Oude muziek op mijn nieuwe plek....

En terwijl Cat Stevens zingt, zit ik in de hal, de 'wijnhal' zoals ik deze ook wel noem en ga ik een blogje schrijven. De tafel wiebelt nog, dus dat moet nog in orde gemaakt worden, maar verder is dit een soort van schatkamer voor mij. Prachtige magnums met mooie wijnen, 1,5 liter, 3 liter, 5 liter, en een (helaas lege) van 15 liter.

Een lust voor het oog, en ook voor je smaakpapillen hier. Mijn kelderkast, met een prachtige temperatuur en lekker donker, herbergt een rijkdom aan flessen. Ik heb vorige week alles geïnventariseerd en in mijn logboek verwerkt. Ik zit hier helemaal in het mosgroen, een prachtige ribbroek gekocht gisteren in Halsteren. Heerlijk, zomaar zin in, en straks komt Els, met Cor en Sandra, om lekker hier te lunchen. Een glas champagne in het atelier, en dan een superfijne lunch met een heerlijk glas Nau Mai erbij. Jawel uit Nieuw-Zeeland natuurlijk. Lekker fris. Leuk om Els hier te mogen ontvangen, net alsof mijn vader even op bezoek komt. Dit weekend heb ik telefoondienst en een aardige collega ondernemer belde mij gisterenochtend al om kwart voor zeven uit bed. Ik liep verdwaasd rond, zonder bril, maar kon uiteindelijk iets betekenen voor deze dame en haar familie. Fijn. Leuk ook, om zo bezig te zijn. In de tuin, rond het huis en gewoon aan het werk eigenlijk. Nu zingt Janis Ian, heerlijk al die oude muziek. En bij al die oude muziek horen mooie herinneringen. Fijn. Ik zit dus simpelweg te genieten hier in huis. Ik voel een heerlijke rust, ik ben blij met alle bollen in de tuin, die voorzichtig hun groene gezichtjes laten zien. Wat zal er allemaal uit gaan komen. Ik ben meer dan benieuwd. Gisteren hoorde ik een mevrouw in een winkel tegen iemand anders zeggen, dat de winter nog komen gaat. Brrrrr ik hoop van niet. Ik wil dat het voorjaar komt, dat de zon, net als vandaag, mooi schijnt, en alles in het licht zet. Vanmorgen vroeg had ik een uitvaartondernemer, een vriendin van me, eigenlijk, aan de telefoon. Leuk met haar praat ik altijd over personeelsbeleid. Fijn om te sparren af en toe met iemand, die ook een bedrijfje heeft. Ik voel me soms een beetje alleen, met alle verantwoordelijkheden die ik heb binnen mijn huidige baan. Ik maak zoveel keuzes, en wil af en toe eens lekker sparren met iemand, die ik vertrouw en goed ken. Dus bedankt lieve collega voor ons contact vandaag. En inmiddels is het alweer 19 januari 2020. De eerste maand van een nieuw jaar, en deze maand is druk begonnen. Met veel crematies, begrafenissen. De bekende 'piek' een piek vol verdriet, voor al die nabestaanden. Gek, omdat Els vandaag komt, zat ik wat foto's van mijn vader te bekijken. En zag ik die glimlach, die mooie kop met haar, die leuke truien die hij altijd droeg. En realiseer ik me, dat het gemis er altijd is. En dat is anders dan in het eerste jaar na iemands overlijden, en het is anders, omdat mijn Pa wel 86 jaar mocht worden, en sommigen worden nog niet eens 1 jaar. Dus verdriet is er in veel maten en soorten. En voor iedereen anders. Sommigen blijven hangen in het gemis, of in boosheid, anderen gaan door, herpakken zich en leven voort op de manier, zoals hij of zij dat zo graag gezien zou hebben. Ik kies voor het laatste, want ons leven gaat door. En missen, doe ik zoveel mensen. Ook mensen die nog leven soms. Maar missen hoort ook bij het leven. Net zoals pijn voelen. En net zoals genieten. Het leven is voor mij een prachtig palet aan kleuren ( veelal blauw, groen en bruin tegenwoordig voor mij). Ik lach, want ja, je kunt mij uittekenen in een van mijn blauwe colberts, of af en toe in een groene trui. Thuis veelal bruin, mijn oude kloffie. En ook daarin lijk ik denk wel heel erg op iemand, over wie ik veel schrijf. Ik zit met een enorme grijns op mijn gezicht nu. En geniet. Straks een glas champagne om te toasten op het leven. En op al die mooie mensen die dichtbij mij zijn en van wie ik hou. Dank je wel! En terwijl de blauwe druifjes voor mijn moeder, me toelachen, lach ik vandaag met jou. Ik ben gelukkig!

Jij ontbreekt mij...wat een mooie woorden...

Uitvaartstichting Hilversum heeft een rouwcafé, een ontmoetingsplek, iedere derde zondag van de maand, in De Einder, onze koffiekamer op de Zuiderhof. En op dit moment zijn wij aan het bedenken, hoe gaan we dit jaar, ervoor zorgen dat mensen die hier behoefte aan hebben, de weg gaan vinden naar dit rouwcafé. En al zoekend op internet, kom je bij prachtige initiatieven terecht, die er al zijn. En in de regio Haaglanden is er een rouwcafé genaamd Jij ontbreekt. En als je het verhaal van de initiatiefnemer Barbara leest, dan komt deze naam voort uit een eigenlijk een liefdeszin, die zij en haar inmiddels overleden man, elkaar stuurden 'tu me manques' of te wel 'jij ontbreekt mij'. Een zinnetje, met zoveel meer diepgang dan 'ik mis je'. Want jij ontbreekt mij, heeft een diepere lading, het doet je beseffen en voelen, hoe compleet je samen met iemand kunt zijn, en als die liefde er niet meer is, dan ben je echt een stuk van jezelf kwijt. Dan lijkt het alsof je een essentieel onderdeel van jezelf mist. Jij ontbreekt mij...
Woorden, taal, wat een rijkdom, en hoe kun je soms met een woord, of een zin, het verschil echt maken. Hoe kun je geraakt worden, door een zin. Soms krijg je met de kerst van die kaarten, waar men echt voor is gaan zitten. Waar je echt de tijd neemt om de ander te schrijven. Eigenlijk was dat wel heel leuk. Vroeger had ik een correspondentievriendinnetje in Utrecht,..leuk, en aan haar schreef ik altijd brieven, en iedere week zat ik voor mijn gevoel, uren te schrijven, aan die vriendin die eigenlijk geen deel uitmaakte van je leven op de boerderij, maar met wie ik wel zoveel deelde. Woorden. Ik hou zo van woorden. In het NRC staat 'oordelen begint niet met spreken maar met luisteren'. Luisteren, is een kunst. Zo kennen we allemaal wel een collega, die altijd dwars door jouw zinnen heen praat. Luisteren, is ook stil zijn. En dat is ook zo mooi, in ons rouwcafé. Je kunt zomaar stil zijn, je hoeft niet te praten, je mag gewoon je kop koffie, je glas wijn drinken, en voor je uit staren over die prachtige heide. Ik doe dit ook vaak als ik thuis ben, dan zit ik aan de keukentafel en staar ik voor me uit, de tuin in, ik zie de vogeltjes...ik geniet van het gazon, de bomen, de kleuren die langzaam aan, door de zachte winter, weer anders lijken te worden. De bolletjes die voorzichtig uit de grond komen. Zomaar staren in de stilte. Gisteren op mijn vrije dag, was ik even op Flakkee, bij mijn vrienden in de polder. En als je bij hen in de keuken zit, dan staar je de ruimte in en Hans zei 'ik verveel me nooit' en ook al doe je niet zoveel. En soms is voor je uit staren, de ruimte op je in laten werken, heel erg fijn.
Terwijl ik dit schrijf, draai ik 'the essential van Leonard Cohen'. Laatst sprak ik over mijn muzieksmaak. En deze is nogal serieus volgens mij, met af en toe een spannende uitspatting, en Cohen is een van mijn favoriete zangers. Zijn laatste, postuum uitgebrachte cd, is prachtig. Zo intens...vijf sterren in de recensies. Echt bijzonder, die diepe lage stem van hem. Geweldig...en nu die film, in de bioscoop over hem. Ik ga deze graag zien, heerlijk...en deze muziek maakt me rustig. Ondertussen denk ik na over geloofsbelijdenissen, over samenzijn met een kerkeraad, a.s. zaterdag. Over de komst van een oude collega, hij komt logeren dit weekend, bijzonder, hoe mijn leven zich vult met mooie ontmoetingen. Gesprekken, samenzijn met mensen. Ontmoeten van mensen, nieuwe mensen in een nieuwe wereld, Hilversum. En warm bad, met af en toe wat rare ontwikkelingen, en deze wil ik graag het hoofd bieden. En tussen al dit soort momenten door, kreeg ik het gedicht van Toon Hermans - er moeten mensen zijn die zonnen aansteken - en bij dat soort mensen wil ik horen. Ik wil confetti strooien, ik wil het licht weer aandoen, ik wil liefde geven en ontvangen, ik wil mijn armen openen, ik wil dansen en lachen. En vooral samen met iemand anders, met de mensen om me heen. Prachtig, deze man, mijn moeder was zijn fan, was een woordkunstenaar. Hij kon schrijven, zingen en hij liet je lachen. Een bijzonder mens. Weer een mens vol woorden, mooie weloverwogen woorden...zijn tekst over sterven, was de tekst van mijn moeder. En dan ben je aan je laatste beetje toe...

En met deze woorden ontstaat in mij, mijn eigen tekst :
Ik mag het leven aanraken. Heel intens, zo intens, dat het soms pijn doet. Ik word geraakt, aangeraakt, en raak soms gewond, door wat er om me heen is. Ik verbind mijn wonden en sta op, ik ga door. Ik leef. En in alles voel ik dit. Steeds maar weer. Een echte van Loon, staat steeds weer op en geeft nooit op. En raakt aan, tikt aan soms. Met eigenlijk maar een doel, het leven te omarmen, liefde te geven, te ontvangen, en dankbaarheid, hoort daarbij. Dankbaar voor dat kopje koffie aan je keukentafel, die lach, terwijl er eigenlijk niet zoveel te lachen is. De vriendschap, die door alles stroomt. Je telefoontje, je woorden. Je 'ik mis je' of je stem door de telefoon. Je kaartje met de kerst. Het gedicht over je kinderlijk verbazen. Iemand oprecht kunnen missen. En nu, denk ik aan mijn vader. Want wat kan ik deze mens missen. Zo vreselijk, omdat hij alles in zich had, wat mij gevormd heeft. Met gelukkig, een beetje Ma van Loon er bij, ik moet nu lachen, omdat we het hier gisteren nog over hadden aan die mooie keukentafel met elkaar. Dus dank je wel, dat ik dit leven op deze manier mag leven, mag voelen, mag doorleven, mag aanraken.
En nu, wil ik eigenlijk wel op een andere manier eindigen, dan andere keren. Want ik vind, als ik dit alles teruglees, mijzelf wel bloedje serieus de laatste tijd. Terwijl ik toch eigenlijk meestal wel een beetje gek ben. Van een feestje hou, graag de voetjes van de vloer gooi, en probeer dansend het leven te omarmen. Dus ga ik vandaag deze dag, een vrolijke wending geven. En dit betekent niet dat ik nu opeens verkleed in de carnavalsoptocht mee ga lopen. Gewoon eerst maar eens een nespresso en dan een stukje muziek uit de 70'er jaren. Lekker...heb een lekkere dag!

2020 - een mens krijgt wat hij kan dragen -

2020, het nieuwe jaar is begonnen. Is mooi begonnen, met vuurwerk in de verte, wij waren bij Pauline en Vincent in Welberg, en vanaf de dijk bij hun huis, zagen wij prachtig vuurwerk in het weiland, schitterende flitsende lichtpartijen. En 2020 ging van start met Happy New Year van Abba op de speaker. Een muziekstuk, dat mij altijd doet denken aan mijn schoonmoeder omdat zij altijd zo vrolijk wordt van Abba. En hierdoor ik ook. Zojuist meneer pastoor aan tafel voor een kopje thee. En al pratende vertelde ik over mijn moeder, zij zei altijd 'god geeft wat je kunt dragen' en hier in mijn eigen woorden nu van gemaakt - een mens krijgt wat hij kan dragen -. En we kunnen wel wat dragen realiseer ik me altijd. En gelukkig maar, want daardoor kan ik mijn armen openen en mijn hart openen voor jou. Omdat in mij een rust is gekomen, die ongekend fijn en veilig voelt. Omdat ik weet, dat ik ouder mag worden, en ja soms veel aan mijn hoofd heb, en soms iets twee keer vertel (ik ben altijd bang voor beginnende alzheimer, maar het schijnt dat meer mensen van mijn leeftijd dit hebben, dus ik ben weer gerust). Maar ik weet ook, dat ik veel aan kan. En dat mijn basis, mijn fundament stabiel en rustig is. Weer iets dat ik heb meegekregen vanuit mijn jeugd. En ach, als het soms gaat stormen of eventjes tegen zit, dan ga ik wel door. Dan geef ik niet op. En daarom deze foto, de symboliek van een deur die open staat, een hart dat open staat, voor jou. Er is plaats voor jou, in mijn huis, in mijn hart. Wat een mooi begin van 2020. Ik hou van dat getal. Ik hou van afgeronde getallen. Ik merk dat ook met mijn bankrekening. Als er een niet afgerond bedrag op staat, dan doe ik mijn best om het bedrag van 473 euro bijvoorbeeld aan te vullen tot 500. Dus zal wel een tikje autistisch of zoiets zijn. Geeft niet. Ik merk, dat ik dit altijd doe. Getallen rond maken. Ik leg ook altijd dingen recht, en naast elkaar, hou van stapeltjes. En doosjes. En zie mezelf dit altijd doen. Ik hou ook van een hoekige auto, een Mercedes, een G-klasse, zo'n soort jeep achtig ding, echt heel vierkant, echt gaaf om te zien. Stel je voor dat ik ooit genoeg geld zou hebben, dan koop ik dat model. Bijzonder, hoe je als mens toch allemaal je afwijkingen hebt.
Gisterenavond kreeg ik, net als iedereen, prachtige filmpjes, berichtjes, woorden van allerlei echt mooie mensen in mijn leven. En voor mij is dat rijkdom. Pure rijkdom. Dus lieve mensen, ik heb het afgelopen jaar al zoveel teruggekeken, geëvalueerd, en gereflecteerd, we laten 2019 voor wat het was. En een van de berichten die ik mocht ontvangen was 'het is een goed jaar, om een goed jaar te hebben'. En volgens mij wordt dit de essentie van 2020. En ik ga ervoor, om dit er van te maken. Een goed jaar. Goed voor iedereen, goed voor alle nabestaanden die bij ons komen in Hilversum, goed voor de ondernemers die onze dienstverlening afnemen, goed voor de mensen die bij Uitvaartstichting Hilversum werken, goed voor de partners met wie ik mag samenwerken, goed voor mijn vrienden, mijn familie, goed voor jou en goed voor mijzelf ook. En goed voor mijzelf betekent wel iets van gas terug nemen. Want het lijf van deze van Loon, protesteert wel een beetje soms. Het lijf van mij is moe. Ik loop slechter, ik heb last van mijn rug. Dus goed voor mijzelf betekent ook een beetje pas op de plaats. Vroeger naar bed, rustiger leven, niet alles hoeft morgen klaar. En bewuster kiezen voor wat ik wel en niet ga doen. Dus 2020 wordt een goed jaar. Tja...en dit schrijvend, realiseer ik me, dat niet iedereen dit kan zeggen. Dat is echt zo klote...want potverdomme als je te horen hebt gekregen dat je ALS hebt, of kanker, of reuma, of weet ik watvoor klote ziekte dan ook. Excuseer mij voor het woord. Ja dan wordt 2020 echt geen goed jaar. Dan heb je werkelijk geen idee, wat er voor je staat en ligt. Wat er komen gaat. Maar weet in ieder geval, dat ik er voor je zal zijn en dat meen ik uit de grond van mijn hart. En dat ik met je mee denk, er voor je ben, een keer voor je zal koken, of een keer met je zal doorzakken, als je dat wilt. Of een keer met je rond ga rijden in mijn supersonische Mercedes cabrio...ik neem je mee en zal je dragen, waar ik dat kan. Want in deze essentie ook, wordt 2020 een goed jaar. Dus sta je op de drempel, van allerlei nieuwe dingen, een nieuwe baan, een nieuwe liefde, een nieuwe....vul maar in, heb maar vertrouwen. En lukt het even niet, of wankel je een beetje...dan mag je even leunen, bij mij. Ik realiseer me, net zoals meneer pastoor zich dat realiseert, dat een mens krijgt wat hij kan dragen. En ik, ik ben er klaar voor, 2020 wordt een goed jaar. Voor mij, voor jou, voor ons allemaal.....volgens mij is dat ook een stuk van een lied. Ik ben het boek van Frits Spits aan het lezen, over zijn overleden vrouw, over zijn rouw, zijn verlies...en hoe muziek je dan kan dragen...en terwijl ik dit schrijf, ga ik de cd's die bij dit boek horen, draaien. La vie est belle....een prachtig 2020 gewenst van mij!

Een rustige kerst in Nieuw-Vossemeer

Goedemorgen allemaal. De kerkklokken maakten mij wakker om half negen. En dat is niet erg, want ik heb de telefoon van kantoor mee deze kerstdagen, dus ik kan alle boekingen aannemen. Contact hebben met mensen die nu aan het werk zijn, om mensen die tijdens deze kerstdagen een dierbare verliezen, bij te staan. En hoe fijn is het dan, als je op de achtergrond wat mee kunt denken of mee kunt helpen. En mijn collega's zijn eventjes vrij vandaag en morgen. Want wat is er hard gewerkt, bij mijn Uitvaartstichting Hilversum. Wat doen we een mooie dingen met elkaar. En wat zijn we bezig met onze herpositionering, en hoe fijn om samen te werken, met al die mooie uitvaartondernemingen in Hilversum en omgeving. Om die kleine intieme vorm van dienstverlening te mogen aanbieden. Goedemorgen, het is kerst, eerste kerstdag 2019. Het jaar 2019 loopt naar zijn einde toe. En wat een bijzonder jaar was dit. Een jaar van afsluiten, loslaten, opnieuw beginnen. Ik vond het een intens jaar. Ik ben moe merk ik. Moe van alle indrukken, moe van misschien wel het weer herpositioneren, hier in Nieuw-Vossemeer, en in Hilversum. En het mag zomaar, dat moe zijn. Eergisteren was Annemarie jarig, en op deze verjaardag, was er een prachtige mix van mensen, ver weg, dichtbij, oud en nieuw. En het was heerlijk, dus allemaal dank je wel, dat jullie gekomen zijn. Fijn.
En nu op deze vroege kerstochtend, realiseer ik me, hoe heerlijk ik deze stilte vind. Zondag op een feestje bij Joke, vroeg iemand me, hoe het is, en of we Wassenaar niet missen. En ik vind dat altijd lastig. Want ik mis Wassenaar wel, soms, even een boodschap halen. Maar de mensen uit Wassenaar van wie ik ben gaan houden, die zijn er nog steeds. Die komen nog steeds hier. En hier, in dit mooie kleine dorpje, is het leven fijn en goed. Geniet ik intens van het bezoekje van meneer Pastoor, of van een prachtige kaart in de brievenbus van het oudere artsenechtpaar, of noem maar op. Van onze nieuwe vrienden Joke en Seb, of van even het praatje in de SPAR. Maar vooral van de stilte hier, de tuin, de vogeltjes, het atelier met de houtkachel, van het samenzijn.

En dat laatste is nog niet zo vaak, want het werk heeft mij/ons wel opgeslokt. Het was wel en het is wel veel. Maar een ochtend zoals nu, het is heerlijk. Ik las een interview in het NRC en deze man zei 'ik probeer goed te luisteren naar mijn hart'. En ik, ik probeer dit al heel lang, en vaak lukt het ook, maar soms vergeet je even naar je hart te luisteren. En nu ik hier woon, probeer ik dat weer beter te doen. Mijn hart, mijn lichaam, mijn innerlijke stem, het wijst me echt de weg. Zo heb ik ook geluisterd en gekozen, toen het over mijn werk ging. Zo heb ik ook geluisterd, toen het over dit huis ging. En zo voel ik nu, dat het goed is. Ik maak de juiste keuzes en dat geeft me rust. En wat zo bijzonder is, hier kan ik dit echt zo voelen en doen. In Wassenaar lukte me dat niet. Ik voelde daar niet de rust, die ik hier mag voelen. En het fijne is dat ik soms wat schoffel in de tuin, wat onkruid weghaal, wat blad weghaal. En alleen al dit bezig zijn is fijn. Dus ik hoop dat dit gevoel in 2020 mag blijven. De rust, de eenvoud soms, het stil zijn. We kregen met de kerst, een boekje van Pater Bertus, onze buurman. En een mooie kaart. Bijzonder, deze man, had tijdelijk iemand in huis genomen, die geen huis meer had. Mooi en toen hij een kopje koffie met taart kwam eten op de verjaardag van Annemarie zei hij 'leuk al die vriendinnekes'. Geweldig he...Brabant, als je me ooit gezegd had dat ik hier zou wonen, dan zou ik heel hard zijn gaan lachen. Maar het leven is fijn, in het Brabantse land. De mensen, zijn zo vriendelijk. Zo is er een buurman bezig voor Annemarie met het doortrekken van de internetkabel van het atelier naar binnen hier in het huis, die man is gisteren al een uur of vijf bezig geweest, en maandag komt hij weer. Zo lief...en lieve mensen, het jaar 2020 staat voor de deur. Ik mag met een kerkeraad een strategie sessie voorbereiden en zelfs de geloofsbelijdenis opnieuw vaststellen met elkaar. Prachtig lijkt me dat. Ik denk dat mijn moeder zou glimlachen, als ze zou weten, dat ik vanuit mijn bedrijfje Anita van Loon - Levenskunst, dit soort mooie trajecten mag begeleiden. Ook mag ik weer een dag voor de Nationale Politie verzorgen. Fijn! Maar ook verheug ik me, op de tuin, het gras, de heggen, de bloemen, ik zie overal al bloembollen tot leven komen, blauwe druifjes voor mijn moeder. Ik zie de klimhortensia vol met knoppen. Ik zie de vijgenboom vol knoppen, ik kan niet wachten tot dit nieuwe leven, zich hier laat zien. Ik verheug me op fietsen door de polders, op vrienden die komen logeren en ook gaan fietsen. Ik verheug me op het lezen van dat boek, ik kreeg van Annemarie een abonnement op book-a-zine. Romans in tijdschrift vorm, heerlijk, zomaar voor in de tuin. Ik ga met mijn nichtje in Groede, het jaar 2019 evalueren en kijken wat 2020 ons gaat brengen. Leuk, hoe ik een volle neef van me tegenkwam tijdens een presentatie in Hilversum. Henk Dirkx. Een zoon van de broer van mijn moeder. Familie. Dit was een hele leuke ontmoeting in een onverwachte setting, althans voor mij. In 2020 ga ik ook af en toe zomaar een lang weekend vrij nemen, en lekker zwemmen in de Grevelingen, of vul maar in. En we gaan weer naar El Gouna, in november heerlijk! In 2020 ga ik echt minder werken, en meer thuis zijn. Ik wens ieder een kerst, zoals hij of zij dit zich wenst. Ik wens je, dat je dromen uit mogen komen, dat het leven je aanreikt wat je nodig hebt. Dat je niet alleen bent, dat je opnieuw verkering krijgt als je dat wilt, dat je gelukkig bent, en vooral wens ik je gezondheid. En als die gezondheid er niet is, of niet mag zijn, dan wens ik je dat iedereen ongelooflijk goed voor jou zorgt. En je vasthoudt, als het even niet meer gaat. Dat je gedragen wordt, als dat nodig zou zijn. Dat wens ik je...en voor nu wens ik je nog wat stilte toe...omarm het maar. Fijne kerstdagen en een prachtig 2020! Liefs, Anita van Loon

Een dagje in volledige afzondering.....

En vandaag zit ik helemaal in mijn eentje, achter deze prachtige voordeur. De klopper is ingepakt in een mooie, door Annemarie gemaakte kerstkrans, ik zit hier in mijn oude kloffie bij te komen, van een best wel intensieve periode. Een periode, waarin ik samen met allerlei andere mensen rond de Uitvaartstichting Hilversum, heel veel stappen heb gezet. Succesjes heb behaald. En nu ben ik een paar dagen vrij. Zomaar niks, wat uren compenseren, een kerstkaart schrijven, onder de zonnebank, wat blad harken, de hele vieze auto wassen, maar vandaag, vandaag ben ik in volledige afzondering. Achter deze prachtige deur. Een vriendin van mij zou langskomen, maar zij is ziek. En ik zit hier met een tafel vol kranten, bladen, koffie en een croissantje en ik geniet. Intens. Het leven in Nieuw-Vossemeer is een rustig en mooi en stil leven. In tegenstelling tot de hectiek, waar ik dagelijks in zit. De combinatie van ontdekken, onderzoeken, je rol innemen, af en toe wat leuke mensen trainen, gecombineerd met dit mooie stille leven, is een goede combinatie. Het vult elkaar aan. Het voegt toe. Vandaag las ik in het NRC een stukje over werkgeluk. En terwijl ik dat las, realiseerde ik me, dat ik echt een prachtige combinatie van dingen in mijn leven heb mogen samenvoegen. Mijn baan, met mooie mensen werken, aan een prachtige vorm van dienstverlening. En dan het leven achter deze voordeur. De intensiteit van dit huis. En dan heb ik het nog niet, over al die mooie mensen die ik mijn vrienden en vriendinnen mag noemen.

Met wie ik zomaar op zondagochtend een kop koffie mag drinken, op mijn geliefde Flakkee, of met wie ik zomaar een glas wijn mag drinken, soms laat in de avond. Het is er allemaal. In dit nieuwe dorp worden we uitgenodigd, door leuke mensen, voor een glas wijn, een lekker hapje, een expositie. En terwijl ik me dit alles realiseer, hoorde ik vanmorgen meneer pastoor zingen. Prachtig mijn oude buurman, een aanbidder van de heilige maagd Maria, zingt volgens mij in zijn badkamer ofzo. Ik had het nog nooit gehoord, Annemarie wel. Laatst vroeg hij me 'hoor je me wel eens zingen'. En ik had hem wel een keer in de kerk horen zingen, maar nog nooit terwijl ik in mijn bed lag. En vanmorgen vroeg, ik probeerde wat uit te slapen, hoorde ik in de verte iets van zijn gezang. Prachtig, ook dat hoort bij hier wonen...meneer pastoor. Gisterenavond mocht ik in Hilversum, samen met een bekende landschapsarchitect, een presentatie verzorgen voor een Stichting, voor de Commissie Cultureel Erfgoed. En toen ik de website van deze Stichting van te voren bekeek, kwam ik een bestuurslid tegen met de achternaam van mijn moeder. Geweldig. Dirkx een mooie bijzondere naam, juist door die X erachter. En toen bleek een volle neef van mij in deze commissie te zitten. Dus ik presenteerde o.a. aan mijn neef mijn toekomstplannen voor begraafplaats Bosdrift. Zo leuk, en zo bijzonder. De wereld is klein, en dat merk ik steeds maar weer. En vanmorgen kreeg ik een foto van een artikel in de krant, over de toekomst van de USH. Ons nieuwe pand. En ik, ik prijs me oprecht gelukkig, wonen in een Rijksmonument en straks ook werken vanuit een Rijksmonument, volgens mij is dat rijkdom toch. Wonen aan een begraafplaats en werken op een begraafplaats. Hoezo klopt alles? En langzaam aan, schuiven we op naar de kerstdagen, de verjaardag van Annemarie, en loopt het jaar 2019 naar zijn einde. En dan krijgen we dat hele mooie jaar, met die ronde getallen 2020. Heerlijk, vroeger zou het zo zijn geweest dat ik in 2024 met pensioen zou mogen gaan. Nu ben ik maar wat blij dat dit wat is opgeschoven en dat ik pas in 2028 met pensioen hoef te gaan. En wie weet ga ik nog wel even door. Ik vind dat alles nu zo mooi klopt. Het lijkt alsof alle stukjes van de puzzel passen. Het klopt. 2019 was een prachtig jaar. Hard werken, verhuizen, wennen, loslaten van veel prachtige dingen, denk aan Yarden, aan Wassenaar en nu lijkt het alsof ik hier al jaren ben. En woon, en leef. Het voelt als een van mijn oude truien, beetje sleets, beetje groot, maar o zo comfortabel. En dit jaar was een prachtig jaar. En 2020 wordt het jaar van de balans hoop ik. Die is nu soms zoek. Annemarie en ik leven van de briefjes op tafel, over en weer naar elkaar. Als ik weg ben voor werk, zijn het lange en intensieve dagen. Vanaf 05.15 uur tot 20.00 uur minimaal. Soms nog veel later. En daar tussendoor had ik nog trainingen en hotelovernachtingen en Annemarie is altijd van woensdag op donderdag weg, bij Roos. Fijn, en leuk, juist voor een moeder en haar kind. Maar soms betekent dit, dat we elkaar ergens tegenkomen. En dit alles, dit mag wel iets veranderen vind ik. Want tijd is ook kwaliteit. En samenzijn hier in deze prachtige omgeving is fijn. Gisteren vroeg iemand me of ik het erg vind om in Brabant te wonen. En natuurlijk zeg ik nu 'nee het is helemaal niet erg. Het is fijn. Brabant is fijn. En dat meen ik. Nu ga ik naar boven, even lekker ontspannen, onder de zonnebank.

Ik val altijd gelijk in slaap. Ben nu ook wel eventjes lekker moe. En hier zie je hoe mooi de zolder is geworden. Schuifdeuren met een prachtige metalen beslag. We gaan deze deuren nog een mooie grijs blauwe kleur geven. Heerlijk, wat een plek. Oh ja, nog eventjes. Achter die hele mooie voordeur, zit ook een soort van 'schatkast' mijn wijnkast onder de trap. Ik kocht altijd wijn, al heel lang in mijn leven, ik begon er mee toen ik in de van Lansbergestraat woonde in Den Haag. Als ik wat geld over had aan het einde van de maand, dan kocht ik hele mooie flessen wijn. En deze dronk ik op met mijn vrienden en vriendinnen. Heerlijk, toen al en nu nog steeds. Nu heb ik een plek, waar ik een soort van verzameling oplegwijnen heb, vaak nog in de kist. En deze kunnen koel en donker, nog een paar jaar wachten. Maar hier ligt ook champagne, de zogenaamde champagne van mijn vader zeg ik altijd. Gekocht, nog steeds, bij Chrisje. Een man, die vroeger bij mijn vader op de boerderij kwam. Daar een karretje, een paardentrailer ofzo had staan. Zijn broer woont in de buurt van Reims. En een paar keer per jaar appt hij me of ik nog champagne nodig heb. En tja, heb je eigenlijk champagne nodig. In gedachten zie ik een, nu overleden oom, zijn wenkbrauwen fronsen. Want natuurlijk heb je geen champagne nodig. Maar champagne hoort voor mij, bij het leven. Het leven met mijn vrienden, het genieten met elkaar. Het delen met elkaar. Dus ja, ik heb wel af en toe champagne nodig. Gewoon om te toasten op het leven. Een kostbaar iets, dit leven. Dat voel ik, dat realiseer ik me iedere dag maar weer. Volgens mij is het Diggy Dex die zingt 'treur niet' zijn ode aan het leven. En dit liedje mag je wel draaien op mijn uitvaart, mijn ode aan het leven. Heerlijk, een gek, ritmisch liedje...zo puur. En als je dan bij dit liedje een glas champagne drinkt, dan is mijn ode aan het leven klaar. Missie volbracht. Dag! Geen zorgen hoor, ik ben gezond en gelukkig. Maar ben zo blij met die 'schatkast' en vooral met die inhoud. En eigenlijk is de basis van dit alles, dat je zomaar mag leven. En dit leven is niet vanzelfsprekend, dat weten velen met mij. En voor hen dus deze 'ode aan het leven'! Als ik een toast uitbreng, is die speciaal voor jou, en voor jou, voor je vader, voor je man, voor je vrouw...voor jou!

Tel je zegeningen....

Vandaag, 30 november 2019, zie je aan de tuin, de bomen, dat de winter geleidelijk aan zijn intrede doet, of gaat doen. De berk laat al zijn blaadjes vallen, en geeft hierdoor het uitzicht op de kerk, weer een heel ander karakter dan in de zomer. Mooi, die kleuren, geel en rood, goud bijna, en als dan het zonnetje er zo strak doorheen komt, dan geniet ik. Vanaf mijn keukentafel, is dat palet aan kleuren mijn beeld. Lekker met een mooi glas met inhoud voor me, geniet ik van deze dag. De open haard aan, lekkere muziek op de achtergrond, en eindelijk weer thuis. Althans zo voelt het. Vorige week zondag vertrok ik naar Zutphen, voor een vierdaagse (2 x 2 dagen) training voor de Nationale Politie. Een mooie opdracht, met mooie betrokken mensen. Slapen in een hotel in Zutphen en werken vanuit een prachtig Rijksmonument Huis t Velde in Warnsveld. Warnsveld, een plaatsje, waar ooit familie van mijn moeder mocht wonen. 192 km verwijderd van mijn huis in Nieuw-Vossemeer. Vandaar dat hotel. Wel zo praktisch. En het leven in een hotel als je werkt, is bijzonder. Om je heen veel mensen die daar ook alleen maar slapen, in verband met werk. Alleen eten, vroeg naar bed. De krant lezen en helemaal op jezelf teruggeworpen zijn. Ach, het zit er weer bijna op. Volgende week nog 2 losse dagen. En ik leer veel. Van de acteurs, mijn collega's, maar ook van de mensen aan wie ik de training mag geven. En ook die omgeving is prachtig. Een soort van ereveld, voor alle omgekomen Politie mensen. Een prachtige natuur, kortom, mooi. En vrijdag was ik weer in Hilversum, en mocht ik weer genieten van de mooie herfstkleuren op mijn begraafplaatsen.

Hier zie je mijn eigen heg, maar ook op Zuiderhof en op de Bosdrift en de Noorderbegraafplaats zie je deze prachtige gloedvolle kleuren terug. Prachtig. Gek, ik, ik zag vroeger nooit hoe mooi de omgeving is. Hoe mooi de natuur is. En nu, sinds ik hier woon, kijk ik echt zo anders naar alles om me heen. Geniet ik zoveel meer van alles. En nu, vandaag geniet ik van de rust. Het niks hoeven. Straks onder de zonnebank, een beetje bijkleuren, dat leuke vrolijke kleurtje van El Gouna nog even vast zien te houden. Tussendoor, telefoontjes, lekker de krant, die Nespresso erbij. De witte chocolade letter, gekregen van Roos, heerlijk. Ik heb niet zoveel te melden. Anders dan, dat het goed vertoeven is bij mijn Uitvaartstichting. Mijn, ja, zo voelt het. Alsof het een essentieel onderdeel van mij en mijn leven is geworden. Ik bereid me in gedachten voor op de wedstrijd tussen Badhr en Rico. Geen idee meer wie gaat winnen. Voor beiden een soort van respect, spannend. Leuk ook. De decembermaand, overal al kerst. Zelfs al kerstliederen op de radio. Maar eerst maandagavond Sinterklaas met mijn team. Leuk, zelf gekookt door twee medewerkers. En iedereen een surprise en gedicht. Hard gewerkt, om een surprise, of iets wat daarvoor door moet gaan te maken. Ik, zo niet creatief. Maar leuk is het wel, om in een surprise proberen iets van jezelf terug te geven. Tja..en wat zal dat dan zijn bij mij. Even wachten nog. Maandag is het zover. Het gaat in ieder geval over leven, over het leven en hoe je dit leven kunt! Ik ga dit jaar ook maar weer eens kerstkaarten schrijven. Ik heb het gevoel dat ik heel ver weg ben, van een aantal vrienden. En hoe leuk is het dan, om elkaar weer eens ouderwets per post iets te laten horen. Ik ga ervoor. En ik hoop ook, dat ik kerstkaarten krijg. Leuk vind ik dat. Post krijgen. Lezen.

En terwijl ik dit schrijf is het hier doodstil. Heerlijk...ik hoor bijna het bubbeltje in mijn champagne. Fijn :)! Mooi he, dit bloemetje uit mijn eigen tuin. Rozana heet ze. Ik heb, op advies van Pauline, deze bloemetjes onder mijn eikenblad Hortensia geplaatst. Rondom de voet van mijn buitenlantaarn. Prachtig, kwetsbaar en sterk. Want ook nu nog zie je die mooie paarse kleur. Gek, hoe ik foto's loop te maken buiten. Van al dit soort beelden. Afgelopen week gebruikte ik het woord - bewustwording - een aantal keren in mijn training. En toen ging het over je eigen gedrag, je non verbale gedrag. En nu, nu gaat het over alles in dit leven. Alles om je heen. Zie je het wel. En ben je je ervan bewust wat dit alles met jou doet. Ik heb zelf het gevoel, dat ik intenser leef, dan ooit tevoren. Waar heeft dit dan mee te maken? En gek, soms gewoon met het feit, dat er mensen ziek zijn, dat voor hen het leven niet zo vanzelfsprekend meer is, zoals ik het altijd zie of heb gezien. Dat ik me realiseer, dat je echt iedere dag moet genieten. Van elkaar, van de dingen die er zijn. Van al dat mooie. Ik val in herhaling, ik weet het, maar ik realiseer me steeds maar weer, dat dit het is. Dit, is wat er nu is. Vanmorgen stond ik in mijn wijnkast, jawel, ik kan er in staan. Anderen doen de wijnkast open. Maar ik, ik heb een soort mini museum onder mijn trap. Vol met schatkisten, vol met prachtige boeken. En kisten gevuld, met werkelijk sublieme wijnen. En ik moest glimlachen, want ik kreeg een prachtig sommeliers mes, bij een wijnpakket. En ik had dit niet verwacht. En weet je, dan ben ik blij, als een klein meisje, met zomaar een heel mooi mes. Het ligt te pronken, ik ga het gebruiken. Ik geniet er intens van. En zo ben ik gelukkig in mijn eigen bubbel. Ben ik gelukkig met alles om me heen. Ik heb mijn wijnlogboek, dat ik al heb sinds 1997, weer in gebruik genomen vandaag. Grappig om daar doorheen te bladeren en te zien, op welke moment je met anderen samen was, en genoot van een bijzondere fles. Ik ben gewoon mijn geschiedenis aan het schrijven. Mijn leven vast aan het houden, mijn verhaal aan het vertellen.

En zo ga ik, een herinnering aan het papier toevertrouwen, voor iemand die ziek is. Zijn dochter heeft me dit gevraagd. En het bijzondere is, de mens die nu ziek is, had een lijntje met mijn vader. En mijn herinnering zal dus een soort verlengstuk zijn, van de band die mijn vader met deze meneer had (en zijn echtgenote, ja zij in het bijzonder, want mijn vader vond haar prachtig) en dat, dat zal ik er ook in vermelden. Ik hoop dat deze meneer, zal glimlachen bij het idee. Want hoe leuk is het, als iemand anders zegt 'wat een mooie vrouw heb jij'. Ik lach dan altijd maar wat voor me uit. En geniet van mijn rijkdom, haha. En eindigend met een herfstblad en een spontane eikenblad hortensia bloem, die zomaar eenzaam zich laat zien, in deze struik, wens ik jullie een mooi weekend toe. Kijk maar om je heen. Geniet van je ziet. Geniet van wat er is. Heb elkander lief. Fijne Sinterklaas, een mooi weekend nog. Dag! En, zoals mijn moeder altijd zei, 'tel je zegeningen'. Echt tel ze maar....

Een palet van kleuren

En soms wordt je in dit leven overvallen, door de ongelooflijk mooie kleurenpracht, door de diversiteit en de schoonheid hiervan. Overal waar je kijkt zie je andere kleuren, nuances, kleurschakeringen, die je nooit eerder zo zag. Keek ik toen anders, of keek ik naar heel andere dingen, werkelijk geen idee.

Het leuke is, dat ik sinds ik onze tuin in Nieuw-Vossemeer heb, en ik realiseer me, dat ik dit ooit ook had, toen ik in Groot-Ammers woonde, dat ik geniet van bloemen en van planten. Van de eenvoud soms, maar ook van de rijkdom, de veelheid aan kleuren. Ik voel soms aan bladeren nu, en realiseer me, hoe ik me er nu van bewust ben, hoe zacht een blad van een plant kan voelen. Het moet niet gekker worden toch...en toen we dus vorige week in Egypte waren, was het genieten van al die prachtige kleuren. Veel foto's gemaakt en terwijl ik dat deed, of Annemarie eigenlijk (een Samsung maakt volgens mij echt mooiere foto's dan een IPhone, gevaarlijke uitspraak geloof ik..)realiseerde ik me dat het ook een andere manier van kijken is. Mensen zeggen ook nu tegen me, dat ik er relaxed uit zie. Grappig gisteren zei een oud collega me ''ze straalt weer". Welnu en zo voelt het ook. Ik kijk, ik geniet, ik leef. Ja ik leef optimaal, ondanks lange autoritten, maar wie wil dat niet in zo'n prachtige Mercedes Benz. Als het koud is verwarm ik mijn stoel, mijn nek en ik, ik kom gewoon daar waar ik wezen moet. En bijzonder eigenlijk, de hele discussie over 100 km rijden, of 130, ik luister er naar, lees erover en realiseer me, dat ik heel vaak 100 km rijdt nu. Het gejaagde lijkt eraf. Ik heb ook, en dit is weer een linke uitspraak, al sinds juli geen enkele boete gekregen voor te hard rijden. Gek, wat deze rust met me doet. Ik glimlach, want ik moest even denken aan Ton, mijn voormalige HR-manager die me waarschuwde ooit voor het rijden van veel boetes. Tja Ton er is dus wel degelijk iets gebeurd met deze van Loon. Een soort rust overvalt me. Ondanks een bomvolle agenda soms, ondanks zorgen en stress, die ieder mens soms heeft, ik kan dit leven heel goed aan. Mijn omgeving maakt zich drukker om mijn autoritten en werkdagen, dan ik zelf. Ik vind het leuk en fijn. En het begon met al die kleuren. Kleuren horen voor mij bij het leven. Geel is de kleur van mijn vader. Het verhaal hoe hij voor de eerste keer bij zijn vriendin Els ging eten, en gele rozen meenam. Speciaal voor haar. Geel omdat dit de enige kleur is die hij zag. Als je een blauw jasje ofzo aan had, ging hij gokken welke kleur het was. En voor mij is de kleur blauw al jaren lang mijn kleur. Vroeger was dit nog groen. Nu diverse tinten blauw.

Ik heb ook wel vijf blauwe colberts, allemaal net iets anders. Veel blauwe broeken, verschillende tinten blauw. En vroeger was dit zwart. Kleuren in trainingen, daar is ook veel om te doen. Leon de Caluwé heeft daar vele boeken over geschreven. Het blauwdrukdenken, groendruk denken etc. Leuk ik werk er wel graag mee. Maar wat ik ook erg mooi vind, is de verschillende kleuren huid, die je ziet in ons leven. De ene kleur bruin, of wit kan zo anders zijn. Toen ik op het strand lag, viel het me op, al die mooie tinten bruin/wit/bijna zwart soms van mensen in de zon. Ja daar zeg ik wat, mensen in de zon, dan lijkt het werkelijk alsof de wereld, het leven naar je lacht. Het voelt zo anders, als je in 29 graden rondloopt, geniet in je korte broek, tijd hebt om om je heen te kijken, te wandelen, te slapen, te lezen, en ja op dat soort momenten valt me de schoonheid van het leven nog meer op. En terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me, dat ik eigenlijk ook altijd intens kan genieten van de mooie luchten, als ik aan het autorijden ben. De hemel die langzaam ontwaakt. Dus ja, ik kijk goed als ik vrij ben, in de zon lig, maar ik kijk ook goed, als ik gewoon aan het werk ben. Gisteren had ik een gesprek met een collega van me, en spraken we over de rijp en de nevel, die 's morgens over de Hoornboegse heide ligt, en wat een prachtig gezicht dit is. Foto's makend van de natuur, waar je dagelijks in mag vertoeven, in mag werken. Tja, ook daar die kleurenpracht, die lichtval, dat blad wat langzaam aan rood kleurt, oranje. Toen ik na de eerste nacht thuis, dinsdagochtend de luikjes open deed van onze slaapkamer, en de tuin in keek, toen zag ik ook die kleurenpracht, de natuur die het landschap zo mooi doet veranderen. En ondertussen zie je de groene blaadjes van de blauwe druifjes al stiekem boven de grond uitkomen. Mooi....welnu genoeg gezeverd (volgens mij Zeeuws) over kleurenpracht. Wat ik er zo maar mee wil zeggen, is dat het leven voor mij (en dit zeg ik bewust) een enorme schoonheid in zich heeft. En tja, steeds weer bereiken je berichten, van mensen van dichtbij of wat verder af, die ziek zijn. Die moeten knokken, om in dit leven te blijven. En gisteren toen ik kerstpakketten bestelde, bij een firma, die een deel van de opbrengst aan Goede doelen schenkt, koos ik voor ALS en KWF. Gek, omdat deze twee rotziekten dichtbij me staan. Me iedere keer weer aantikken. En als ik hier een kleur aan moet verbinden, gevoelsmatig, dan kom ik uit bij rood.

Want rood is voor mij de kleur van de liefde. Liefde, die maakt, dat we met elkaar heel dichtbij elkaar blijven. Dat we elkaar heel stevig vasthouden, juist op dit soort momenten. Dat we elkaar hoop geven, liefde geven, aandacht geven en dat we ons realiseren, dat liefde de levensader is bij alles wat we doen. Ik geloof er heilig in, dat liefde ons bij elkaar brengt, bruggen kan bouwen. Dat liefde en geloven in de liefde, want hoe kijk je nu naar liefde, als je hierin zwaar beschadigd bent. Hoe ga je om met liefde, als je die liefde maar niet vindt, of niet meer vindt, of ooit dacht gevonden te hebben en ga zo maar door. En toch, realiseer ik me altijd weer, dat liefde ook is, aandacht voor elkaar. Luisteren naar elkaar. Die hand op je arm. Die glimlach, die knipoog, die omhelzing, of soms die vraag 'hoe gaat het met je'. Attent zijn, even zien, dat het met die ander wat minder gaat. Of even luisteren naar het verhaal van de ander. Ook dat is liefde. Ik kijk naar die programma's soms waarin mensen elkaar ontmoeten, en de verhalen die daarbij horen. Ik realiseer me, dat het leven een stuk eenvoudiger is, als je met iemand samen mag leven, van wie je houdt. Waarin je elkaars nukken en ongemakken kent, maar waarin je ook altijd weet, dat die ander er is. Steeds maar weer. En weer terwijl ik dit schrijf, komen er vele voorbeelden voorbij, verhalen, vrienden en vriendinnen, waar het leven iets anders voor in petto had of heeft. En weet je voor al die prachtige mensen, die af en toe die hand, die blik, die aanraking nodig hebben. Ik heb ruimte genoeg in mijn hart en zal er voor je zijn. En dit meen ik. Mijn ouders leerden me te delen, onbaatzuchtig bijna. Dank je wel hiervoor. Ik voel me rijker dan een koning, en dat voel ik in iedere vezel van mij. Allemachtig, wat een gekke blog is dit geworden. Wat een rijk palet aan kleuren. Alles is toch nog goed gekomen met je, zei mijn moeder me ooit en nu, nu glimlach ik alleen maar....