Een vrolijke zomer....2023

Terwijl de eikenbladhortensia open knalt, en de tuin dat bijzondere aangezicht geeft, luister ik naar hele leuke muziek. Muziek hoort bij de zomer, bij de zon, bij mij. Muziek is altijd al een ding geweest in mijn leven, dromend van geweldig piano kunnen spelen, nu al aan mijn 3e piano toe en nog steeds alleen maar 'mijn eerste walsje' kunnen spelen. Wie weet als ik ooit 80 ben en meer tijd heb. Maar muziek is zo heerlijk, en brengt je zo in andere sferen. Ik leer veel van jonge mensen om me heen, en krijg af en toe een filmpje doorgestuurd. En als ik dan die muziek ga beluisteren, dan word ik heel blij. Gek hoe je ook hier merkt dat je ouder wordt, ik blijf wel een beetje hangen in die top 2000 muziek, af en toe komt er iets bij. Iets van vandaag, iets van nu en zo luister ik naar de muziekjes achter filmpjes en leerde ik van Linda en Marieke Zouzout kennen. Heerlijke muziek, met af en toe franstalige teksten, luister maar eens naar Zouzouk. Zalig. Lekker ritme, lekker voor in de auto (ga je harder van rijden...helaas). Deze dagen Concert at Sea. Een van mijn wensen altijd nog, om daar eens naar toe te gaan. Maar liever nog heb ik een klein optredens in een klein theater, de intimiteit vind ik fijn.

Muziek, mijn vader en moeder dansten in de woonkamer op 'Ramona' van de Blue Diamonds en ik weet nog dat een keer een oppas dat singeltje wilde kopen van ons. En ik wilde dat niet. Ooit had ik dat singeltje, nu helaas niet meer. Al die oude herinneringen zijn wel ergens gebleven in de familie, alleen niet bij mij. En nu zeg ik helaas. Maar ach, alle muziek is terug te vinden. En dat is zo fijn. Een playlist maken met mooie nummers, voor een speciale gelegenheid, voor een samenzijn met elkaar. Of muziek voor een diner, op de achtergrond. Als ik zelf denk aan een van mijn favoriete nummers (en dat zijn er veel) is dat Moralito van Julio Iglesias, of een nummer van Tina Turner, mijn helaas overleden idool. Ik hield van haar stem en van haar benen. Ja echt. Geweldig. Ik ben naar een aantal concerten van haar geweest en ik wilde alleen maar vooraan staan, om haar te zien dansen met die prachtige benen. Die stem. Sexy.

En nu zit ik in de tuin, en ben ik blij en gelukkig met mijn lichtgevende speaker, met heerlijke muziek, mijn Nespresso, mijn watertje. Vanmorgen vroeg al gewandeld met Teun, tegengehouden door de zwanenfamilie, omgedraaid en een rondje Kreek, veld, en uiteindelijk een kop koffie op het terras bij Jack en Anja. Fijn. Het is zo thuis zijn. In de meest pure vorm. Teun die los naast je loopt, af en toe wat ondeugend doet, maar ondertussen ook op de begraafplaats al een zeer geliefd hondje is geworden. Mijn troosthondje, mijn lieve trouwe vriend. 

Julien Clerc zingt nu 'Si on chantait' een liedje van vroeger, mijn kamertje op de boerderij. Mijn kleine veilige plekje, waar ik mijmerde, zong, lachte en huilde. Waar ik mocht zijn wie ik wilde zijn. Waar ik voor het eerst een meisje kuste, waar ik zo gelukkig was. Als kind, de veiligheid van de stemmen van mijn ouders beneden. Mijn moeder die nog even kwam kijken of ik al sliep, en ook al sliep ik niet, ik vond het idee alleen al zo fijn. Dat ze nog even naar me keek. En ergens in die tijd, begon mijn liefde voor muziek. Mijn eigen pick-up, een Dual, een witte, ik weet het nog goed. Naast mijn bed. En ondertussen spring ik door de tijd, draai ik nu een oud jazznummer van Rita Reys. En denk ik aan mijn schoonmoeder en het lied 'zon in Scheveningen'. 

En opeens ben ik terug in mijn ontdekkingstocht naar de liefde, in den Haag. En daar was Pia Beck, een stoere dame met een wat zware stem, een vrouw die van vrouwen hield, rijdend in een grote cabriolet. Optreden in Scheveningen, genieten. Een nieuwe wereld opende zich. Pia galmt nu door mijn speaker hier in Nieuw-Vossemeer. Haha, wat geweldig. En toen North Sea Jazz, het artiestenvervoer, het nachtvervoer in Den Haag. Feest. Ongekend wat een feest, en hoe muziek zich hier verenigde met mijn werk. Een afterparty in het Bel Air Hotel, een heel weekend Jazz in het Congresgebouw. Paul Ackett ophalen in een Historische tram bij zijn huis. Ongekend, wat een tijden. 

En nu ben ik terug in de tuin. Met Teun aan mijn voeten. Met vogels die zich laten horen, die lekker door elkaar heen zingen. Die vrolijk zijn, die leven, die genieten. En ik ook. Ik moet zeggen, dat ik deze tijd, deze fase in mijn leven, erg mooi vind. Ik leef bewuster, intenser dan ik ooit heb gedaan. Ik sta stil bij alles wat er is. Ik zoek niet meer, maar heb gevonden. Ik heb rust. Stabiliteit. Mijn leven is kleiner, minder spectaculair, maar heel erg fijn geworden. Ik luister nu naar Lobo 'I'd love you to want me' en zing dit liedje lekker mee. Mooi, intens, en zo klein. En hier horen allerlei liedjes bij, vrolijke liedjes. Maar ook dat ene liedje speciaal voor die man, die ik op dit soort momenten ook zo intens kan missen 'als sterren aan de hemel staan' van Frans Bauer. Het lied dat we speelden op de uitvaart van mijn vader, omdat hij zo hield van deze muziek. En eigenlijk vonden veel mensen dat maar niks. Maar hij wel en ik ook. Geweldig. Dus ook dat lied laten we horen, vandaag en altijd. Het hoort bij mij. En als ik nu terugkom van mijn werk en ongeveer ter hoogte van Fijnaart ben, dan bel ik naar Annemarie en zeg ik 'ik ben bij Fransje Bauer, en bijna thuis schat'. Mooi hoe alles weer samenkomt, in een zo'n zin. En hoe ik dan glimlach, omdat mijn vader ooit met zijn kleindochter naar het huis van Frans Bauer is gereden en hoe hij een jong kind leerde van deze muziek te gaan houden. Prachtig toch. Heeft niks te maken met niveau, of wat dan ook. Gewoon met leven, met genieten, met puurheid, echtheid. En weet je, ik hou er ook van. Jawel, naast Tim Hardin, draai ik net zo lief Fransje Bauer, of Son Mieux. Ook zulke fijne muziek van vandaag. En ondertussen brengt mijn oude buurman, de oranje container weer terug. Zwaait hij naar me, 88 jaar, hoe lief. We zorgen in dit mooie leven hier, een beetje voor elkaar. Jij en ik, hij en ik. Ik knip zijn heg, we ruimen samen op. We drinken af en toe een kop thee. We eten een koekje samen. Kortom, wij. 'Dan telt alleen een gevoel dat ik veel van je hou'. Laatste zin uit het liedje van Frans Bauer. Op het Dorpsfest in het Wagenhuis zong ik de hele dag mee met 'Engelbewaarder' geweldig. En nu laat ik dit lied als slotakkoord voor deze blog nog even klinken hier door mijn tuin. Gelukkig is meneer pastoor doof. Haha...een mooie dag. Dit was zomaar zo'n lekkere zomerse blog, zonder veel diepgang. Maar gewoon oprecht een stukje van Anita van Loon. Dit ben ik ook. 'ik weet nu dat er een engelbewaarder bestaat, je kunt haar niet zien....'.

Mijn reis

De afgelopen dagen stonden in het teken van reizen. Reizen naar Bali, naar Italië, Frankrijk, en soms zelfs bestemming onbekend. Leuk vind ik dat, om te horen, welke keuzes iemand maakt en waarom. En terwijl ik hier vroeg op de zaterdagochtend, met mijn Nespresso in de tuin zit, aan de tuintafel, kijk naar mijn gras dat ik nodig moet maaien, en mijn pioenrozen in drie kleuren, dan denk ik na over mijn eigen reis. Gisteren zei iemand bij het afscheid van die bijzondere collega 'soms reis je een poosje samen, dan trek je samen op, en soms zie je elkaar weer en soms niet, dan gaat jouw weg, jouw reis een andere kant op, en dan draag je die mooie herinnering met een glimlach met je mee'. Een deel van deze tekst is van die dame die gisteren sprak, een deel van mij. Maar zo kijk ik wel naar alles wat ik doe. In mijn leven ontmoet ik mensen, soms lijken ze dichtbij, of zijn ze dat ook, en soms vervaagt het weer, en dat geeft niet, dat is goed. En zo reis ik verder, met een rugzak die vol zit met prachtige momenten. Verdrietige ook, het leven heeft altijd meerdere kanten in zich. Een verdrietig stukje in je leven, helpt je ook. Het relativeert, het doet je beseffen, wat er allemaal is. Het maakt je gras wat groener, het verdiept je en laat je zien, dat er altijd meer kanten zijn aan een verhaal. Het loutert je, heb ik ooit gezegd, na mijn periode van ziek zijn. Het haalt soms ook de scherpe kantjes wat van je af. 

En ondertussen heb ik zelf ook weer reisplannen, hele kleine, maar hele fijne. Ik heb er zin in, een meerdaagse training in Brugge staat voor de deur. Een dag of vijf dompel ik me onder in kennis, verhalen, verdieping van mijn eigen waarden, mijn manier van zijn - waarden gedreven leiderschap -. En voordat ik me onderdompel, een kop koffie bij de vuurtoren in Breskens bij mijn lieve nichtje. Heerlijk. Ik vind dit soort programma's altijd een beetje dubbel. Ik ga weg, kies voor mezelf en alles wat daarbij hoort. Verdieping, twijfel, opladen, stilte, afzondering, ontmoeten. Maar ondertussen laat ik mijn geliefde achter, en nu laat ik nog meer achter, naast mijn Annemarie, laat ik nu ook mijn Teun achter. Gek, net alsof ik een zoon heb. Gisteren op dat afscheid kwam die collega met zijn dochter. Mooi, die blik tussen vader en kind. Die blikken zie ik zo vaak hier thuis, Annemarie en haar dochters. Als ik al jaloers zou kunnen zijn, dan is het wel op dit soort blikken. En ik, simpele ziel, denk dit nu te hebben gevonden in Teun. Hij kijkt me soms zo aan van 'kom zullen we er eens even vandoor gaan samen'. Of hij kruipt bij mij, als Annemarie boos is. Deed ik vroeger ook, als ik iets gedaan had, en mijn moeder boos werd, dan kroop ik bij mijn vader, dan hadden we weer zo'n momentje samen. Heb ik nu soms met Teun, in de auto, of zomaar hier thuis. Maar toch, die blik tussen een ouder en een kind, die ken ik zelf niet. Het is een herinnering geworden voor mij. 

Terug naar mijn reis. De afgelopen week heb ik heel veel jonge mensen mogen ontmoeten, ik heb wel vier gastcolleges gegeven, voor jonge MBO studenten in de zorg. Over dood, rouw en verlies. Over leven ook. Bij mijn op de zolder van de Bosdrift, volle bak, een klas met heel veel kinderen met een enorm diverse achtergrond, veel kinderen voor wie Nederlands de tweede taal is. Prachtige ontmoetingen waar ik mocht vertellen over mijn werk, ons werk en waar zij mij mochten bevragen. En waar ik mocht genieten van de puurheid, de nieuwsgierigheid van deze jonge mensen.

Terwijl ik dit schrijf zie ik wel vijf vogels, die of aan het baden zijn, of wormpjes uit mijn gras halen, of zomaar iets meepikken en wegvliegen, het leven wordt ten volste geleefd hier in deze tuin. In deze tuin had ik ook een prachtig gesprek donderdagmiddag met de jongste dochter van Annemarie. Zij en ik samen. Komt niet zo vaak voor, maar was waardevol en intens. Over familie relaties, en over haar reizen. Zij heeft de schoonheid van reizen en ontmoeten ontdekt en vertrekt ergens dit jaar weer, voor langere tijd deze keer, naar Australië, Tasmanië en hopelijk ook naar Nieuw-Zeeland. Een paar maanden, een half jaar, of nog langer. Hoe fraai. En als ik dit soort verhalen hoor, dan vraag ik me af of ik dit zou willen. Nee ooit was ik in Tasmanië met mijn vorige partner, om haar familie te bezoeken. Fantastisch vond ik dat. Nee, nu niet meer. Ja heel misschien zou ik nog naar Nieuw-Zeeland willen, maar dan voor de wijnstreken, en geloof me in 'de Hemel' zo heet de wijnhandel in Hilversum waar ik fan van ben, kan ik dit ook. Zij laten mij af en toe een wijnreis maken, gewoon zomaar heel dichtbij. 

En als ik denk over al die reizen en reizigers, dan hoort daar ook weer afscheid nemen bij. Op Schiphol straks, of gisteren op de Bosdrift, of morgen, of....altijd weer laat je iets achter, en ga je door. In Wassenaar lieten we een super mooi appartement achter, luxe chique vond ik het daar. En hier is alles anders, oud, puur, met slijtage plekjes en vol verhalen. Het leuke is wel, dat je vrienden gewoon meeneemt, waar je ook gaat. Echte vrienden. En al die verhalen en indrukken die neem ik met mee. Naar een volgende plek, een volgend station. En ik merk, dat ik niet meer zo snel terugga, naar iets wat ooit was. Want het is anders geworden, ook op al die plekken waar ik ooit gewoond, geleefd heb, is het leven lekker doorgegaan. En als ik bij een vorig huis sta, dan herken ik alleen de plek nog, maar verder niets meer. Want ook ik ben veranderd inmiddels, al weer vier jaar verder in de tijd. Alweer vier jaar hier, vier jaar Hilversum, vier jaar weg bij Yarden, vier jaar ouder, haha. Ook dat gaat door. Nu kom je in zo'n fase dat het indruk maakt als iemand zegt 'huh ben jij al bijna 64, je lijkt veel jonger'. En natuurlijk is dat niet zo, maar het leuke is wel, dat je een soort van blijdschap voelt. En waarom dat nou is, dat begrijp ik niet zo goed. Ik kan genieten van zo'n gesprek met een jonge man of jonge vrouw, die de 30 nog aan gaan tikken, die net klaar is met school, en die een eerste baan krijgt, die zich nog niet wil of kan binden, omdat ze op reis gaan. Die...vul maar in. Ik voel me dan oud en wijs, maar bovenal is het goed zoals het is. Ben ik dankbaar voor die 64 jaar. Ben ik trots op die 64 jaar. En ben ik trots en blij waar ik nu sta. En juist in deze fase, ga ik nog een keer op reis, en probeer ik vanuit diverse invalshoeken de komende week nog wat wijzer te worden. Me te verdiepen in de waarden van mijn leven. En hoe ik deze waarden vertaal en uitdraag, in alles wat ik doe. En dan laat ik weer iets achter en neem ik weer iets mee. Vul ik mijn rugzak met indrukken, geniet ik, proef ik, voel ik en leef ik weer een heel klein beetje anders verder. 

Gisteren zong Marcel, onze gitarist, het liedje 'ik heb een steen verlegd in de rivier op aarde' van Bram Vermeulen, voor mijn lieve, nu ex-collega. En ja, hij heeft een steen verlegd binnen onze Uitvaartstichting Hilversum, dus dankjewel daarvoor. Dank voor je zijn, voor wie je bent en zult worden. 

Deze week, heeft mijn leven weer wat rijker gemaakt. En een andere zanger zong ooit op een afscheid van een prachtig mens 'ik heb genoten...'. En dat heb ik!

Twee leuke mannen in Nieuw-Vossemeer....

Donderdag. De dag waar ik zo veel van hou. Een dag om iets later op te staan, met Teun te gaan lopen, in de tuin te werken, de krant te lezen, gewoon simpelweg een dagje thuis. En alleen. Fijn.

En vandaag is het ook donderdag, om kwart over 7 liep ik al met Teun door de polder, hij schoot achter een haas aan, rolde door de mest, kortom mijn handen vol om hem weer enigszins te fatsoeneren. En toen om half 9 was ik zelf aan de beurt, die woeste bos met haar werd even netjes door Marieke onderhanden genomen. Fijn. Toen met de auto naar Steenbergen, voor de APK. En teruglopend naar de Oude Heijdijk. En daar ga ik dan liften, en al snel stopte er een auto met mensen die ik niet kon verstaan, Roemenen of Polen. Heel aardig, eruit bij de Kreek en thuis was ik weer.

En nu, na nog een tweede rondje met Teun, kwam ik zomaar twee hele leuke mannen tegen, hier in Nieuw-Vossemeer. En ja, ik hoor je al zeggen, leuke mannen? Heb jij daar verstand van dan? Jawel, ik zie heus wel het verschil tussen een leuke en een niet leuke man. Of vrouw, maar dat vindt iedereen logisch, als ik dat zeg over een vrouw. Deze twee mannen zijn leuk. Gewoon simpelweg leuk. Door wie ze zijn en wat ze doen. Door hun betrokkenheid, door hun oprechte aandacht. Zij zijn bezig met het leukste terras van Nederland, om dat nog leuker te maken. Stoer, met cortenstaal met hout, robuust. Het past bij dit leven hier. Niet te tuttig, gewoon lekker stoer. Daarom past het mij wel. Die mannen en dit dorp. Ik hou ervan.

En nu is het tijd voor mijzelf. De tuin. Mijn leiderschapsprogramma over waarden gedreven leiderschap, ik ga binnenkort vijf dagen naar Brugge, gewoon een programma voor mijzelf. Om na te denken over mijn eigen leiderschap, over wie ik ben en waar ik voor sta. Om wat dieper te gaan en ook om na te gaan denken over mijn toekomst. Welke ambities heb ik nog, ook als ik ooit niet meer in loondienst zal zijn. Ook als mijn leven zich ooit wat zal verkleinen tot Nieuw-Vossemeer en omgeving. Maar vooral om te leren, te luisteren en te reflecteren op hoe ik de dingen doe. Voor deze leergang moet ik nadenken, moet ik mijn verhaal vertellen, het verhaal dat de sleutel was, tot wie ik nu ben. Stevige kost, diep gaan. Voelen ook. Ik ben heel blij met dit soort programma's, omdat ik zo vaak al, ervaren heb, wat dit met mij doet. Ik klim als het ware door mijn leven heen, daal af, stijg op, zie licht en donker. Maar vooral voel ik mijn kracht en waar ik nu sta. Stevig verankerd. Onlosmakelijk verbonden met mijn hart. Intens levend, vanuit mijn waarden. 

En hierover nadenken, dat lukt ook als ik de heg knip. Want dat staat ook nog op mijn programma voor vandaag. Althans het begin ervan. En ondertussen geniet ik van de eerste witte pioenroos, van alles wat opkomt en bloeit in de tuin, de kleuren paars, blauw, roze, wit tuimelen over elkaar heen. De natuur geeft zoveel. 

Dit blogje kwam eigenlijk door die twee leuke mannen. Zij lezen mijn blog ook. En dit is dus een ode aan al die mooie mensen, die mijn blog lezen. Die mij de hand reiken en waar ik zo van mag genieten. Dank je wel, dat je er bent. Je maakt mijn leven zoveel rijker dan het al is.

Een mooie dag gewenst. Als het zover is, zal ik je meenemen op mijn reis in Brugge. Het doet me denken aan het mooie gesprek afgelopen week in het Metaheerhuis op de Joodse Begraafplaats in Hilversum met twee heren van het bestuur. deze ontmoetingen verrijken mijn leven, juist door de verhalen, de verhalen over de oorlog, over het Jodendom, de geschiedenis, de manier waarop mensen met elkaar omgaan. En als ik als Anita van Loon, door een leergang in Brugge, mijn manier van leiderschap, nog wat kan aanscherpen, verrijken, en hierdoor een heel klein steentje in de rivier op aarde mag verleggen, dan ben ik van waarde geweest. Dat is mijn wens, dat ik ergens van waarde ben. Voor iemand in dit leven. Voor het leven na mij. Ik heb geen kinderen, ervaar dit als een gemis, omdat ik aan mijn kinderen niets kan achterlaten, en daarom hoop ik, dat ik aan anderen iets kan nalaten. Iets om over na te denken, om mee te nemen, in een ander of volgend leven. Ja ik wil er wel toe doen. Niet groots en meeslepend, maar ik vind wel dat ik iets mag bijdragen, uit dankbaarheid voor mijn bestaan. Want ongekend wat voel ik me een gezegend mens......

 

Die boerendochter dat ben ik ook.....

Vanmorgen ging ik met Teun de polder in, lekker wandelen over zo'n stoffig dijkje met uitzicht op het land. En als ik daar zo loop, met Teun achter de konijnen of hazen aan gaat, gewoon lekker rennen dus door het stof, dan voel ik me die boerendochter. Mijn korte broek, linnen blouse, vaker nog een oude verwassen polo, nu even niet. Mijn heerlijke stappers aan, en ik ben echt bijna 60 jaar terug in de tijd. Die vrijheid, die ruimte, die luchten, de geur van vers gemaaid gras. Tractoren en combines, en in gedachten zie ik mijn vader weer aan het werk. Het gemak, waarmee mensen zo'n tractor rijden, met grote wagens erachter. De soepelheid waarmee zij op en af zo'n groot ding klimmen, heerlijk. En soms vragen mensen me wel eens of ik spijt heb van de dingen in mijn leven. En nee, spijt heb ik nergens van. Maar misschien vind ik het wel jammer, dat ik nooit boerin heb kunnen worden. Mijn vader heb kunnen opvolgen. Het gedoe rondom mijn geaardheid, het gezeur met een tante, die me hiervoor strafte, die mij een schande noemde, maakt dat ik al heel vroeg, 4dagen na mijn  17e verjaardag, in Den Haag ging wonen. Weg van dat alles. Maar dus ook weg van die plek, waar ik kon genieten. Van mijn vader, zijn aardappelen, de ruimte, de vrijheid. En hoe fraai is het dan, dat ik hier, zo dichtbij mijn geboortegrond, weer terug op aarde ben gekomen. En dat ik bijna dagelijks met Teun, of op de fiets, kan genieten van die weidsheid, die ruimte, die plek, waar ik zo hoor. En als ik dan die tractoren zie, die herinneringen voorbij zie komen, dan glimlach ik en wandel ik door. Dan heb ik geen spijt, dan kijk ik alleen af en toe nog eens om, en ga ik door in het heden. Nu, 24 mei 2023. Straks breng ik mijn buurvrouw, mijn tuinvriendin even naar Schiphol. En daarna ga ik het gras maaien, of zomaar een kopje koffie drinken op het nieuwe bankje bij de voordeur. Zo mooi. Zo'n eenvoudig puur houten bankje, bij mijn stalen bloembakken met hortensia's. Zo mooi, zo simpel. Zo fijn ook.

Mooi he, onder de leilinde. Ik zie mezelf daar best wel zitten, straks met de braderie, met live muziek hier in de straat, zit ik eerste rang. Samen met Annemarie. Heerlijk. Een hele aardige meneer bracht het bankje vanmorgen vroeg en hij nodigde me uit om er even samen op te zitten. Zo grappig. Daar zaten we dan, hij en ik. 

Deze tijd van het jaar, is prachtig he. De tuin, de bomen, de boeiende struiken, de blauwe regen die gaat groeien, de passiebloemen die straks weer gaan komen. De rozen die uitkomen, wit en roze. Maar ook al die andere prachtige bloemen, de bloeiende planten, de pioenrozen, die vol in de knop staan. Oh, ik hou er zo van. 

Als ik door de polders aan het rijden ben, geniet ik zo van die prachtige bermplanten en bloemen. En weer ga je dan terug in de tijd, hoe ik als kind bloemen ging plukken, onderweg naar huis, en hoe teleurgesteld ik was, als die bloemen slap in een vaasje stonden/hingen. Want ze waren nog zo fier even daarvoor, zo langs de kant van de weg.

Ik wens iedereen, een fijne dag, geniet van al het moois om je heen. Je kunt het aanraken, ervan genieten. Het is er gewoon. Gisteren einde van de dag, hadden we een workshop voor de vrijwilligers, over rouw en verlies. Een collega van ons, een dame die hele mooie trainingen verzorgd, Glansrijk trainingen, Wineke van Rijn, verzorgde deze training of workshop. En ook gisteren weer, bleek dat rouw en verlies, als het ware verweven is, in ons zijn, in ons leven. Je draagt het met je mee, je geeft er een plek aan, het is bijna tijdloos, soms heel erg voelbaar en soms vergeet je het bijna even. En toen ik gisterenavond het programma van Paul de Leeuw keek, 'ik geef niet op' of iets dergelijks, waar hij jonge kinderen met kanker begeleidt. En dan hoor je zijn verhalen, zijn gesprekken met de ouders en broers en zussen, na het overlijden van een jong kind. En ook al is dit ons werk, ook al maak ik heel vaak helaas dit soort intens verdrietige dingen mee, het raakt, het raakt, het raakt. En als ik dan wandel met een ouder, of een partner, en ik voel en zie het verlies, dan voel ik simpelweg eventjes met hen mee. Dan huil ik soms in de auto op weg naar huis. En zo huilde ik gisterenavond, toen ik kinderen zag vechten tegen kanker. En die vader hoorde zeggen 'je bent altijd bang dat het terugkomt'. En daarna liep ik met Teun door de tuin en zag ik zomaar de schoonheid van het kleine. En realiseerde ik me voor de zoveelste keer, hoe gezegend ik ben. Met het leven, met ons zijn, met jou en mij, met al die mooie mensen om me heen, hier en in Hilversum. Ik voel rijker dan een koning. Tja...rouw en verlies. Wie kent het niet....

 

Een hele goedemorgen!

Vanmorgen alweer vroeg uit bed, gewoon omdat ik wakker was. En eigenlijk ook wel een beetje, omdat onze Teun gisteren met al die regen, gewoonweg niet meer naar buiten wilde. Hij had er geen zin in. Punt. En vanmorgen zag ik op buienradar dat het nog even droog zou blijven, en dus liep ik al om kwart over zeven met Teun buiten. Rondje rond de Kreek.

Vroeg, nee niet eigenlijk. Want als ik werk, dan ben ik (en zo was dat gisteren ook weer), al om kwart voor zeven, of zeven uur in Hilversum. Dan heb ik al een prachtige rit vanuit Nieuw-Vossemeer naar Hilversum erop zitten. Dan wordt het drukker ter hoogte van Noordeloos, sta ik soms al stil bij Lexmond en dan drink ik mijn eerste Nespresso op dat mooie kantoor daar aan de Bosdrift. 

Ondertussen geniet ik nog even van wat vrije dagen. Want hierna gaat mijn halve team op reis, op reis naar mooie landen, streken, de zon, en zal ik heel veel gaan werken. En eigenlijk is dat zo niet erg. Want gisteren heb ik weer een geweldige dag gehad, sollicitanten, ontmoeten van nieuwe mensen, een gastcollege verzorgen op zolder, betalingen verzorgen, kortom een dag, waar ik weer voelde hoe fijn mijn werk is. Ondanks de afstand, of juist door de afstand. Ik weet het niet. Het voelt als een andere wereld, Hilversum en Nieuw-Vossemeer. Het voelt alsof ik twee levens leef. Hier thuis. En daar thuis. 

Want zo voelt het ook. Alsof Hilversum mijn tweede thuis is. Gek, hoe alle andere plekken in mijn leven vervaagd zijn. Zelfs mijn geboortehuis. Het voelt als ver weg, ver verwijderd van mijzelf. Ook Schoonhoven, of Wassenaar. Hier ben ik thuis. Echt thuis. Als ik langs de Kreek loop, als ik in de tuin ben, als ik met Teun op stap ga, als ik hier in mijn oude keuken zit, dan ben ik thuis. Gek, hoe prachtig ik mijn huis in Wassenaar ook vond. Met die schitterende keuken, waar ik nu van droom, met die geweldige eethoek, waar je met twaalf man kon zitten, zonder problemen. En toch is deze oude keuken, dit oude pand, vol krakende planken en met die oude balken, mijn thuis. Is het mooier hier, is het chiquer hier. Nee helemaal niet. Het is puur hier. Het is, alsof ik een jas heb uitgedaan, en alsof ik echt thuis ben gekomen. Alsof ik dichter bij mezelf sta dan ooit. Nooit eerder voelde ik dit zo sterk. Ik ben een gelukkig mens. Ik ben altijd een gelukkig mens geweest. Ongeacht waar ik woonde of werkte. Ik ben gelukkig, met wat er is en hoe het is. Maar nu is het anders. Woorden zoek ik, om dit uit te leggen. Het is alsof ik hier Anita ben. In de puurste vorm. Hier en in Hilversum. Ik doe me niet mooier groter of beter voor dan ik ben. Ik loop rond in mijn spijkerbroek, liefst in mijn korte broek. En draag af en toe een kek jasje, met blote vrouwen in de voering, of veertjes. Jasjes die ik laat maken, omdat ik soms toch wat netter moet zijn, in Hilversum vooral, als ik mevrouw de directeur moet zijn. Haha. Ik moet er om lachen. Want ik ben gewoon overal Anita. Niks meer en niks minder. 

Ik hou van het leven. Mijn leven, ons leven hier. Ik hou van mijn leven samen met Annemarie hier in Nieuw-Vossemeer. Mensen vinden ons heel verschillend en dat zijn we ook. Heel erg verschillend. Maar wij zijn wij. Punt. En ons leven, mijn leven is een prachtig leven. Mijn leven, ons leven met Teun. Een verrijking is het om een hond in je leven te mogen hebben. Om deze hond in mijn leven te mogen hebben. En ook dit meen ik. Ik geniet intens. Gek hoe dit zo sterk voelt voor mij nu. Door de eenvoud, door het feit, dat ik veel meer buiten ben, dat ik in de tuin ben, dat ik dichtbij de natuur ben. Hier en daar. 

Ja, ook in Hilversum. Daar beleef ik een puurheid, een zuiverheid, een energie die ongekend is. Gisterenavond had ik een mooie groep mensen op de zolder. En ik mocht vertellen over mijn leven, mijn baan, mijn keuzes. Over het werken in de wereld van rouw en verlies. En wat dit met mij doet en heeft gedaan. Ik vertel de verhalen van de mensen die ik ontmoet, van hun leven, ik vertel over onze Huiskamer, over de plek waar mensen elkaar ontmoeten en samenkomen. Ik vertel over de avond voor jongeren en door jongeren. Ik vertel over de lezing die ik zondag laat verzorgen op zolder. Een lezing over dood, over het proces van sterven. Ingewikkeld ja, zeker wel. Maar we krijgen er allemaal mee te maken. Zomaar op een dag. Dan is die dood daar. Ook voor jou. Ook voor mij. En na dat gesprek, na die lezing, dan drinken we een glas wijn met elkaar. Gewoon zomaar in de Huiskamer. Omdat het goed is om na te praten. 

Gisterenavond op die oude zolder, mijn verhaal over de Uitvaartstichting, ik vertel dan recht vanuit mijn hart. De ene keer doe ik het beter dan de andere keer. De ene keer voel ik het sterker dan de andere keer. Dat geeft niet. Het leven, mijn leven is niet alleen maar een leven vol hoogtepunten. Ik beweeg mee, met de flow, met de deining van het leven. En soms ben ik heel stil. Dan weer heel druk. Maar in de basis is alles goed. Gisteren moesten sommigen huilen. Herkenning, erkenning, ik weet het niet. Soms raakt een verhaal je. Ik herken dat bij mezelf. Ik kan soms vol schieten als ik iets hoor, of als ik mensen spreek of zie. Zo zag ik gisteren een meisje op tv, bij een aanslag in de Gazastreek, was zij in één klap haar vader, moeder en broertje verloren. En zij huilde en zat daar op een van die puinhopen, zo alleen. En op dat soort momenten dan huilt mijn hart. Dan zou ik dat meisje in mijn armen willen nemen en voor haar willen zorgen. Haar mijn veiligheid willen geven. Omdat  ik me dan zo intens goed realiseer hoe veilig ik mag leven. Hoe geweldig het is, om dit geluk te mogen voelen. Om gezond te zijn, gelukkig te zijn, maar misschien ook tevreden te zijn. Met alles wat er is. En hoe gaat dit nu verder met dit meisje...

En als ik dan dit beeld vasthou, dan maak ik me niet meer zo druk, om die onverlaat, die mijn auto geraakt heeft en mijn deur beschadigd heeft achtergelaten, zonder boodschap. Het is maar een auto. Een Mercedes, dat wel haha, maar toch, het is maar een auto. En al die beelden over oorlogen, aanslagen, mishandeling, criminaliteit, die raken me. Omdat ik me iedere dag weer realiseer, dat jij en ik, dat wij met elkaar, het leven van velen tot een mooier leven kunnen maken. En dat we, zo noemde ik het gisteren ook 'een heel klein steentje kunnen verleggen in de rivier op aarde'. Bram Vermeulen zong erover, en als we dit allemaal proberen, geloof me, dan ziet ons leven er echt wat mooier uit. En tja, dan ben ik er weer, terug op die oude boerderij, 'kinderen van een vader, reikt elkaar de hand'. De zondagschool in Sommelsdijk, mijn moeder, mijn vader, mijn basis. De basis van mijn bestaan nu, is daar gelegd. Dank je wel. Steeds maar weer die dankbaarheid. En die is net zo echt als ik zelf ben. Dank je wel. Ik wens jullie allemaal een hele goedemorgen!

De kleuren van het leven.....

Gisterenochtend ging ik op pad, samen met Teun, en maakten we een wandeling door de polder, bijna 2 uur waren we onderweg. Hij natuurlijk zonder riem, rennend door het hoge gras, ik er naast, ondertussen natte schoenen, in mijn korte broek. Je kunt me uittekenen. De lente is begonnen, de korte broek uit de kast, en zorgen dat alles wat wit is aan mij, geleidelijk aan bijkleurt in de zon. Heerlijk. En als je dan zo door de polder wandelt, zomaar op maandagochtend, dan zie je zoveel kleuren groen, zoals  hier op het gemaaide land. Heerlijk om naar te kijken, nog heerlijker om zomaar de tijd te hebben om te wandelen door de polder, in je vrije tijd. Terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me, dat ik zoveel op Pa van Loon ga lijken. Hij hoefde nooit weg, omdat hij zijn polder, zijn leefomgeving zo mooi vond. Ik merk aan mezelf, dat ik een beetje hetzelfde heb. Ik zie zoveel fraais hier om me heen, mooie dijkjes, paden, terwijl ik aan het lopen ben met Teun, dat ik nog tijd te kort heb, om alles te kunnen zien. Tijd. Ondertussen is het alweer 2 mei 2023. Het jaar is goed begonnen. Zowel zakelijk als privé. Gezond, gelukkig en tevreden. 

In Hilversum de publieksprijs van de Hilversumse Architectuurprijs gewonnen. Een waardering van onze omgeving. Een net eerste kwartaal met de nodige uitdaging. Het zal zo zijn en blijven. Altijd weer. De funeraire wereld is een bijzondere wereld om in te mogen werken. Met veel concurrentie, uit allerlei  hoeken, waardoor je keihard je best moet blijven doen, iedere dag weer, om te behouden wat er is. En gelukkig is er veel moois om te behouden, het funeraire culturele erfgoed. Een wereld vol historie, vol verhalen. En met mijn mensen, mijn team en mijn vrijwilligers, kan het alleen maar mooier worden. Het ontmoeten, het zien, het onderschrijven van al die waarden is waar ik voor sta. Gek hoe ik daarnaast ook nadenk over 1 april 2028. Nog ver weg, maar voor mij een mijlpaal die ik wil  behalen. Een gekke mijlpaal, omdat ik op dat moment qua verantwoordelijkheid het financiële resultaat van het jaar 2027 achteraf wil afronden, richting mijn Raad van Toezicht en richting het College van B&W. Een verantwoordelijkheid die ik wil nemen en ga nemen. Dus dat betekent voor mij, dat als ik gezond mag blijven, ik nog vijf jaar doorga. Waarbij ik het jaar 2027 al een dag minder wil gaan werken, waardoor ik drie dagen per week in Hilversum ga zijn, en een dag van huis uit ga werken. Afbouwen en alvast wennen aan al die vrije tijd. Het lijkt nog ver en veel, maar de tijd vliegt. Ongekend, deze zomer ben ik al 64 jaar. Klinkt als heel oud, klinkt als heel bejaard, en ik moet lachen om dat getal en ook om dat gevoel. Want was is leeftijd, als je gelukkig bent, nee beter nog als je gezond bent. En ik heb nog zoveel plannen, hier en daar. Met mijn team, ons huis, mijn Uitvaartstichting. Nog zoveel uitdagingen te gaan. Maar ik dwaal af. Ik wilde schrijven over kleuren, de kleuren van het leven.....

Kijk eens hoe blond onze Teun is, en hier met een grijze, zwarte onderkant, van het rennen door het land, de modder, het stof. Hier lopen we samen over een zandpad, een pad vol harde grond, en Teun rolt het liefst door viezigheid heen. Zo heb ik gisteren het gras in de tuin geverticuteerd en van nieuw graszaad en mest voorzien. En jawel, Teun was net schoon en mooi gekamd door Annemarie, en hij rolde door de mest, waardoor ik hem met water en zeep weer schoon moest maken en droog blazen. Hij houdt van gorigheid onze hond. Vanmorgen kwam ik een oude dame tegen met een klein hondje, en ze riep 'oh is dat Teuntje, wat is hij blond geworden'. 

Vanmorgen toen ik mijn haar stond te föhnen dacht ik aan mijn moeder. Hoe grijs haar haar was, en hoe grijs ik nu ben. Hetzelfde dikke stugge haar als mijn moeder. Zij al vroeg grijs, maar ik denk dat zij het wel kleurde en ik al vroeg grijs, slechts een keer gekleurd, ik leek wel een lapjeskat. En dat kleuren dat gebeurde, omdat ik een vriendinnetje had, die dat leuk vond denk ik zomaar. Want voor mij hoeft het niet. Ik zie dames bij de kapper zitten met aluminiumfolie in hun haar, uren lang. Zou niks voor mij zijn. Ik vind naar de kapper gaan leuk. Omdat ik dan Marieke zie, en spreek. Omdat ik even iets mee krijg van het dorp, het leven in het dorp. Gezellig, omdat ik daar ook allerlei kleuren roze zie. Een vrolijke mooie kapsalon met leuke in het roze gekleurde geklede vrouwen. Kleuren, ik ben niet zo van de felle kleuren. Ik hou van groen, donkerblauw, bruin, maar in de tuin barsten de kleuren los. Ik heb paarse en blauwe bloemen, maar af en toe komt er zomaar iets van roze doorheen. Zo fraai, zaterdag liep ik met Teun door het dorp en toen zei een mevrouw die in de tuin aan het werken was me gedag. Ze vroeg of ik haar tuin even wilde zien. Zij woont in een mooi oud huis, hier vlakbij. Ik vond haar huis altijd al leuk, anders en authentiek. En nu mocht ik in een kleine maar fraaie achtertuin kijken, vol met planten, bloemen en struiken. Echt gaaf. En mevrouw was bezig en liet mij en Teun haar tuin zien. Zo mooi al die kleuren, veel blauwe, roze, paars, beetje ruig, hou ik wel van. En ze wees me op allerlei planten, wilde orchidee, een bijzondere geranium, een helleborus en ondertussen stak zij met haar schep allerlei planten eruit en kreeg ik deze mee, voor in mijn tuin.

Mevrouw wist waar ik woonde en dat ik een grote tuin had, en ik nodigde haar uit een keer onze tuin in te wandelen, zodat ze kon zien, wat er met haar mooie planten is gebeurd. En zo wordt mijn tuin rijker en rijker. En wat ik zo mooi vind, is die kleine spontaniteit, dat oprechte, dat gewone. Daarom hou ik zo van dit dorp. Je wordt niet zo snel uitgenodigd bij iemand hier in zijn of haar huis. Het lijkt alsof ze dat niet zo doen. Maar ze zijn wel oprecht vriendelijk naar je. Ze maken een praatje, zijn in je geïnteresseerd. Maar de mensen van het dorp, uitzonderingen daar gelaten, houden je wel op afstand. En dat mag he. Het is goed zoals het is. Ik voel me hier goed bij. Het is wel anders, dan hoe ik ben. Als ik dan weer terugga naar mijn kleuren, dan heb ik wat meer nuances in mijn kleurschakeringen wellicht. Bij mij mag je wel mee eten, of wijn komen drinken, of koffie. Ik vind het wel leuk. Het allerleukst vind ik spontaniteit. En ja, bij sommigen loop ik wel even binnen, maar niet bij iedereen. Ik merk dan toch dat ik ergens wat gereserveerd ben en blijf. Ach, het is wat het is. 

Het leven in Nieuw-Vossemeer is echt oprecht een mooi leven. En mijn leven is een aaneenschakeling van mooie dingen. Van allerlei kleuren. Ik heb geen regenboogvlag, heb dit ook niet nodig. Maar onderschrijf wel het gedachtegoed hiervan. Ik vind dat iedereen in ons leven er mag zijn. Ongeacht hoe je denkt, leeft, voelt, van wie je houdt, waar je vandaan komt. Ik open mijn armen en mijn hart, voor iedereen. Geleerd van Ma van Loon. Oordeelloos aanschouwen, er zijn voor je medemens, en delen wat je te delen hebt. Mijn leven is kleurrijk. Is een soort aaneenschakeling van schoonheid bijna. Ik vind het leuk om door het dorp te lopen, om me heen te kijken, hoe mensen hun tuinen inrichten, hoe planten en bloemen, de wereld net wat mooier maken. Om langs het kanaal te lopen en ook daar al die kleuren te zien, het water, de groentinten van de bomen en struiken. Prachtig. En terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me, dat ik zoveel geluk heb dit allemaal te kunnen zien. En ook al die vogels te horen fluiten, zingen bijna. Een merel heeft een nestje in onze heg, in het boogje naar het atelier toe. Daar zit hij af en toe, en vliegt aan en af met takjes en dingetjes. De beukenhaag, die groener wordt, bijna met de dag, waardoor de tuin zo rijk is aan kleuren en zo vol staat met bloemen. Als je dit leest, en je bent in de buurt, kom een keer achterom. Je bent welkom.

Straks op 2 september komen er veel collega's en vrijwilligers naar ons toe hier. Met een bus, een ontmoeting in onze tuin, met champagne en hapjes. Daarna een rondleiding door de kerk van meneer Pastoor en dan heerlijk eten bij Jack van het Wagenhuis op het achterterras, en Marcel onze muzikant, is er ook. Hij zal spelen in de tuin, en later op het terras. Gezellig. Ik heb er nu al zin in. Een tuin vol vrolijke mensen, we vieren het leven, we vieren ons samenzijn. We vieren de brug tussen Hilversum en Nieuw-Vossemeer. Hoe bijzonder. Hoe mooi. We staan voor verbinding met elkaar, ik zeg altijd 'onze Huiskamer van Springer is een plek van ontmoeten, van verbinden' en ik hoop zo dat deze verbinding, hier in onze tuin ook voelbaar zal zijn. 

Dag, ik zie je graag!

 

Verlies voelen

Herken je dat gevoel, van het echt voelen van verlies. Ik heb dat soms als mensen overlijden. Mensen die ik soms niet eens persoonlijk ken, maar mensen die staan voor een prachtige herinnering. Ik had dat weer eventjes toen ik hoorde dat Huub Oosterhuis was overleden. Voor mij was dit de man van de liederenbundel in de Remonstrantse kerk in Sommelsdijk. Maar het was ook de man van de woordkunst voor mij. De Nieuwe Liefde in Amsterdam, maar meer nog, de man die hoorde bij mijn moeder. Gek dit zo te zeggen, maar mijn moeder was een vrouw van mooie woorden. In haar boekenkast stonden prachtige bundels, bekende en minder bekende dichters. En ook zijn werk stond in die kast. We hebben het destijds allemaal naar de bibliotheek gebracht op een enkel boekje na. 'Prachthuis' is een gedicht van hem, met die zo mooie zin - 'een huis waar alles woont' -. En deze man, die teksten maakte die soms vertolkt werden door zijn dochter Trijntje, is overleden. Het lied 'ken je mij, wie ken je dan, weet jij mij beter dan ik' vind ik zo indringend mooi. Ik beluister het nu, terwijl ik dit schrijf. En terwijl ik schrijf over deze liefde, over dit voelen van verlies, zocht ik een foto erbij. Een foto van vorige week, toen ik om twintig over tien in de avond Teuntje uitliet bij de kerk. Mooi hoe het licht in de hemel op ons schijnt, hoe licht de duisternis verlicht. En soms loop ik daar, helemaal alleen, ik kom nagenoeg nooit iemand tegen, en dan voel ik de rust die in mij is. En bij die rust mag pijn, mag verlies, mag verdriet ook zijn. Het is allemaal in mij. Ik realiseer me steeds weer, dat ik de uitkomst ben van al dat gevoel, van al dat gemis, van al die liefde. En het maakt mij rustiger dan ik ooit was.

Gisterenavond vertelde ik aan tafel, mijn collega over mijn ziek zijn. Ik praat er niet meer zoveel over. Het is al zo lang geleden, maar steeds weer, als er iemand komt te overlijden van midden veertig, dan voel ik weer die pijn, die angst van toen. Dan voel ik weer die kracht, het gedragen worden door de mensen om mij heen. Annemarie, mijn vader, mijn vriendin Jannie, en al die anderen die er waren en vaak nog zijn. Dan voel ik weer die angst, mijn angst om hen en voor hen. Dan voel ik weer die lumbaalpunctie die mijn zenuw raakte, dan voel ik weer die kracht, die er toen al was en nog steeds is. En ook gisteren weer realiseerde ik me dat ik al 64 jaar mag gaan worden deze zomer, dat ik al zo genadeloos veel jaren in bonustijd leef. 8 december 2008 had ik een remissie, was ik schoon. Ongekend, het is nu 13 april 2023 en ik leef. Ik leef een leven als nooit tevoren. Dichterbij mijn hart kan ik nooit meer komen. Ik geniet van de kleine dingen, ik loop zonder jas buiten, ik ben gelukkig in dit leven. Ik heb lief. Ik hou van de mensen om mij heen. En zij houden van mij. Daar kan geen Mercedes tegen op zei een meneer hier uit het dorp tegen me. En hij heeft gelijk, daar kan niks tegenop. En juist hierdoor, sta ik in mijn schoenen zoals ik er in sta. Vol vertrouwen, vol liefde, vol mededogen, vol leven. Mijn basis is gelegd, mijn fundament staat. Ik ben wie ik ben en daar ben ik trots op. Ik blijf wie ik ben. Ik ben niet onder de indruk meer van rijkdom, of macht, of mensen die niet aardig zijn naar mij. Ik verwonder me slechts. En ik weet dat dat lichtje uit de hemel, daar bij die kerk, op mij schijnt, dat er mensen zijn die over me waken. Ver weg en dichtbij. Als dat geen rijkdom is.

De foto hierboven is de trap die ik dagelijks opga, naar mijn kantoor op de Bosdrift. Een mooie verweerde oude pure trap. En de ene dag ga ik fluitend naar boven, voel ik geen pijn, geen spier, helemaal niks. En de volgende dag kraakt de trap en ik kraak mee. Mijn knie, mijn rug, mijn lijf doet zeer. Het wisselt. Het hoort erbij. De ene dag schijnt de zon, straalt het leven je tegemoet. De andere dag zoek je een dekentje om lekker op je schouders te leggen, of doe je de kachel wat hoger. Mijn architect, Ron Verduin van BuroSTIEL, heeft dit gevoel zo feilloos in dit gebouw aan de Bosdrift gelegd. Met de sleetsheids erin verpakt. En dit verhaal vertel ik steeds. Alsof dit verhaal symbool staat voor het leven, mijn leven en jouw leven. Ik hoef dus ook geen foto's meer, waar ik jonger lijk, of jonger ben, want juist het verhaal van mijn leven, met soms die wallen onder mijn ogen, soms wat bruiner, soms wat witter, dat mag gezien worden. Net als die trap, met al zijn of haar verhalen. Vertel ze maar. Het maakt je completer, het maakt je leven completer.

En ondertussen neem ik nog een Nespresso, heb ik de krant bij me, en bereid ik me voor op vanavond, een bijeenkomst weer op de Bosdrift, met ca 30 mensen gaan we de trap op naar boven. En gaan we de verhalen vertellen van al die mooie monumenten in Hilversum, en hoe wij die gaan presenteren op Open Monumenten Dag. Ik hou ervan. Hier in huis is het stil, ik hoor de vaatwasser. Teun ligt te slapen hij is moe. Gisteren waren we samen in Hilversum, Teun en ik. We vertrokken om 05.30 hier uit Nieuw-Vossemeer en we kwamen om 23.45 weer terug. Ik was kapot en hij ook. Hij gaat zo ongeveer waar ik ga. Althans als hij de kans krijgt. Mijn kleine vriend.

Op deze foto ligt hij op het bed in de B&B in Hilversum. Alles op een etage, zonder deuren. Ja feest natuurlijk. Want Teun mag niet op bed. Wat dacht jij dan. Teun vond het heerlijk. Het leuke van deze Teun is dat hij geniet van al die dingen die te maken hebben met vrijheid. Vrij zijn, de ruimte hebben om te rennen, achter de eekhoorns aan, maar dat lukt natuurlijk niet. Weglopen en gewoon weer terugkomen. Het hoort bij Teun. Een beetje stout zijn, maar in essentie is hij zo genadeloos lief. Gisteren op kantoor, dan is hij zo blij om Judith en Gert-Jan te zien, heerlijk om hem zo blij te zien.

En terwijl ik dit schrijf, voel ik in mij, dat ik ongelooflijk blij ben met deze hond. Met dit vriendje. Een keuze van Annemarie, die mij zo gelukkig maakt. Ook dit klopt, Teun bij ons, hier in dit mooie fijne huis. Teun, in de tuin,  Teun rond de kreek, Teun in de polder. Ik kan me zo voorstellen, dat als je alleen bent, en misschien al wat ouder, dat het hebben van een hondje, je leven zo kan verrijken. Je bent niet meer eenzaam. Het doet me denken aan die oudere dame met de rollator, die dagelijks vier rondjes loopt met haar oude hondje, rond de kreek, bij het speeltuintje, zij komt buiten, zij moet bewegen, en zij is niet alleen. Catootje, zo heet dat oude hondje, is bij haar. Gek he, van Loon die vol vertedering praat over een hondje. Wie had dit ooit gedacht, ik niet. Het geeft niet, mijn leven is gegaan zoals het is gegaan. Met alles wat daarbij hoort. Met alle emoties, pijn, verdriet en bovenal met heel veel liefde en geluk, en ik voel me intens gelukkig. Dus heb jij, als vriend, als mens, als collega, als geliefde, daar aan bij gedragen, dan ben ik je dankbaar. 

Ik realiseer me, dat dit een serieuze blog is geworden. En dat ik jullie af en toe een stukje meeneem in mijn leven, mijn simpele bestaan. Nog een ding, 20 april is de uitreiking van zowel de Publieksprijs als de vakjury prijs van de Hilversumse Architectuurprijs en ik ben toch zo benieuwd. Ik hou jullie op de hoogte. Want die Bosdrift, dat prachtige gebouw vol verhalen, is genomineerd. Spannend, volgende week donderdagavond ben ik in het Raadhuis aanwezig, samen met mijn architect. Spannend.....

Hier zie je de nog kale zolder. Vanavond vergader ik hier. En gisterenavond was hier de stilte yoga. Morgen is hier een groep studenten bezig, om zich te bekwamen in de rol van uitvaartleider. En af en toe worden hier beheerders van begraafplaatsen getraind. Maar ook vandaag zal hier de nazit zijn, van een uitvaart, nadat er een natuurbegrafenis op mijn begraafplaats heeft plaatsgevonden.

Een plek, waar vroeger kinderen sliepen. De kinderen van de beheerder. Een plek waar nu het leven gevierd wordt, of waar in stilte wordt gemediteerd. Dat is de Bosdrift, de plek waar wij het leven aan hebben teruggegeven. En wie weet wint deze plek, dankzij mijn architect, een prijs. Ik zou het wel weten!