Op reis....

Vandaag maakte ik een mooie ochtendwandeling, langs het kanaal, in het ontwakende gebied achter ons dorpje Nieuw-Vossemeer. Met een Teun die snuffelt, zoekt naar vriendjes, die allemaal nog binnen zijn, gelukkig kon hij de schapen wat opjagen en verder was het stil, heel stil. En na zo'n wandeling, zo'n dikke anderhalf uur verlang ik naar koffie. Koffie en de stilte. En in die stilte ga ik altijd op reis. Mijn leven is een grote mooie reis...

In dit leven ben ik steeds weer op reis, op reis door mijn herinneringen, of ik reis over nieuwe, voor mij nog nooit begane wegen. Ik daal af, en stijg op. Ik ontmoet, maak contact en laat soms ook weer los. Zo is het ook met alle mensen om mij heen. Sommigen blijven en zijn er al heel lang, oude vriendschappen, mensen van de kleuterschool, of uit mijn jeugd. En soms, zo zeg ik wel eens 'reis je een poosje samen met iemand op'. Zo gaat dat met vrienden, collega's, vrijwilligers, bezoekers. Je omhelst, je begroet, je laat weer los en laat weer gaan. 

En soms krijg je een berichtje, van iemand met wie je ooit een stukje samen gereisd hebt. Hij of zij is overleden. Of hij of zij gaat verhuizen, naar een ander land, of hij of zij stopt ergens mee. En soms ben je zomaar heel intens geraakt, door het verlies, de pijn, het moeten loslaten. En soms klopt het. Dan is het goed zo. Dan mijmer je nog wat na. Dan glimlach je met alles wat in je is en sluit je een hoofdstuk af in je leven. 

En je reis gaat verder. Je trekt weer door. Op naar nieuwe streken, op naar nieuwe ontmoetingen. En bij mij werkt het altijd zo, dat ik hier heel goed in ben. Omdat mijn basis goed is. Omdat ik ben waar ik wil zijn. Omdat....ik hier thuis de rust kan vinden, om alles te laten landen. Samenkomen. Omdat ik simpelweg gelukkig ben. Soms lees je mails, berichten, die scherp zijn, die raken, die aantikken. En ook dat hoort bij die reis die je maakt. Hoe ga je daarmee om. Blijf je dichtbij je hart. Jezelf. Reizen, ons kind is op reis nu. Leuk vanmorgen had ik een facetime gesprekje met haar. Een blij, vrolijk mens. Heerlijk. Foto's van prachtige stranden, zeeën, luchten, kleuren, vrolijke mensen. Heerlijk. Soms is op reis zijn zo overweldigend mooi. En gek, naarmate ik ouder ben, en wat lijk ik op mijn vader, is mijn kleine reis zo hier en daar al groot genoeg. Ik hoef niet ver weg. Ik geniet van de eenvoud, de bloemen in de tuin, mijn reis en daarmee misschien ook mijn leven is kleiner aan het worden. 

Vanmorgen wandelde ik de tuin in en zag ik allerlei kleuren in de tuin. Paars, blauw, roze, de winde bloeit volop. Mooi, de herfstkleuren, oranje, geel, bruin, rood. Prachtig...als je het hebt over een kleine reis....

Gisteren was ik op reis in de wereld van het funeraire cultureel erfgoed, in Amersfoort. Een lezing over de Bosdrift en hoe we het doen daar, hoe zorgen we nu voor nieuw leven op deze unieke plek. Een wereld waar ik graag over vertel, omdat de geschiedenis het verhaal van deze plek, ook een soort van reis is. Een wandeling door de tijd. En de mensen die bij ons komen, maken de reis compleet. Voegen er hun verhaal aan toe. Maken het groter. En iedere keer als ik daar wandel, dan bedenk ik me wat er nog meer zou kunnen gaan gebeuren daar! 

En vanmorgen heel vroeg, liep ik hier. Met in het hoofd een enorme to do lijst. En ondertussen heel ontspannen. Nadenkend over wat komen gaat. Hoe mijn reis, onze reis door dit leven er de komende tijd uit zal gaan zien. Wat komt er allemaal nog.  Ik probeer bij veel dingen, niet al te ver vooruit te zien. Ik probeer rustig te zijn en te blijven. In situaties waar andere in paniek raken, ga ik handelen. Ik probeer zorgen niet groter te laten worden. Ik ben een optimist in veel dingen. Ik voel de rust, die maakt dat ik ga handelen als het heel ingewikkeld dreigt te gaan worden. En ik leef met de wetenschap dat er altijd een oplossing is. Dichtbij of ver weg. Ik geloof hier heel erg in.  

En vandaag brengt mijn reis me bij een van mijn meest favoriete zangers, Stef Bos. Een concert al vier keer verplaatst. Heerlijk, die man van het lijflied voor die vele vaders, ook de mijne 'Papa ik lijk steeds meer op jou' en ik hoop dat hij dit, maar ook al die andere prachtige liedjes vanavond zal zingen in Rotterdam. Ken je zijn lied 'geen ander'. Prachtig...'ik klom tot aan de poorten van de hemel, ik was verder weg dan ik ooit ben geweest' prachtig! Of hoe hoor jij zijn lied 'mooier met de tijd' zo knap, hoe deze man woorden kiest, teksten schrijft. En vanavond maak ik een reis door zijn muzikale leven, rij 3, samen met Annemarie, een rendez-vous in Rotterdam. En deze tekst 'mooier met de tijd' gaat over ouder worden, over het leven leven, prachtig. Je wordt mooier met de tijd, daarom hou ik zo van de rijpheid van dit leven.

Want ook het leven, wordt mooier met de tijd. Gek om dit te zeggen, terwijl de wereld erg onrustig is. Terwijl er veel dingen gebeuren, die niet fijn of uiterst onaangenaam zijn. Toch voelt mijn leven zo....mijn reis. 

Belangrijke gebouwen, huizen in mijn leven, vanaf mijn basis tot nu.

Ik vraag mij vaak af waarom ik zo van mooie gebouwen, van oude gebouwen hou, van een bepaalde sfeer. En zomaar ging ik in gedachten terug in de tijd, naar al die gaven plekken, gebouwen en huizen waar ik ooit een tijdje mocht zijn. 

Zomaar in willekeurige volgorde hier wat plekken in mijn leven, die erg belangrijk voor mij zijn of zijn geweest. Hiernaast de plek waar ik geboren ben, op Goeree en Overflakkee, het raampje linksboven eerste etage was mijn kamertje van 3 bij 3. En daar ontmoette ik mijzelf. En daar ontdekte ik dat ik liever met een meisje danste dan met een jongen. Laat staan mijn leven delen. Daar  begon mijn weg naar onafhankelijkheid, daar in die Oostmoerpolder. Vanuit die veilige, warme en geweldige basis met mijn ouders, stapte ik als net 17-jarige het leven in. Op naar Den Haag. Daar waar alles begon. 

En in mijn periode in en rond Den Haag, heb ik op vele plekken gewoond. Een studentenhuis, de van Lansbergestraat, Zoetermeer, Boskoop en Groot-Ammers. Een stukje uit mijn leven, waar ik niet zoveel meer over spreek. Omdat het goed was. En goed is. Omdat het me gebracht heeft waar ik nu ben, onafhankelijk en vrij, levend vanuit mijn hart en gevoel. Maar ook omdat het voorbij is gegaan. En omdat ik niemand wil kwetsen, want iedereen in mijn leven heeft mij gevormd of mede gevormd tot wie ik nu ben. En dus ook deze bijzondere en intense periode in mijn leven. En dit deel was een mooi onderdeel van mijn levensreis.

De foto hier is een plek waar ik erg gelukkig ben geweest. Ik heb er niet zo lang gewoond, maar ik heb het huis (een appartement in een oude mannetjeshuis uit 1646 in het oude centrum van Schoonhoven. Een bijzondere tijd, mijn moeder net overleden, mijn relatie na 14 jaar voorbij. En ik begon totaal ergens anders mijn leven op te bouwen, helemaal alleen. Een bewuste keuze te gaan wonen in een Rijksmonument. Een prachtige unieke plek. Op deze plek mocht ik Annemarie ontmoeten en voor het eerst met haar zijn. Op deze plek, in deze stad heb ik de liefde leren kennen. Dus steeds weer als ik denk aan belangrijke plekken die mij gevormd hebben,  dat is dit huis er één van! En vanuit dit huis ben ik naar Voorschoten gegaan, samen met Annemarie en haar kinderen. De Papelaan, ook een bijzonder mooie plek. Nog wel overschaduwd door emoties vind ik, want daar werd ik ziek, in 2007 en 2008. Net getrouwd en toen kreeg ik kanker. Net een nieuwe baan, en toen werd ik ziek. Heel ziek. Maar in Voorschoten mocht ik ook weer beter worden, dankzij goede zorg van heel veel artsen in het LUMC. Geweldig. En toen begon er zo'n mooie periode in mijn leven. Ik nam ontslag bij het Amerikaanse bedrijf. Omdat ik na mijn ziekzijn zo anders ging leven en voelen en zijn. Ik begon als coach, als trainer, als interim manager en kwam terecht in die prachtige wereld van de uitvaart. In Haarlem, in Alkmaar, in Amsterdam, in Bergen. En ik werd geraakt, door alles rondom rouw, verlies en afscheid. En in die periode verhuisden we naar Wassenaar, een schitterend appartement in het centrum. Helpen in een wijnrestaurant en leuke mensen ontmoeten, vlakbij den Haag, waar alles was begonnen. Mijn reis naar onafhankelijkheid. Yarden. 

En hier was dus die mooie markante eethoek, onder de wijnflessen, met het ronde raam. Het draaiorgel op zaterdagmiddag. Ook hier weer die sfeer, die zo bij ons past. En toch was het op deze plek, dat ik me realiseerde dat ik hier niet oud kon worden. Dat ik op een andere plek mijn pensioen wilde gaan genieten, was het Drenthe, Zeeland, waar dan ook, die mooie luchten, dat water, die helderheid van vroeger sprak me aan. Ik reed een keer op weg naar het graf van mijn ouders en belde Annemarie of ze niet met mij, ergens in de buurt van mijn geboortegrond wilde gaan wonen. Niet op Flakkee. Nee, daar ligt ook een stukje pijn voor mij. Maar Zeeland, jawel, heel graag. En zo gingen we op huizenjacht, en zagen we allerlei moois op Tholen, Schouwen Duiveland, en jawel net op de grens van Brabant en Zeeland. Daar waar Zeeland Brabant kust. Vlakbij het kanaal, daar vonden wij onze oude voormalige RK-pastorie, met de kerk zo mooi in onze achtertuin. Het huis van een prachtige familie, die hier zoveel liefde hebben achtergelaten. Wonen naast Pater Bertus. Het werd een kwestie van omarmen, de mooie grote voordeur openen en het geheel naar onze eigen smaak maken. Een zolder met eigen badkamer maken voor onze kinderen en vrienden, een atelier in de tuin en heel veel werken in de tuin, om de kleuren van het leven daar te laten zien. Om mensen, onze vrienden, onze nieuwe vrienden en bewoners van dit dorp te ontvangen. Onze Achterstraat nummer 9 in Nieuw-Vossemeer. Om levenskunst te ervaren.

En hier ben ik nu, in een andere levensfase zo voelt het echt. Wat ouder, wat rustiger, wat meer tevreden met wat er is en zich aandient. Wat minder groots en meeslepend, de intensiteit van deze plek is zo fijn. Ik voel me hier zo gelukkig. En ik realiseer me, dat ik hiervoor eerst weg moest gaan al heel jong van die mooie boerderij vandaan. Dat ik moest onderzoeken wat ik voelde en wie ik wilde zijn in dit leven. Dat ik eerst op ontdekkingsreis mocht en moest, door het leven vol liefde. Dat ik mezelf moest tegenkomen in al mijn banen. In al mijn liefdes. Dat ik misschien zelfs ziek moest worden, om nog dichterbij mijn eigen kern te komen. Ik had het nodig om prachtige mensen te ontmoeten, overal weer. En soms ook om prachtige mensen te verliezen. De pijn van verlies ook zelf te ervaren. Mijn moeder al twintig jaar geleden, mijn vader, ook alweer bijna 8 jaar geleden, ongekend. Maar ook vrienden, oude liefdes, vriendinnen, mensen die je ergens hebt ontmoet en met wie je zomaar een klik had, velen zijn er niet meer. Dat ik les mocht geven, mag coachen, mag trainen, mensen en organisaties mag helpen bij grote veranderingen. En dat ik nu, vanuit Anita van Loon Levenskunst en vanuit die prachtige Uitvaartstichting in Hilversum, ben aangekomen waar ik wil zijn. 

En heel vaak, zit ik hier op het bankje achter in de tuin, bij het atelier, en lees ik een boek, of drink ik een Nespresso en dan voel ik me intens gelukkig. Niks meer en niks minder. Ik werk wat in de tuin. Ik maak wat foto's en ik laaf mij in stilte vaak. Heerlijk. En nu, terwijl ik zo door mijn geschiedenis wandel, aan de hand van al die plekken, dan voel ik dat ik thuisgekomen ben. Hier.

En als ik morgen weer naar Hilversum rijd, dan realiseer ik me, dat ik in mijn werkende leven, eenzelfde prachtige reis heb mogen maken. Mooie dingen heb mogen doen, geweldig fijne en leuke collega's heb mogen hebben en heb. Dat ik geniet van de wereld waarin ik werkzaam mag zijn. Hoe trots en vol liefde ik ook werk in dat prachtige pand aan de Bosdrift. Dat ik erover vertellen wil, en dat ik dagelijks voel, hoeveel liefde er in mij zit. In mijn werk, mijn leven, mijn zijn. Maar ook hoeveel plezier en levenskunst er in mij zit. Het leven omarmen. Het leven beschouwen. Zonder oordeel aanschouwen. 

En als ik vanavond mijn glaasje wijn drink, dan geniet ik. Van deze stille dag samen met Teun, hier thuis. Dan ben ik dankbaar. En realiseer ik me, dat ik alle redenen heb, om het leven te omarmen. Ik gun dit iedereen. Dit is echt zo fijn....

Conferentie over overgaan in levensbeschouwelijk perspectief.....'ik ga dood en wat dan?'

A.s. dinsdag mag ik dagvoorzitter zijn op een congres over doodgaan vanuit levensbeschouwelijk perspectief bezien. Een uitnodiging die al heel lang stond, nadat de film 'Dood in de Bijlmer' van Paul Rigter de IDFA prijs voor beste Nederlandse documentaire had gewonnen in 2020. Toen al kwam de vraag, of ik dit congres als dagvoorzitter wilde begeleiden. En na wat schuiven in de agenda, is het dan eindelijk zover. En juist nu, heb ik een zwoele stem, door een griepje. Geen corona, niks daarvan, maar gewoon een wat vastzittende hoest, dus met een flesje water in de buurt, ga ik het redden dinsdag. Zin in. Juist omdat er veel gasten zullen zijn, nu al  140 aanmeldingen, en juist omdat er prachtige inleiders zijn. En we gaan oefenen in culturele sensitiviteit. We sterven tenslotte allemaal, maar hoe we het sterven beleven, is eigen aan de persoonlijk achtergrond van iemand en zijn of haar levensbeschouwing. Een dag, waar ik ook weer gelouterd uit terug zal komen. Verrijkt door alle inzichten, en vooral weer door alle ontmoetingen. Mijn moeder zal er zijn, en vast ook mijn vader. Ik neem hen tenslotte overal mee naar toe. Mijn eigen inzichten, zo gevormd door wie zij zijn en waren. Door mijn opvoeding, door de Remonstrantse kerk in Sommelsdijk, door de openbare school, en toch dat ochtendgebed van meester Tanis. Maar ook door mijn werk in de uitvaartbranche, door mijn liefde voor deze wereld, door Yarden en nu vooral door Uitvaartstichting Hilversum. Mijn manier van kijken, vanuit vertrouwen en openheid, vanuit interesse en het zonder oordeel willen aanschouwen. En natuurlijk word ik hier regelmatig in teleurgesteld, maar hoe ga je hiermee om. Hoe ga je om met tegenslag, en hoe blijf je dicht bij je eigen hart. Je eigen intuïtie. Wat doe je met al die dingen die je tegenkomt in dit leven en waardoor je af en toe wankelt. Kies. Maak een keuze. En zo kies ik ervoor, om deze rol dinsdag te gaan vervullen. Niet ingekleurd, niet met een vaste speech, maar vooral vanuit mijn hart. Vanuit Anita van Loon zelf. Door dit congres leerde ik de term interfaith kennen. Een coöperatieve, positieve interactie tussen mensen met verschillende religieuze, traditionele en of spirituele en humanistische overtuigingen. Wat geweldig. En deze conferentie doet me ook denken aan die ontzettend lieve man, van wie we gisteren afscheid hebben genomen bij onze Uitvaartstichting in Hilversum. Een man vol emoties, een man die ik mocht knuffelen en een man die zo dichtbij die vraag kwam 'ik ga dood en wat dan...'. Ik ga hem morgen even begroeten, want zijn graf is heel dichtbij mijn kantoor. Het mooie vind ik dat ik soms in mijn eentje over deze mooie begraafplaatsen loop, en stil sta bij mensen die ik ken, of hun dierbaren. Alsof ik in gesprek ga met deze mooie bijzondere unieke mensen. In gesprek over het leven, over soms iets heel kleins, 'of ze last hebben van dat eekhoorntje' vroeg ik laatst toen ik bij een graf stond. Gek, hoe ik het leven steeds verbind aan de dood en andersom. Het klopt ook zo allemaal.

En ondertussen is er zoveel gebeurd. Na mijn kleine blogje over kastanjes, heb ik er alweer zoveel geraapt en iedereen raapt mee. Onze Huiskamer van Springer heeft schalen vol kastanjes (nee niet meer meebrengen hoor). Mijn meerjarenbegroting tot en met 2026 is af. Deze wordt in november besproken met het College van B&W ik hoop bij ons op de zolder. Hoe gaaf is dat. Nieuwe tarieven opgesteld, want ja ook bij ons zijn de kosten enorm gestegen. Maar ondertussen ook weer talloze mooie mensen mogen ontmoeten. Hoe vindt je dat drie jonge meisjes van 13 jaar komen hun BINK stage bij ons lopen. Ze gaan pannenkoekjes bakken voor de bezoekers van onze Huiskamer, hou de website in de gaten. Lekker in de wintermaanden, bij de houtkachel, een kopje Nespresso en een heerlijk pannenkoekje. Een geweldig medicijn tegen de eenzaamheid. En wat nog fijner is, gewoon gezellig met andere mensen samenzijn. 

We hebben een hele avond gedanst hier in ons prachtige Wagenhuis, op de bruiloft van twee jonge vrouwen hier in het dorp. Wat een waanzinnige dag. Foto's die krijg je wel via de dames zelf. Maar wat een mooi stel mensen. En wat een eer daar als twee 'oude dames' toch maar bij te mogen zijn. Ook in het Protestantse kerkje was de huwelijksplechtigheid werkelijk prachtig. Uniek...

We hebben lekkere gezellige momenten met familie gehad, met vrienden, met mooie wijn en spijs combinaties. 

Ik heb meer dan 300 bollen gezet, de klimopstam en halve boom weggezaagd, nieuwe planten en struiken geplaatst, gekregen van vrienden. Nieuwe border aangelegd, kortom druk genoeg. En weet je bij alles wat ik doe, voel ik zo intens, dat ik leef. Dat mijn lijf reageert op veel te veel inspanningen, dat paracetamol dan even je beste vriend is. Dat dat glaasje wijn met die dikke trui aan maar nog wel buiten in de zon, zo bijzonder is. Dat de winde met ongelooflijk veel bloemen, de passiebloem, de monnikskap, zorgt voor een prachtig gekleurde tuin nu. En als ik dan in het atelier een boekje lig te lezen op de bank, het houtvuur hoor knisperen, de warmte voel, dan voel ik mij rijker dan een koning. 

En ook de komende periode, zal ik genieten. Van alles dat er is. Van de appjes met ons kind, helemaal ver weg in Hawaï, van de vrienden die gaan komen, van het samen eten hier of daar. Van het houtvuur, van de dikke trui. Van de stoelverwarming in de auto. Van het rijden in het donker. Van de winterbanden die er straks weer onder gaan. Van jou. Van mij. En vooral van al die mooie mensen om me heen. Ik zei het al 'rijker dan een koning' dat voel ik me. Mijn leven is gebaseerd op vriendschappen, ontmoeten, mensen zien en spreken. Leven vanuit mijn hart, mijn passie. Fijn. En die kleine rimpelingen, die er ook zijn, die kun je glad strijken, daar kun je iets mee doen. Je kunt het oppakken, bespreekbaar maken en daarna weer doorgaan. Ik ga door, en hoop dat je met me meegaat. De weg is nog lang, het pad nog niet helemaal effen, maar geloof me het is een mooie weg die we aan het begaan zijn...geniet maar met me mee.....dag!

 

Hé mam ik doe het ook....

 

 

Gisteren realiseerde ik me, toen ik over de begraafplaats liep, dat ik weer in iets op mijn moeder lijk. 'Hé mam ik doe het ook, kastanjes oprapen en in mijn jaszak stoppen'. Zo fijn, zo'n mooie glimmende lekker aanvoelende kastanje in de palm van je hand, en als je dan door het bos loopt of hier door de polder met Teun, dan voel ik die kastanje. Een fijn gevoel, rustgevend bijna... Toen mijn moeder overleed vond ik in heel veel jaszakken van haar kastanjes, ook had ze veel mooie stenen, mooi gepolijst, mooi glad en toen ik een sollicitatiegesprek had in Hilversum, op de begraafplaats Zuiderhof, toen stapte ik uit de auto en lag daar een prachtige glanzende ronde steen, kristal. En nog steeds ligt die steen in mijn auto, alsof het een beschermsteen is. Alsof deze steen me iets biedt, een vorm van rust en veiligheid. En soms als ik in de file sta, dan raak ik deze steen even aan. En dit zijn de momenten in mijn leven, waarop ik denk 'hé mam ik doe het ook zoals jij het altijd deed'. Een moment van trots. Want natuurlijk vraag je jezelf af, als kind, 'hoe zou mijn moeder nu naar mij kijken, naar wat ik doe in mijn leven en hoe ik de dingen doe'. Gek, hoe je zoekt naar goedkeuring of waardering soms. En geloof me ik krijg waardering genoeg, ik krijg voldoende lieve en goede aandacht van mooie mensen in mijn leven. Verder weg en dichterbij. Maar eigenlijk ben ik soms in de essentie heel klein, en zou ik zo graag nog even, die aai over mijn bol krijgen van mijn moeder. Of die lieve omhelzing van mijn vader. En tja...als je dan gewoon 63 bent geworden, dan is dit iets, wat niet meer kan en zal gebeuren. Simpelweg, omdat zij er niet meer zijn. En dit soort momenten duren maar heel even. Dan herpak ik mezelf weer, voel ik aan mijn kastanje en kan ik met een glimlach weer doorgaan. Want al die herinneringen, die mooie kleine gedachten doen me beseffen, hoe mooi mijn waarden zijn, hoe stevig mijn basis is.

Zo dadelijk lekker lunchen met mijn schoonouders, een verlaat cadeau voor de verjaardag van mijn schoonmoeder, wauw we gaan naar Wouw. Zin in, een kastanje in mijn zak, zo ben ik nooit alleen...fijne dag...

Alsof alles zomaar ineens ophoudt....

Toen ik deze foto zag, wilde ik deze bewaren. Een foto die past bij het werken in de wereld van rouw en verlies en afscheid. De foto komt ook van een stukje over verlies en rouw denk ik, op LinkedIn. Ik bewaar zo'n foto dan. En nu staat deze foto hier in mijn blog...Het afgesneden zijn, het zomaar ineens het besef hebben alsof alles ineens ophoudt...er is geen weg meer terug en geen weg meer voor je...althans zo lijkt he...

Het leven brengt je soms in zo'n situatie. Dan wordt alles anders. Dan sta je daar en moet je keuzes maken. Wat ga je doen....ga je weg, sla je af, stop je echt even, of wat dan ook. Keuzes maken is goed. Een paar weken geleden zat ik op donderdag hier in de tuin, na een enorm hectische week, het afscheid van een jongeman van 18, de brand op Zuiderhof, boosheid, een Teun die het leek te voelen, en hier thuis in de tuin realiseerde ik me dat je keuzes moet maken. Steeds maar weer. Een mooi gesprek met een vriendin van me, helpt dan. We verstaan elkaar. En hoe fijn is het iemand te ontmoeten, met wie je echt een gesprek kunt voeren. Niet over koetjes en kalfjes, maar over die dingen die je bezighouden. Een zo'n vraag kan zijn 'doe ik wat goed bij me past, volg ik nog mijn gevoel, of laat ik verstand en materie overheersen...'. Deze vraag stel ik mezelf met grote regelmaat. En hoe fijn is het om hier met iemand anders over te praten. 

Inmiddels is het een paar weken later alweer. Terwijl de vogels zich nog wel laten horen, maar de zon zich minder laat zien, de regenmeter zich vult, steeds maar weer, zit ik voor het eerst sinds lange tijd weer binnen. Luister ik naar muziek van Leonard Cohen. Zware maar oh zo fijne muziek vind ik dat, melancholiek. En gek, ik hou al heel lang van deze man en zijn muziek, toen ik een jaar of veertien was. Ooit en ik zat nog op de middelbare school zijn we met een groepje mensen naar Rotterdam naar zijn concert gegaan. Ik heb er nog zwart wit foto's van ergens in een fotoboek op zolder. Cohen in een grijs kostuum, hij zong zijn oude nummers. En toen al hield ik van dat melancholieke, dat sombere soms. Gek, want ik zie mezelf niet als somber, als verdrietig of als zwaar. Ik geniet. Ook van dit soort stille dagen. Nadenkend achter mijn grasmaaier over al die enorme kostenstijgingen voor mijn Uitvaartstichting. En hoe moet dat nu verder, waar ga ik nu mijn focus naar toe verplaatsen. Wat gaan we anders doen, zodat we steeds weer dat mooie resultaat kunnen blijven schrijven. Energie, loonkosten, pensioen, verzekeringen, huur, kortom alles gaat gigantisch omhoog. En als ik dan de heg knip hier, dan kan ik even vanuit ontspanning nadenken over dit alles. 

Mijn kleine vriend geniet ook. Gisteren was hij in Hilversum, op kantoor, bij Monique, op de begraafplaats en vandaag hier bij mij. Samen een rondje kreek, samen de polder in, samen stil zijn. Leuk hoe hij je soms aankijkt, ondeugend, uitdagend, beetje stout. Maar ook hoe hij je voeten likt, of zomaar zijn snuit tegen je arm legt. Teun, alweer een jaar bij ons. Hoe fijn.

Achter me liggen gekke weken, de Open Monumenten Dagen in Hilversum, intensieve gesprekken, zorgen, kortom er is veel gebeurd. Er zijn twee Uitvaartstichting Hilversumse kindjes geboren. Twee mannen bij mij zijn allebei vader geworden. Leuk he... Veel uren zit ik gebogen over cijfers en meerjarenplannen. Lastig om goede prognoses te maken en af te geven.

Lieve mensen. En nu, deze dag is het zomaar eventjes op. Ik heb geen tekst meer. Ik luister naar 'You have loved enough' en dein een beetje mee. Zo mooi, ik denk altijd bij al die mooie liedjes, die moeten ze maar draaien als ik ooit dood ga. Niet te veel zeggen, lekker muziek luisteren en daarna lekker doorleven. Lijkt me fijn. Dit nummer komt op het lijstje. Prachtig....het schuurt zo mooi. Je voelt het overal. Heerlijk. Een mooie avond gewenst. Ik luister nog even verder....opeens moet ik denken aan een zin 'in de angst is de mist van de tijd verdwenen' ik weet niet hoe ik er aan kom. Soms lees ik een tekst, een zin en zet deze dan in mijn telefoon. Om later iets mee te doen. En met deze zin, deze foto aan het begin, is dit best een zware blog geworden. Een blog van bewustwording, een blog die ook bij me past. Ik heb mijzelf een kadootje gegeven. Een prachtig boek 'tussen twee werelden' met als ondertitel 'wat bijna doodgaan mij leerde over het leven'. Een boek vol herkenning voor mensen die heel ziek zijn geweest en toch weer een tweede kans hebben gekregen. Zo iemand ben ik ook. En daarom wilde ik dit boek zo graag lezen. Het is meer dan intens. Het gaat over rouw, over dankbaarheid, over keuzes maken, over het leven omarmen, over voelen, heel diep voelen. Suleika Jaouad heeft het geschreven. Prachtig.....
 

Thuis zijn.....

 

Thuis zijn. Toen ik klein was, was de boerderij mijn thuis. En daarna volgden vele plekken, waar ik woonde of mocht wonen, en lange tijd voelde niets als mijn thuis. Tot ik in Schoonhoven kwam, daar was de Koestraat mijn thuis. Mijn eigen plekje. Een pand uit 1749, een voormalig 'oudemannetjeshuis'. Prachtig, een appartement, en overal die oude balken. Kleine raampjes, en authentieke details. En toen volgden weer wat mooie plekken, Voorschoten, Wassenaar en overal genoot ik, maar ik kwam niet echt thuis. En nu, nu ben ik thuis. Ik ben teruggekomen, althans in de richting van mijn roots. Ik ben aangekomen in een voormalige pastorie uit 1795 in Nieuw-Vossemeer. Ons rijksmonument, met al die details, die oude dikke muren, die leuke brievenbus, die balken en oude vloeren. Thuis. 

Ook op mijn werk ben ik thuisgekomen. Na allerlei prachtige banen, in de profit en not for profit, nationaal en internationaal, ben ik aangekomen, thuisgekomen in Hilversum. Ben ik aangekomen op al die mooie begraafplaatsen, waar we het weekend van 10 en 11 september a.s. weer gaan genieten van live muziek, van theater, van wandelingen, van elkaar, kortom ook daar ben ik thuisgekomen, in de voormalige beheerderswoning met wachtruimtes aan de Bosdrift 12. In mijn rol als directeur van die kleine Stichting, geniet ik van de kleinschaligheid, van de mensen die bij ons komen, van alles. Ik hou er zo van.

Thuiskomen, wat zegt dat mij nu eigenlijk. Het voelt als veilig. Als vertrouwd, je kent de verhalen van vroeger en je probeert er nog meer over te weten te komen. Een plek waar je mag zijn wie je bent, waar je alles voor over hebt, om deze plek mooi te houden, en misschien nog wel mooier te laten worden. Een plek die je graag wilt laten zien, aan ieder ander, aan die mensen die interesse in en voor deze plek  hebben. Maar ook een plek waar je even mag uitrusten, mag nadenken, mag ontspannen. Op de Bosdrift is dat onze Huiskamer van Springer. Straks weer met de houtkachel aan, gezellig, warm, knus bijna...waar mensen even landen, even binnenwandelen en naar toe terug keren. Thuiskomen is ook mijmeren over vroeger, over hoe het ooit was en herdenken, herinneren. Thuiskomen is het vroeger in takt laten en het heden leven. Thuiskomen is doorleven met de herinnering aan wat ooit was. Thuiskomen is geland zijn, is rustig, is stil soms. En ik gun iedereen dat hij of zij thuiskomt, of weer thuiskomt. Dat je een plek vindt, die bij jou past. Waar je je jas ophangt en weet dat die er over een jaar of weet ik hoe lang, nog hangt. Thuis heb je ook vaste plekjes voor die dingen die belangrijk voor je zijn. Zoals mijn moeder vroeger haar lades in de kast had, of waar je op je kamertje, je eigen hoekjes had, met steentjes, boekjes, gekke dingen die je hebt gekregen en koestert. Thuiskomen is koesteren, ook zo'n mooi woord. Koesteren wat je liefhebt. Wow...dat voelt lekker zeg.

En deze weken was ik veel thuis. Veel gefietst op mijn nieuwe fiets, gewandeld met Teun, mijn stappen weer op niveau gebracht, gerommeld, maar niet echt veel gedaan. En toen ik thuis was, voelde ik me zo intens thuis, hier. In de tuin, het atelier, het huis zelf. Mijn boekjes. Simpelweg genieten van wat is. Zomaar een weekje vrij, en dit weekje heeft me doen beseffen, dat vrij zijn, en in balans zijn tussen werk en privé ook erg fijn is. Nodig is ook. Voor mij en voor de ander. Deze week koesterde ik wat ik liefheb, wie ik liefheb. En voelde ik me veilig. 

Ooit toen ik mijn ouderlijk huis verliet, zocht ik naar een nieuwe plek waar ik me thuis kon voelen. Want die veiligheid van mijn ouders wilde ik niet loslaten. En nu, jaren nadat mijn ouders zijn overleden, ben ik weer thuis. Heb ik mijn eigen plekje, waar ik me veilig en onafhankelijk voel, waar ik me vrij voel en waar ik mag zijn, wie ik ben. Ik ben thuis. Ik ben gelukkig thuis. En met dit gevoel, sluit ik mijn vrije weekje af. Ga ik maandag weer fris en uitgerust terug naar Hilversum, geniet ik nog twee dagen na. Stil en rustig, veilig en vrolijk, heerlijk in de natuur, zet ik er kilometers bij op mijn nieuwe fiets, en blijf ik heel hard meetrappen. Heerlijk. En na zo'n tocht, kom ik altijd weer thuis. En met die wetenschap kan ik de hele wereld aan, ik kom altijd weer thuis.

25 augustus 2022

Vandaag is het 25 augustus 2022. Alleen vandaag ben ik nog 62 jaar. Gek, leuk en fijn dat ik morgen 63 mag worden. Vanaf mijn tuintafel, zit ik wat te lezen, te werken, drink ik mijn glas water en kijk ik naar alle 'hondenspullen' die ondertussen net zo bij ons huis horen, als Teun hier hoort. Deze beer ligt nu op tafel, daar kwam hij vanmorgen mee aan. Hij heeft een mandje met allerlei beren, knuffels, balletjes, botten en af en toe dan haalt hij er iets anders uit. Hij heeft favorieten en die maakt hij af en toe nog stuk, deze worden dan gerepareerd door Annemarie en dan komt er een tijdelijke vervanger. En vandaag is dat deze beer. 

Terwijl ik zie hoe vlinders, vogels, bijen genieten van alles hier in de tuin, voel ik de stilte, de intense stilte die hier soms is. Verwonder ik me over de bezoekers die je zo af en toe ziet, die grote door de zon gebruinde dame op een herenfiets. Die parkeert ze altijd bij het muurtje van de kerk en dan bezoekt ze meneer pastoor. Die dame die scharrelt af en toe wat bij het veldje hier achter, en staat soms zomaar op een afstandje naar onze tuin te kijken. In stilte en het hoort zo bij deze plek. Vorig jaar twee vogelaars die heel blij op het geluid van de specht afkwamen en zo de tuin in kwamen, en soms een oude meneer, die naar de begraafplaats wandelt. Buurman Jan die bij het hekje staat, en dan weer die intense stilte. De scholen zijn weer begonnen, maar sowieso wonen hier niet veel jonge mensen of jonge gezinnen en als ze er al wonen, dan hoor ik ze niet.  Ik kijk naar mijn gras, dat zich heel langzaam weer iets lijkt te gaan herstellen. Nog niet optimaal, maar toch. Mijn gras dat gemaaid moet worden (vanavond, nu is het veel te warm) en daarna krijgt de tuin weer water. Om de dag doe ik het nu, omdat ik me realiseer dat er een watertekort is, en een ieder hier zijn bijdrage aan moet leveren. Ik moet even denken aan dat Franse dorp, waar geen water meer uit de kraan komt. Heftig lijkt me dat zeg...

Morgen een dagje werken, lekker hapje eten met Annemarie samen voor mijn verjaardag. En zaterdag met mijn schoonouders en de meisjes, dan vieren we heel klein de verjaardag van Roos en de mijne met een lunch. De Haringvlietbrug is dicht, dus hier komen, is dan leuk en uitdagend. Via Brielle en Hellevoetsluis, is dan mijn favoriete rit. Of via Dordrecht, en geloof me, maar die route vind ik minder. Ik glimlach terwijl ik dit schrijf. En voel het nog echt ook. En dan ben ik 63 jaar. Afgelopen dinsdag had ik een borrel met vrijwilligers en personeel voor mijn verjaardag op de Bosdrift. Lekker, gezellig en leuk. En ongelooflijk verwend, met een prachtige kaart van de begraafplaats Bosdrift, met prachtige wijnen, boeken en witte chocolade. Wat kennen mensen me toch. en bloemen, hele mooie bloemen. Geweldig. 

Op deze foto zie je hoe ik hier op donderdag zit te werken, te zijn. Met mijn laptop voor me, het huis met de dichte luiken achter me en uitzicht op allerlei tinten groen. Prachtig en zo fijn. En hier zo zijn, zo zitten, zo genieten van deze intensiteit, is zo ongekend fijn. Een boekje, de krant, de geluiden van de vogels, wat een rijkdom steeds maar weer. 

Al een tijdje denk ik na over oud zijn of ouder worden. Vroeger vond je iemand van 63 ongekend oud. En zag iemand er ook uit als 'oud'. Nu zie ik mensen, soms nog veel ouder dan ik ben, en die zien er super leuk uit. Vrolijk, sportief, met goede lichamen en koppen. Aantrekkelijk en charmant. En wat is dan nu 'oud' of 'ouder'. Hoe ouder je mag worden, hoe betrekkelijker dit wordt toch. Hoe voel je je. Wat kun je nog allemaal, afgelopen week zat ik samen met een mevrouw uit het dorp, op het grasveld bij de brandweer, omdat onze hondjes aan het spelen waren. En ik ging er een beetje bij liggen, en alleen toen ik opstond voelde ik me 'wat ouder' maar leeftijd voelen is iets geks. Ook lastig om te beschrijven. Voor mijzelf is oud zijn, als ik niks meer wil, of niks meer onderneem. Als ik stop met coachen, trainen of werken. Als ik op de bank ga zitten en er niet meer af wil komen. Als ik geen contacten meer leg, niet meer mensen wil verbinden, als ik gewoon ga zitten en dat dat het dan is. Wel merk ik dat ik bepaalde werkzaamheden, steeds minder doe, en een daarvan is trainen, trainingen of workshops verzorgen. Ik merk dat ik mezelf altijd 'op pomp' hiervoor en dan een dag topsport lever. En of ik dit soort 'kortstondige' dingen nog wil....ik geloof van niet. Dus dit soort keuzes maak ik nog wel. Trainde ik vroeger, tot voor een paar jaar, nog drie avonden per week soms, naast mijn werk, dat doe ik nu niet meer. Mooie gesprekken voeren met mensen, in contact zijn met mensen en coachen, dat blijf ik doen tot mijn dood geloof ik. En grasmaaien ook, dat vind ik leuk. Inspannend en fysiek stevig, maar zo goed voor me. En schrijven, dat zal altijd blijven. Het genieten van woorden en mooie zinnen, zoals 'ik ben even in het ondertussen'. Ongekend wat een mooie zin.....

Nog even terug naar het afgelopen jaar. Een lekker jaar, het begon met mijn verjaardag zomaar weer in de tuin vorig jaar. Rommelig, druk en gezellig. Lekkere wijntjes en muziek. Dansende mensen op het terras. Mijn werk, een mooi jaar bij de Uitvaartstichting in Hilversum, de opening van de Bosdrift, het zoeken naar kansen en mogelijkheden. Mooie coachtrajecten, verbindingen, ontmoetingen, een geweldige gezondheid, logees op zolder, vakantie naar Duitsland en later Santorini, kortom 62 zijn was fijn. En 63 worden lijkt me gewoon ook weer fijn. En terwijl ik dit schrijf kwam mijn oude buurman, meneer pastoor even de tuin ingewandeld. In een dik pak gekleed, hij komt dan eventjes de bloemetjes bekijken. Zo groeten we elkaar, houden we elkaar in de gaten hier in dit lieve dorp. Aandacht, rust en tijd voor elkaar. En zo voelt het hier, en zo voelt het ook op de Bosdrift in Hilversum. Die eenvoud en verbinding past zo bij mij. En ongeacht waar ik wonen mag, zal dit er altijd zijn. Inmiddels is de temperatuur al ruim 30 graden en voel je dat als je in de zon staat. Dus geniet ik nog even van dit schaduwmoment. Van het moment, voorafgaand aan dat nieuwe levensjaar. Een jaar waar ik weer van alles van plan ben. Hier en daar. In mijn persoonlijke leven en in mijn werkzame leven. Ik hoop op weer een jaar vol gezondheid, liefde en geluk. En ik zal mijn best doen, dit te geven, aan de mensen om me heen. Genieten van de stilte, van de tuin, van Teun, van mijn leven hier met Annemarie, van mijn vriendschappen en al die mensen die ik in mijn hart meedraag. Ook in mijn nieuwe levensjaar, koester ik iedereen die in mijn hart zit, die hier op aarde niet meer bij me is, maar ook zij zullen altijd onderdeel zijn van mijn bestaan. Ik zal blijven mijmeren, lachen, dansen, drinken, zingen, liefhebben en alles wat ik nu even niet bedenken kan. Ik hou van het leven, en ik wens mezelf een mooi nieuw levensjaar, ik ga niks veranderen, misschien proberen we nog wat meer te verwonderen, oordeel niet verwonder je slechts...ik wens je een mooie 25e augustus 2022!