is wat wij allemaal iedere keer maar weer doen. Op kantoor, in je leven, in je vriendschappen, en ook verhuizen is een beetje afscheid nemen. En dan kom je zomaar dit plaatje tegen. Afscheid nemen is niet loslaten, het is een nieuwe manier van vasthouden. En hoe mooi is dit omschreven. Want ja, we nemen in ons leven van zoveel mensen en dingen afscheid. Maar dit betekent niet, dat je het kwijt bent of die mens kwijt bent. Het betekent alleen dat je het op een andere manier een plaats geeft, in jou, in je hart, in je herinnering. Mooi he...en zo voel ik me nu ook. Hier rondlopend door dit mooie huis in Wassenaar, of rondlopend in dat lege kantoor in Almere, ik kijk en bekijk. Ik observeer, en overpeins, ik neem mee, en wandel weer door. En als je dan nog eens achterom kijkt, of achterom denkt, dan kun je glimlachen om wat ooit was.... Nu, een overlijden van een oom. Een oom die ik niet meer zie. Maar ooit zag ik hem wel. En ooit was het goed. En dat kun je vasthouden, dat kun je meenemen. Die herinnering, met een glimlach. Die mens, die geen uitweg meer ziet, of zag, en die uit dit leven is gestapt, die kun je bij je dragen, voor altijd in je hart. Het is een nieuwe manier van vasthouden. En, hou het maar vast, die liefde, die gedachte, die emotie...hou het maar vast. Ik doe het ook, op mijn manier. Ik stop weer iets in die prachtig gevulde rugzak van me en glimlach, bij de herinnering....

Believe!

Nee dit is niet ons interieur van Nieuw Vossemeer! Maar het is wel een prachtige foto vol sfeer. En steeds weer realiseer ik me, hoe blij ik ben, met onze keuze. Terug in de tijd, met van die mooie oude vloertegels, een beetje versleten, in de hal liggen zwarte tegels uit een oude school. In de bijkeuken, van die mooie kleine zwart-wit tegeltjes. Een beetje kaal, een beetje aflopend, en juist daardoor zo mooi. Onze inrichting krijgt langzaam vorm. Althans in onze gedachten. Welke tafel, stoelen, welk kastje of kistje wil ik waar hebben? Leuk, en steeds weer heb ik de neiging om nog een oud luik uit een brocante winkeltje te kopen, maar het is wel even genoeg zo denk ik. Ik kan bijna niet wachten, tot het zover is. En als ik dan aan tafel zit, en door dit mooie ronde raam kijk, dan realiseer ik me, hoe geweldig mooi ook dit huis is.

En dan ben ik eventjes heel erg stil en in mijzelf gekeerd. Dankbaar voor alles dat er is. Het loslaten, het verder kunnen gaan. Het afscheid nemen. Het wegdoen, het veranderen. En geleidelijk aan realiseer ik me en hoop ik, dat dit onze laatste verhuizing gaat worden. Dat deze plek onze eindbestemming mag worden. Weg van de randstad, terug naar mijn roots, ruimte voor creativiteit, ruimte om te schrijven. Een moestuin aanleggen? Fruitboompjes in de tuin, het gras maaien. En mooie gesprekken voeren, met de mensen die je omringen. Waar ik erg aan moet wennen, is dat mijn leeftijd van bijna 60, nu opeens 'iets' is. Ook in gesprekken met opdrachtgevers voor 'Levenskunst' is 60 jaar echt wel iets. Dit jaar, 60 jaar, 12,5 jaar getrouwd, een nieuw huis, kortom veel momenten om bij stil te staan. Ook dat is de kunst van het leven. 60 jaar, je voelt het niet, je ziet het wel. Ik vond foto's van 14 jaar geleden, en toen zag ik mezelf als 45 jarige, jeetje wat een verschil zeg. Bij het opruimen van allerlei spullen vond ik dagboeken, notitie boeken, uit mijn werkzame leven, maar ook mijn privé leven. Mijn eerste ontmoeting met Annemarie en hier nog foto's bij. Groot-Ammers toen ik daar alleen woonde, bijzonder. En dan verglijdt de tijd, in een enorm hoog tempo. En hierbij horen ook nieuwe en oude vriendschappen. Mensen die je kwijt raakt, of met wie je steeds minder deelt, en nieuwe mensen, die dichtbij je zijn en met wie je juist veel deelt. Soms kleine dingen, soms grote. Collega's die weg gaan nu bij Yarden, en dan opeens is het blok waaraan je altijd zit, zo leeg, zo stil. Het is zo echt anders geworden. Vanmorgen had ik het er nog over, hoe je dan mensen kunt missen. Mensen, met wie je altijd contact had, een glimlach, oogcontact, een aai over je bol, of zomaar een 'goedemorgen'. En als zij er dan niet meer zijn, wordt ook die basis heel anders. Veranderingen, ook daar ga ik dus anders mee om. Anders dan vroeger, ik probeer er beter bij stil te staan. Ik probeer anders afscheid te nemen. Op een manier, zodat je er later met een goed gevoel op kunt terugkijken. En soms of met sommige mensen lukt dat niet. Omdat de relatie kapot is, omdat er dingen zijn gebeurd, die je niet zomaar terzijde kunt zetten. En voor mij is het dan belangrijk, om dit alles voor mijzelf een plek te geven. Zodanig dat ik er mee verder kan. Ik ben altijd iemand van de harmonie, van het goede contact, van het zorgvuldige contact. En je kunt me niet meer raken, als je deze waarden naar mij als mens, niet overeind houdt. En op dit moment is dit wat speelt in mijn werkzame leven. Ik voel me geraakt. En dit te beseffen, is ook goed. Hiermee begint voor mij het 'opruimen'. Het een plek geven, het van alle kanten bekijken, net als een kristal, en kijkend naar al die facetten, zie je hoe het zo is gekomen. En zie je ook wat je persoonlijke aandeel hierin is geweest. En waar je bent aangehaakt of afgehaakt. Fijn om er zo mee bezig te mogen zijn. Het reflecteren helpt me. Terwijl ik dit schrijf, zie ik hier in prachtige letters 'believe' ingelijst staan. En voor mijn nieuwe kantoor heb ik een prachtige foto met de tekst 'never give up great things take time!'en ook deze foto staat hier klaar om te worden verhuisd naar Nieuw Vossemeer. Heerlijk vooruitzicht. Als het allemaal zover is, dan vallen alle puzzelstukjes op zijn plaats. Dan krijgt alles een eigen plek. Dan gaan er boeken dicht en nieuwe weer open. Leuk om blogs te lezen van anderen, die hierover gaan. Hoe de een voorzichtig ruimte maakt voor nieuwe dingen, en hoe de ander alles loslaat en de nieuwe energie laat stromen, zonder te weten wat er komt. Ik had een collega bij Yarden, een jonge vrouw, zij is weg nu. Zij ging samen met haar partner op wereldreis, drie maanden voorlopig. Alles achter zich gelaten, banen opgezegd en op het vliegtuig gestapt. Zij liet me foto's zien, van mooie bergen en meren. Het vooruitzicht, dat zij daar volgende week zal zijn. Ergens ver weg, met een rugzak op, op reis, naar nieuwe wegen, nieuwe bestemmingen! 'believe' is volgens mij haar motto! Dus met dit prachtige woord 'believe' in mijn binnenzak, ga ik zo naar een nieuwe afspraak toe. Nieuwe ontmoeting, bestemming onbekend...