Laat gaan....

Terwijl Sjors van der Panne het lied 'laat gaan' zingt, ontstaat die glimlach rond mijn mond. Een herinnering aan Ereveld vol Leven. Een herinnering aan vroeger tijden, ook een dag met regen, gelijk aan vandaag. En bijzonder, hoe je als je zo de rust hebt en mag hebben, die herinneringen langskomen, voorbij glijden, een glimlach brengen en dan ga je geruisloos over naar het nu. Naar vandaag. Gisteren hoorde ik mezelf zeggen 'ik wil niet steeds terug kijken, ik wil vooruit, verder'. Welnu en dat gebeurt ook. We gaan keihard vooruit, wij, Annemarie en ik. Op weg naar ons nieuwe huis. Onze nieuwe plek, de tuinkamer, de carport, de tuin, en al die mannen die we nodig hebben om van deze plaats, van deze plek, onze plek te maken. Een huis, dat je omarmt. Waar je de liefde voelt, waar je merkt, dat er een heel leven geleefd is. Zoals iemand laatst zei 'het huis overleeft ons, wij zijn slechts te gast op deze plek'. Een huis uit 1795, als dit huis toch haar verhalen met ons zou delen, wat zou er dan allemaal zijn gebeurd. De spreekkamer van de pastoor, is nu de woonkamer. En straks lig ik daar op de bank, in de spreekkamer van meneer pastoor. De hal met de open haard, dit wordt een hal waar piano muziek zal klinken, waar kurken uit wijnflessen zullen ploppen, en glazen gevuld zullen worden, waar we een toast op het leven zullen uitbrengen. En boven onder de balken, zullen vele mensen slapen en genieten, zal de ruimte gedeeld worden. Zal er gelachen worden en soms ook gehuild. En onder het dak, voel je de sfeer van al die jaren, het oude hout, de oude balken. De geur. Heerlijk. En terwijl het buiten koud is en nat, zit ik hier in Wassenaar, na te denken over alles wat geregeld is en nog geregeld moet worden. Over de sfeer die we uit willen stralen. Gisteren was Annemarie ergens op bezoek. Een prachtige plek, met een fantastische tuin, en toen ze me die foto's liet zien, toen realiseerde ik me dat er zoveel unieke bijzondere plekken zijn hier, en daar, overal. En dat er zoveel mensen zijn, met ieder hun eigen verhaal. Een verhaal over jouw leven, en waarom je nu juist daar gaat wonen. Mensen vragen het mij. Waarom daar helemaal. Hoezo helemaal...het is net zo ver weg als Flakkee weg is...en van hieruit slechts 92 km. Vanuit den Haag 85 ofzo...goed te doen. Een uurtje rijden, over de A4, bij Steenbergen eraf en dan nog 6 km, Nieuw-Vossemeer. Een half uur van Rotterdam, hoezo ver weg. Leuk, dichtbij vrienden, dichtbij vroeger, dichtbij nu. Dichtbij Heiningen waar ooit mijn broer woonde. En waar nu Ina woont. Fijn. Dichtbij Steenbergen, waar Pauline en Vincent wonen. Fijn. Dichtbij Flakkee, dichtbij mijn ouders. Fijn. Dichtbij mijn nichtje. Fijn. En ja, verder weg van al die andere vrienden. Heel ver weg van Ellen, zij woont nu in Groningen...maar toch, er is plek in ons huis. Dus kom gewoon. Er zijn bedden genoeg. Je mag blijven slapen, en eten en drinken. En je mag me helpen in de tuin, of je mag zomaar luieren en gaan fietsen naar Tholen, of naar vul maar in. En nu, terwijl de regen zachtjes tegen de ramen tikt, droom ik nog even verder. Over straks, over ooit, over die mooie bijna verstilde plek...een mooie dag gewenst. En die regen, dat is goed voor het land, zou mijn vader hebben gezegd! En na regen, komt zonneschijn...misschien zie je straks wel een regenboog...

Doosjes...

Als je mij een beetje kent, dan weet je het. Ik hou van doosjes, kleine mooie doosjes, houten kistjes, wijnkistjes, bijzondere doosjes, van leer, suede, stof, het geeft niet.

Doosjes, vol met mooie kleine waardevolle spulletjes. Doosjes met mooie pennen, doosjes met lieve kaartjes, doosjes met steentjes, doosjes vol met stukjes uit mijn leven. En nu, nu we gaan verhuizen, open ik al die doosjes weer. Vind ik herinneringen aan al die waardevolle momenten uit mijn bijna 60-jarige leven. Dus je kunt je wel voorstellen, hoeveel van die doosjes er nu in grote verhuisdozen gestopt worden. En op die verhuisdoos staat - kamer Anita -. Ik heb namelijk straks in Nieuw-Vossemeer een heel fijn kamertje, voor mij alleen, voor mij en mijn doosjes. Maar eerst wordt volgens mij die kamer volgestouwd met al die verhuisdozen vol doosjes. Vanmorgen opende ik zo'n doosje en kwam een foto tegen waar we met elkaar op het strand zaten, mijn moeder, Arie en ik, en tante Tanneke met Leonoor en Annemarie. Heerlijk gezellig op een kleedjes of een handdoek, ik denk in Ouddorp aan Zee of in Breskens. Gek als je je dan realiseert, dat die twee moeders en mijn nicht Leonoor niet meer in dit leven bij ons zijn. En op een andere foto mijn moeder in de tuin, bij de boerderij. En in een ander doosje kwam ik een kaartje tegen van oma van Loon. Handgeschreven, en ik kreeg haar leren doosje met 12 zilveren gebakvorkjes, voor mijn 18e verjaardag. Mooi, een oud zwart leren doosje, met 12 zilveren vorkjes erin. En het gaat met dan niet om die vorkjes, maar om dat kaartje van oma, geschreven voor en aan mij. Fijn, zo'n doosje. Ooit vond ik het maar onzin, als  je van alles bewaarde van vroeger, dat verweet ik mijn broer altijd. Nu merk ik, dat juist al die kleine dingetjes, gewoon horen bij jouw leven.
Ik probeer voorzichtig ook wat doosjes echt op te ruimen. Verjaardagskaartjes van weet ik hoeveel jaar geleden, worden nog een keer gelezen en gaan dan weg.
Ondertussen is het zaterdagmiddag alweer, de krant, de Nespresso, lekker oude muziek van de Rolling Stones op de achtergrond, Angie nu, ook weer herinneringen, aan ook weer mooie momenten in mijn leven. Heerlijk, die melancholie van dat nummer. Beetje weemoedig soms. Past bij dit gekke weer. Twee dagen rondgereden in de cabrio, ongekend zo lekker, en soms reed je vanuit de zon, zo de grijze wereld in en moest ik snel de kap dichtdoen, het weer veranderde binnen een paar minuten. Die auto geeft je zo het gevoel van vrijheid. Zalig. Het maakt niet uit of ik in de file sta, of langzaam of snel rij, deze auto geeft me het gevoel van ultieme vrijheid. Gek, hoe die vrijheid, die onafhankelijkheid zo bij me past. Het lijkt alsof ik nu de weg van vrijheid echt ben ingeslagen, deze fase in mijn leven. De laatste fase van je werkzame leven, ons nieuwe huis, de ruimte, nadenken over tuinbeplanting, over lege en gevulde doosjes, minder werken dan al die jaren hiervoor, meer tijd voor vrij zijn. En daarbij past deze auto ook wel. Gewoon dat meer relaxte in mijn leven. Ja en daar ben ik weer, dit voelt als ongekende rijkdom. En ik realiseer me, iedere keer weer, dat daar zo veel geluk bij komt kijken. Want dit alles kan alleen maar, als je gezond bent. Als je gelukkig bent en geluk hebt. En ik voel dat ik zoveel geluk heb. Ik denk ondertussen aan die lieve vrijwilliger, die nu ziek is geworden, kanker. Gisteren sprak ik een vader met zijn zoontje. Een jongetje van een jaar of zes hooguit. Zij gingen samen oppassen op de kinderen van vader's overleden zuster. En toen vertelde dit jongetje dat zijn tante, is overleden aan kanker. En toen zei ik 'ja want kanker is een hele gemene onaardige ziekte he...en helaas weet jij dit nu ook al'. En ik hoorde mezelf later die dag zeggen tegen iemand 'ik, ik ben nergens bang voor, alleen voor kanker..'. Ja daar ben en blijf ik altijd bang voor, hoe stoer ik ook ben. Hoe stoer ik ook rond rij in die Benz, hoeveel ik daar ook van geniet, en terwijl ik dit schrijf zingt Mick Jagger 'Time is on my side' ..mooi he...en hij heeft gelijk!

Zeker!

Ik mis je nog een keer terugkijken???

En wil je het tv-programma 'ik mis je' nog een keer bekijken  https://youtu.be/uQ_eIBeCFkc

 

dan zie je mijn eerbetoon aan Papa van Loon

Ken je dat gevoel....

Jawel volgens mij ken je dat gevoel wel. Van zomaar heel simpel gelukkig zijn. Gelukkig zijn met je gemaakte keuze. Met die paar woorden, die iemand je schrijft. Met het weer gaan ontmoeten van mensen, van wie je zielsveel houdt. Gewoon om wie ze zijn. Gewoon omdat het kan, gewoon omdat...vul maar in. En bij dat gevoel, hoort ook verdriet soms. Zo ben ik langzaam aan, mijn eigen rommeltjes, spulletjes aan het inpakken. Mijn 'Anita doosjes' door aan het gaan. En dan komt er van alles langs, een foto, een fotoboek van toen mijn vader 80 jaar is geworden, een schilderij van Pa van Loon, maar ook een beeldje, gekregen van Eveline. Dit beeldje is al zolang ik Eveline ken, met mij mee verhuist, maar waar is Eveline dan. Ja gek, in mij draag ik haar mee. Zij is niet meer. En steeds weer realiseer ik me, dat er zoveel mensen zijn, die mij zo dierbaar zijn, die niet meer hier bij me zijn. Gek, leeg, vreemd. Ja ook verlies komt langs, schuurt gewoon een beetje langs je ziel. Doet weer pijn, de brieven van Cees, gekregen van Jolanda. Soms zie je mensen even niet, door drukte, of een volle agenda, of gewoon omdat wij nu aan de vooravond van een verhuizing zitten. Dat is niet erg. Dat komt wel goed, je zoekt elkaar weer op, en je pakt de draad weer op. Die draad beweegt wel mee. Maar al die mooie mensen die niet meer hier bij ons zijn, en dat worden er steeds meer, dat doet gewoon verdomde zeer. Dat raakt me. En zoals iemand tegen me zei, ik begrijp dat wel dat jij even ziek wordt, van al dat afscheid nemen en loslaten en weer verder gaan. Volgens mij is dat gewoon even last van mijn hart hebben. Een ander zegt me 'je gaat mij toch niet ontmantelen'. Nee ik ben juist bezig om goed na te denken, wie ik al heel lang niet meer heb gezien, en daar ga ik mee afspreken. Dus ook opent mijn hart zich weer, voor die paar mensen, die ik verloren ben of bijna verloren ben onderweg. Mensen, zoals Ina, mensen met wie ik veel heb bij te praten. Of over een maand, mijn reisje naar Oostenrijk, met Jacqueline samen. Naar de Wereldgymnaestrada.

Alsof ik iets heb met turnen, nee niks. Maar ik ga samen met Jacqueline, 25 jaar geleden gingen we ook, we hadden elkaar nog nooit gezien. En wat was het bijzonder. En natuurlijk wordt het nu anders. Dat snap ik, want wij zijn anders. Maar o wat een heerlijk vooruitzicht, een wijntje drinken in een voor mij volslagen onbekend dorp in Oostenrijk. Maakt niet uit, waarheen we gaan, we gaan terug in de tijd en dan weer vooruit. Heerlijk. En zo is mijn leven nu, vol van die mooie momenten vol kwaliteit. Niet meer angstig voor wat is, of komen gaat. Volop levend. En bij dit volle leven, hoort ook de volle pijn voelen, van gemis, het missen van mijn vrienden, mijn ouders, en al die mooie mensen die niet meer hier in dit leven bij me zijn. Potverdomme, ouder worden doet ook pijn. Oma van Loon zei me ooit 'mijn kind ik vind er niet zoveel meer aan. Want het leven heeft bijna al mijn vrienden en familie al gehaald, en ik, ik ben er nog'. Welnu zo voelt het niet. Maar bij ontmantelen hoort ook de pijn voelen van zij, die er niet meer zijn. Het kaartje met hun handschrift, het boek ooit van een van hen gekregen, de brieven ooit geschreven, de foto in je album, de glimlach die je voor je ziet, ik mis je...

Ontmantelen....

En op deze vrijdag ben ik thuis. Ziek, een beetje koorts, gisteren ook al, kou gevat denk ik, een volgens Annemarie heb ik een zwoele stem, en toen ik uit bed kwam zei ze 'ach wat zie jij eruit'. Beetje jammer dat ik me zo beroerd voel. Donderdag nog niks aan de hand lekker druk geweest die dag, en een gezellig feestje van Suzanne, bij Mila op het terras, kortom heerlijk. En die nacht begon het, koud, koorts, transpireren, kortom gewoon ziek. Mijn keel, mijn hoofd, alles zit vol, en dus zit ik hier gewoon lekker aan de tafel. We meten, en bestellen, Annemarie vooral, spiegels, en weet ik wat al niet, voor in de badkamer, tv-steunen, kortom, Nieuw-Vossemeer, bent u er klaar voor, de dames komen eraan. Mensen die ons kennen, rijden er langs. En de huidige bewoners zullen ook wel denken 'wat is het druk in het dorp'. Leuk vind ik dat, en mijn schoonouders zijn koffie gaan drinken in het café, leuk!

En wij hier, gisteren zijn we wat van onze huisraad aan t uitzoeken geweest en plaats ik advertenties op gratis af te halen, cd's, beeldjes die niet meer meeverhuisd gaan worden en er zal vast nog meer komen. Prachtige spullen, waar iemand anders gelukkig mee mag worden. En ondertussen komen er allerlei spullen uit kasten, die we gekocht hadden met het oog op de B&B, dus twee mooie nieuwe pannen, nieuwe wijnglazen. Zodat ik daar met even aantallen kan beginnen. Want zo gaat dat vaak, ooit kreeg ik van Mila en Simone 12 prachtige wijnglazen, grote kelken voor rode wijn. Zo groot dat ze niet in hun vaatwasser pasten. En nu heb ik er nog 5, steeds weer brak er 1. Gelukkig heb ik nieuwe gekocht. Prachtig wederom voor in de kast in de woonkamer. En scherven brengen geluk, heel veel geluk....En het mooie van uitzoeken is dat je prachtige dingen tegenkomt, of zoals Annemarie zegt 'een Anita doosje' met foto's van mijzelf en Dita, bij de auto van mijn vader. Foto's van mijn vader, toen hij ziek was, en zomaar foto's van vervlogen tijden. Prachtig. Maar ook boeken, waarvan ik bij ieder boek denk 'meenemen of weggeven' en ik merk, dat ik boeken niet zo goed kan weggeven, cd's wel, want al die mooie nummers van vroeger, die heb ik alweer in een playlist staan. Heerlijk! En ondertussen denk ik, waar gaan al die mooie dingen een nieuwe plek krijgen straks. Heerlijk vooruitzicht. Verhuizen en dan daarna nog even vrij zijn, voordat ik ga beginnen in Hilversum. 1 september is het echt waar. Tot dat moment doe ik allerlei leuke dingen, en loop ik met regelmaat in Hilversum rond, maar ook in Amsterdam en Den Haag. Maar ook nog voor Yarden, maandag in Doetinchem. Net nog even contact gehad met Paul, de filmer, want ook de documentaire loopt gewoon door. Gek, als deze straks klaar is. De opening van Zuidoost een feit, dat ik al lang iets anders doe in het leven. Ja, zo loopt het leven soms. Voelt gek, en is goed. Loslaten is wel een proces. Maar ik heb wel het gevoel dat ik een klein meisje ben, die aan het begin van een nieuwe schoolperiode staat, alles anders, alles nieuw. De wegen die bewandeld moeten worden, zijn totaal anders, dan ik tot dat moment heb gedaan. Heerlijk.Hieronder de brug van Tholen naar Brabant, over het Rijn-Schelde kanaal, en dan kom je in Nieuw-Vossemeer.Tot voor kort was ik nog nooit deze brug overgegaan. En kijk nu eens, nu lijkt het alsof deze omgeving mij betoverd heeft. De rust, de stilte, de eenvoud bijna. Heerlijk. Dit wordt mijn brug, haha!

Ik noemde deze blog 'ontmantelen' omdat ik het gevoel heb, dat alles ontmanteld wordt op dit moment. Leeg gemaakt, opgeruimd, ik neem er afstand van, ik doe het weg, ik geef het over in andere handen. En uiteindelijk komt alles goed. Krijgt alles een nieuwe, andere plek, en zal er weer een vorm van rust komen. En ontmantelen gaat verder he. Vanmorgen mailde ik met een collega van Yarden en zei ik, gebruik mijn privé mail maar, want op mijn Yarden mail komt nagenoeg niets meer binnen. Ook dat is ontmantelen. Loslaten en weer verder gaan. Grappig was, dat Suus op haar feestje donderdag aan al die dames zei 'dat zijn Anita en Annemarie en zij gaan in Zeeland wonen'. Suus begrijpt het. Mijn gevoel als bijna Zeeuwse, dat ik dit liever hoor, dan wonen in Brabant, en ach, ik glimlach nu, want wat maakt het uiteindelijk uit, ik ga naar Nieuw-Vossemeer. Een werkelijk unieke plek. De vergunning is rond, de tuinkamer mag gebouwd worden van de gemeente Steenbergen. Heerlijk vooruitzicht. Een werkelijk uniek plekje, wordt ons nieuwe huis in Nieuw-Vossemeer.

En nu ga ik terug naar bed. Ik voel me ziek. En in bed is dan de allerfijnste plek. Lekker rustig liggen. Niet zoveel anders. Ik laat het ontmantelen maar even aan me voorbij gaan vandaag. Fijn weekend allemaal! Take care.

Het afgebroken leven...en zie 'ik maak alle dingen nieuw'.....

Deze zuil staat voor het leven dat afgebroken is. Het is dus niet, zoals ik dacht, een afgebroken stuk van een grafmonument, het staat voor het leven, dat afgebroken is, niet meer verder gaat. Een prachtige symboliek, op de begraafplaats Bosdrift in Hilversum. Ik wist al dat ik van graven hou, en dat wandelen over een begraafplaats je de verbinding met het leven laat voelen. Echter ik ervaar en voel nu ook de rust, van het wandelen over een begraafplaats. Het leven van de grote bomen, het je beschermd voelen, de stilte ervaren, en het herinneren van al die mensen, die niet meer hier bij je zijn. De rust overvalt je. En die rust, die overvalt mij ook. Wegen worden afgesloten, hoofdstukken naderen haar einde, en de rust neemt het van me over. Opdrachten worden of zijn uitgevoerd, en ook dan overvalt mij die rust. Als ik om half acht in de auto stap, nadat ik een prachtige dag heb mogen werken met een MT en directie in Kaap Doorn, dan voel ik ook die rust. De muziek van Fernando Lameirinhas galmt nog na, na ons bezoek aan het Concertgebouw afgelopen week. Heerlijk, die fado en soms daarbij die melancholie, past bij hoe ik me voel. Rustig, gelukkig en tevreden. Vooral dat. Vanmorgen in bed, hadden we het nog over die tevredenheid. Ja want wat een rollercoster is mijn leven geweest de afgelopen jaren. Druk, vol en veel. En uiteindelijk je realiseren, dat er weer een hoofdstuk bijna voorbij is. Yarden, dat prachtige bedrijf, waar ik op 1 maand na, 10 jaar heb mogen zijn. Wat heb ik veel geleerd, wat heb ik een mooie mensen ontmoet. En wat is mijn passie voor rouw, verlies en afscheid nemen in mij gegroeid. 1 september is het echt zover, en daarvoor vanaf 1 juli mijn vakantie, in verband met mijn verhuizing. Het einde nadert. Ik kom Yarden overal tegen, in vragen van mensen, in mijn eigen verhalen. Ik vertelde trots over het 'in gesprek met de directie' of over de Yarden collega tour. En hoe mooi was het 1 Yarden programma, maar mooier nog dan alles bij elkaar. Wat een mooie mensen werken en werkten daar. Gek om straks Yarden af te zijn. En ook weer gek, hoe afscheid nemen, het los laten, maakt, dat je weer ruimte krijgt om verder te gaan. En zo is daar Uitvaartstichting Hilversum. Ja, weer verder in de branche, heel anders nu, met Yarden als klant. Bijzonder toch. Maar vooral die verstilde plekken, het wandelen over een begraafplaats, het zien van eekhoorntjes, een specht die in de boom zijn nestje heeft, en de hazen die vroeg over de velden hun weg vinden. Ik loop er al rond, en het voelt als een mooie volgende stap in mijn leven. Straks als ik 60 ben, ja 60 jaar worden, het is me gelukt, ik ben er zo blij mee, en dan deze nieuwe stap maken. Nee en niet meer vanuit Wassenaar, maar vanuit Nieuw-Vossemeer. Rijdend in mijn Mercedes cabrio, genieten van de zon op mijn gezicht, de wind in mijn korte haren, vertrekkend vanaf mijn eigen begraafplaats in Nieuw-Vossemeer, en rijdend naar die andere begraafplaatsen, waar ik directeur van mag zijn. Jawel zie, ik maak alle dingen nieuw.

 Gisterenavond hadden we een kleine burenborrel, met René en Andrea, met Thon en Olga. Leuk en gezellig, en hiermee een soort van afsluiting van het leven hier op deze prachtige plek. Met ook deze fijne mensen. Ja ook hier sluit ik dus iets af, wordt iets afgebroken. Lachen om de buren, die ongekende hoeveelheden wijn voor mij hebben aangenomen. Dozen en kisten vol. En als ik dan thuiskwam uit mijn werk, dan was ik als een kind zo blij, dat alles weer voor mijn voordeur stond. Elkaars planten verzorgen en water geven tijdens een vakantie, of de post weghalen. Zo simpel en zo fijn. Straks wonen we naast andere buren en tegenover andere mensen. En ook daar zal het zorgen voor elkaar goed zijn. Ik geloof erin. Ik geloof in het met elkaar zijn en delen, en daar uiteindelijk samen van genieten. Dus ik hoop dat oude buren langs komen op onze nieuwe plek, dat ik op een dag het geronk van een motor hoor en weet dat daar onze oude buurtjes zijn. Gezellig. En nu, nu zit ik op zondag mijn administratie bij te werken, en schrijf ik voor het eerst weer mijn blog. Tijd is kostbaar, tijd en rust. Afgesproken samen dat we ook momenten van rust inbouwen, nu en straks. Dat we ook avonden niets hebben, en zomaar samen in de tuin wat rommelen. Jawel, want tuinieren wordt wat. Ik heb in Hilversum gelukkig veel mannen met verstand van groen, van bomen en bloemen. En ik heb een schoonvader, die hier veel van weet. En natuurlijk onze Pauline, de vriendin in Steenbergen, die zelf een park ongeveer achter haar huis heeft aangelegd, zo waanzinnig mooi. Dus al met al, heb ik nog zoveel te leren, maar ben ik ervan overtuigd, dat het me zal lukken. Nu, straks en ooit. Fijn gevoel, ongeacht wat er komen gaat, het komt goed. Ik zie de schoonheid van het leven. En geloof me, dat is ook weer levenskunst. Ik heb geprobeerd uit te leggen aan een mevrouw, waarom ik voor die naam gekozen heb. En toen moest ik denken aan een bekende psycholoog die zegt (dit is mijn interpretatie van zijn woorden) 'levenskunst is de kunst het leven te leven, met alle dingen die daarbij horen, verdriet, pijn, geluk, gemis, het leven is niet een vlakke weg, het is leven is een weg met butsen en keien, en diepe kuilen en gaten, en als je de kunst verstaat om in dit leven je weg te vinden, het leven te leven, dat is levenskunst. En ik probeer mezelf en anderen deze levenskunst aan te reiken, ik kan het niet voor je doen, ik kan je alleen af en toe mijn hand reiken. Je helpen, je op weg helpen, en dan kun je zelf weer verder gaan. Dag! Ik keek zaterdag omhoog op Bosdrift en ik zag me toch een levenskunst! Al die kleuren groen.

Cabrio rijden en simpelweg genieten! En een beetje verlangen...

Goedemorgen, vanmorgen alweer heel vroeg wakker. De zon schijnt, en lekker met een kopje Nespresso, genieten van de stilte van het dorp. Glimlachen, omdat straks in Nieuw-Vossemeer de kerkklokken volgens mij ieder half uur slaan. Zal wat anders zijn. Deze week was de week van het persmoment in Hilversum. Leuk, en bijzonder, om eigenlijk nu al bij een team te mogen horen, en pas 1 september a.s. in dienst te komen. Een mooie plek om te zijn, te werken. Ik zou iedereen uit willen nodigen, om eens te komen kijken. Ik wil graag vertellen en laten zien, op wat een mooie historische plek ik mag gaan werken. Het lijnenspel van Dudok, en te kijken hoe een historische begraafplaats kan verworden tot een plek van ontmoeten. Een plek waar mensen op zondagmiddag naar toe willen gaan. Een kop koffie kunnen drinken, kunnen herinneren. En daar mag ik vanaf 1 september a.s. directeur van zijn. Uitvaarstichting Hilversum. Met drie prachtige begraafplaatsen, en een schitterend intiem crematorium. Uitzicht op de Hilversumse heide. Mooi het lijnenspel van Dudok. De eenvoud en hierdoor de rust, hier op de foto sta ik bij de zuilengalerij bij de aula op begraafplaats Zuiderhof, trots en blij!

Trots en blij. En ook wel gek, want als mens die Yarden in het hart meedraagt, is het vreemd, om nu zoveel te voelen al bij mijn nieuwe werkgever. Ach weet je, het is net als het leven, je draagt mensen, herinneringen etc. in je hart met je mee. En zo zal ik ook Yarden, ook na 1 september in mijn hart meedragen. Alle mooie dingen die ik daar heb mogen doen, het samenwerken met prachtige mensen, het contact met Ron, kortom ik neem het mee, daar naar waar ik gaan zal. Fijn!  Bijzonder ook wel, want ik was wel wat huiverig, toen ik op bijna 60-jarige leeftijd, constateerde dat mijn baan ophield te bestaan. En wat dan nu? Welke keuze wilde ik maken? Ik, die zo verknocht ben geraakt aan het 'afscheid' en de uitvaartbranche. En daarbij, wie zit er te wachten op een bijna 60-jarige. We zeggen allemaal dat dit wel meevalt, maar in de praktijk blijkt het anders. En met toestemming van Yarden, mocht ik werkzaam blijven in deze wereld. En maakte ik vele keuzes.Dichtbij mijn hart. Ik kan en wil niet meer anders.

Mijn keuzes zijn www.anitavanloon-levenskunst.nl met een wijnproeverij in Nieuw-Vossemeer straks, met coaching en een mooie training zo nu en dan. En daarnaast onderdeel uitmaken van een klein en mooi team, in Hilversum. Prachtig. En met een enorme portie geluk, en volgens mij onder toeziend oog van mijn ouders, lijkt het alsof de weg naar succes, naar geluk voor me ligt. Ik ben al aan het wandelen op deze route, en deze route bevalt me goed, heel goed. Ik voel me ongekend gelukkig.
En op deze mooie zaterdagmorgen, mocht ik Suzanne naar Schiphol brengen, de cabrio open en daar gingen we dan, lekker samen, haren (grijze haren) in de wind. Samen genieten...en daarna mijn rondje door het dorp, de bloemist, de bakker, de slager, de boekwinkel en nu mijn Nespresso en de blog. Heerlijk...en terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me zo, dat er in sommige huizen een andere beleving is van geluk. Het afscheid van een man van een goede collega afgelopen week, deed me dit maar weer eens beseffen. Midden in het leven staand, ziek worden, en binnen een paar maanden weg zijn hier. En toen ik gisteren Maarten van der Weiden zag, die zwemmer, die de ene prestatie na de andere weg zwemt, met als doel nog meer onderzoek naar kanker mogelijk te maken, toen realiseerde ik me weer, hoe hard dit nodig is. Geld om deze vreselijke ziekte, die toch zovelen treft, steeds maar weer, te bestrijden. En zo zijn er veel meer ziektes, denk aan ALS, Alzheimer, pffft...ja op dit soort momenten kun je niet kiezen, is er een hogere macht, die voor jou gekozen heeft. Ik begrijp hier nog steeds niks van. Als er een hogere macht is, waarom gebeurt dit dan, met die enorme regelmaat? En terwijl ik dit schrijf luister ik naar Ludovico Einaudi, prachtige pianomuziek. Met dank aan Ivo op tv gisteren, staat deze man nu weer in mijn playlist...geweldig. De rust overvalt je, praten hoeft even niet. En geniet ik, van dit soort momenten. Even niks, alleen jezelf, de muziek, de krant. Het leven komt voorbij in de meest pure vorm. En terwijl het nummer A fuoco (de focus) klinkt, blijf ik dromen over mezelf, die ooit prachtig piano speelt. En terwijl ik dit maar op blijf schrijven, moet ik lachen. Want wanneer dit zal gebeuren, nodig ik jullie uit. Want dan geef ik een feest. Ik en piano spelen. Drie noten, een klein liedje en het stopt alweer. Maar het lijkt me zo geweldig, zo rustgevend ook. Heerlijk. Nu geniet ik maar van Ludovico. Fijn. Afgelopen week lagen we in bed tv te kijken en toen zagen we het prachtige fietspad bij San Remo, zo leuk, als je dan de mooie plekjes herkent, waar je samen gefietst hebt. Heerlijk, echt heerlijk is het daar. En vanmorgen in de cabrio, zei ik tegen Suus 'waar rijden we naar toe'. Het voelt alsof de vrijheid voor me ligt. Buiten zijn, de wind door je haren. De fiets weer op, kop in de wind. Ruimte in mijn hoofd en hart. Hoe fijn is dat. Ja dat is het...ruimte in mijn hoofd en hart. Ruimte om te creëren, te genieten, stil te staan. Geen paniek, aandacht voor elkaar. Geen zorgen, ja natuurlijk altijd zijn er zorgen, dat de mensen van wie je zielsveel houdt, dichtbij je blijven, niet ziek worden, nog lang leven enzo. En het gemis, van al die prachtige mensen. Maar die draag ik mee in mijn hart. Vanavond mijn eerbetoon aan Papa en een beetje aan Mama van Loon. Nu even met een hoofdletter geschreven, omdat zij mij zoveel hebben gegeven. Hebben aangereikt, en mij de ruimte hebben geboden om te mogen worden wie ik ben. Dankbaarheid en liefde overheerst. Vanavond 18.10 (ja het begint eerder) op NPO2. Ik zal wel emotioneel zijn denk ik, juist omdat ik zo ongekend veel van deze mensen hou. En hen zo intens kan missen. Mijn vader, zo zei ik gisteren tegen Leo, was mijn grootste vriend. Is mijn grootste vriend. Altijd weer. Dag!