Vrij zijn.....

 

Vrij zijn om te kiezen of je wel of geen vaccinatie wilt. Ik wel natuurlijk! Vrij zijn om te gaan wandelen, fietsen, of in de auto te stappen. Vrij zijn, om met een vriendin af te spreken en de ‘verloren’ jaren bij te praten, in te halen, of opnieuw aan te gaan. Vrij zijn, om een uurtje langer te slapen, of zelfs drie uurtjes. Vrij zijn, om met je team steeds weer te kiezen voor kwaliteit, en voor een optimale dienstverlening. Vrij zijn, om te houden van wie je wilt. Man of vrouw. Het mag er zijn. En wat een rijkdom is dit lieve mensen. Ik voel me zo ongekend rijk. Door hier te mogen wonen. Door in de regen even naar de SPAR te lopen, mijn eigen dingetje te doen. Een boekje te bestellen online, omdat ik dat graag wil lezen. Mijn cadeaukaart gekregen tijdens de kerst hiervoor te gebruiken. Kortom, vrijheid is een ongekend groot goed. En ook al kan ik dan niet op vakantie, op lekker uiteten gaan, ik kan wel hier thuis mijn eigen kleine leventje leven. Ik kan in Hilversum werken, en net als nu, prachtige mooie muziek draaien en genieten van alles wat er is. En hoe grappig ondertussen zingt Guus over ‘Brabant’ en ‘daar brandt nog licht’. Ik die nooit in Brabant wilde wonen, en er nu met heel mijn ziel en zaligheid gewoon woon. En geniet, intenser dan  ik ooit heb kunnen genieten. Vandaag is het stil hier, An komt vanavond thuis en dan kook ik een lekker diner. Lekker vind ik dat. De tijd hebben om te koken, om een mooi diner in elkaar te zetten, eenvoudig en gezond. Een mooi glas rode wijn erbij. Dit is dus zo’n kwaliteitsdagje voor mij. Ik hou er van.

In Hilversum, gaan we geleidelijk aan beginnen met de Bosdrift, er wordt nu ruimte gemaakt, door takken te verwijderen op de begraafplaats, waardoor de zichtlijnen, het licht nog mooier over de graven zal vallen straks. En dan het schitterende gebouw, dit is het jaar van de Bosdrift. Een jaar waarin er zoveel gaat gebeuren. Geweldig, het voelt ook daar alsof ik er zo thuis ben. Soms voel ik me een zwerver, want ongeacht waar ik woonde, ik voel me er wel thuis. Ik ben niet zo honkvast wat dat betreft, maar nu in 2021 is alles goed. Werkelijk alles. Mijn houden van, mijn thuis, ons huis, mijn werk, mijn vriendschappen, mijn gezondheid, mijn vrijheid…..vul maar in, er hoort nog zoveel bij. Maar hoe fijn is het, deze balans te voelen. En terwijl ik dit schrijf, zit ik hier tussen mijn ouders in, een oude foto van de boerderij waar ik geboren ben, de poster van de documentaire, kortom, mijn hoekje, mijn werkkamer vol geschiedenis. De geschiedenis van Anita van Loon. Een gewoon boerenmeisje, met twee prachtige ouders. Een mooie familie, met een verscheidenheid aan herinneringen. Ach en soms sluit je zo’n kamertje in je hart, en dan is dat klaar. En zo is het ook met mijn familie. Er zijn kamertjes dicht gegaan. En ook dat is goed. Het meisje, dat ooit boerin wilde worden, samen met een andere boerin. Maar door diezelfde familie, is die droom anders gelopen. En dus werd het dat meisje dat op haar 17^e in den Haag ging wonen. Werken en in de avonduren naar school. Heel veel prachtige opleidingen verder, heel veel mooie banen verder, met geweldige herinneringen, sta ik nu met twee benen in de uitvaartwereld. Een plek die me past, als de lekkerste jas. En dat meisje dat ooit boerin wilde worden, is nu een vrouw die dit jaar 62 gaat worden. Die straks met de mannen van het team Groen het gras gaat maaien, op die prachtige nieuwe grasmachine in Hilversum. Is de vrouw, die straks de VITO bus pakt met daarop Uitvaartstichting Hilversum en dan even naar de Noorderbegraafplaats rijdt, of naar de Bosdrift. Ik verheug me erop. Maar het is ook een vrouw geworden, die de kunst van het leven goed verstaat. Levenskunstenaar geworden door schade en schande. Door pijn, door ziek zijn, door verwondering over wat het leven met je kan doen. En net zong Bram Vermeulen ‘dood ben ik pas als jij me bent vergeten’. Grappig, want dat is ook een van die mooie liedjes, die je hoort tijdens afscheidsplechtigheden. Ik hou wel van die melancholieke muziek. Van die teksten, die zo waar zijn. Echt waar. En terwijl ik dit schrijf, denk ik opeens aan de uitvaart van mijn moeder, nu al 18 jaar geleden. Toen draaide ik ‘Mother how are you today’ en soms hoor ik dit nummer en vraag ik het haar. Mijn moeder. Die lieve ernstige en soms zo vrolijke vrouw. Die vrouw die mij leerde me te verwonderen, niet te oordelen. Die mij leerde om te gaan met het leven, zoals het komt. En die mij ook leerde, dat je mensen kunt verliezen ook in het leven zelf. Gewoon doordat je ieder een andere weg bewandelt. Het mag allemaal. Het is allemaal. En alsof het zo moet zijn gaat Stef Bos nu zingen over mijn ‘papa’. Prachtig. Als ik boos ben, of niet tevreden kan ik net zo primair reageren als mijn vader. Kort door de bocht, strak, maar ach daarachter zit een intens groot hart. Een lief en puur mens. Ja zo zie ik mezelf. Ik geef je alles wat ik heb. Ik heb zelf niet zoveel nodig. Je mag alles van mij meenemen en hebben. En ik zal simpelweg altijd van je houden. Als ik ooit van je heb gehouden, dan stopt dit nooit meer. Net als mijn papa. Ik lijk steeds meer op hem. Ik geloof in niks, dus we komen elkaar na de dood nooit meer tegen. Zingt Stef Bos, en dat geeft ook niet. Ik draag je in me…altijd weer. Ik neem je mee, ook al zie ik je nooit meer, waar ik ook heen zal gaan, jij bent bij me. Nu vandaag ook, terwijl ik tussen de foto’s van mijn beide ouders zit. Zij zijn er gewoon, nu en straks. Zij houden me in de gaten, hun dochter die boerin wilde worden en nu in de uitvaartwereld werkt, met heel haar hart. En ik geloof zomaar, dat ze trots zijn, op wat ik nu laat zien in dit leven. Dus dank je wel lieve ouders, voor alles, ik geloof dat ik in mijn toekomstige blogs ook jullie een mooi eigen kamertje in mijn hart geef. En dat ik dan ga schrijven over dit jaar 2021 en wat er allemaal aan de hand is in dit bijzondere leven. Een nieuw kamertje in mij opent zich, we gaan het zien…dank je wel. Pas goed op jezelf en blijf gezond. Het is zo spannend nu, doe het goed. En dat vaccin, neem het, als je aan de beurt bent. Help ons mee samen weer gezond te worden, samen weer ruimte te maken, voor elkaar, voor ons samen zijn, voor onze samenleving. Dag!

Het jaar 2021 is begonnen....

 

En voor het eerst, zonder veel gedoe. Weinig tot geen vuurwerk, een heel rustige straat, even aanbellen bij de buren, en lekker sjoelen en genieten met onze vriendinnen uit Wassenaar. En nadenken over wat je ‘anders’ gaat doen, of juist blijft doen ook in 2021. En voor mij is dat vooral dichtbij huis blijven, lekker genieten van het kleine en van wat er is. Misschien een keer op vakantie, en zo niet ook goed. Lekker tijd voor mijzelf. De tuin, die nu,  nadat we alle klimop hebben weggehakt, wat een klus was dat…, ruimte biedt voor mooie kleuren en bloeiende planten, rododendron, en mooie bloeiende bloemen, heerlijk. En ook tijd voor mijzelf, voor mij alleen. Hoe fijn is dat…ik kan me er intens op verheugen. En jawel, ik neem gelijk die vaccinatie en hoop dat velen met mij dit gaan doen. Zodat we weer lekker een hapje kunnen eten bij t Wagenhuis, of bij Mila’s restaurantje, of zomaar op een mooie plek, ergens…En wat wens ik mezelf nog meer. Niet zoveel, dat mijn champagne naar Nederland kan komen. Dat ik een keer een mooie tocht kan gaan maken langs de Moezel, net zoals mijn ouders dat deden, of dat ik….vul maar in. Het is niet zo groots en meeslepend. Vooral hoop ik dat we gezond blijven met elkaar. En lief zijn voor elkaar. Dat we genieten van alles wat er is. Dat we om blijven zien naar elkaar…

En op deze zondagochtend, de mensen fietsen alweer naar huis, de kerkdienst zit erop, en meneer pastoor is al op weg naar een ‘werkje’ zoals hij het zo mooi zegt. Gisteren was hij hier nog even op de thee. Leuk is dat, dan vertelt hij zijn verhalen en wij genieten ervan. Mooi de verhalen van oudere mensen, om deze te bewaren, vast te houden, want dat merk ik nu mijn ouders niet meer leven, wat kun je deze mensen en hun verhalen missen. De verhalen van de mensen die ik mag ontmoeten in Hilversum, op de begraafplaatsen, vind ik ook zo mooi en zo intens. Ik ga deze nog wel eens optekenen, juist omdat het zo bijzonder is. Zo gewoon soms en zo puur. Ik hou er zo van….

2021 ligt voor ons. Een jaar waarin we hopelijk wat dichterbij elkaar mogen komen. In sommige gevallen vind ik het niet zo erg, dat mensen wat uit de buurt blijven, en dat je niet meer steeds gezoend wordt. Maar in andere gevallen, wil ik zo graag die ander even aanraken, een hand op haar rug, een omhelzing, mijn vriendinnetje even vasthouden, die ziek is. Of zomaar, een hand op je arm. Gek, hoe ook dit soort situaties weer wennen. Hoe we samen weer nieuwe wegen vinden. En volgens mij is dat hoe ons leven is en verloopt. We vinden altijd weer een weg, een andere soms, een grotere of kleinere, we vinden een weg….ons doel is bepaald. Mooi gesprek had ik met mijn schoonouders, over het leven. Over reïncarnatie, over het leven zelf. Fijn vind ik dit, om zo te mogen delen met mensen van wie je houdt. Ondertussen is het huis weer een gewoon huis, geen kersthuis meer. Alles opgeruimd, gelijk de tuin lekker schoongemaakt, heerlijk is dat, straks nog een stukje. De kerstboom die de grond in gaat, en zo geleidelijk aan komt het nieuwe leven weer de grond uit. Prachtige bollen, bloemen zullen straks deze tuin een vrolijk gezicht geven. Het nieuwe leven glimlacht ons tegemoet…en mooi vind ik, hoe deze tuin, steeds meer mijn tuin wordt. Zonder veel kennis van zaken, maar wel met interesse, heb ik zomaar een nieuwe hobby. Tuinieren. Bomen, struiken en planten en kan ik hier intens van genieten. Leuk eigenlijk, hoe je als mens, zomaar nieuwe dingen gaat ontdekken en hiervan kunt gaan genieten. Want dat is eigenlijk wat ik doe, steeds weer een nieuwe stap zetten om uiteindelijk ergens te komen, waar ik vroeger nooit over had kunnen denken. Zo vroeg mijn schoonmoeder, hoe ik nu toch in de uitvaartwereld terecht ben gekomen. En ja, dat is echt dankzij Yarden. Daar is mijn hart voor deze mooie en bijzondere wereld opengegaan. En fraai, hoe je dan nu zomaar directeur mag zijn van die mooie Uitvaartstichting in Hilversum. Ik kan er meer dan, van genieten. De prachtige natuur, de mooie Rijksmonumenten, de begraafplaatsen. En ik kan me verheugen op 2021, de opening van het pand aan de Bosdrift. Geweldig….ik kan er naar uitzien. En ik neem je mee in deze plannen, ik laat je er van meegenieten. Het is zo bijzonder en het wordt nog meer bijzonder. Dus lieve mensen, ik wens jou, met al die mensen waar jij van houdt, een prachtig 2021 toe. Met mooie ontmoetingen, mooie momenten, blijf dichtbij jezelf. Laat je principes niet los, leef vandaag, stel niet te veel zaken uit. Volg je hart, en heb aandacht voor elkaar. ‘Het zijn die kleine dingen die het doen’ zo zei meneer pastoor ons gisteren weer. Dat kopje thee, die glimlach, die zwaai en straks die hand op je rug. Dat duwtje in de rug, wat je soms zoveel kan helpen. Dank je wel, voor 2020, voor al die inzichten, voor al die bijzondere ontmoetingen, hier in mijn tuin, voor al die dagen vol Levenskunst samen met Monique, voor vriendschappen die er zijn en blijven. Voor liefde, voor geluk en vooral voor onze gezondheid. Dank je wel voor jouw zijn in mijn leven. Heb een mooie zondag, kijk eens om je heen…je ziet zoveel…..

De lichte dagen....

 

De lichte dagen….

Het zijn van die mooie dagen als je naar het licht kijkt. De zon maakt dat de heg, de bomen, de tuin een soort gouden gloed heeft, koper bijna, met heel fris bijna vrolijk groen. En vrolijk, hoe kan ik dit woord nu gebruiken als bijna iedere kerstkaart een tekst heeft in de sfeer van ‘hopelijk kunnen we 2020 snel vergeten…’. En ik, ik zal dit jaar niet snel, niet licht vergeten. Een bijzonder jaar, van dichtbij jezelf komen, je beseffen waar het echt over gaat en mag gaan in dit leven. Genieten van heel kleine dingen, een intens bericht via de app, of een vriendschap die een nieuw elan krijgt. De tuin, met al die mooie ontboezemingen bijna. De begraafplaatsen, Hilversum, waar zulke mooie dingen gebeuren. Gisteren had ik het er nog even over met de baas van ’t Wagenhuis. Bijzonder hoe dit restaurant hier in het dorp, zich staande houdt. En hoe je daar nu een lekker biertje voor thuis kunt kopen, of die sprankelende wijn van een wijnboerderij uit Kruisland. Hoe mensen creatief zijn en ook hoe we trouw zijn en blijven aan elkaar. Hoe we eten ophalen, in plaats van even lekker daar bij het Wagenhuis neer te dalen, na een drukke dag, of week en je lekker te laten verwennen. Nu proef je die ‘schnitzel a la Anita’ gewoon thuis op je bord. En in je gedachten verheug je je weer, op straks, als je weer op het terras hier in het dorp, gewoon lekker kunt eten, mensen kunt ontmoeten en even op adem kunt komen. Creatief dat zijn we geworden in 2020. Creatief in het omgaan met elkaar, het begroeten van elkaar, kijk naar alle commercials, hoe ook de marketing communicatie in onze wereld anders is geworden. Sommige bedrijven varen er wel bij, heel veel bedrijven juist helemaal niet. En hoe ga ik nu straks weer naar de kroeg, naar het wijncafé of het terras, dat bezigt me nog wel. Want ook dat mis ik wel…maar  voorlopig is mijn kroeg maar hier thuis, en straks mijn terras, net als afgelopen zomer, de basis voor een super gezellig samenzijn, met een paar vrienden. Maar zodra het kan, dan gaan we feesten, dansen en vieren, dat we ondanks al die intense verliezen, door kunnen met ons leven na Corona. Maar ach, wat een impact, op ouderen in zorginstellingen, op eenzaamheid, op de winkels, de horeca, op de werkgelegenheid, op….vul maar in. Maar ook maakt het voor mij, het leven kleiner en soms zelfs fijner. Dichtbij huis, mijn eigen plek, mijn dorp, mijn wandeling vanmiddag rond de plas. Het knippen van de leilinde, het maaien van mijn gras. Het aanplanten van nieuwe struiken, bloemen, het bezig zijn, met al die mooie kleine dingen. Een strandwandeling met mijn nichtje op anderhalve meter afstand. Een belgisch broodje eten, bij haar thuis aan tafel, en genieten van het kleine. Genieten van een hyacinth die uitkomt, van dat glaasje wijn zo af en toe na een week hard werken bij de Uitvaartstichting in de koffieruimte van de groenmannen. Niks hoogdravends, gewoon heel simpel en heel fijn. Dat telefoongesprek met een vriendinnetje in de auto, als ik door het donker weer naar huis rij, het genieten van een Glory gevecht van Badr hier aan de keukentafel. En mijn geloof dat alles ooit weer goed komt is er. Maar goed zal anders zijn dan vroeger, vroeger is voorbij. De toekomst ligt voor ons. Een toekomst die er totaal anders uitziet, dan we ooit hebben mogen ervaren. Vrijheid wordt anders ervaren straks. Keuzes die je maakt zullen anders zijn. Maar het intense besef, van werkelijk weten wat er toe doet, dat is in mij neergedaald. En daar hou ik me aan vast…dus 2020 zit er bijna op. Wat een jaar, met al die overlijdens, al die mensen die eenzaam zijn, maar ook een jaar, vol levenskunst, samen met Monique. Een jaar, waarin ik geleerd heb, blij te zijn met wat er is. Mijn persoonlijke doelen kleiner heb gemaakt en gelukkig ben, met mijn Nespresso in de keuken. Ik kreeg een hele lieve kerstkaart, van iemand die me bedankte voor mijn levenslessen in levenskunst, voor mijn blogs, voor het feit, dat ik er ben…en dat maakt me stil. Zomaar heel stil…het doet me beseffen dat ik leef. En weer voel ik me die mazzelaar, want wie kan dit nu zeggen, dat je zomaar een tweede kans hebt gekregen om nog een keer het leven in de meest intense vorm te mogen leven. Dus weer eindig ik met dankbaarheid, en wens ik iedereen een kleine maar fijne kerst, vol liefde, geluk en met die mensen, die je dierbaar zijn. En al die andere mensen in je hart. En je hoeft niet opgetut te zijn die dagen, je hoeft geen lippenstift op, je mag gewoon in je oude kloffie bij het houtkacheltje zitten, hoe lekker is dat…klein en intens, genieten van alles wat er wel is. Ik wens iedereen, die met elkaar is, of alleen is, een mooie afsluiting van dit jaar. Met vuurpijlen in je hart, met een oliebol van de voetbalvereniging van het dorp, met een sjoelbak binnen handbereik, of een soort van levensspel, met mooie gesprekken, met een terugblik en vooral met veel zin, om het jaar 2021 te gaan beginnen. Volgens mij wordt het een jaar, zoals we dat nog nooit hebben gehad, een heel ander jaar. En ga gewoon die injectie halen, en probeer je bijdrage te leveren aan een gezonde samenleving. En ik hoop dat we allemaal geleerd hebben van dit jaar, en ik realiseer me dat er veel mensen zijn, die nu boos op me worden (vanwege die injectie), maar laten we proberen met elkaar, ons leven samen weer mogelijk te maken. Dan mag je elkaar weer omhelzen, dan mag je elkaar weer van dichtbij zien, dan mag er weer iets, wat je nu zo mist…bedankt voor 2020, voor jouw zijn in mijn leven. Voor je liefde, je aanwezigheid, voor je bijdrage aan mijn Uitvaartstichting Hilversum, voor jouw levenslessen die je mij geleerd hebt. Voor jezelf…ik ben blij met je…echt oprecht blij! Ik hou van je…alle goeds voor 2021

December 2020

December 2020….

En vanmorgen vroeg in de auto hoorde ik een tekst ‘wonder what you are doing now, hope you are happy now…’ en ik realiseerde me, dat dit echt zo’n Corona tekst is. Een tekst, met precies die woorden zo passend bij deze tijd! De tijd, waarbij je je afvraagt, wat die ander, jouw vriend, jouw vriendin, die mens van wie je zoveel houdt, aan het doen is, en dat je hoopt dat hij of zij gelukkig is. Zoveel mensen die nu al heel lang niet hebben gezien, en van wie we niet weten, hoe het met hem of haar echt is. Want fysiek en live elkaar zien, maakt contact voor mij althans, zoveel intenser. Ik mis dit echt nu…ik zit voor mijn scherm te praten met mensen, te vergaderen en ik mis emotie, ik mis uitdrukkingen, ik mis het echte pure contact. Even iemand tegen je aan houden, even een aai over je want. Of die hand op je arm…

Een jaar om werkelijk nooit meer te vergeten. Het jaar waarop Corona zomaar naar binnensloop en onze levens volkomen op de kop zette. Een jaar, ons eerste jaar in Nieuw-Vossemeer. Nee, geen groot feest, nee geen verjaardagen vieren, nee geen mensen ontvangen meer dan drie…ook niet met de kerstdagen. Geen top 2000 feestje met onze top 2000 liefhebbers in Nieuw-Vossemeer, wat dan wel…

Een ongekend druk jaar in Hilversum, bij mijn Uitvaartstichting, met veel meer overlijdens dan in een ander jaar. Een jaar met heel veel ziekte, om me heen, dichtbij, wat verder weg, zeker ook in mijn team. En niet zomaar een griepje, of iets anders wat snel te verhelpen is, maar echt heel intens en vervelend. Kanker, van dichtbij, en kanker in allerlei stadia. Wel of niet overleven. En ouders die overlijden, kindjes die ziek zijn, en mijn vriendinnetje zo ernstig ziek, maar nu gelukkig geopereerd en hopelijk gaan we nu op weg naar herstel. De spanning die dit alles met zich mee brengt, de pijn die je werkelijk in je lijf voelt, je hart dat zeer doet, de afstand die je voelt, mensen die je niet mag omhelzen, terwijl dat is, wat je zo nodig hebt. Die arm om je heen, die knuffel, die liefkozing. Je vrienden dichtbij, of voor Annemarie haar familie dichtbij.

Een jaar waar we in Hilversum zijn begonnen met natuur begraven, met de bomenweide, een jaar waarin we een prachtige herdenkingsbank hebben onthuld. Het jaar waarin we een ‘go’ kregen voor de verbouwing van het Bosdrift pand, en jaar waarin ik ook hier afscheid heb moeten nemen van mensen. Een jaar waarin we uit een dal omhoog aan het kruipen zijn. Een jaar, waarin ik meer heb gewerkt dan ik wilde, een jaar waarin ik de banden heb aangehaald en soms banden heb losgelaten, een jaar, werkelijk een jaar om nooit te vergeten. Een jaar vol levenslessen in levenskunst, vol ontmoetingen in de tuin, of in de kerk, daar achter mijn huis.

Een jaar waarin de documentaire, van Paul Rigter de prijs van beste Nederlandse documentaire op het IDFA heeft gewonnen. Een documentaire, die veel losmaakt. En ook weer veel loslaat. Gek hoe dat werkt, en steeds weer werkt. Want terugkijken naar mijn vader, terugkijken naar mijn verleden, roept herinneringen op. Naar vroeger en gek, om me dan te realiseren, dat er zo ongelooflijk veel anders is geworden. En dat ook ikzelf, ik dus, ben veranderd. Dat ik op een andere manier leef en werk. Dat ik sommige dingen ook wel wat anders voel inmiddels. Soms doen dingen geen zeer meer, die dat vroeger wel deden. En tijd heelt ook wel, de scherpe randjes van verlies gaan er een beetje af. Mijn vader zit in mijn hart, voor altijd. En juist dat hart, dat heeft in Corona tijd voor mij een zo belangrijke betekenis gekregen. Want steeds als ik iemand heel erg mis, dan voel ik heel intens. En dan past dat gedicht van Joris Vincken hier zo goed bij. Ik kreeg van mijn vriendinnetje Monique, een prachtige bundel met woorden, van deze dichter. Leuk hoe zij hier op mijn werk binnenstapt, weer gaat, en dan soms zomaar iets heel moois achterlaat.  Door onze levenslessen in levenskunst kent ze mij, en ook heel goed. Weet zij hoe ik voel en denk, en leef en werk.  En die Joris Vincken, kijk maar eens op zijn website, is werkelijk bijzonder, hoe deze man woorden kan vinden en vindt.

Een van zijn gedichten is ‘wat ik zoek is hier’…..

Wat ik zoek is hier,
hier waar ik niet niet kan zijn,
hier, waarvan het onmogelijk is
weg te rennen.

Dus ik hoef niets te zoeken,
noch te vinden,
want ik ben er al.

Ik hoef het alleen maar te zien,
mijn ogen te openen
,mijn oren laten luisteren.

Want wat ik zoek is hier,
waar ik nu zit, of sta, of loop,
hier, waar ik onmogelijk
kan verdwalen

En zo’n gedicht, zo’n tekst, doet me beseffen, dat alles er is. Alles wat ik nodig heb, is heel dichtbij. Hoe mooi…want steeds denk ik dat ik iets mis. En geloof me, het is er al…wat een bijzondere tekst, in dit bijzondere jaar. Bijna spiritueel. Terwijl ik toch eigenlijk gewoon een heel nuchtere vrouw ben. Met twee benen op de grond sta. Nergens voor terugdeins. Het wat het dan ook is, echt aanga. Overal doorheen ga, ook als het pijn doet, of me intens raakt. En dan krijg je zo’n boekje, en dan leun ik even achterover. En geniet ik, van alles wat er is.

En vandaag hebben wij de lindes voor het huis gesnoeid, een bijna spannend avontuur, helemaal met twee voeten dwars op die trap staan en dan boven je hoofd werken, maar het is gelukt. Onder toeziend oog van een of twee buurmannen. Want dat was echt wel een toer! Peter een van die buurmannen van wie ik een grote ladder mocht lenen zei ‘zo, ik had niet verwacht dat je dat zou durven..’ en gek, als je bezig bent, durf je steeds meer. Fijn, dit was zo’n klus waar je tegen aan hikt, niet aan toekomt, misschien ook wel een beetje bang voor bent. Maar een echte van Loon, die geeft nooit op. Ik glimlach en ben zomaar even trots. Op mezelf. Op Annemarie, want we hebben het gefikst.

En deze decembermaand, zal stil zijn, in mijn hart en in mijn huis, en ik zal denken aan en glimlachen bij een mooie herinnering. Nadenken over de juiste woorden, een aanraking aanreiken op afstand. En liefhebben als nooit tevoren. Ik wens jou op jouw manier een mooie kerst, een mooie decembermaand en 2021 zal voorlopig althans, nog heel veel lijken op 2020…maar geloof me, alles is er, heel dichtbij….alles is hier…

Van de vogels en de bloemen.....

Van de vogels en de bloemen…

Ken je dat liedje met die tekst van ‘ik zing van  de vogels en de bloemen, teveel om op te noemen…’ ik dacht van Armand, maar het kan ook van Boudewijn de Groot zijn. Heerlijk, soms word ik wakker en dan heb ik opeens zo’n regel tekst in mijn hoofd. De hele week was de tekst ‘schuilen bij jou’ van de Kik natuurlijk mijn lijflied. Leuk eigenlijk dat Dave de zanger van de Kik in Ooltgensplaat woont, op Goeree en Overflakkee, en dat zijn lied nu de songtekst is van ‘Dealing with death’ en dat komt door mijn vader, die geboren en overleden is op Goereen en Overflakkee en daar zijn hele leven heeft gewoond.. Op zijn uitvaart is dit lied gespeeld, en dat zie je ook in de film. Dat ik hem dit liedje liet horen op mijn mobiele telefoon. Wat een gewaarwording, EYE, de premiere, ik mocht naar voren komen en iets zeggen. En daarna LinkedIn, en al die honderden of meer reacties. Privé, via social media, mooi. Een uitkomst, waar ik niet van had durven dromen. Veel aandacht voor mijn persoon, maar bovenal, veel aandacht voor het prachtige Afscheidshuis van Yarden. Fijn, voor al mijn oud collega’s, dat dit de uitkomst is van deze prachtige documentaire van Paul Rigter. Mooi hoe deze film van Paul, tot de winnende documentaires van IDFA 2020 is uitgeroepen, beste Nederlandse documentaire. En dus stond deze week, en dit zal ook volgende week zondag, 6 december nog wel zo zijn, volledig in het teken van deze film, publiciteit en aandacht stond. Zelfs op de cover van het vakblad Uitvaart, en een interview in het vakblad. Een uitnodiging om te komen praten in Antwerpen, en een voorwoord voor een boek schrijven over rouw. Nu ook al een nawoord, voor weer een ander boek. Kortom, dat het zoveel met zich mee zou brengen, wist ik niet. Ik deed gewoon, samen met collega John, en later Majid, wat ik besproken had met mijn directie bij Yarden, informatie op halen. En fijn, dat alle mensen na mij, nu met dit mooie Afscheidshuis verder mogen. Bijzonder om te voelen, dat dit achter mij ligt. En dat ik alweer heel lang bezig ben met nieuwe dingen. Uitvaartstichting Hilversum. En hoe fijn is dat…

Mooi ook, en daar ben ik Paul meer dan dankbaar voor, dat ik mijn vader, zijn stem, zijn hand, zijn liefde steeds weer mag voelen nu. Dit is het grootste geschenk. En nu, vandaag op zondag 29 november 2020, heb ik telefoondienst. Het is nu nog even stil, maar gisteren was het aardig druk. Vanmorgen begonnen met een zonnebank (hier op zolder) en nu, uitkijkend op die mooie herfstachtige tuin, met koperen kleuren, en het laatste vallende blad, zie ik vogeltjes komen en gaan. En vandaar dat liedje…dat zomaar in me op kwam. Het is rustig in mij. En dat is fijn. Ik ben aangekomen in mijn leven waar ik wil. En dat voel ik aan alles. Hier maken we de afweging, om een Australische labradoodle pup te nemen. We staan op de wachtlijst en in juni zou het zomaar zover kunnen zijn. Een klein hondje erbij. Geweldig lijkt me dit. Ga ik vroeg in de ochtend, nog even wandelen met dit beestje. En in de avonden, de weekends. In dit huis en deze omgeving, hoort een hond. Het gekke is, als ik nu vroeg in de ochtend mijn auto parkeer in Hilversum, dan zie ik opeens allemaal labradoodles rondlopen. En die komen je dan kwispelend begroeten, fraai he…het gebeurt gewoon. Annemarie leest erover en bereidt zich serieus voor, gaat op puppy cursus, kortom, er gaat weer iets gebeuren in 2021 hier. Zin in.

Inmiddels zit ik hier met een nieuwe bril (twee eigenlijk) en zie ik alles een stuk beter dan gisterenochtend. Fijn is dat. Ook wel ingewikkeld, want dit alles, en al deze keuzes horen wel bij het leven van een zestiger. Maar ach, een zestiger met deze energie is niet zo erg toch. Tja, en gelukkig kan ik dit zeggen. Een aantal mensen om me heen, die me dierbaar zijn, zijn ziek. En soms heel ernstig weer, gek, om te voelen, dat steeds meer vrienden, of zelfs hele goede vrienden van me, erg ziek zijn. Dit baart me zorgen, doet me verdriet. Mijn beste vriendinnetje is ziek. En weet je, dan huilt mijn hart. Ik kan niet eens reproduceren wat het is, doet er ook niet toe. Het enige dat telt, is dat iemand, die al ruim 43 jaar in je hart zit, zomaar gewoon ziek is. En dat we niet weten, wat dit gaat betekenen. Voor mij betekent dit, dat ik er onvoorwaardelijk ga zijn, voor haar. Tussen alle drukte door, want zo voelde het voor mij ook,  toen ik ooit zo ziek was, toen was zij er onvoorwaardelijk voor mij, voor ons en als je ziek bent, dan heb je vrienden nodig. Dan heb je die arm om je heen nodig. Dan heb je het nodig, dat er iemand gewoon naast je op bed komt liggen, nu in Corona tijd met mondkapje op dan, maar dat er iemand gewoon bij je is. Je hand vast houdt en je laat voelen ‘je bent niet alleen’. En nu, zing ik dan wellicht wel van de vogels en de bloemen, maar in mijn hart huilt het een beetje. Maar ik weet dat op dit soort momenten, we elkaar zullen vasthouden en omringen met liefde. Samen sta je sterker, en dat is wat ik geloof. Je kunt soms gedragen worden door de liefde van de mensen om je heen.

Dus lieve mensen, koester wat er is. Maak je niet boos, als iemand anders meer aandacht krijgt dan jij, en de aandacht rondom zo’n film, is dan helemaal niet belangrijk, want het leven zelf, vraagt veel meer van je. Kijk naar je dierbaren, je vrienden, die lieve mevrouw verder op, en bekommer je om hem of haar. Niet over in welke auto je rijdt, of niet meer rijdt, niet meer wie het hoogste woord heeft of niet, maar hou elkaar vast. Juist nu. En ik geloof altijd, dat mensen die te maken krijgen met ziekte, of de angst voelen iemand te verliezen, dat juist zij, dit begrijpen. Dus kijk even om je heen, glimlach, en hou elkaar vast. Ik hou van je, meer dan ik je zeggen kan.

Een kamertje voor jou....

 

Goedemorgen. Vandaag zaterdag 21 november 2020 heb ik ongelooflijk veel zin in schrijven. Ik heb telefoondienst dit weekend, tot morgen een uur of 2. Want dan ga ik me klaarmaken voor de premiere van de documentaire in EYE. Grappig als een vrouw zegt ‘zich klaarmaken’ denkt iedereen aan make up, en ander soort verfraaiingen van hoofd, nagels etc. In mijn geval, is dat iets aantrekken, dat een beetje netter is, dan gewoon. Geen idee wat er gaat gebeuren. Maakt ook niet uit, op een enorm groot scherm, mijn vader mogen zien en horen, dat is waar ik het meest benieuwd naar ben. Waar ik emotioneel over ga worden, dat weet ik nu al. Zijn stem, zijn oude krakende stem, zijn liefdevolle woorden, wat kun je iemand missen he…Gek hoe gemis, een plekje krijgt in je hart. En hoe daar volgens mij, althans zo kijk ik naar mijn eigen hart, allemaal hele kleine gereserveerde kamertjes lijken te zijn. En ieder kamertje heeft een herinnering, of meerdere, het zijn net kleine ‘schatten’ die ik daar bewaar. Een geliefde, een herinnering, een woord of een zin, iedere kamer heeft zijn eigen inhoud, zo voelt het een beetje…En mijn vader, die heeft een heel speciaal kamertje in mijn hart. Ik voel, dat met zijn overlijden echt mijn grootste vriend hier op aarde, bij me weg is gegaan. Klinkt dramatisch is niet zo hoor. Ik ben ook een nuchtere van Loon, die goed met verlies kan omgaan. Of het nu een baan betreft of iets anders. Zo ook rond die documentaire nu. Gek om daar te zitten, met allemaal oud-collega’s of zelfs mensen die na mij bezig zijn gegaan met het Afscheidshuis in Amsterdam Zuidoost. En mensen vragen mij hoe dit voelt voor mij…leuke vraag trouwens. En weet je, dat voelt prima. Ik ben ongelooflijk trots op dit resultaat, op Yarden, op dit Afscheidshuis, op iedereen die daar met zoveel zin nu werkt, maar zeker ook op mezelf. Op mijn zoektocht, gestart met John en hoe deze zoektocht, geresulteerd heeft in dit eindresultaat, de documentaire gemaakt door Paul Rigter, die internationaal zal gaan ‘Dealing with death’. Ik ga naar de officiële premiere, ik heb kaartjes voor de twee online voorstellingen, ik word erover geïnterviewd, en benaderd. En in al die verhalen, respecteer ik een ieder, en vooral Yarden. Want eigenlijk is er nog meer, dan alleen die film. Door mijn werken in de uitvaartwereld, ben ik zo volkomen op mijn plek beland en ben ik dolgelukkig nu, met mijn baan als directeur van de Uitvaartstichting in Hilversum. Een mooie baan, met mooie grootse uitdagingen, een prachtig uitgewerkt plan voor de locatie Bosdrift. Samenwerken met een architect als BuroStiel, mensen ontmoeten als Flos, en anderen, die mij laten zien, hoe prachtig mijn huidige werkomgeving is. Maar ook die bewustwording voor de natuur, die liefde voor de heide, die prachtige oude gebouwen, die charme, dit alles is nu mijn leven. En als je dan terugkijkt, en geloof me, dat doe je op je 61^e, terugkijken, dan ben ik alleen maar dankbaar. Ongekend dankbaar, voor alles wat er is. En dan ben ik blij met mijn grote hart, met al die kamertjes, waarin al mijn ‘schatten’ goed opgeborgen zijn. Waar soms niemand bij mag komen, want het is mijn hart. Een hart waarover zo vaak gezongen wordt, door allerlei prachtige artiesten, een hart is zo bijzonder. Het kan overslaan, stoppen, falen, kapot gaan bijna, maar het is de kern van mijn bestaan. Als ik niet af en toe dit hart kan voelen, door gemis, of verlies, of door vreugde, of door slecht leven, als dit er allemaal niet zou zijn, wat zou ik dan een saai persoon zijn zeg. En zo zit ik hier ook op deze mooie wat koudere zaterdagochtend. Al heel vroeg een telefoontje, over een graf op een van de begraafplaatsen. Ik spring dan uit bed, ben volkomen doelloos aan het rondlopen en ondertussen zegt een mevrouw ‘dank u wel voor uw goede service’. Gek, als die mevrouw mij zou zien op dat moment, haha, ik lach erom. Want ook die charme hoort bij mijn huidige leven. Mijn huidige baan. Het kleinschalige, het intieme, het dichtbij mogen zijn. Het mogen ervaren en zien, wat verdriet met mensen doet. Die vaste bezoekers op de begraafplaats, mensen die je leert kennen, die je wekelijks ontmoet. Wiens naam je kent, omdat ze je meenemen, naar hun man, hun vader, hun kind met hun verhalen…en terwijl ik hier over nadenk, denk ik ‘ik zou niet op een call center kunnen werken en energie contracten ofzo kunnen verkopen’ of producten. Ik zou wel in een delicatessezaak willen werken, of in een klein restaurantje ofzo. Heel dichtbij weer. En terwijl ik dit schrijf denk ik aan het begin van Mila’s restaurantje in Wassenaar. Wijn schenken bij de opening, en daarna af en toe op donderdagavond meehelpen. Het was mooi en fijn. Omdat je dan bezig bent met ‘een goed gevoel’. Mensen een mooie avond wil bezorgen. En eigenlijk is dat wat ik nu op een heel andere manier doe. Mensen een mooi gesprek bieden, of een plek om te zijn. Gisteren vroeg iemand me ‘ga je dan ook een kamerconcertje verzorgen straks op zolder in het gebouw’ en toen hoorde ik mezelf zeggen ‘ja zeker ga ik dat doen…’. Want dat prachtige pand daar aan de Bosdrift, dat wordt ons nieuwe ‘huis’ van Uitvaartstichting Hilversum. Daar kun je aankomen, landen, een glas wijn drinken, een kop koffie komen halen. Dat is een plek voor jou…waar je mag en kunt zijn. Waar je kunt wandelen over die schitterende plek, waar je zomaar even op adem kunt komen. Ik zal je er ontvangen, ik zal er voor je zijn. Je mag daar rouwen, als een van de kamertjes in jouw hart, eventjes wil zuchten, of eventjes wil uitrusten, dan ben je welkom….bij mij. Bij ons. Als ik zie, hoe mijn team, mijn mensen zich nu inzetten voor de Uitvaartstichting, voor hun werk, voor hun families, voor de uitvaartleider, dan zitten we daar zo dichtbij. Het werken vanuit je hart, en hiermee raak je dat andere hart. Steeds maar weer. Die dame die belt, en vraagt ‘kunt u voor zo meteen nog een livestream aanmaken’ en blij en verwonderd is, als ik ‘ja’ zeg. Dat is nu precies wat ik bedoel. Dat kost niets, dat is moeite doen voor, dat is er zijn voor de ander. Kaarsjes op het pad, tussen De Einder en het crematorium. Fakkels op weg naar het mooie graf op Bosdrift. En zo is de cirkel weer rond. Want de mensen die mij geleerd hebben, op deze manier te leven en het leven te omarmen, die hebben ieder voor zich, een heel eigen kamertje in mijn hart. Ze zijn dichtbij. Altijd. Ze helpen me, als een ander kamertje me even raakt of aanraakt. Ze zijn er, als ik moe ben. Of als ik teleurgesteld ben. Ze dragen me, zonder dat ze het weten, al 61 jaar lang, in dit leven. En dit gevoel heet liefde. En liefde zal er altijd zijn. Vandaag en morgen, nu en straks, ooit en toen, en mijn hart heeft vele deurtjes, en er is altijd een deurtje naar een kamertje, alleen voor jou…

Woorden, indrukken, ontmoetingen en meer....

Woorden, indrukken, ontmoetingen en meer….

Woorden…

En soms dan komen er zomaar van die hele mooi woorden naar je toe. Zo kreeg ik van Annemieke de tekst ‘de kunst van het leven is thuis te zijn alsof men op reis is’ geschreven door Godfried Bomans. En hiermee ben je zomaar weer terug in de tijd. Want deze schrijver, was een van de favoriete schrijvers van mijn moeder. En zomaar over de post een kaartje met daarop ‘lievelingsmens’ van een van mijn vriendinnen. En woorden, ik hou er zo van. Ik hou zoveel van woorden. Ik schrijf zo vaak een zin, een tekst op, om deze met jou te kunnen delen. En dan opeens is er zomaar een moment, dat er geen woorden meer zijn. Het is op lijkt het wel. Ben je dan uitgepraat? Of kies je voor zomaar een moment van stil zijn, ook onderling. Vanmiddag is mijn moment van stil zijn. Alleen thuis, omringd door mijn boeken en tijdschriften. Met Stef Bos op de achtergrond, en soms ook helemaal niks. Stil, stilte, rust en dan overvalt het je. Die oneindige rust. Heerlijk..na dagen keihard werken in de tuin, in de kou soms ook, in de miezerige regen, is er nu eventjes niets. Alleen mijn gedachten, mijn eigen stilte…en al die woorden, die langskomen. Het bijzondere van hier wonen, is die eindeloze stilte die zo gevuld is met prachtige teksten, woorden en opeens denk ik aan de zin ‘ik ben even in het ondertussen…’ deze zin staat ook op mijn website. Prachtig….ik ben even in het ondertussen, eventjes verstopt bijna, met niets anders dan mezelf. Heerlijk.

 Indrukken….

En vandaag, op zaterdag 14 november 2020 na een hele lange lome zaterdagochtend en in het vooruitzicht een ‘uitje’ van zondag op maandag, nog eventjes wat woorden en indrukken toevoegen. Woorden die uitdrukking geven, aan alles wat er nu is. Of niet meer is. Net hoe je naar de dingen wit kijken, voor mij is het glas altijd half vol. En alles in mijn glas is heerlijk, geloof me…ik hou ervan. Ik hou van kijken naar websites waar liefhebbers van mooie wijnen, hun hobby tot hun business hebben gemaakt. Ik hou van wijnpakketten ontvangen, zonder dat ik weet wat er in zit. Juist voor het avontuur. Zo krijg ik ieder kwartaal een doos met 8 flessen, 4 x 2 en daar zitten wijnen bij, die ik zelf nooit zou kiezen, maar nu ga ik proberen hier iets leuks bij te bedenken, zodat het klopt…wijn en spijs combinaties bedenken, vind ik leuk. Zo ga ik vanmiddag mijn wijnkast weer eens in, kijken hoe alles er daar uitziet. En wat voor moois ik heb liggen, om straks in december een heerlijk kerstdiner te maken. Met de mooiste combinaties van wijn en spijs. Ik hoop natuurlijk dat deze kerst weer samen gevierd mag worden, met An’s familie, haar kinderen, haar moeder en Reynaud. Gek hoe mijn blog ook vaak over wijn gaat. Er zijn zoveel thema’s die terugkeren, omdat ze bij me horen, bij mijn leven horen. En daar hoort eten en drinken natuurlijk ook bij. En genieten, intens genieten…ik grinnik, omdat we toen we hier net woonden, af en toe een pakje bij de buren moesten ophalen en toen zei zo’n buurman, toen ik weer aanbelde ‘weer wijn he..?’ en je zag hem denken ‘wat een wijn voor die twee oude dames’ ik lach dan om de uitdrukking van zo’n leuke jongeman, die ons helemaal niet kent.

 Ontmoetingen…

Vanmiddag bij de SPAR hier ontmoette ik een dame uit het dorp. Zij kent verlies, eerst haar man, nu haar broer, kanker…en op dat soort momenten, vind ik het spannend, in mijn leven is veel kanker, nu ook weer bij mijn collega’s, in mijn team zelfs, en kanker is een ziekte die je echt niet kunt vertrouwen. Steeds maar weer, komt die rotziekte terug, of is deze ziekte er zomaar opeens. En dan voel ik weer het verlies, en als je dan moet huilen, in je eentje in Corona tijd, dan doet ziek zijn nog zoveel meer. Als je niet iemand kunt omarmen, dichtbij je kunt houden, dan schuurt het nog pijnlijker dan het normaal al schuurt. Maar geloof me, ook kanker kun je soms overwinnen, met een beetje mazzel, althans zo blijf ik er maar naar kijken…En verder ontmoet ik niet zoveel mensen, buiten mijn werk om. Daar ontmoet ik gelukkig genoeg mensen, ook 1 op 1. Niet meer dan dat. Om van gedachten te wisselen, om bij te praten, om te delen, om samen voor te gaan. Blij dat ik mag werken, ook in deze dagen. Blij dat ik gewoon volgende week weer lekker in de auto mag stappen, op weg naar Hilversum, om mijn bijdrage te leveren aan het succes van de Uitvaartstichting. Aan die mooie club mensen, die alles op alles zet, om ook dat laatste afscheid zo bijzonder te maken. En als klap op de vuurpijl, de premiére volgende week zondag in Amsterdam in Eye van de documentaire ‘Dealing with death’. Vandaag aandacht in de Volkskrant, volgende week aandacht in het blad Uitvaart, en Paul die geïnterviewd wordt voor de radio. Gaaf, de documentaire was een reis, een grote lange bijzondere ontmoeting van allerlei mooie mensen. En volgens mij staat dit nu weer te gebeuren…ik sta er open voor. Ben er trots op, en het meeste zin heb ik in een ‘ontmoeting’ met mijn vader, op het doek, daar in EYE. Daar zal hij zijn. Trots en liefdevol, als altijd…de kaartjes zijn te bestellen, via de website van IDFA. Ik hoor al mensen die het gedaan hebben, ik ben zo benieuwd…naar wat voor avontuur dit weer zal zijn, en tot welke ontmoetingen die weer zal leiden…ik hou je op de hoogte.

 Woorden, slotakkoorden, soms heb ik het gevoel dat ik iets moet afsluiten, en dan valt er opeens een kaartje in de bus met de tekst ‘You are golden’ erop…en die tekst, die sluit zo mooi aan, bij wat Monique en ik, ‘levenskunst’ noemen, het steeds weer zien, van kleine mooie dingen, die je dag net even die mooie glans geven. Een glimlach, een zwaai, een groet, een tekst…’het voelt goed om in de juiste richting verdwaald te zijn…’. En verdwaald zijn, brengt je soms op heel mooie plekjes, zo zijn wij ooit verdwaald en terecht gekomen in Nieuw-Vossemeer en geloof me, ik wil niets anders meer…een mooi weekend gewenst, blijf dichtbij wie je bent, je bent mooi zo!