Een brief vol leven....

Vandaag schrijf ik een brief aan al die mensen, die ik met me meedraag in mijn hart. Voor hen, die niet meer hier bij mij fysiek aan de tuintafel kunnen zitten, maar waarvan ik zeker ben, dat zij regelmatig hier iets van meemaken. Een brief voor iedereen van wie ik hou, en die ik ergens ben kwijtgeraakt, aan het leven, aan de dood, aan, vul maar in.

Een brief, waarin ik loslaat en soms dingen meeneem. Gekregen, geleerd, onthouden. Maar ook een brief, waarin ik reflecteer op wie ik ben geworden. Anita van Loon, op 26 augustus dit jaar 63 jaar alweer. Gek...terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me, dat mijn moeder maar 70 jaar is geworden. 

En dan begin je natuurlijk altijd bij je ouders. Mijn ouders over wie ik zoveel heb geschreven. Van wie ik zoveel heb geleerd, die me wijsheid en ook gekke dingen hebben geleerd. Waardoor ik dus wel de confrontatie aan ben gegaan in het leven. Juist omdat ik zag, wat het met iemand kon doen, als je maar steeds de lieve vrede bewaarde. Het doorzetten, het niet opgeven, het blijven vechten daarvoor ben ik mijn moeder eeuwig dankbaar. Haar strijd ook voor de positie en de rechten van de vrouw. Haar voor toen al vooruitstrevende blik en menszijn. Mijn vader voor zijn liefde voor vrouwen, voor het leven. Maar ook van zijn fouten heb ik geleerd, waardoor ik de dingen nu anders doe. Mijn ouders wat ben ik trots dat zij mijn ouders zijn. Dan is er nog veel familie, van mijn vaders kant, ons eigen gezin. We zijn elkaar kwijt geraakt op de weg van het leven. En dat geeft niet. Ik hield van vrouwen en werd onterfd. Ook dat geeft niet meer. Het is wat het is. En het is goed. En gelukkig was en is daar familie van mijn moeders kant. Een rijkdom, die niet te evenaren is. Pure liefde, gebaseerd op echtheid, niet op wie je bent, of wat je doet. Niks buitenkant. Heerlijk en daarvan heb ik geleerd te zijn wie ik ben, me niet mooier of groter voor te doen dan wie ik ben. Puur en simpel. 

Vrienden, bekenden, collega's, een wandelaar die je tegenkomt in het leven. Veel vrienden van vroeger zijn er nog. Blijven ook, en ik realiseer me meer dan ooit, dat het dan gaat om echte vriendschap, om kwaliteit. Om elkaar zien, en niet om de frequentie van elkaar zien. Maar ook veel vrienden, vriendinnen zijn me al ontvallen. Jeugdliefdes, vriendinnen met wie ik geweldige dingen heb mogen beleven, kanker en ALS zijn mijn vijanden geworden. Het missen doet pijn. Soms heb ik nog een briefje, een kaartje, een liefdesbrief, vaker een mooie foto, maar vooral die herinneringen in mijn hart. Die draag ik mee, altijd, waar ik ook zal gaan. En ik vergeet je nooit!

De eerste keer verliefd worden, geen idee wat ik hiermee moest. Maar vooral die eerste grote liefde voor een vrouw. Ingewikkeld, mooi en intens. Af en toe zie ik haar nog, op een begrafenis van een van onze ouders, dat was de laatste keer. Een glimlach neem ik mee, als herinnering aan die tijd. En zo volgden vele liefdes, verliefdheden, die enkele man, nog steeds op afstand in mijn leven, van wie ik nog steeds hou. Met wie ik af en toe nog eens ging lunchen, de laatste jaren niet meer. Zijn familie en mijn familie bevriend. En ergens is er een lijntje, en dit zal altijd zijn. Het mag er zijn. Het is bekend. Vrouwen, in Berlijn, in Den Haag, en op zoveel plaatsen in ons land. Fijne herinneringen, soms ook een vrouw, die ik op afstand prachtig vind en vond, nog steeds een zangeres met prachtige benen. Haar documentaire Tina (Turner) heb ik deze week opgenomen. Ik kon stilletjes zwijmelen tijdens haar concerten. Dat heb ik ook met Leonard Cohen, hij is niet meer, maar zijn muziek 'Dance me till the end of love' draai ik nog met regelmaat. En in gedachten dans ik nu. 

En dan nu, in het hier en nu, zijn er zoveel mensen van wie ik hou. Die me dierbaar zijn. Die ik graag zie. Soms mag ik met ze samenwerken. Soms mag ik wijntjes met ze drinken. Soms mag ik met je dansen. Soms...mag ik je in mijn armen sluiten als ik je ontmoet. Mensen die mijn hart geraakt hebben, in Ermelo, in Den Haag, in Hilversum, in Nieuw-Vossemeer, in Hindeloopen en alle plaatsen daartussen. Deze mensen draag ik met me mee, met hen ga ik door, ongeacht waarheen. Ik hou van je. Ik zeg het niet zo vaak, maar het is er zo duidelijk. Mijn vrouw, mijn gezin, mijn schoonfamilie, mijn nichtje, mijn vriendinnen. Mijn collega's, mijn team. En ook is daar mijn hondje, onze Teun, bij gekomen. Geweldig.  

Dus deze brief, vol dankbaarheid, is ook voor jou. Zelfs al heb ik je niet genoemd, of herken je jezelf hier niet in. Deze brief is voor al die mensen, of ik je nu nog zie of niet. Deze brief is voor iedereen, die iets heeft bijgedragen aan mijn zijn, zonder dat je dit wist. Want er gebeurde iets. Op het werk, op een feestje, tijdens een gesprek, bij een lezing, in een mail of brief. Een brief in het leven, voor het leven en op het leven. Ik heb me voorgenomen, om in dit leven uit te spreken wat ik voel. Want soms heb je spijt, dat je iets niet hebt gedaan of gezegd, en spijt ergens van hebben, dat wil ik niet meer. Ik zeg ja als ik mee wil doen. En nee als ik het niet wil. Ik wil geen spijt meer hebben. Ik wil simpelweg leven. Nu en met jou. En ook al heb ik je 3 jaar ofzo niet meer gezien, of 10 jaar, bedankt dat je er was. Het is goed zo. 

 

Buiten zijn en mijmeren.....

Buiten zijn, als kind al wilde ik buiten zijn. Op het land met mijn vader, spelen op het erf, appels plukken in de boomgaard. Als kind had ik een droom, boerin worden, maar dan met een vrouw erbij. Genoeg over gezegd en nooit boerin geworden. Maar wel die buitenvrouw, die intens geniet van haar tuin, de bomen, de planten, het gras, het zaaien en uitzaaien van mooie bloemetjes. En vaak zit ik hier aan mijn tuintafel en maak ik dit soort foto's. Van de luchten, de zon, achter mijn grote zilverberk. En tussen de hortensia's door komen klaprozen, gladiolen, grassen, en mooie vlinderstruiken, die wiegen in de wind. En als ik zie hoe heerlijk het is, om hier nu te zitten, dan geniet ik zo intens. In de schaduw, met wat wind om me heen. Gisteren heb ik een hele dag in de tuin gewerkt, onkruid weggehaald, gras gemaaid, planten opgebonden, de appelboom staat tussen twee palen, zodat deze omhoog kan groeien. En terwijl ik dit schrijf is er in Hilversum, op de Bosdrift, een prachtige buitenuitvaart, midden op de natuurbegraafplaats. Hoe geweldig, hoe bijzonder en hoe fijn dat we dit ook kunnen doen nu. Als je de foto's ziet, dan ben je met mij ter plekke trots op wat we daar aan het doen zijn. Iedere keer maar weer. En ook daar is buiten zijn een feest. Afgelopen week liep ik met een dame over de Zuiderhof, een van onze andere begraafplaatsen en liet ik haar de bomenweide zien. Een natuurlijke omgeving, waarin mensen een boom kunnen laten planten, een familieboom. En bij deze boom kun je dus urnen bijplaatsen, zodat je als familie ooit weer allemaal samen bent, op onze bomenweide. Op deze plek is ooit door kinderen van een basisschool een bloemperk ingezaaid met bloemen, in de vorm van een hartje. En bij dit bloemenperkje wordt de as van foetusjes tot 23 weken uitgestrooid. Zodat de ouders van deze kindjes op onze 'mijmerbank' plaats kunnen nemen en hun kindje kunnen herdenken. De symboliek van de natuur, van buiten zijn, de verbinding tussen het leven en de dood. Het is overal bij ons. In Hilversum koesteren we dit als een uniek iets. In Nieuw-Vossemeer koester ik al die herinneringen, en mijmer ik wat af aan mijn tuintafel. De tuintafel waar ooit mijn vader nog aan heeft gegeten in Voorschoten, de tuintafel, die met ons meegaat, waar we gaan. De tuintafel van mooie gesprekken, herinneringen, vrolijke verhalen, verdrietige momenten, de tuintafel waar al onze vrienden welkom zijn. Maar soms ook anderen, voor een coachgesprek, of voor zomaar een moment. De tuintafel waar menig fles wijn is rondgegaan. De tuintafel met uitzicht op de prachtige Katholieke kerk die ons ieder half uur laat horen, dat het leven nog volop aanwezig is, hier en overal. En als ik onder de berk op mijn tuinbed lig te lezen, dan hoor ik het ruisen van de wind. En dan overstemt die kerkklok ieder half uur alles hier. Prachtig. 

Terwijl ik dit schrijf, ligt Teun onder de tuinbank waarop ik zit. Mijn grote kleine vriend. Lastig soms, maar oh zo lief. Hij is blij als ik beneden kom, thuis kom, als jij komt, hij is blij met dit leven hier. Net als ik. Net als wij. 

Mijmeren. Herinneren, denken aan wat ooit was en niet meer is. Denken over wat komen gaat, of nog op stapel staat. Mijmeren. Ik doe het zo vaak. In de auto, op bed als ik niet kan slapen. De kerkklok slaat 12 keer nu. Dan denk ik aan al die mooie mensen in mijn leven, van vroeger en van nu. Soms denk ik aan een oude liefde en hoe het hem of haar nu zou vergaan. Mijn vader komt vaak langs. Mijn moeder ook, anders. Ik heb er zoveel over geschreven. En het gekke is, hoe ouder ik mag worden, hoe meer mensen er zijn, aan wie ik denk. Soms verlies je iemand, die zomaar heel belangrijk voor je is geweest. Die je iets gegeven heeft, waar je de rest van je leven mee vooruit kan. Of iets mee doet. Soms zijn het kleine dingen, soms hele grote. En op al die momenten, komt dit alles langs bij me. En zo ook hier aan die tuintafel. Een kopje koffie, soms een prachtig glas wijn, soms helemaal niks erbij. Voor me uitkijkend, luisteren naar de geluiden van het leven. Een motor heel erg in de verte, het ruisen van de bladeren. Heerlijk. 

En de laatste tijd, en dit zal zijn omdat ik ouder mag worden, mijmer ik vaak over ouder zijn. En hoe dat is. Je ziet hele frisse kwieke ouderen, je ziet hele 'oude' ouderen. Oud is niet alleen jaren. Maar oud is voor mij ook, hoe je je leven leeft. En hoe je het leven omarmt. Vrijdag ontmoette ik 'oma' op de begraafplaats. Zij is ziek. Kanker, en heeft nu een pruikje op. Een kleine sterke vrouw. Zij doet me zo aan mijn moeder denken en ik vertelde haar dat. Mijn moeder was op het einde van haar leven ook zo ziek, en klein, breekbaar. Maar haar wil was onbreekbaar, haar optimisme ook. En zo is 'oma' ook. En als ik oma zie dan glimlach ik, dan mijmer ik, dan denk ik aan mijn moeder. Al twintig jaar geleden is zij overleden. Zo lang al. Ik mis haar wijsheid. Ik mis haar lieve stille glimlach. Ik mis mijn ouders.

En soms ben ik dus gewoon weer heel even die kleine Anita van Loon. Dat meisje, dat gecorrigeerd werd door haar moeder. Dat meisje dat leerde hoe je het leven kunt leven, van haar vader. Dat meisje dat vol vertrouwen de grote wijde wereld in stapte, toen zij vier dagen 17 jaar was en al op zichzelf in Den Haag woonde. Dat meisje, dat alles heeft gedaan, om onafhankelijk te kunnen zijn en leven. Om haar eigen manier van leven te mogen leven. Om lief te hebben wie zij wil liefhebben, ongeacht wie. Om niet te oordelen en zich vooral te verwonderen. Dat meisje, dat wars is van 'zij en wij', dat wars is van mensen die zich meer voelen dan een ander. Dat meisje die nog steeds droomt en ambities heeft en altijd ambities zal hebben. Dat meisje, een vrouw nu, bijna 63, die trots is op waar zij staat. En ik, ik ben die vrouw, dat meisje, ik ben dankbaar voor mijn leven. Voor mijn tweede kans, voor mijn prachtige vrienden en voor de liefde, die ik heb in mijn gezin, in mijn leven. En dit aapje is van Teun. En ondanks mijn gemopper soms, ben ik ook zo blij met Teuntje in mijn leven. Teuntje van Loon noem ik hem als we samen zijn. Dat zegt veel.......toch?

Een mooie rustige zondag gewenst. En mijmer maar af en toe....geniet!

 

Genieten....

Deze blog gaat over genieten. Genieten van het leven. De liefde. De mensen in je leven. Je werk. De gesprekken met de mensen om je heen. Genieten. En hoe je dit vanuit jezelf kunt doen. Want vaak wordt genieten in verband gebracht met bezit, of materie. Maar steeds meer voel ik dat genieten voor mij ook de stilte, de eenvoud, het leven zelf is. En ik geloof, dat ik echt geslaagd ben in mijn leven als het om genieten gaat. Of het nu om een feestje geven gaat, of om zomaar in mijn eentje zijn, en al die mooie dingen daartussen. Ik kan wel genieten. Vanmorgen vroeg wandelde ik door het dorp, en sprak ik met Jack en Anja, de eigenaren van ons prachtige Wagenhuis, het beste terras van Noord-Brabant en nu stemmen via https://www.lipton.nl/acties/stemopjefavoriet.html om hen ook het beste terras van Nederland te laten worden. En nadat ik met Teun gewandeld had, lekker naar het kanaal, de molen en de rust van de polder, heb ik daar een kop koffie gedronken. Zomaar met wat bijzondere mensen, die hier in dit mooie dorp wonen. Een kunstenaar, een buurman, onze aannemer, en natuurlijk de mensen van het Wagenhuis. En als ik dan naar huis loop, een praatje met mijn buurman maak, de container bij meneer pastoor terugbreng, dan realiseer ik me, dat er niet zoveel voor nodig is, om simpelweg gelukkig te zijn! En zelfs als Teun dan een kussen helemaal kapotmaakt, en de vulling ervan door de tuin verspreidt, dan realiseer ik me, dat dit is wat mijn vader me geleerd heeft ooit. Mijn vader zat in de serre van onze boerderij en was intens gelukkig met die plek, zijn boerderij, zijn uitzicht, simpelweg met alles wat er iedere dag weer was. Hij gaf niks om merken, kleding, luxe, zijn enige luxe was zijn Mercedes, maar ook als deze 15 jaar oud was, was het de mooiste auto ooit. Hoe fijn om zo gelukkig te mogen zijn. En daarom heet mijn bedrijf Anita van Loon - Levenskunst. Want ik zou zo graag zien, dat andere mensen op deze manier naar zichzelf en hun eigen leven kunnen kijken. René Froger schreef er ooit een liedje over 'een eigen huis, een plek onder de zon..' en hij gebruikt ook die zin 'simpelweg gelukkig zijn'. 

Vanmorgen stond er een levensverhaal in de krant over een bekende pianist, een pianoleraar, en daarbij stond een tekst in de trant van 'mensen die de diepste liefde kennen, worden nooit oud. Zij kunnen wel doodgaan van ouderdom, maar zij sterven jong' en ik geloof hier wel in. 

Ik ken mensen die stokoud zijn in jaren, ooit leerde ik iemand kennen in Tasmanië, en deze man is heel oud geworden, ik denk wel 98 jaar. Hij reed auto, zeilde, wandelde, wist veel over wijn, geschiedenis, en hij hield zielsveel van het leven. En ook al zag hij er aan de buitenkant oud uit, hij was jong van geest en jong in zijn gedachtengoed. En zelf hoop ik dat ik ooit bij die generatie mag horen. Dat ik weliswaar oud ben, maar nog jong van geest en jong in mijn doen en laten. Gek om hierover te schrijven, als je bijna 63 bent. Een getal waar ik vroeger van schrok, bijna met pensioen dacht ik toen, en nu, nu denk ik absoluut niet zo. Pensioen, dat lijkt nog jaren weg. En ik hoop nog veel te mogen leren, nog veel te mogen ervaren en doen. Gisteren sprak ik ook zo'n dame die nooit oud gaat worden en toch wordt zij over twee jaar 80. We wandelden over de begraafplaats en keken naar een plekje waar zij ooit haar laatste rustplaats wil vinden. Bijna anoniem is haar wens. Zij sprak zo mooi over haar kinderen. Zij hoeven na haar overlijden niet meer voor haar te zorgen of naar haar graf te komen. Zij ligt daar dan gewoon lekker te liggen. En dan is haar wens dat haar kinderen nog een keer in haar huis rondlopen, meenemen wat ze mee willen nemen, alle wijn opdrinken, haar boeken verdelen en dan is het voorbij. Levenskunst toch....deze vrouw zal nooit oud worden, haar geest, haar gedachten zullen altijd jong blijven. Prachtig. Ik hou zo van dit soort mensen. Blij, en vrij. 

En terwijl ik hier aan de tuintafel zit. Mijn Nespresso erbij. Mijn krantje. Naar mijn slechte gras kijk, geel, bruin en ook wat groen, en geloof me daar baal ik van, dan ben ik simpelweg gelukkig. Straks lekker maaien, Teun onder mijn bank in de schaduw, vogels die ik hoor, zoveel tinten groen om me heen. Een verdwaalde klaproos, en bloeiende vlinderbomen, mijn appelboom die nu drie jaar oud is en al groter is dan ik zelf ben ( is niet zoveel voor nodig, haha ), mijn witte rozen net nieuw, na dit weekend, wat een schoonheid. Ik realiseer me, dat ik niet vernieuwend ben, veel herhaal, maar de intensiteit van mijn liefde voor dit leven is onveranderd. Zal ook nooit veranderen. Ik voel me soms alleen, door al mijn gedachten, door dagen op mezelf te zijn. En ook dat alleen zijn, hoort bij mij. Ik kan de drukte opzoeken, mensen om me heen hebben, dansend door het leven gaan, maar ook die stilte maakt me rijk. 

Gisteren had ik even een ontmoeting met twee mannen. Zakelijk. En soms ervaar ik dan dat ik zo anders naar het leven kijk. Zo vol vertrouwen. En dan voel ik wantrouwen en iets van macht, wat speelt of spelen kan tussen mensen onderling. Terwijl intenties over en weer niet verstaan lijken te worden, voel ik mij als het ware losstaan, hiervan. En op dit soort momenten, voel ik me alleen. En grappig hoe ik van een collega gisteren een tekst kreeg van Joanna Lumley die volgens haar op mij slaat en ik herken mezelf hier ook wel in :

'Het geheim liefje is, om van iedereen te houden die je ontmoet. Vanaf het moment dat je hen ontmoet. Geef iedereen het voordeel van de twijfel. Begin hen te zien, alsof ze mooi zijn en jij van hen houdt. De meeste mensen zullen aan dit beeld voldoen en liefdevol zijn en ook van jou houden. Het wordt als het ware een vanzelfsprekendheid, het gaat vanzelf. Op deze manier kun je ongelooflijk veel mooie prachtige dingen bereiken met elkaar. Maar neem afscheid van de hufters, de mensen die niet goed voor je zijn. Zorg dat je daar vanaf komt.'

Dit is ook mijn credo altijd. Ik ga met open vizier de verbinding aan met mensen. Ik geef je vertrouwen. Tot dat je dit kapot maakt. Dan neem ik afscheid. Voor eeuwig. En ook dit maakt me soms alleen. Ik leef vanuit mijn hart. En mijn hart doet soms een beetje pijn. Nooit voor lang, zou zonde zijn. Gelukkig zie of hoor ik dan weer mooie dingen, die ik kan en mag omarmen. Als levenskunstenaar. Zodat genieten er weer mag zijn, zoals mijn moeder altijd zei, toen ze heel ziek was en je haar vroeg hoe het met haar ging 'iedere dag een beetje beter mijn kind'....mooi toch. Glimlach naar het leven en het leven glimlacht naar jou, groet de mensen om je heen, en er gebeuren mooie dingen, dag....een fijne dag, en lekker genieten....

 

Ik zie zoveel....

Een dooddoener misschien.... Ik weet het. Maar mijn waarheid is het ook. Vanmorgen liep ik door de polder met mijn kleine vriend en als je dan goed om je heen kijkt, zie je zoveel kleuren groen. Zoveel mooie bloemen, grassen en planten. En Teun die snuffelt er vrolijk op los, tilt overal even zijn poot op, valt soms om, want hij doet wel stoer, maar is het nog niet. En ook als ik in mijn tuin om me heen kijk. Of zomaar op een bankje op de Bosdrift eens even ga zitten, dan zie ik zoveel. Laatst liep ik over de Zuiderhof begraafplaats en was ik onder de indruk van de kleuren, de graven, de schoonheid. En deze foto is ook weer zo'n prachtig beeld. Als ik op een van de bedden in de tuin zit of lig, zie ik dit. Ons atelier met de stoeltjes ervoor. Ik vind dit altijd zo mooi. Al die verschillende kleuren groen. Ik hou ook erg van de 'andere tuin'. Gek we hebben een tuin achter het huis, met uitzicht op de kerk, en nog een tuintje ernaast, oorspronkelijk van de buren. Nu staat daar het atelier, mijn 'plantbak' en een apart stukje gras, met mooie borders. Witte hortensia's, blauwe grassen, een vlinderstruik, paars blauwe ridderspoor. En het bankje voor de kop koffie in de ochtend, in het eerste zonnetje. Heerlijk. Leuk vind ik het, dat ik nu een tuin heb, met allerlei plekjes. Waar je kunt zitten, liggen of staan. Wat kun je je een rijk mens voelen he. Gisteren realiseerde ik het me weer, toen ik met een dame op een bankje bij het graf van haar man zat te praten. Over het leven. Over hoe en waarom we de dingen doen, zoals we ze doen. En toen ik samen met Gert-Jan voor twee dochters een mooi plekje op de Bosdrift voor hun moeder uitzocht, realiseerde ik me, wat een mooie dingen wij mogen doen. Iedere dag maar weer. En dan vallen kilometers rijden weg, lange dagen van 10 uur of meer, vervagen, want het besef dat je iedere dag mag doen, wat past bij jou, is rijkdom. Pure rijkdom. Terwijl ik dit schrijf luidt de klok en is het tien uur. Ik ben al een paar uur op, en heb de krant gelezen. Wat gemaild, wat telefoontjes gehad, en ik ben zomaar thuis. Heerlijk, om af en toe gewoon hier thuis te zijn. Ik ben verlof aan het opnemen, wegwerken, en probeer een dag per week in Nieuw-Vossemeer thuis te zijn. Samen met Teun. 

Teun. Bijzonder hoe de liefde tussen mens en dier is. Vanmorgen kreeg ik van Ellen, een vrijwilligster het aanbod om een document, over rouwen na verlies van je huisdier, toegestuurd te krijgen. En natuurlijk wil ik dat lezen. Want de liefde voor deze Teun, die ik nu voel, is echt oprecht intens. Hij is blij als hij me ziet, hij daagt me uit, hij verpest mijn humeur, hij maakt me vrolijk, hij schuilt bij me, kortom ik heb een nieuwe vriend. En natuurlijk mag hij niet op tafel liggen, zoals hij hier doet buiten in de tuin. Maar hij wil gewoon dichtbij zijn. Naast me op de bank zitten, als ik buiten de krant zit te lezen. Als ik de auto pak en de deur opendoe, zit hij al naast me, samen op weg. Gek, ik ben best nuchter. En was ook niet direct een voorstander van een hond nemen. Maar nu, nu wil ik niet meer zonder Teun. Wat een heerlijkheid. Ik merk het ook, ik maak foto's van Teun, selfies van Teun en mijzelf. Het moet niet gekker worden. En weet je, hij is ook ondeugend en ook daar hou ik zo van. 

Ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik geniet intens. Van de kleine dingen die er zijn. Van de mensen in mijn leven. Van het werken in de tuin. Van mijn baan in Hilversum, van dat incidentele coachgesprek, van dat mooie glas wijn. Of die wandeling in de polder. Het lijkt wel, alsof ik alles tien keer intenser ervaar. Zal wel mijn leeftijd zijn. Zal wel te maken hebben, met hoe ik nu naar de dingen in het leven kijk. En gisteren zei ik het nog tegen Liesbeth 'ik probeer samen met mijn team, het leven van mensen die verdriet hebben, net een beetje 'mooier' of 'liever' te maken'. Iemand die verlies kent, komt terecht in allerlei regeldingen, en hoe fijn is het dan, als je juist op die momenten, er voor mensen kunt zijn. Iemand de hand kan toesteken, of even vasthouden, of iemand laten glimlachen. Gisteren zei een dochter, wiens moeder net overleden was, 'gek hoe je gelukkig kunt zijn met zo'n mooie plek, bij zo'n mooie oude boom, als je moeder net overleden is'. Waarop ik zei ' maar hoef fijn is het als je steeds weer naar het graf van je moeder gaat, en je zeker weet, dat zij dit een prachtige plek zou hebben gevonden, bij die mooie oude beuk, met dat bijzondere licht'. En zij glimlachte en haar zus ook. Zij dachten dat er geen plaats meer was, want zij kenden alleen de verwaarloosde Bosdrift begraafplaats en zij hebben nu het gevoel in een chique park rond te lopen. Prachtig toch. En dat is mijn werk....kun je je dit voorstellen? Ik zeg het vaak, rijkdom is voor mij zoveel meer, dan de dingen kunnen kopen of bezitten. Rijkdom is het ervaren, het voelen, het beleven van rust, liefde, geluk en rijkdom is bovenal gezond mogen zijn. Hier in de stilte van mijn dorpje met zingende vogels op de achtergrond, met diverse tinten groen, met kleurrijke bloemen en Teun aan mijn voeten. Rijkdom.

En met mijn Nespresso, mijn krantje, wens ik je een mooie dag toe. Pluk de dag. Maak er iets moois van. Dag!

Weer aan de slag!

Terwijl ik net het gras nog heb gemaaid en nu voorzichtig wat regendruppels vallen, de parasols weer ingevouwen zijn, de tas voor kantoor weer ingepakt, nog even zomaar wat woorden op papier zetten. Deze vakantie, die voor mijn gevoel veel te kort was, zit er weer op. Annemarie is al begonnen, en ik ga morgen weer van start. En hoe heb ik nou deze vakantie, de eerste weer na lange tijd, ervaren....welnu, als heerlijk, als ontspannend, alsof ik alle tijd van de wereld heb of had. Geweldig dus. En ik stel mezelf de vraag 'heb ik zin om weer te gaan beginnen' en jawel dat heb ik wel. Mijn werk is fijn. Maar een ding heb ik me voorgenomen, het mag niet meer zo de overhand krijgen als het had. Dus ik maak af en toe pas op de plaats. Eventjes rust. Een dagje vrij, een dagje voor mezelf. Jawel, natuurlijk met Teun, want Teun hoort erbij nu. Maar wel af en toe een dagje niks. Kwaliteitstijd voor mijzelf. Want mijn oude lijf, heeft het gewoon nodig. Naast de vele kilometers heen en weer naar Hilversum, dure kilometers nu ja, dat realiseer ik me volkomen, is het zo belangrijk om af en toe even niks te hebben, niks te doen. Zomaar rust te nemen is goddelijk lekker. En vanuit die rust kan ik creëren, denken, plannen bedenken, nieuwe leuke gave dingen organiseren. Voor op onze begraafplaatsen, om mensen die dit fraai vinden, naar ons toe te halen. Zodat iedereen kan zien, hoe waanzinnig mooi onze plekken zijn. En hoe leuk onze mensen zijn, hoe fijn het is, om bij de Uitvaartstichting Hilversum te zijn. Hoe gek dit ook klinkt, want niemand wil bij ons komen, maar ooit komt voor iedereen de dood een beetje dichterbij. En als je daar dan toch mee te maken krijgt, hoe fijn is het dan, om je verdriet, je pijn, je rouw wat te mogen laten verzachten door mijn team. Door al die mooie mensen in loondienst, maar ook al die mooie vrijwilligers, die je als het ware omarmen en met jou je verdriet een beetje dragen. Ja dat doen wij. Niks meer en niks minder. En daarom is het zo fijn, om dit werk te mogen doen. 

En terwijl ik dit schrijf overvalt de stilte me weer. Ik ga nog even wandelen met mijn grote vriend Teun. Een rondje rond de Kreek, een fijne wandeling is dat altijd vind ik. Met al die geluiden, de vogels, de eenden, de waterhoentjes, het ruisende riet, en het mooie pad erom heen. De bruggetjes, kortom een plek die fijn is.

Ik wens iedereen, een mooie rustige zomer toe. Ik maak me soms wat zorgen over alles wat er voor ons ligt, wat er komen gaat, wordt het weer een gekke zomer, of toch niet....gaan we weer 'op slot' of mogen we gewoon lekker onze dingen blijven doen. Pas goed op. Pas goed op jezelf en op de ander. Hou elkaar gewoon maar even vast. 

En geniet maar, van alles wat er is. Het zijn de kleine dingen die het doen, die het doen...

Ik ga. En ik kom weer terug, want de zomer duurt nog lang. Ik heb er zin in. Fijne zomer.....

Liefs van mij. 
 

De kerk in ons mooie dorpje....

Terwijl mijn vriendje Teun en ik weer verenigd zijn, na een goddelijke vakantie in Santorini, zitten we nu in de tuin en luisteren naar een buitendienst van onze naburige Katholieke kerk. De dienst is voor de kerk op het grasveld, en de muziek klinkt, het kerkgezang kun je letterlijk meezingen en ook het gebed kan ik horen. Welnu, als dit geen 'welkom terug' mag heten in ons prachtige dorpje Nieuw-Vossemeer. 

Teun ligt stil onder de tuintafel en luistert, want hij wordt niet zo gelovig opgevoed, wel netjes hoop ik, maar hij kent deze liederen niet. Hij kent wel Buddha bar muziek, lounge muziek en Leonard Cohen, of dansen op muziek uit de 70'er jaren, maar deze muziek kent hij niet. Hij is er stil van...en ik eigenlijk ook. Ik hou van dit soort bijeenkomsten op de een of andere manier maakt het me nederig en klein. Respect voor de woorden van God, respect voor alles wat met de kerk te maken heeft. Ingegeven door Ma van Loon en ik, ik ben haar hier dankbaar voor. 

En ondertussen ruisen de bladeren aan de zilverberk, staat de tuin er prachtig bij, overal blauw, paars en roze, af en toe een verdwaald geel of oranje bloemetje en de charme van de tuin is voelbaar. Overal. Hans en Ria waren in ons huis, en zij hebben meer dan goed voor Teun, en de poezen gezorgd. Zij hebben genoten en wij hebben genoten. Hoe fijn is het, om zomaar eventjes helemaal weg te zijn. En toch ben ik net als mijn vader, dolblij om weer te thuis te zijn. En zojuist toen het lied 'laten wij nu samen loven de heer' ingezet werd, sloeg Teun even aan en begon hij vrolijk te blaffen. Oh jee...als dat maar goed gaat. Toen wij vrijdag thuiskwamen, kwam pater Bertus ons even begroeten, hij kwam een icetea drinken met een blokje kaas erbij. Heerlijk is dat, om zo'n bijzondere man, te hebben mogen leren kennen. Hier zit hij, vrolijk bij ons aan tafel in de tuin. 

In Santorini zijn, is een soort weldaad. Heel veel hebben wij te voet gedaan, over bergpaden heen, naar andere dorpen gewandeld, wijnproeven bij een wijnboer. Onze stappentellers maakten overuren, daarna lekker zwemmen en eventjes in de zon. Ook iets dat anders is geworden, vroeger wilde ik zo bruin mogelijk worden, nu wil ik vooral buiten zijn en genieten. En is die kleur op mijn lijf wat minder belangrijk, het gaat vanzelf. Mijn rug, mijn benen, ongelooflijk hoe ver en veel ik weer kan wandelen. Ik ben blij en trots. En sluit hiermee een hoofdstuk af, mijn ziekzijn nu alweer 15 jaar geleden, ligt ver achter me, en van Loon, die van Loon die nooit opgeeft, is weer helemaal gezond en sterk. Fantastisch gevoel. En dat meen ik. Trots op mijn sterke gestel, trots toen ik in Fira aankwam, na een wandeling van 3 uur minstens, in de bloedhete zon. Moe maar voldaan heet zoiets. Ik heb het gefixt. En ja, ik heb het gefixt. Ik ben weer 100% gezond. Ik hou me ver van alle verhalen, dat je nooit meer genezen zult van kanker. Welnu, ik wel. Na een stadium 3 tot 4, na een genezingskans van 30%, is het klaar. En sluit ik hiermee dit boek. Amen. Zou het komen door die kerkdienst, die ik nu zomaar meemaak. Ongevraagd, vanuit mijn eigen tuin. Hoor ik nu 'halleluja, halleluja'. En ik meen het, ik voel me volledig vrij. En hiermee ook dankbaar. Altijd vroeg ik me af, waar mijn eeuwige dankbaarheid voor het leven toch vandaan komt. Maar die dankbaarheid is echt ontstaan, toen ik mijn remissie bereikte in december 2008. Op dat moment, realiseerde ik me, dat ik nog een kans heb gekregen, dat ik nog een keer door mocht gaan met leven. Dat ik verder mocht. En lieve mensen, dat is het mooiste dat mij ooit is overkomen. Door mogen gaan met mijn leven. En hiermee realiseer ik me, hoeveel pijn het doet als levens moeten stoppen, en voor al die mensen die te maken krijgen met verlies. Die jongeman, van 23 jaar, die op het meest gelukkige moment van zijn leven, op de laatste dag van zijn vakantie, van een klif viel in Amerika en die nu begraven is bij mij op de Bosdrift. Gisteren was zijn afscheid. En op dit soort momenten, realiseer ik me, wat verlies met je kan doen. Hoe verlies een onderdeel van je zijn wordt, hoe verlies zich in kan vreten in je hele leven. Hoe je de pijn van de rauwe rouw kunt voelen, bij iedere stap die je zet. En daarom is onze Huiskamer van Springer zo'n prachtige aanvulling in het leven van velen. Een plek om te ontmoeten, te zijn, elkaar te spreken, met elkaar te delen. Kom gewoon eens langs in die prachtige huiskamer, kom eens op bezoek bij ons. Je bent welkom.

En met deze mooie foto van een adembenemend Santorini, sluit ik deze blog af, luister ik nog even naar de kerkdienst, het gezang hier naast onze tuin, buiten voor de kerk. Kijk ik naar al die mensen, die iedere zondag samenkomen, om elkaar te ontmoeten, om te delen, om elkaar te spreken en realiseer ik me, dat alles op zijn plek is gekomen. Hier in Nieuw-Vossemeer.

Vandaag komen mijn schoonouders en Roos, want jawel ook onze jongste dochter is afgestudeerd, toen wij in het vliegtuig zaten op weg naar huis, heeft zij met een 8 haar studie aan de School voor Journalistiek afgerond. Top, en vandaag lijkt ook het moment, waarop ook alles anders gaat worden. Zij vliegt letterlijk uit, gaat een paar maanden weg, en wie weet hoe je leven anders kan worden, door zomaar iets heel anders te gaan doen. Het leven gaat door, de cirkel van het leven draait door, en ik gun iedereen, dat alles voor jou en voor jou, op zijn plek valt. Dat werk en privé, dat geluk en gezondheid, dat liefde en vriendschap, elkaar aan mag vullen, en dat je als je net als ik, met Teun naast je, zomaar in de tuin luistert naar de vogeltjes en nu dan een kerkdienst eventjes erbij, dat je voelt - het is goed zo -. Volgens mij is dit de ultieme vorm van geluk. De ene keer met wat meer geld, de andere keer met wat minder geld, dat maakt niet uit, als je alles maar kunt betalen. Maar geluk zit echt in andere dingen, luister maar, kijk maar en voel maar. En leef, alsof het je laatste dag is. Leef, vooral vandaag, want wat morgen komt, dat weten we niet. En voor vandaag wens ik je, alle goeds. Halleluja.....

Donderdag is mijn vertraag dag......

 

Terwijl de tuin letterlijk zich opent, en prachtige kleuren bij elkaar en door elkaar laat zien, is mijn vertraag dag, mijn donderdag weer aangebroken. Een dag, waarop ik in mijn oude korte broek, met Teun ga wandelen door het dorp, en de polder. Een dag waarop de grasmaaier al klaar staat, de heg geknipt gaat worden, althans weer een stukje en ik wat laatste planten in de tuin heb gezet. Mijn vertraag dag. Een dag waarop ik zelf het tempo mag bepalen. En dat begint al met iets later opstaan. Hoe heerlijk. En dan geen net bloesje aan maar mijn vale zwarte of vale blauwe polo met hier en daar vast een gaatje. Mijn oude korte broek, en soms mijn knalblauwe schoenen, als ik ga wandelen. Maar in de tuin, mijn tuinschoenen. Charmant? Nee verre van dat. Fijn? Jazeker meer dan dat. Een touwtje in mijn haar, zodat ik geen 'dode hoeken' heb. Teun die alle potjes, touwtjes, schepjes probeert te 'pikken' en ik die soms als een dolle erachter aan sjouw. Heerlijk een vertraag dag, die begint met het NRC in de tuin, met soms wel drie kopjes Nespresso achter elkaar. Lekker lang onder de douche, in plaats van een paar minuten, om vijf uur in de ochtend. De auto in de garage en er echt niet meer uit. Een vertraag dag is een dag voor mezelf. Jawel, een coachgesprek vanmiddag in de tuin. Ook fijn. Altijd fijn. 

Gek, hoe verschillend mijn leven is. Ik vertelde het vanmorgen in de supermarkt aan Jack, hoe anders mijn leven hier is in Nieuw-Vossemeer. En iedere keer weer, realiseer ik me, hoe heerlijk ook dit leven is. Geen lezing, geen gastcollege, geen belastingdienst of accountant. Geen personeel, geen issues rondom graven, of onderhoud. Gewoon kijken of de passiebloem, die wat in de schaduw staat, al opengaat. Of de blauwe regen zien groeien. Mijn gras dat zich langzaam aan herstelt, zit dat vogeltje nu nog wel of al niet meer in dat huisje. Ik voel me bijna schuldig, als ik dit zo schrijf. Maar aan de andere kant ook helemaal niet. Want ik voel en merk, dat deze dagen ervoor zorgen, dat ik alle andere dagen 'aan' kan staan. Dat ik telefoondienst kan draaien, omdat ik vandaag deze mooie dag heb. Dat ik een mooi gesprek met iemand kan voeren, over zijn leven, of ontwikkeling, omdat ik dit soort momenten heb. Dat ik een leuke vriendin kan zijn, of een lieve partner, als dit er is. Ik zou niet anders willen, veel Hilversum en een mooi stukje Nieuw-Vossemeer. Veel werkdagen en af en toe een vertraag dag. 

Afgelopen week heb ik weer iets geleerd. Leuk, om dit te ervaren bij mezelf. Ik schreef al eerder, dat ik soms veel voor mezelf hou, niet zo mededeelzaam ben. Zeker niet als het over werk gaat. Lastig thema vind ik dat. Want wat deel ik met mijn team, en wat ook niet. Waar wil ik informatie over geven en waar niet over. Wat is handig nu te delen en wat later. Maar soms zijn er ook dingen die me hoog zitten, heel hoog. Waar ik in alles in mij, van voel dat ik dat niet prettig vind. En dan sluit ik me af. Voor alles en iedereen. En als ik het dan eruit laat komen, dan is dat knalhard. Dan lijk ik op een oude bokser, die alles en iedereen uit de ring mept. Tja...en dat is niet zo handig. En deze week heb ik dus geleerd, dat ik als ik dit soort signalen krijg, gewoon direct de telefoon moet pakken en beter kan zeggen 'heb je even voor mij'...is trouwens een liedje, een heel vrolijk liedje, en het dan uitpraten. Weet je, bijna 63 en nog zoveel te leren, dus soms wat beter voor mezelf zorgen en daarmee ook voor de ander, wat eerder aan de bel trekken. En dank je wel weer voor deze wijze les mevrouw van Loon. 

Kijk maar af en toe eens in de spiegel. Deze is nieuw, eigenlijk niet nieuw, maar deze spiegel krijgt een nieuw leven in ons huis. Van een vriendin overgenomen, voor een echt vriendenprijsje, leuk, past wel goed in deze oude dame hier. Ons huis heeft als bijnaam 'de oude dame'. Een oude dame uit 1795, een huis vol verhalen, een Rijksmonument. Met krakende deuren, met geluiden, de voormalige RK pastorie, staat er op het bordje bij de deur. Met de leilindes voor de deur, en de kettingen. Een pand vol leven. Ons mooie huis in de Achterstraat 9 in Nieuw-Vossemeer. 

En die oude dame die past als die oude korte broek bij mij. Ze zit zo lekker, ze is niet altijd even charmant, ze heeft wat mankementen, maar er is zo geweldig goed in te leven. Het huis is net als het leven. Soms doet het zeer, soms laat het je schateren van plezier. Soms ben je intens gelukkig, en soms ben je stil en in jezelf gekeerd. En als het over dit huis gaat, dan heb ik een wens, ik had zo graag gezien, dat mijn vader dit huis, deze plek had kunnen zien. Dat hij zou hebben geweten, dat ik weer heel dichtbij hem woon. Dat hij zomaar even langs kan komen, en dat ik zo bij hem ben, als hij het nodig heeft. En in gedachten zie ik hem glimlachen, bij deze gedachte. Krijg ik herinneringen aan Groot-Ammers, kort na het overlijden van mijn moeder. Waar hij zo vaak in de tuin op me zat te wachten, als ik thuiskwam van mijn werk. Omdat hij alleen was...en ik ook. Hij en ik. Voor altijd samen. En ook op mijn vertraag dag is hij weer even bij me, heel dichtbij...samen in onze oude dame...Pa van Loon en ik. Ik mis hem.