Weer aan de slag!

Terwijl ik net het gras nog heb gemaaid en nu voorzichtig wat regendruppels vallen, de parasols weer ingevouwen zijn, de tas voor kantoor weer ingepakt, nog even zomaar wat woorden op papier zetten. Deze vakantie, die voor mijn gevoel veel te kort was, zit er weer op. Annemarie is al begonnen, en ik ga morgen weer van start. En hoe heb ik nou deze vakantie, de eerste weer na lange tijd, ervaren....welnu, als heerlijk, als ontspannend, alsof ik alle tijd van de wereld heb of had. Geweldig dus. En ik stel mezelf de vraag 'heb ik zin om weer te gaan beginnen' en jawel dat heb ik wel. Mijn werk is fijn. Maar een ding heb ik me voorgenomen, het mag niet meer zo de overhand krijgen als het had. Dus ik maak af en toe pas op de plaats. Eventjes rust. Een dagje vrij, een dagje voor mezelf. Jawel, natuurlijk met Teun, want Teun hoort erbij nu. Maar wel af en toe een dagje niks. Kwaliteitstijd voor mijzelf. Want mijn oude lijf, heeft het gewoon nodig. Naast de vele kilometers heen en weer naar Hilversum, dure kilometers nu ja, dat realiseer ik me volkomen, is het zo belangrijk om af en toe even niks te hebben, niks te doen. Zomaar rust te nemen is goddelijk lekker. En vanuit die rust kan ik creëren, denken, plannen bedenken, nieuwe leuke gave dingen organiseren. Voor op onze begraafplaatsen, om mensen die dit fraai vinden, naar ons toe te halen. Zodat iedereen kan zien, hoe waanzinnig mooi onze plekken zijn. En hoe leuk onze mensen zijn, hoe fijn het is, om bij de Uitvaartstichting Hilversum te zijn. Hoe gek dit ook klinkt, want niemand wil bij ons komen, maar ooit komt voor iedereen de dood een beetje dichterbij. En als je daar dan toch mee te maken krijgt, hoe fijn is het dan, om je verdriet, je pijn, je rouw wat te mogen laten verzachten door mijn team. Door al die mooie mensen in loondienst, maar ook al die mooie vrijwilligers, die je als het ware omarmen en met jou je verdriet een beetje dragen. Ja dat doen wij. Niks meer en niks minder. En daarom is het zo fijn, om dit werk te mogen doen. 

En terwijl ik dit schrijf overvalt de stilte me weer. Ik ga nog even wandelen met mijn grote vriend Teun. Een rondje rond de Kreek, een fijne wandeling is dat altijd vind ik. Met al die geluiden, de vogels, de eenden, de waterhoentjes, het ruisende riet, en het mooie pad erom heen. De bruggetjes, kortom een plek die fijn is.

Ik wens iedereen, een mooie rustige zomer toe. Ik maak me soms wat zorgen over alles wat er voor ons ligt, wat er komen gaat, wordt het weer een gekke zomer, of toch niet....gaan we weer 'op slot' of mogen we gewoon lekker onze dingen blijven doen. Pas goed op. Pas goed op jezelf en op de ander. Hou elkaar gewoon maar even vast. 

En geniet maar, van alles wat er is. Het zijn de kleine dingen die het doen, die het doen...

Ik ga. En ik kom weer terug, want de zomer duurt nog lang. Ik heb er zin in. Fijne zomer.....

Liefs van mij. 
 

De kerk in ons mooie dorpje....

Terwijl mijn vriendje Teun en ik weer verenigd zijn, na een goddelijke vakantie in Santorini, zitten we nu in de tuin en luisteren naar een buitendienst van onze naburige Katholieke kerk. De dienst is voor de kerk op het grasveld, en de muziek klinkt, het kerkgezang kun je letterlijk meezingen en ook het gebed kan ik horen. Welnu, als dit geen 'welkom terug' mag heten in ons prachtige dorpje Nieuw-Vossemeer. 

Teun ligt stil onder de tuintafel en luistert, want hij wordt niet zo gelovig opgevoed, wel netjes hoop ik, maar hij kent deze liederen niet. Hij kent wel Buddha bar muziek, lounge muziek en Leonard Cohen, of dansen op muziek uit de 70'er jaren, maar deze muziek kent hij niet. Hij is er stil van...en ik eigenlijk ook. Ik hou van dit soort bijeenkomsten op de een of andere manier maakt het me nederig en klein. Respect voor de woorden van God, respect voor alles wat met de kerk te maken heeft. Ingegeven door Ma van Loon en ik, ik ben haar hier dankbaar voor. 

En ondertussen ruisen de bladeren aan de zilverberk, staat de tuin er prachtig bij, overal blauw, paars en roze, af en toe een verdwaald geel of oranje bloemetje en de charme van de tuin is voelbaar. Overal. Hans en Ria waren in ons huis, en zij hebben meer dan goed voor Teun, en de poezen gezorgd. Zij hebben genoten en wij hebben genoten. Hoe fijn is het, om zomaar eventjes helemaal weg te zijn. En toch ben ik net als mijn vader, dolblij om weer te thuis te zijn. En zojuist toen het lied 'laten wij nu samen loven de heer' ingezet werd, sloeg Teun even aan en begon hij vrolijk te blaffen. Oh jee...als dat maar goed gaat. Toen wij vrijdag thuiskwamen, kwam pater Bertus ons even begroeten, hij kwam een icetea drinken met een blokje kaas erbij. Heerlijk is dat, om zo'n bijzondere man, te hebben mogen leren kennen. Hier zit hij, vrolijk bij ons aan tafel in de tuin. 

In Santorini zijn, is een soort weldaad. Heel veel hebben wij te voet gedaan, over bergpaden heen, naar andere dorpen gewandeld, wijnproeven bij een wijnboer. Onze stappentellers maakten overuren, daarna lekker zwemmen en eventjes in de zon. Ook iets dat anders is geworden, vroeger wilde ik zo bruin mogelijk worden, nu wil ik vooral buiten zijn en genieten. En is die kleur op mijn lijf wat minder belangrijk, het gaat vanzelf. Mijn rug, mijn benen, ongelooflijk hoe ver en veel ik weer kan wandelen. Ik ben blij en trots. En sluit hiermee een hoofdstuk af, mijn ziekzijn nu alweer 15 jaar geleden, ligt ver achter me, en van Loon, die van Loon die nooit opgeeft, is weer helemaal gezond en sterk. Fantastisch gevoel. En dat meen ik. Trots op mijn sterke gestel, trots toen ik in Fira aankwam, na een wandeling van 3 uur minstens, in de bloedhete zon. Moe maar voldaan heet zoiets. Ik heb het gefixt. En ja, ik heb het gefixt. Ik ben weer 100% gezond. Ik hou me ver van alle verhalen, dat je nooit meer genezen zult van kanker. Welnu, ik wel. Na een stadium 3 tot 4, na een genezingskans van 30%, is het klaar. En sluit ik hiermee dit boek. Amen. Zou het komen door die kerkdienst, die ik nu zomaar meemaak. Ongevraagd, vanuit mijn eigen tuin. Hoor ik nu 'halleluja, halleluja'. En ik meen het, ik voel me volledig vrij. En hiermee ook dankbaar. Altijd vroeg ik me af, waar mijn eeuwige dankbaarheid voor het leven toch vandaan komt. Maar die dankbaarheid is echt ontstaan, toen ik mijn remissie bereikte in december 2008. Op dat moment, realiseerde ik me, dat ik nog een kans heb gekregen, dat ik nog een keer door mocht gaan met leven. Dat ik verder mocht. En lieve mensen, dat is het mooiste dat mij ooit is overkomen. Door mogen gaan met mijn leven. En hiermee realiseer ik me, hoeveel pijn het doet als levens moeten stoppen, en voor al die mensen die te maken krijgen met verlies. Die jongeman, van 23 jaar, die op het meest gelukkige moment van zijn leven, op de laatste dag van zijn vakantie, van een klif viel in Amerika en die nu begraven is bij mij op de Bosdrift. Gisteren was zijn afscheid. En op dit soort momenten, realiseer ik me, wat verlies met je kan doen. Hoe verlies een onderdeel van je zijn wordt, hoe verlies zich in kan vreten in je hele leven. Hoe je de pijn van de rauwe rouw kunt voelen, bij iedere stap die je zet. En daarom is onze Huiskamer van Springer zo'n prachtige aanvulling in het leven van velen. Een plek om te ontmoeten, te zijn, elkaar te spreken, met elkaar te delen. Kom gewoon eens langs in die prachtige huiskamer, kom eens op bezoek bij ons. Je bent welkom.

En met deze mooie foto van een adembenemend Santorini, sluit ik deze blog af, luister ik nog even naar de kerkdienst, het gezang hier naast onze tuin, buiten voor de kerk. Kijk ik naar al die mensen, die iedere zondag samenkomen, om elkaar te ontmoeten, om te delen, om elkaar te spreken en realiseer ik me, dat alles op zijn plek is gekomen. Hier in Nieuw-Vossemeer.

Vandaag komen mijn schoonouders en Roos, want jawel ook onze jongste dochter is afgestudeerd, toen wij in het vliegtuig zaten op weg naar huis, heeft zij met een 8 haar studie aan de School voor Journalistiek afgerond. Top, en vandaag lijkt ook het moment, waarop ook alles anders gaat worden. Zij vliegt letterlijk uit, gaat een paar maanden weg, en wie weet hoe je leven anders kan worden, door zomaar iets heel anders te gaan doen. Het leven gaat door, de cirkel van het leven draait door, en ik gun iedereen, dat alles voor jou en voor jou, op zijn plek valt. Dat werk en privé, dat geluk en gezondheid, dat liefde en vriendschap, elkaar aan mag vullen, en dat je als je net als ik, met Teun naast je, zomaar in de tuin luistert naar de vogeltjes en nu dan een kerkdienst eventjes erbij, dat je voelt - het is goed zo -. Volgens mij is dit de ultieme vorm van geluk. De ene keer met wat meer geld, de andere keer met wat minder geld, dat maakt niet uit, als je alles maar kunt betalen. Maar geluk zit echt in andere dingen, luister maar, kijk maar en voel maar. En leef, alsof het je laatste dag is. Leef, vooral vandaag, want wat morgen komt, dat weten we niet. En voor vandaag wens ik je, alle goeds. Halleluja.....

Donderdag is mijn vertraag dag......

 

Terwijl de tuin letterlijk zich opent, en prachtige kleuren bij elkaar en door elkaar laat zien, is mijn vertraag dag, mijn donderdag weer aangebroken. Een dag, waarop ik in mijn oude korte broek, met Teun ga wandelen door het dorp, en de polder. Een dag waarop de grasmaaier al klaar staat, de heg geknipt gaat worden, althans weer een stukje en ik wat laatste planten in de tuin heb gezet. Mijn vertraag dag. Een dag waarop ik zelf het tempo mag bepalen. En dat begint al met iets later opstaan. Hoe heerlijk. En dan geen net bloesje aan maar mijn vale zwarte of vale blauwe polo met hier en daar vast een gaatje. Mijn oude korte broek, en soms mijn knalblauwe schoenen, als ik ga wandelen. Maar in de tuin, mijn tuinschoenen. Charmant? Nee verre van dat. Fijn? Jazeker meer dan dat. Een touwtje in mijn haar, zodat ik geen 'dode hoeken' heb. Teun die alle potjes, touwtjes, schepjes probeert te 'pikken' en ik die soms als een dolle erachter aan sjouw. Heerlijk een vertraag dag, die begint met het NRC in de tuin, met soms wel drie kopjes Nespresso achter elkaar. Lekker lang onder de douche, in plaats van een paar minuten, om vijf uur in de ochtend. De auto in de garage en er echt niet meer uit. Een vertraag dag is een dag voor mezelf. Jawel, een coachgesprek vanmiddag in de tuin. Ook fijn. Altijd fijn. 

Gek, hoe verschillend mijn leven is. Ik vertelde het vanmorgen in de supermarkt aan Jack, hoe anders mijn leven hier is in Nieuw-Vossemeer. En iedere keer weer, realiseer ik me, hoe heerlijk ook dit leven is. Geen lezing, geen gastcollege, geen belastingdienst of accountant. Geen personeel, geen issues rondom graven, of onderhoud. Gewoon kijken of de passiebloem, die wat in de schaduw staat, al opengaat. Of de blauwe regen zien groeien. Mijn gras dat zich langzaam aan herstelt, zit dat vogeltje nu nog wel of al niet meer in dat huisje. Ik voel me bijna schuldig, als ik dit zo schrijf. Maar aan de andere kant ook helemaal niet. Want ik voel en merk, dat deze dagen ervoor zorgen, dat ik alle andere dagen 'aan' kan staan. Dat ik telefoondienst kan draaien, omdat ik vandaag deze mooie dag heb. Dat ik een mooi gesprek met iemand kan voeren, over zijn leven, of ontwikkeling, omdat ik dit soort momenten heb. Dat ik een leuke vriendin kan zijn, of een lieve partner, als dit er is. Ik zou niet anders willen, veel Hilversum en een mooi stukje Nieuw-Vossemeer. Veel werkdagen en af en toe een vertraag dag. 

Afgelopen week heb ik weer iets geleerd. Leuk, om dit te ervaren bij mezelf. Ik schreef al eerder, dat ik soms veel voor mezelf hou, niet zo mededeelzaam ben. Zeker niet als het over werk gaat. Lastig thema vind ik dat. Want wat deel ik met mijn team, en wat ook niet. Waar wil ik informatie over geven en waar niet over. Wat is handig nu te delen en wat later. Maar soms zijn er ook dingen die me hoog zitten, heel hoog. Waar ik in alles in mij, van voel dat ik dat niet prettig vind. En dan sluit ik me af. Voor alles en iedereen. En als ik het dan eruit laat komen, dan is dat knalhard. Dan lijk ik op een oude bokser, die alles en iedereen uit de ring mept. Tja...en dat is niet zo handig. En deze week heb ik dus geleerd, dat ik als ik dit soort signalen krijg, gewoon direct de telefoon moet pakken en beter kan zeggen 'heb je even voor mij'...is trouwens een liedje, een heel vrolijk liedje, en het dan uitpraten. Weet je, bijna 63 en nog zoveel te leren, dus soms wat beter voor mezelf zorgen en daarmee ook voor de ander, wat eerder aan de bel trekken. En dank je wel weer voor deze wijze les mevrouw van Loon. 

Kijk maar af en toe eens in de spiegel. Deze is nieuw, eigenlijk niet nieuw, maar deze spiegel krijgt een nieuw leven in ons huis. Van een vriendin overgenomen, voor een echt vriendenprijsje, leuk, past wel goed in deze oude dame hier. Ons huis heeft als bijnaam 'de oude dame'. Een oude dame uit 1795, een huis vol verhalen, een Rijksmonument. Met krakende deuren, met geluiden, de voormalige RK pastorie, staat er op het bordje bij de deur. Met de leilindes voor de deur, en de kettingen. Een pand vol leven. Ons mooie huis in de Achterstraat 9 in Nieuw-Vossemeer. 

En die oude dame die past als die oude korte broek bij mij. Ze zit zo lekker, ze is niet altijd even charmant, ze heeft wat mankementen, maar er is zo geweldig goed in te leven. Het huis is net als het leven. Soms doet het zeer, soms laat het je schateren van plezier. Soms ben je intens gelukkig, en soms ben je stil en in jezelf gekeerd. En als het over dit huis gaat, dan heb ik een wens, ik had zo graag gezien, dat mijn vader dit huis, deze plek had kunnen zien. Dat hij zou hebben geweten, dat ik weer heel dichtbij hem woon. Dat hij zomaar even langs kan komen, en dat ik zo bij hem ben, als hij het nodig heeft. En in gedachten zie ik hem glimlachen, bij deze gedachte. Krijg ik herinneringen aan Groot-Ammers, kort na het overlijden van mijn moeder. Waar hij zo vaak in de tuin op me zat te wachten, als ik thuiskwam van mijn werk. Omdat hij alleen was...en ik ook. Hij en ik. Voor altijd samen. En ook op mijn vertraag dag is hij weer even bij me, heel dichtbij...samen in onze oude dame...Pa van Loon en ik. Ik mis hem.

Overpeinzen en verder niet zo veel.....

 Op deze meer dan fijne ochtend, die begon met een prachtige wandeling alweer heel vroeg met Teun, realiseerde ik me, dat dit weer zo'n dag is.

Zo'n dag, waarop ik me het liefst volledig terugtrek, en me overgeef aan mijn overpeinzingen. En verder, niet zo veel...ik zie duizend dingen die ik kan en moet doen, en eigenlijk doe ik niks. De krant, de mails, het werk, mijn Nespresso, de achterdeur open, een dag die ik het beste kan omschrijven als een dag voor mezelf. En soms is het goed, om zomaar zo'n dag te hebben. Ik voel dit altijd als egoïsme. Maar dat is niet zo. Vandaag is hopelijk mijn Mercedes weer klaar, krijgt zij weer een prachtige nieuwe neus, met nieuwe ster en zal zij mij glimmend tegemoet treden. Vanavond een boeiende lezing voor de Kiwanis club in Hilversum, of is het net Loosdrecht, kan ook. Over rouw en verlies, gerelateerd aan onze huidige samenleving, waar religies, culturen samenleven, samen rouwen, en samen verlies ervaren. Welke rituelen kom je tegen. Dit soort lezingen is een soort van na-ijleffect van de prachtige documentaire over mijn vader. Zo noem ik de film 'Dood in de Bijlmer' ook wel eens, de film van mijn vader. Volgende week zou hij 93 zijn geworden. Mijn vader. Ik las ergens dat een jonge vrouw, en zij is ook haar vader verloren, af en toe thuiskomt bij haar lief, bij haar hondje en dan is het er weer. Die pijn, dat rauwe stukje rouw, dat gemis van je vader. Ik heb dat ook. Minder heftig denk ik, zal wel met mijn leeftijd te maken hebben, of met de tijd die hij heeft mogen leven, mijn vader. Maar ik heb dat ook. Ik kan hem zo intens missen. Ik zie soms zijn gezicht voor me, zijn ondeugende glimlach, en ik voel zijn grote handen op de mijne. Ik voelde me altijd zo veilig, 'schuilen bij jou' daar spreekt hij ook over in onze film. Dat we zo goed konden schuilen bij elkaar. Mooi is dat. Als er iemand is, bij wie je kunt en mag schuilen in dit leven. 

En ondertussen heb ik zomaar een klein vriendje gekregen in mijn leven. Een vriendje, die altijd blij is, als hij me ziet. Een vriendje, die bij me komt zitten, als ik in de tuin zit. Een vriendje waar ik soms bij schuilen kan. Zomaar het gaat vanzelf. Een vriendje, die mijn wonden likt, als het even niet gaat. Teun, kijk ons hier lekker zitten samen in de tuin. Die prachtige tuin, waar pioenrozen opengaan, waar paars, blauwe bloemen openknallen, waar de blauwe regen en de passiebloem opengaan, en waar de witte klimhortensia, de muur bedekt. Die tuin, waar mijn gras slechter is dan ooit, maar waar ik langzaam aan, door bij te zaaien, weer wat meer groen ga zien. En in die tuin, daar zit ik vaak, daar denk ik na, daar ervaar ik zoveel. En ook daar als ik daar ben, dan zou ik zo graag hebben gewild, dat mijn vader, deze prachtige plek hier, nog had kunnen zien. Hij zou hebben genoten. En terwijl ik dit schrijf denk ik aan het liedje 'genoten' van Guus en zo mooi verwoord door Suzan en Freek. Ik luister dit liedje nu. 'ik heb genoten, genoten, van jouw liefde, genoten van jouw vriendschap en van jou'. Prachtig. Soms zing je dit voor een verloren gegane liefde. Als je verkering uit is. Of als dat meisje jou niet meer leuk vindt, maar vaak ook hoor je dit mooie liedje bij een afscheid of een begrafenis. Prachtig als ze dit liedje voor je spelen toch? Dan heb je er wel toe gedaan, als je vrouw, je man, je vrienden dit liedje voor je zingen. Terwijl ik dit schrijf, denk ik aan de receptie gisterenavond in de pastorie in Hilversum, ter gelegenheid van het 25-jarige jubileum van Jules Dresmee. Dit is zo'n man, voor wie ik een dergelijk lied van toepassing vind. Als je deze man spreekt, of hoort spreken, dan raakt hij je met zijn woorden. En gisteren in de tuin van de pastorie, omringd, door allerlei bijzondere mensen uit Hilversum. Oud burgemeesters en de huidige burgemeester, kerkeraadsleden, de pastores van Hilversum, maar ook vrienden, bekenden, raadsleden. Ik voel me daar wel thuis in Hilversum. Het is mijn tweede 'thuisplek' geworden. Door mijn super gave team. Door al die mooie vrijwilligers, bezoekers van mijn begraafplaatsen, door al die mooie mensen, die binnenwandelen, blijven, terugkomen, door alles wat daar is. En als ik dan na een lange lange dag, weer naar huis rijd, en de kerktoren van Nieuw-Vossemeer, met het prachtig glimmende haantje, voor me op zie doemen, dan kom ik echt thuis.

Dan ben ik er weer. Als ik dan de kreek voor me zie, dan klopt alles weer. Hilversum en Nieuw-Vossemeer zijn verbonden door eindeloze autoritten in die Benz, of zoals de afgelopen dagen in een KIA, haha...allemaal momenten van overpeinzen, van telefoongesprekken, van mooie liedjes, kortom ritten vol verbindingen. Ritten waar dingen samenkomen, soms zelfs met Teun naast me!

En deze dag vol mooie gedachten, aangevuld met mooie liedjes, maakt me tevreden en gelukkig. Haha, terwijl ik dit schrijf, moet ik glimlachen, want ik ben eigenlijk altijd wel gelukkig. Ik zie heel vaak de zon, de kansen en de mogelijkheden. En ik realiseer me, dat dit de opbrengst is, van dagen als vandaag. Dagen om na te denken, dichtbij mezelf te zijn. Vanuit rust te zijn. Het is een mooie dag vandaag. Dag!

Aapjes....

 

Dit aapje ligt met regelmaat ergens in de tuin, of in de auto. En dit aapje wordt opeens een heel stoer aapje, als Teun iets heel spannend vindt. Dan loopt hij met een piepend aapje in zijn bek, door de tuin of staat hij tegenover een poes, waar hij eigenlijk een beetje bang voor is. En geweldig om te zien, hoe onze Teun beertjes, aapjes, olifantjes, rendiertjes heeft, die hem steunen in moeilijke tijden. 

En ook wij mensen, hebben af en toe een aapje nodig. Om even iets aan te kunnen, of door een moeilijke fase in je leven te gaan. En ik geloof altijd, dat er steeds weer aapjes zijn die ons helpen. En gisteren ofzo, kreeg ik van een vriendinnetje van mij, een bericht over de betekenis of rol van een hond in je leven. En geloof me of niet, als ik thuis ben en Teun is er niet, dan mis ik hem. Nu al, na 6 maanden in ons leven hier. Teun werd gisteren 8 maanden. En hij is al 6 maanden hier in huis. Van terror Teun, is hij onze waakhond, onze vriend, onze boef, onze eigenwijze...vul maar in. Teun is heerlijk. En Teun met een aapje of rendier in zijn bek, is nog meer heerlijk.

Vandaag zijn Teun en ik naar Zeeuws Vlaanderen gereden, naar mijn nichtje. Teun naast me in de auto, op de passagiersstoel. Een schattig gezicht, Teun, die mijn hand likt, als het spannend wordt, of zomaar even zijn aapje bij zich houdt. En op het strand daar bij de vuurtoren in Breskens, daar genoot hij volop. Van het avontuur, van andere hondjes, van het water, en de vrijheid. Heerlijk.

Gisteren heb ik, nadat ik zomaar even voelde dat het allemaal wel heel veel is, qua werk, qua inzet, qua activiteiten en ook in mijn hoofd, want die aanrijding is een teken, zoals Elsie zegt, een teken dat het even genoeg is, mijzelf wat vrije dagen toegekend. Wat vakantie, lekker verlof, een weekje zomaar thuis, nog wat dagen aan een vakantie geplakt, want ja, dagen heb ik nog meer dan genoeg. En ik merk, dat thuis zijn, hier, lekker de tuin sproeien. Een coachgesprek, een ontmoeting, me veel goed doet. Ik geniet ervan. Maar ik kan ook intens genieten van zomaar niks. Van lekker wat blad opruimen, wat snoeien, wat schoffelen. En dus maak ik nu meer en beter keuzes. Wat doe ik wel en wat doe ik niet. En als iets niet goed voelt, dan stop ik ermee. Dat is ook beter voor mezelf zorgen. Heerlijk. En een dagje Breskens, een lunch met mijn nicht, helpt enorm. Een gesprek met een fijne collega, doet me goed. En soms moet ik even leren, om net zo goed voor mezelf te zorgen als ik voor anderen zorg. En dat doe ik dus bij deze.

Vandaag las ik mooie verhalen over moeders en dochters, omdat het natuurlijk moederdag is, zondag. En moederdag met een moeder die niet meer hier bij je is, is wel gek. Dat merk ik nu. Zoals ik nu alles anders voel en ervaar, in deze levensfase. Ik zit dichter bij mijn hart dan ooit. En mijn moeder, vandaag haalde ik met mijn nicht herinneringen op aan onze moeders. En dan lachen we om al die prachtige herinneringen. Mijn moeder. Mijn wijze vrouw. Mijn raadgever. Mijn soms wat kille moeder, maar een vrouw, waar je op kon rekenen. De dominee die mijn moeder kende. Hoe mooi weer, de Remonstrantse kerk in Sommelsdijk. Mirna en ik moeten er nodig weer eens naar toe denk ik. Mijn moeder, streng maar rechtvaardig, vrolijk en ongedwongen, trouw tot in de eeuwigheid. Haar grote hart, haar wijsheid, mijn moeder, ik moest aan haar denken toen ik deze tekst las. Want ik denk dat ik het beste van twee werelden heb gekregen, van mijn moeder en mijn vader. Maar wie krijgt nu het beste van mij....

En deze tekst is een tekst voor al die vrouwen net als ik. Zonder kinderen. Gisteren sprak ik met een man op mijn werk, over het feit dat hij en zijn vrouw geen kinderen konden krijgen en de impact die dit heeft op je leven. En ik geloof zomaar, dat ik super vruchtbaar was ooit, haha...maar ja, ik maakte keuzes, waardoor mijn Basje van Loon nooit geboren is. Even voor de duidelijkheid ook niet verwekt is he...ik droomde alleen van een Basje. Dus voor al die vrouwen even dit. In je leven geef je heel veel door, aan anderen, aan mannen en vrouwen, aan collega's, aan vrienden en dus geef je altijd dingen van jezelf door. En nee, er is geen Basje die op mij lijkt, of die net zo ondeugend is, als ik ben . Maar dat geeft niet. Ik geef mijn streken, mijn wijsheid, mijn ondeugd wel door aan anderen. 

En ik hoop dat ik voor al die mensen, iets, hoe klein dan ook, heb gegeven, gebracht. Een woord, een zin, een houding, een...vul maar in. Volgens mij kun je er ook toe doen, op jouw eigen wijze. Ik probeer het, en doe mijn best. En probeer dus ook, door mijn leven, door de wijsheid van mijn ouders, door te gaan met leven, en iets te zijn voor mijn medemens. En nu, ook voor Teun. Mijn grote kleine vriend. Ik ben gelukkig, simpelweg gelukkig. Ik heb aapjes genoeg, om me aan vast te houden, als het eventjes niet lukt. Dank je wel.....

Over krassen en kreukels en nog meer oneffenheden....

 

Terwijl verschillende bloemen in de tuin zich prachtig laten zien, zit ik hier met een wat geknakt ego. Haha...een paar weken geleden bedacht ik me, terwijl ik auto reed, dat ik ca. 30 jaar lang, al kilometers vretend mij een weg baande over Nederlandse wegen, nooit schade heb gereden. En jawel, gisteren, na een drukke, gekke, volle dag, met telefoondienst in de auto (nooit meer doen Anita) knalde ik zomaar, door even niet alert te zijn, bovenop een prachtige Alfa Romeo. Een mooi stel mensen, een erg rustige meneer en een wild op en neer springende mevrouw, sprongen uit hun auto en even kreeg ik de volle laag. Maar als je schrikt dan kan dit zomaar gebeuren. We hebben nu goed contact, over een best wel fikse schade. Zowel bij mijn mooie Mercedes als bij hun mooie Alfa. Mijn voorkant is beschadigd, ik raapte de geknakte ster op van de weg, en moest aan de Formule 1 rijden, zo voelt Hamilton zich vast ook. Onttroond, je imago van goed kunnen rijden, helemaal naar de knoppen. Nee onzin. Het is maar blik, het is maar een hoop gedoe. En de auto staat nu bij het schadebedrijf. Maandag weer verder, en zorgen dat alles snel geregeld gaat worden. En mijn ego heeft een seintje gekregen, iets rustiger aan van Loon. Kop bij de weg houden. Hoofd koel houden en je niet van de wijs laten brengen, door de dagelijkse dingen. Het komt allemaal weer goed. Alleen van Loon zonder auto, is als ....ja als wat, een glas zonder wijn. Of filterkoffie of...het klopt niet, het hoort niet zo te zijn. Maar ach. Er zijn zoveel ernstiger dingen in ons leven.

En terwijl ik hier toch weer met een trui aan zit, omdat het best fris is buiten, ben ik met veel dingen bezig. Op mijn werk, gaan we groot onderhoud inplannen op de Zuiderhof. Hebben we brand gehad in De Einder. Kortom ook daar zijn er veel kreukels, groot onderhoud van de oven, reparaties van de muren en de vloer buiten bij de aula. Net een meneer die een livestream wilde kijken, maar de uitvaart is morgen pas. Ach...het leven toont me nu ook, dat er meer oneffenheden zijn. En die moeten simpelweg weer wat worden opgelapt. Het is net als ouder worden. Opeens krijg je zo'n oude vrouwen vlekje. Die vroeger oude tantes hadden, en nu heb jij het zelf. 

En tussen al die oneffenheden door, ook mooie ontwikkelingen. Ik mag voorzitter worden van Stichting Terebinth, een Stichting die zich bezighoudt met Funerair Cultureel Erfgoed. Geweldig. Een mooie samenwerking vanuit mijn Levenskunst bezigheden, met een ondernemer in de branche. Een soort verbinding voor langere tijd. Een coachopdracht eigenlijk, maar dan anders. En ook een leuk nieuw traject met een jongeman rondom zijn loopbaan. Fraai, ik heb er zin in. 

En als ik dan naar mijn tuin kijk. Alle kleuren roze, paars en blauw door elkaar heen zie bloeien, dan ben ik simpelweg gelukkig. En afgelopen week was heel leuk, was er nog iemand heel gelukkig - onze buurman Pater Bertus. Hij had een lintje gekregen en stond in de krant. En heel trots op Koningsdag kwam hij dit lintje laten zien bij ons. Hebben we met elkaar een tompouce gegeten. Zijn lintje deed me denken aan het lintje van mijn moeder. Toen zij overleden was, hebben we haar kleding aan een inzamelingsactie voor Polen gegeven. En op een van die jasjes zat de pin, die bij deze erkenning hoorde. Dus in Polen loopt iemand heel trots met een Koninklijke onderscheiding rond, die van mijn moeder. Hoe leuk toch weer...

Hiernaast de foto van Pater Bertus met zijn oranje tompouce in onze keuken. Trots en blij. En hoe leuk is het, als deze man op Koningsdag zijn verhaal komt vertellen. Dit is het leven waar ik zo van hou. Het verbinden, het delen, het samenzijn, geweldig. 

Vandaag komen Hans en Ria, onze vrienden uit Den Haag. Zij passen straks weer op onze beestenboel en ons huis, als wij naar Santorini gaan. Gezellig. Een hapje eten in ons Wagenhuis met elkaar. En vooral veel 'lessen' voor hen van Annemarie. Wat doe je wel en wat doe je niet met een hondje als Teun. Echt een super aanwinst in ons leven, dit leuke hondje. Het huis ziet er minder (of juist meer) gelikt uit, maar dat geeft niet. Teun is zo'n geweldig lief beest. Hij verwarmt je leven, hij bewaakt de tent. Hij blaft, hij knaagt, hij speelt en rent. En is ook zo ongekend lief. Nooit geweten, hoe fijn het is om met een dier te leven, op deze manier. Onhandig soms, maar zo hartverwarmend vaak. En met wat meer krassen op mijn ziel, wat meer muizenissen in mijn hoofd, maar nog steeds met die glimlach op mijn gezicht, wens ik jullie een mooi weekend toe. De zon die komt weer terug. Geniet maar gewoon van vandaag, van nu. En als de Mercedes weer mooi is, zal ik een foto sturen. Nu niet, zij is zo verdrietig om te zien nu...alsof haar mondhoeken naar beneden hangen.... kijk dan maar naar deze knapperd, onze Teun....

Vertrouw in het goede.....

Een tekst, geleerd van Jan, een van mijn leveranciers. Een man, met wie ik graag samenwerk. Afgelopen maandag was hij met zijn bedrijf ook op onze inspiratiemarkt op de Bosdrift. Hij was bezig met het graveren, als het ware beitelen van een tekst, in een steen. En hij liet mij een van zijn gemaakte werken zien. En ik als levenskunstenaar werd zo gelukkig van deze steen. Maar vooral van deze tekst....

En vertrouwen op het goede, dat is ook wat ik doe. Een rollercoster daar heb ik in gezeten de afgelopen dagen. Zaten we eerste Paasdag nog heerlijk te brunchen in de tuin, met Emmy en Reynaud en de meisjes, zo was tweede Paasdag een prachtige dag vol inspiratie op de Bosdrift. Met mooie muziek, fijne gesprekken en ontmoetingen. Een lange intensieve dag. Trots op mijn collega's, trots op onze standhouders, trots op onze bezoekers, en ook onze vaste trouwe vrijwilligers. Wat een genot en wat een eer. Een etentje met vriendin Monique om alles af te ronden en een prachtig gesprek over onze vriendschap. Als dat geen levenskunst heten mag. En gisteren terwijl Evelien en ik net op het prachtige bootje Bolivar zaten, in Amsterdam. De koffie was net ingeschonken en zag al heel veel plannen voor me, werd ik gebeld met 'er is brand in De Einder'. Eef en ik in de auto, terug naar Hilversum en jawel de zijkant van onze prachtige koffiekamer De Einder had vlam gevat. Een gevalletje van pech, simpelweg pech, een droog blad of iets dergelijks vlam gevat, maar gelukkig was weer dat super team van mij bij machte, goed en adequaat te handelen. De brandweer gebeld, blussen met onze eigen blusapparatuur en de brand was snel onder controle. De schade zal best stevig zijn, en dan sta je opeens te bellen met verzekeringen, schoonmakers, agenda's omzetten, zodat families en hun afscheidsdiensten gewoon door kunnen gaan. De brommertjes met fotografen, verslaggevers komen snel ter plaatse en je praat met de pers. Een gekkenhuis. Tussendoor je kwartaalrapportage afronden, en uiteindelijk ben je om acht uur thuis en werkelijk kapot. Inspannend, geen mensen gewond, geen enge situaties maar toch, een soort angst maakt zich van je meester. Wat als...maar een levenskunstenaar hervat zich snel. En wat als...dat doe ik niet meer. Hooguit bij mijn scenario's voor de toekomst van de Uitvaartstichting. Maar dat is rationeel denken in kansen en mogelijkheden. Ik ga geen verhalen maken, die groter zijn dan de werkelijkheid. De realist, de nuchtere boerin in mij, neemt het dan over. En vanmorgen al grasmaaiend, bellend, regelend, realiseer ik me, dat ik moe ben. Lekker moe. Want de trein waarin ik zit, en waarvan ik in 2019 nog dacht, dat dit een boemeltreintje zou zijn, is een intercity, die met razende snelheid, overal doorheen gaat. En op de een of andere manier past me dit nog steeds. Dat lijf, bijna 63 jaren jong, redt het nog wel. Die kop houdt het ook nog goed bij. De Mercedes blijft goed rijden, dus in Hilversum kom ik steeds maar weer. Het is ver. Jawel ondertussen vind ik het ook ver. Maar met al mijn telefoontjes, al mijn acties, en afspraken is ver soms ook dichtbij...

En vandaag, in mijn korte broek, hier lekker thuis met Teun, best wel aan het werk weer, laad ik mijn accu even op. Morgen nemen we afscheid van twee heel bijzondere heren uit mijn team. Zij gaan met vervroegd pensioen. Een mooi afscheid op een bijzondere plek, de aula van de Zuiderhof, daar komen we samen. Met veel bezoekers, vrienden, familie en gasten van Ron en Hans. Met prachtige beelden, en heerlijke muziek. Met mijn speech, die ik hier en daar nog wat bijschaaf, maar bovenal, met twee mannen, ietsje ouder dan ik, die vervroegd met pensioen gaan. Levensverhalen, zoals we die kennen, met pijn, verlies, ziekte en ongemakken, maar ook met plezier, met mooie woorden. En ook voor deze mannen geldt, vertrouw op het goede...hoe ingewikkeld dit soms ook lijkt. 

En toen ik deze foto zag, toen werd ik zo blij. Een beetje vrolijk, een glimlach, verhalen die zomaar je te binnen schieten. Mijn vader. Kortom, een staaltje levenskunst in optima forma.

Afgelopen week mocht ik 'mama en oma' ontmoeten in mijn rouwcafé. Ze kwamen ons een bosje tulpen brengen voor in het rouwcafé. Hun (klein)dochter lis vorig jaar 11 mei op 28 jarige leeftijd overleden aan kanker en ligt bij ons op de Bosdrift begraven. En oma is ziek. Ze spreken niet zo goed Nederlands. En mama vertaalt altijd de woorden van oma voor me. En oma is ziek. Zij heeft chemo kuren en ze had het zo koud. Dus ze zat lekker voor de houtkachel, terwijl het al prachtig weer was buiten. Ze werd lekker warm. En ze zei iets. En haar dochter vertaalde 'ik mag nu niet doodgaan, want ik kan mijn dochter, na het verlies van haar dochter niet alleen laten'. En toen ik zei 'wij zullen altijd voor uw dochter zorgen hier op de Bosdrift' zei ze iets terug. En toen ik haar dochter vroeg 'wat zegt uw moeder nu' zei ze 'mijn moeder zegt dat jij voelt alsof je haar kindje bent'. En dit raakte me zo...

Tja, en bij alles in het leven, blijf ik vertrouwen op het goede. Blijf ik geloven in het mooie van de mens. Hou ik zo intens van het leven. Ben ik die levenskunstenaar, die altijd de warmte van de zon voelt, het mooie blauw van de lucht ziet. De glimlach van een mens voelt en ervaart. En probeert aan de mensen om mij heen, dit vooral te geven. Mijn levenskunst. Hoog tijd, om weer eens een mooi evenement te organiseren samen met Monique, mijn maatje in levenskunst. En voor vandaag, carpe diem, pluk de dag!