De Appassimento van Domini Veneti en nog veel meer moois!

En soms sta je in je leven voor een hek, althans zo voelt het. Een begrenzing, een tegenwerping, een dilemma of soms nog groter dan dat. Dit hek staat daar een beetje symbool voor. Je mag eigenlijk niet verder, een weg die niet bestemd is voor jou. En toch klim je er over heen. En is dat dan goed, of juist niet? Ik ga er meestal over heen. En zie dan wel wat er komt. Ik heb wel lef en durf wel te gaan. Ik durf wel te springen in het leven. Want ik neem mezelf altijd mee.

En ik merk aan mezelf, dat ik nu weer voor zo'n symbolisch hekje sta. En meestal is dat een teken voor mij, dat er me iets dwars zit. Dat iets of een wijze van handelen me niet bevalt. En ik heb vanmorgen tijdens mijn wandeling in de polder besloten, het aan te gaan. Dus ik stuur die persoon een bericht, een persoonlijk bericht, een uitgebreide mail, zodat iemand even kan nadenken. Kan afwegen, wat wel of niet te doen. En dan gaan we het gesprek aan. Ik zal er ook om vragen. En door het maken van een keuze, ben ik alweer een stap verder. Ik ben tenslotte 64 jaar en heb die 64 jaar niet kado gekregen, en ik wil alle jaren die ik nog mag hebben, vooral genieten en eerlijk zijn naar mezelf en anderen. Ik wil plezier blijven houden in wat ik dagelijks doe. Ik wil respect en geef respect. En ik geloof bovenal enorm in hetgeen ik iedere dag doe. Ik merk, dat ik mezelf wil opwerpen, als mens, die bezig is in de funeraire wereld. Als mens, die wil bijdragen, een fundament wil bouwen voor de nieuwe generatie. Wordt vervolgd.

De titel van mijn blog is een genadeloos mooie wijn, gedronken in Bruinisse. Met Annemarie en Joke. In een prachtig restaurant. En nu staat er een magnum hier op tafel, in een schitterende doos. Die wacht op een mooie lunch op een zondagmiddag met mijn schoonouders. Want altijd als ik mooie wijnen drink, wil ik dat zij een slokje proeven. Welnu, dit is weer zo'n feestje. Alleen al de fles en het etiket is prachtig, laat staan wat er je te wachten staat, als je deze mooie jongen ontkurkt. Toen ik in het restaurant zat te genieten, heb ik gelijk deze mooie grote meneer besteld. Wat een feestje. Dit is ook een stukje van mij. Wijnen, proeven, laten proeven, delen, genieten, wijn en spijs. Ik ben in gesprek om voor een bedrijf wijnproeverijen te gaan organiseren, voor feestjes, bij mensen thuis, bij bedrijven. Hoe leuk. Dat wordt later mijn baan. Huissommelier, lijkt me wel wat!

Vandaag is een rare dag, ik zit nu nog in mijn oude kloffie thuis, neem straks Teun weer mee naar Hilversum, op mijn vrije dag, en breng hem dan bij Judith op kantoor. Zelf ga ik naar een afscheid op de Zuiderhof en in De Einder, van een zusje van een van mijn teamleden. Afscheid nemen, stil staan bij de mens die ons ontvallen is, is een onderdeel van wie ik ben en waar ik voor sta. Het hoort bij mij, zoals Annemarie bij mij hoort. Het hoort bij mij en wat ik doe, hoe ik voel en denk, en leef. Maar op die momenten, dat ik zie en voel hoeveel pijn iemand heeft van een verlies van een dierbare, en ik ken die persoon, zoals vanmiddag, dan komt die pijn bij mij binnen. Dan hou ik je in gedachten even vast. Dus deze blog, ingegeven door mijn wandeling met Teun in de polder, doet me beseffen, hoe kwetsbaar ook ik ben. Hoe klein en stil ik kan worden, van verdriet dichtbij. Soms spreek je iemand, zo ook gisteren een oud-collega van vroeger, en dan hoor ik zijn verhaal, zijn verlies, en dan ben ik eventjes heel dichtbij. Dan sluit ik iemand in mijn hart. Dan hou ik je vast en wil ik je helpen, door deuren voor je te openen, door je in contact te brengen met anderen, door te luisteren naar jouw woorden. Die gekke mix van mij, in mij, maakt dat ik doe wat ik doe, ik ben die levenskunstenaar, die intens kan genieten van die prachtige fles. Maar ik ben ook die vrouw, tegen wie je kunt leunen, en dan hou ik je gewoon vast. Niks meer niks minder. En daartussen ben ik me intens bewust van het leven waarin wij leven. Vandaag, als ik de kranten lees, dan huilt mijn hart. Als ik de tv aanzet, dan voel ik het in me. En als ik dan rondloop hier thuis, of in Hilversum, dan zijn mijn uitdagingen hele kleine dingen. En steeds weer, realiseer ik me, hoe dankbaar ik ben, voor mijn gezondheid nu. Voor mijn leven hier met Annemarie. Gisterenochtend heel vroeg stuurde ik een appje naar NPO radio 2 of ze het liedje van Katie Melua wilden draaien, voor Annemarie. Omdat ik de hele nacht had liggen spoken (omdat ik dat hekje tegenkwam, weet je wel) en omdat ik haar wakker hield. Me rot voelde, alleen voelde in mijn strijd, mijn worsteling soms, daar in Hilversum. En toen Desiree me belde, de dj van NPO radio 2 om iets over vijf gisterenochtend in de auto, was zij onder de indruk van mijn appje, van onze liefde. Grappig en wat ik niet wist, was dat Annemarie het gehoord heeft. Zo mooi. Zo klein, zo simpel kan liefde zijn. 

En gisterenavond heb ik het afscheidsconcert van Rob de Nijs teruggekeken op tv. Vroeger zat ik in de zaal bij zijn optredens en nu voelde ik een traan, toen ik daar Rob de Nijs zag zingen, en toen hij afscheid nam, van al die mensen die genoten van zijn muziek. En vanaf de bank zong ik mee. En Teun....die kroop onder de bank, het was denk ik niet om aan te horen. Haha..Malle Babbe, de Pieper, maar ook al die mooie liedjes die je zo intens raken. Alles wat ademt zong hij gisteren en de hele zaal zong mee, mensen huilden, en ik ook. Vrede is ver, verder dan ooit....tja...

 

Ode aan het leven!

Ken je dat lied van Diggy Dex 'ode aan het leven'. Eigenlijk heet het 'treur niet'. En dit lied wil ik wel graag horen op mijn uitvaart. 'Ik heb altijd geprobeerd te gaan voor liefde'. 'Want proost op het leven en treur niet om mij...'. Mooi deze tekst, ik hoorde dit lied laatst weer en dacht aan al die prachtige mensen, van wie ik afscheid heb mogen en moeten nemen in dit leven. En al een paar dagen denk ik na over mijn volgende blog, deze dus. Een ode, een ode aan iedereen die me lief is. Een ode aan iedereen, die hier niet meer bij me is. Met wie ik momenten heb gedeeld, liefde soms heb mogen ervaren, vriendschap heb mogen hebben. Al die mensen, die, althans dat hoop ik, nu ergens anders met elkaar zijn. Daar waar rust en vrede, stilte en ruimte, acceptatie en aandacht is, voor altijd. Daar waar uiteindelijk iedereen een keer terecht komt, in die wereld die we ook het hiernamaals noemen. En als ik spreek over het hiernamaals met mensen, dan ziet voor iedereen die wereld er anders uit. Voor mij is het een soort van eindstation, waar je als het ware op een bankje gaat zitten en glimlachend om je heen kijkt. Waar het goed is, waar we niet voelen dat er scheidingen zijn, ruzies, oorlogen, misdaden, misbruik, gewoon een wereld waar je mag zijn, wie je bent, wat je wilt zijn, waar het niet opvalt of je hard werkt of niet werkt, een wereld waar je bent.

En als ik zo schrijf, dan komen vriendinnen langs met wie ik mooie leiderschapsprogramma's heb mogen ervaren bij de Baak, mijn vriendin uit Friesland, alweer een paar jaar geleden onverwachts overleden. Jawel aan kanker. Ik heb boven nog een mooie foto waar wij met de meisjes op haar huwelijk waren, op een boot. Zo bijzonder. Zo mooi. Ik wil je bedanken voor het delen van je leven, de mooie maaltijden, de heerlijke gesprekken op het terras, de roze champagne die we dronken. En zomaar kan ik zeggen dat ik je mis. Ooit gaf je me een beeldje van een vogel, een hele gezellige dikke vogel. En jouw vogel staat bij ons in de slaapkamer en is getuige van een leven vol liefde. Zo dichtbij mag jij zijn. En blijven, waar je nu ook zit, op welk bankje je nu ook hebt plaatsgenomen. Er is niets meer over van ons leven als vriendinnen, van jouw leven in mijn leven, alleen die leuke dikke vogel die neem ik met me mee, waar ik ook zal gaan. Ik stel me zo voor, dat als ik ooit oud en grijs in een zorginstelling kom in zo'n kamertje van 4 x 4 dat die dikke vogel me grinnikend aankijkt. En dat die dikke vogel mijn dag kleurt. Bedankt Eef. 

En ooit woonden An en ik in Voorschoten, in een idyllisch wit vrijstaand huis op de Papelaan. Ons eerste echte koophuis samen. Mooi met een grindpad, een prachtige binnenplaats, op deze plek wisten we ook al hoe een feest moest zijn. Hoe muziek kon klinken en hoe je kon dansen met elkaar. Hier werd ik ziek en beter. Hier werd ik 50 en nog veel meer. Hier was mijn vader met Els, hier had ik nog familie. Maar hier waren ook twee prachtige vrouwen, ze woonden op een hoekhuis in dezelfde straat. En wij leerden hoe samen champagne drinken en feesten in de Voorstraat van Voorschoten nog leuker kon zijn, als je het met elkaar deed. De kinderen mochten feestjes vieren in de hottub, met drijvende kindercocktails in led verlichte glazen. En een van die twee vrouwen, zit ook ergens anders op een bankje. Na een heftig ziekbed, kanker. We namen afscheid van jou, met champagne. We bedankten je nog voor de vriendschap. En gelukkig zien we jouw vrouw nog steeds. En vaak denk ik aan jou. Jij was die vrouw die 'ik heb genoten' speelde op haar uitvaart, het lied van Guus. Bedankt, ooit hoop ik nog een keer naast je te kruipen op dat bankje. En te lachen, te praten, te feesten met jou. Bedankt Loes.

En zo heb ik nog veel odes te brengen, natuurlijk aan mijn ouders, mijn vader, mijn tante zelfs. Zij heeft me geleerd hoe ik niet wil worden. Bedankt daarvoor. Maar mijn vader is een man die wel honderd odes verdient na zijn leven. Wat een prachtmens. Wat een vrolijke man, wat een oprechte levenskunstenaar. Mijn vader was echt mijn grootste vriend. Ik mis hem. Ik zou hem zo graag Nieuw-Vossemeer laten zien. Hij is die gele vlinder, in de tuin. Op ieder feestje is hij er gewoon bij. Ik ben ervan overtuigd.
Hier zie je hem, met een ander mens, Jan, die ook een ode verdient. Zijn grootste vriend. Trouw letterlijk tot in en aan de dood. Jan hielp mijn vader altijd. Mijn moeder ook. Toen zij nog op de boerderij woonden. Jan en zijn vrouw, waren geweldige vrienden voor mijn ouders. En samen waren deze twee mannen lekker ondeugend. Ze genoten zoals hier, van een glaasje, van alles wat je met je ogen kunt zien. Van dames die voorbij liepen en zij dachten altijd dat zij de casanova's waren waar iedere vrouw naar omkeek. Hier zie je mijn vader in zijn rolstoel en Jan die al ziek was. En ik ben er bijna van overtuigd, dat deze twee prachtige mannen, nog altijd samen genieten, ergens op een bankje. En weet je, ze hebben het zo verdiend. Ze zijn het zo waard. En ik weet zeker als ik ooit zover ben, om het hiernamaals te mogen begroeten, dan kruip ik tussen hen in. Dan ben ik erbij. 

Met regelmaat moet ik iemand laten gaan. Iemand die ik heel goed ken, zelfs heb liefgehad. Of iemand die ik nog niet zo lang ken, maar waar ik wel een klik mee heb of had. Cees mijn jeugdliefde, of Lars mijn collega, die bijzondere meneer uit het dorp, of Alexandra, die jonge vrouw die ik op de begraafplaats ontmoeten mocht. Of Cas, de man die zo ziek was, dat ik met de rolstoelbus achter me over de begraafplaats liep, en naast wie ik zat te huilen, samen met hem. Maar ook die vader van een vriendin van me. Of die ex-man van een andere vriendin. Sommigen wat verder weg, maar jullie allemaal hebben mij geleerd het leven te omarmen. En vandaag te genieten. Want niemand weet, wat er morgen zal zijn. Niemand weet, wanneer wij een kamer op moeten schuiven. En soms sta je onverwachts voor de ingang van het hiernamaals. Jij of ik. En daarom zeg ik dus bij leven en welzijn tegen jou, en jou, tegen mijn mensen, tegen mijn team, tegen mijn vrienden - dankjewel dat je bij me bent, dankjewel dat je met me optrekt, dankjewel voor je kopje koffie, voor je woorden, voor je zijn, je hebt mijn leven verrijkt -. 

En natuurlijk hoort bij deze ode, mijn lief, mijn vrouw, haar kinderen, haar familie, en niet te vergeten mijn fotomodel, mijn grote kleine vriend Teun. Dank je wel, dank je wel. Ik moet denken aan het liedje van Vader Abraham, dat wij zongen met onze vrienden en vriendinnen voor mijn ouders, toen zij 25 jaar getrouwd waren. Wij waren een beetje aangeschoten en zongen 'bedankt lieve ouders, bedankt voor het leven'. En mijn tekst zou zijn 'bedankt lieve mensen, bedankt voor het leven, samen met jou'. Iedere dag weer, realiseer ik me, hoe rijk mijn leven is. Niet rijk aan euro's maar rijk aan vriendschap, liefde en mensen om me heen. Hier zit gewoon een gelukkig mens, met haar vriendje Teun. 

Op deze foto zie je ons, samen met Marieke (vandaag jarig 28) tijdens carnaval. Dus ook bedankt Nieuw-Vossemeer, voor al die mooie mensen, die nieuwe vrienden, het gevoel van welkom zijn. Ik hou van je! Een mooie dag!

Vrij zijn in stilte....

Ja vandaag is daar dan weer zo'n kostbare, rijke dag. Een dag waarop ik vrij ben. Eigenlijk niets hoef te zeggen of doen, anders dan wat ik zelf wil. Een dag om te vieren. Teun en ik. Niks anders. Ik drink mijn Nespresso in het atelier, met prachtig uitzicht op de kerk. De passiebloem groeit dwars door de vlinderboom heen, en opent overal prachtige bloemen. Lampepoetsergras en volgens mij schrijf ik dit niet goed, maar dit terzijde, beweegt zachtjes op dat zuchtje wind. Een krantje, de stilte, de vogeltjes, gisterenavond nog snel mijn gras gemaaid toen ik thuis kwam, zodat ik vandaag niet zoveel hoef. Hoe fijn kan het zijn. Vrij zijn in in stilte. De bladeren verkleuren alweer, en de herfst staat voor de deur. Een andere tijd breekt weer aan. Als ik nu wegrijd om vijf uur of kwart over vijf, dan is het donker. En als ik thuis kom, dan is het alweer heel snel donker. Ondertussen slaat de kerkklok elf keer. Teun en ik hebben de polder alweer verkend, een ander stukje weer. Iedere keer zoeken we een nieuw stukje op, waar we nog nooit waren. Soms rijden we er naar toe, soms lopen we. We kwamen twee hele boze honden tegen, en Teun was bang. Ik eigenlijk ook wel een beetje, haha. Gelukkig zaten ze achter een hek. Brrrr. 

Ik zag ergens op social media een prachtige foto. Meneer lag in zijn kist en stond opgebaard en zijn hond stond met zijn pootjes op de rand van de kist en keek naar meneer. Zo'n foto die prachtig laat zien, hoe sterk de band is met je hond. Nooit gedacht, dat ik daar stil bij zou staan. En ik ben dus Annemarie ongekend dankbaar dat zij ervoor gekozen heeft Teun in ons leven op te nemen. Wat een rijkdom. Gisteren ook was hij mee naar Hilversum. En dan is hij gewoon heel lief en voorbeeldig. Wel had hij van een van de acteurs een sok gepikt, tja....sokken is zijn zwakke plek, daar valt hij voor. Als hij hier een keer naar boven kan glippen, komt hij altijd terug met een sok, een sportsok, maakt niet uit welke sok. Hij sabbelt er lekker op. Gisteren gaf ik die acteur een nat gesabbelde sok terug. Ik moet wel lachen, want het lukt me nu wel al, om die sok terug te krijgen. Ik heb hier ooit wel een mevrouw gehad in de tuin, die keihard achter Teun aan rende, om haar shawl terug te krijgen. Onbegonnen werk. Wel leuk om te zien. Hoeft nu niet meer. Hij luistert. Wederom dankzij Annemarie. Onze Teun.

De afgelopen weken waren drukke goed gevulde weken. Mijn verjaardag prachtig gevierd. 64 jaar. Hoe fijn. Een week later een supergave dag met al mijn collega's, een touringcar vol, ongekend veel witte chocolade, muziek van Marcel, een ongekend mooi lied, en een geweldige rondleiding door de kerk. Orgelspel van Gert-Jan, camping van Loon, meneer pastoor die gezoend werd en heerlijk eten bij Jack. Kortom een feestje. En Nieuw-Vossemeer als prachtige woonplaats is gezien door velen. Een week later nog een dag Levenslessen in Levenskunst, de kermis, Open Monumenten Dagen, en prijsdansen op maandag. En altijd voel ik me zo enorm gewaardeerd op dit soort dagen. De warmte, de liefde, de gezelligheid, de mooie mensen om me heen, de waardering, en dan op een dag als vandaag, juist in die stilte mijmer ik nog wat na.

Over woorden die gezegd of gezongen zijn. Over zinnen, citaten die zijn uitgesproken. Over geschenken die ik mocht ontvangen. Of zomaar over hoe mijn leven is, nu hier in Nieuw-Vossemeer. Ik heb het er steeds over. Het is zo fijn. Wel werk ik harder dan ik ooit gewerkt heb. Het is druk in Hilversum. Er gebeurt veel, de dagen zijn lang, de reistijd is lang. Maar ook daar is het geweldig fijn. Tja en als je dit alles mag omarmen op je 64e, dan kun je niks anders zijn dan gelukkig. En dat ben ik ook. Simpelweg gelukkig. Ik wil soms wat meer tijd met Annemarie samen. Dat gaan we anders en beter doen. Lekker vakanties boeken, lekker af en toe weg zijn samen. De zon opzoeken, genieten. 

En vandaag wil ik eigenlijk zomaar nog iets zeggen. Tegen iedereen die deze blog leest. Want ik ben soms wel geraakt hoe mensen met elkaar omgaan. Soms op het werk, of op straat, of zelfs soms in een vriendschap of menselijk contact. In de politiek, of om onze mening te ventileren. En ik geloof dat we niet altijd de juist toon aanslaan naar elkaar toe. Dat er soms wat meer aandacht en liefde in gestopt kan worden. Ik geloof namelijk in liefde. In oprechtheid, in het met elkaar doen. En ik merk, en dit merkte ik al heel vroeg in mijn leven, dat macht en mensen een lastig thema is. Dat mensen die hoger op een maatschappelijke ladder komen te staan, soms gedrag gaan vertonen, waardoor de wereld niet leuker aan het worden is. En ik zou iedereen willen vragen, om gewoon eens naar jezelf te kijken en jezelf de vraag te stellen 'hoe doe ik dit eigenlijk'. Hoe ga ik met mensen om. Oordeel of veroordeel ik? Ben ik oprecht en liefdevol in mijn contacten. Waardeer ik de ander. Ik weet dat ik ook soms fouten maak. Het ook echt niet altijd goed doe. Maar mijn moeder zei altijd 'oordeel niet verwonder je'. En de waarden die bij jou horen, leef je ook echt volgens die waarden? Ik doe mijn best en ik realiseer me, dat leren en alert blijven, soms lastig is. Ik doe het wel. En corrigeer me gerust, als ik het even iets minder goed doe. Ik wil namelijk blijven leren. En ik wil in mijn hele kleine wereldje proberen het leven net iets fijner te maken. Met iets meer liefde voor elkaar. We hebben het nodig. Simpelweg nodig. Jij en ik. De basis heb ik geleerd, zoals jullie weten, op de zondagschool 'kinderen van een vader reikt elkaar de hand'. En dus steek ik mijn hand uit, naar jou, en heb je deze nodig, dan ben ik er. Voor jou. Ik zag het weer zo mooi gebeuren in onze Levenslessen vol Levenskunst, hoe mensen die elkaar niet kennen, elkaar de hand reikten. Dank je wel. Geniet nog even van deze prachtige dag. De stilte, de rust, de vrede als die er voor jou is. Ik dans nog even door, in mijn eigen gedachten. Ik ben gewoon eventjes in het ondertussen. Dag!

 

Zomaar een donderdagmorgen in Nieuw-Vossemeer

En vanmorgen wandelde ik in alle rust en stilte met Teun het dorp uit, op weg naar het water, we kwamen niemand tegen. Wat zwanen, wat vogels, maar Teun en ik zijn alleen. Donderdag zijn wij altijd samen thuis. Teun en ik. We wandelen, we rijden soms een stukje de polder in, en gaan daar weer wandelen. Het is een dag van weinig woorden. Heerlijk....

Voor mijn gevoel sta ik heel vaak 'aan'. Met mijn werk, mijn verantwoordelijkheid daar, mijn telefoon, mijn mail, en alle dagen, soms ook in de weekends, ben ik daar mee bezig. En donderdag is zo'n dag, waarop ik niet zoveel hoef. Straks als het wat droger is het gras even maaien, nog wat planten verpotten en nog wat van die simpele dingen, maar alles rondom ons huis en onze tuin. Donderdag is voor mij misschien wel een van de fijnste dagen van een week. Want ik heb zoveel behoefte juist aan die stilte. Iedereen kent mij van de verhalen, de muziek, de wijn, het dansen, het feesten, het leven leven in optima forma. En dat alles klopt. Alleen niet op donderdag. 

Ik kreeg van mijn nichtje een mooi logboek, genaamd - elke dag vrij -. En dit is een prachtig boekje om mee te nemen op je wandelingen, op de tochten in je leven, en notities te maken, soms hoor ik een zin, of lees ik een zin, soms zie ik een beeld en maak ik een foto, en soms overpeins ik een ingewikkeld onderwerp uit mijn leven. En in dit boekje kun je dit allemaal opschrijven. Ik, ik schrijf ongelooflijk veel op. Alleen al bij de Uitvaartstichting heb ik nu al 17 boekjes vol geschreven, in vier jaar tijd. Een opmerking, iets dat me bij moet blijven van mezelf. Maar soms ook een afspraak. En ik bewaar die boekjes. Als ik hier boven op mijn werkkamer ben, een soort van 'heilige plek' bijna, daar bewaar ik mijn persoonlijke boekjes. Mijn persoonlijke geschenken, woorden, teksten, foto's en andere herinneringen. Het houten kruisje dat in de slaapkamer van mijn ouders boven de toilettafel hing, of die hele kleine leren bokshandschoen. Of die foto van mijn moeder toen ze jong was, het schilderij ooit gemaakt door Harmen van mijn vader...en dan nog heel veel dingen, verstopt in kistjes, doosjes, bakjes. En kamertje vol geschiedenis. Een kamertje vol van alles wat mij gemaakt heeft tot wie ik nu ben. Mijn kamertje. Toen ik klein was, had ik een kamertje van 3 x 3 meter, en ik denk dat mijn werkkamertje ook ongeveer zo klein is. Fijn, een fijn kamertje, met luikjes voor het raam en uitzicht op de tuin. Mijn tuin.  Een mooie zin die in dat mooie logboek staat is 'Buiten begint aan de andere kant van de voordeur. Elke dag weer.' En een van de dingen die ik ergens noteer of ga noteren is dat 7126 stappen genoeg zijn om de kans op hart- en vaatziekten maximaal te verkleinen. Welnu mijn gemiddelde ligt op 8.777 stappen per dag, en dit varieert enorm. Donderdagen zijn topdagen voor dit gemiddelde maar soms op kantoor heb ik maar 2500 stappen ofzo. Dus wat dat betreft, en dat is echt waar, gaat het zoveel beter met me. Toen ik hier vier jaar geleden kwam wonen, vond ik een rondje rond de Kreek wel ver. En deed ik dat ongeveer twee keer per maand. Nu soms wel twee keer per dag, al kies ik ervoor, om steeds meer variatie in de routes aan te brengen als ik met Teun op stap ben. Fijn.

En ondertussen nadert de dag waarop mijn collega's en een deel van onze vrijwilligers Nieuw-Vossemeer komen bezoeken. Zaterdag. Met een touringcar, en ons programma is fijn denk ik. Met die heerlijke muziek van Marcel Luntunghan en zijn gitaar, hier in de tuin. Een glas champagne van Pa van Loon, of een ander drankje erbij. Een lekker borrelhapje. Een rondleiding door de kerk met Pater Bertus en Gert-Jan die orgel gaat spelen. En last but not least een diner met live muziek van Marcel op het achterterras van het Wagenhuis. Hoe fijn kan het leven zijn. Ik verheug me erop. Ik ga straks de tuin nog wat opknappen. Mijn gras is na mijn verjaardagsfeestje en omdat de tenten zijn blijven staan, niet zo fraai, zeker niet na al die regen. Maar ach, gras is sterk. Sterk als bamboe. Ooit kreeg ik een boekje, toen ik ziek was, met verhalen van sterke mensen. Mensen die bijzondere ziektes, ervaringen overleefd hebben. En volgens mij was de titel 'buigen als bamboe'. En deze symboliek ging over de veerkracht die je als mens hebt. De kracht om mee te bewegen, maar zelden te knakken. En dat spreekt me aan. Je kunt soms in je leven genadeloos op je donder krijgen, door ziek te worden, en hoe fraai is het om te zien, hoe verschillend mensen hiermee omgaan. Hoe veerkrachtig mensen zijn. Ook al weten ze soms, dat het einde nabij is. Ik praat veel met mensen, voor wie het einde nabij is. Of nabij lijkt te zijn. Zelden is er een wonder. Ja bij mij zelf denk ik echt dat er ooit een wonder is gebeurd maar dit terzijde. En in die gesprekken, zie je steeds dat mensen zich vasthouden aan kleine ijkpunten, een mooi gesprekje, een tekening, een woord, een kaartje, een liefdevolle omhelzing. En soms kan dat genoeg zijn, voor weer een dag vol leven. Bamboe, ik heb het niet in mijn tuin, ik heb pampusgras, dat is ook oersterk. Als ik zie hoe Jorg, Teun en Ted, die drie honden, door dit pampusgras heen denderden, en hoe veerkrachtig dit gras is, dan glimlach ik. En denk 'niet klein te krijgen'. Terwijl ik dit schrijf, denk ik aan mijn vriendinnetje, want zo voelt het nu al, daar in Friesland, ook zij is sterk, en draagt haar lot, en is nog steeds zo positief. Zij post berichten, en neemt deel aan het leven, alsof het zonder einde is. 

Toen ik vorig jaar deze foto maakte tijdens een fietstocht, vond ik dit plaatje een soort van symbool voor het leven. De mensen die je ontmoet, op al die tochten die je maakt. De mensen met wie je in gesprek raakt, sommigen zie je nog, sommigen zie je ooit weer en het mooie vind ik, dat als al deze mensen samenkomen, er een hele mooie energie ontstaat. Zo voelde en heb ik ook mijn 64e verjaardag ervaren. Een mix van mooie mensen, van vroeger van nu, rustig, druk, in gesprek, lachend, huilend soms, maar in verbinding met elkaar. Ik hou ervan. En vanuit dit principe, vanuit deze manier van leven en zijn, organiseer ik de dingen. Een dag 'levenslessen in levenskunst', 7 september, en als mensen dat willen, organiseer ik deze nog wel een keer, wat kleiner, en alleen, vanuit mijn atelier hier. Want juist die gesprekken, juist die ontmoetingen, juist dat begrip levenskunst, ooit bedacht toen ik mijn bedrijfje Anita van Loon - Levenskunst op ging richten, maakt het verschil. De essentie zit in jouzelf, in wie jij bent en waar jij voor staat. En is dat echt, ben jij echt. Doe jij, leef jij, voel jij, vanuit je hart. Of doe je heel veel dingen, omdat iemand, de wereld om je heen, dit van je verwacht. Ik kreeg voor mijn verjaardag van Annemarie en de meisjes, twee boeken van Roek Lips. Prachtige boeken die gaan over hoe we ons tot elkaar verhouden, en tot onze omgeving, in een tijd waarin niets meer vanzelfsprekend lijkt te zijn. Hoe fraai is dat, om hierover na te denken met elkaar.

Het leukste lijkt mij, om met een groep vriendinnen een dag - levenslessen in levenskunst - hier te beleven, te ontdekken, te organiseren. Dus wil je dat, voel je dat ook zo, neem dan contact met me op. We gaan het doen. 

En terwijl ik een nieuwe Nespresso heb gemaakt, realiseer ik me dat ik ben waar ik het liefste was. Mooi he...in mijn leven heb ik wat gereisd, niet zoveel, maar veel gereisd in de vorm van wonen in huizen, in Nederland, op allerlei plekken, na mijn geboorte op dat bijzondere eiland Goeree en Overflakkee, en op al die plekken, heb ik genoten, geleefd, liefgehad, verdriet gehad, gemis gevoeld, gewerkt, gelachen en gehuild en nu, nu ben ik waar ik het liefste was. Ik ben thuis.....

Een levensles in veerkracht, in eenvoud, in simpelweg doen...geleerd van Teun!

Deze knapperd snapt het leven heel goed. En hij geeft lessen in levenskunst. Hij is afwisselend, lief, ondeugend, ongehoorzaam, trouw, heel stil en irritant aan het blaffen. Hij doet alsof de tuin, de begraafplaats, en alle grond erom heen van hem is, zonder arrogant te zijn. Hij houdt niet van aan de riem lopen. Is graag in vrijheid en als je het hek open laat staan, komt hij gewoon terug. Hij denkt dat alle auto's stoppen voor hem. Hij laat mensen in verwondering achter, is aandoenlijk charmant op bepaalde momenten en hij leeft het leven, zoals hij dat fijn vindt. Hij troost je, likt je wonden, droogt je tranen. En geloof me, daar kan menigeen nog veel van leren. En zijn naam is Teun. Teun is mijn vriend. En hij leert mij lessen en ik hem. We trekken samen op. Annemarie is ook zijn vriend, maar anders. Ik denk, omdat ik er minder ben, en omdat ik minder streng ben, lijkt het soms alsof hij een lichte voorkeur heeft, maar toch voelt hij zelf goed aan, dat hij die aandacht ook moet verdelen. Slim hondje gewoon. 

Een ding dat ik minder vind, is dat hij vol in mijn border met Annabelles springt, als er een poes op het muurtje loopt, en menigmaal ligt er een afgebroken prachtige Annabelle in het gras. Een hoek van de tuin is ook een beetje lullig om te zien, dat is zijn springhoekje geworden, lijkt het wel. Ach....weet je een Annabelle en ook mijn grassen zijn veerkrachtig genoeg om bijzondere buitelingen van Teun aan te kunnen. Veerkracht is een van de mooiste eigenschappen van een mens. Vind ik. Hoe ga je om met al die dingen die tegenvallen, minder leuk zijn dan je voorheen bedacht had. Of simpelweg super ingewikkeld zijn om te dragen. Want ook dat is levenskunst, hoe doe je het in het leven. En ieder leven kent mooie momenten, ups en downs, weerstand, voorspoed, verlies, verdriet, rouw, geluk, verliefdheid, noem het maar op. Het hoort erbij. En hoe ga je daar dan mee om. Hoe veerkrachtig ben jij, of ben jij nog. En hoe krijg je die veerkracht weer terug, hoe herpak je jezelf en ga je weer het leven echt leven? Thema's die ik mooi vind om te behandelen in mijn Levenslessen in levenskunst. Zo gaaf, 7 september is vol geboekt. Een wachtlijstje wordt nu aangelegd. We gaan elkaar ontmoeten, hier in de tuin. Top!

Terwijl ik heerlijke loungemuziek draai, hier in het atelier zit te werken, te schrijven en een glas overheerlijk bruiswater drink, mails beantwoord, morgen op kantoor Zuiderhof mag werken, geniet ik. Vanmorgen wat nieuwe stekken in de tuin gezet. Gek, hoe een stek altijd er een beetje lullig uitziet, slappe hap bijna lijkt en dan na een paar dagen en goed water, wat mooie verse grond erbij, dan veert ook zo'n stek, of stekje fraai op. Ik hou ervan. 

Afgelopen week kwam de vader met zijn vrouw, een jaar na het overlijden van zijn zoon, terug op de Bosdrift. Zijn zoon, heel jong nog, een jonge puber, is uit het leven gestapt. En meneer kwam die dag herdenken bij ons. Een kop koffie, een gesprekje, een wandeling. Hij voelde zich thuis bij ons, hij noemde de begraafplaats een 'warme plek', hij roemde de mensen die hem omringt hebben destijds. En hij vertelde hoe hij ook langzaam aan, met heel veel wisselingen, af en toe weer wat opleeft, wat opveert, wat deelneemt weer aan het leven van vandaag. En hoe hij dan opeens weer terugvalt, huilt, maar dat hij er nu over praat. Over kan praten. Met jou, met mij, met de mensen om hem heen. Bij ons in de Huiskamer. En dat is zo precies wat we willen zijn. Waarvoor deze plek is gemaakt. Woensdag was zo'n dag, een gevulde dag, vol afspraken, vol ontmoetingen, Teun in de buurt, buiten op het bankje, op het terras, een wandeling over de begraafplaats. Mazzelaar he, dat heet gewoon werken. 

Vandaag zie ik de vlinders bij de grote vlinderstruik, mijn vlinderboekje vertelt me de namen, af en toe een citroenvlindertje, dat is voor mij de associatie met mijn vader, en soms dat fijne kleine witte vlindertje, die voor mijn voeten gaat zitten. Dat is vast mijn moeder, die me wat rust wil geven, of me wat af wil remmen in mijn energie. Heb ik soms wel nodig. Was ook een les in levenskunst, mijn energie goed gebruiken en blijven gebruiken. En geloof me, het werkt. Ik ben bijna, nog een paar dagen, 64 jaar en ik heb echt nog heel veel energie. Maar volgens mij komt dit echt, omdat ik het gevoel heb, na mijn ziek zijn, een tweede kans te hebben gekregen. Ik leef nu zo anders dan vroeger. Zo dichterbij mijzelf, de natuur, de eenvoud, de puurheid. En, ik ben gelukkig. Heel erg gelukkig. En dit gun ik echt iedereen. Dat is zo ongekend fijn, om dit zo te voelen. En nee, het gaat niet om groot, duur, veel, veel geld, dikke auto's geluk gaat juist over balans. Jezelf. De ander. Het kleine. Het hier en nu. Leef maar alsof het je laatste dag is. En ook dat meen ik. Wat morgen komt weet ik niet. Jij ook niet. Dus leef maar. Nu. En glimlach, hou elkaar vast. Ben lief, aardig, behulpzaam. Een goede vriend. Buur of kennis. Collega. Mopper niet teveel. Zie het goede. Welnu. Ik stop. Je weet het best. Doe maar gewoon, doe het maar gewoon. Nu gelijk. Dag!

Thuis!

Goedemorgen. Het is zondag 13 augustus 2023, vanuit het atelier, hier achter in de tuin, heb ik zin om weer te schrijven.  Onze 'vakantie' zit er weer bijna op. Ik schrijf het woord vakantie tussen aanhalingstekens. Want het was een weekje vrij, een hele kleine vakantie, met een paar dagen Normandië. Maar vakantievieren dat kan ik altijd, ik probeer te genieten van de kleine momenten, van de schoonheid van alledag. En dit jaar was het jaar, zonder een echte reis naar het buitenland. Gewoon, omdat we keuzes maken, en ook moeten maken. Wat doen we wel en wat doen we niet. Het huis, het onderhoud, maar dat is niet erg. Want ook hier in mijn mooie tuin, geniet ik optimaal.  En nu ik hier weer in de tuin zit, met strak gemaaid gras, jawel, geniet ik van de geluiden van het leven. De vogels, de duiven, de hond die blaft, omdat hij ergens de koster hoort praten met meneer pastoor. 

Teun, was mee op vakantie. En hij genoot van alle indrukken, hij vindt de golven aan de vloedlijn hartstikke spannend, hij loopt dan heel hard achteruit, hij vindt rul zand heerlijk. Hij houdt van autorijden, en in ons chateau, genoot hij optimaal. Er was een heel groot park bij, ik denk wel een hectare groot, en daar kon hij volop rennen, kwam hij een grote egel tegen, snuffelde hij allerlei diertjes in het bos. Ook Teun was op vakantie. 

En in deze vakantie, las ik berichten over Manon en haar ziekenhuisbezoeken, dacht ik na over vriendschappen, over werk, over jou, over mijzelf, over ons leven samen. En natuurlijk was daar weer dat allesoverheersende gevoel dat geluk heet. Geluk, omdat ik zo gezond ben. Zo sterk ook. Hoop omdat ik zo hoop, dat iedereen die ziek is, nog wat jaren erbij krijgt. Angst ook voor het verlies van diezelfde mensen. Vriendschappen, die ik verwaarloos soms, doordat ik nu ik hier woon, te weinig tijd heb, voor alles bij elkaar. Mijn werk, mijn reistijd, Teun. Maar ook is daar de gedachte dat kwaliteit voor kwantiteit gaat. En als ik mijn vrienden af en toe mag zien, zoals straks op mijn 64e verjaardag, hier in de tuin, dan is het goed. Gewoonweg goed. Een borrel in de middag, omdat iedereen best een eind moet rijden, om hier te komen. En het leuke is, dat iedereen het doet. Volgens mij is dat ook zo waardevol om te bemerken. Onze vriendschappen zijn intenser geworden, nu we hier wonen. Je moet meer moeite doen voor elkaar, om elkaar te zien. En sowieso is de kwaliteit van mijn leven, nu zo midden in die mooie natuur hier, verhoogd. Het mag ergens over gaan. 

En juist daarom, ga ik door met Levenskunst dagen, hier gewoonweg in de tuin, met Monique, of soms ook zonder Monique, mijn eigen stukje heb ik te gaan. 'Levenslessen vol of in levenskunst' op 7 september vol geboekt. Een kleine wachtlijst ontstaat alweer. Ik ga vier keer per jaar een dagje Levenslessen voor Levenskunst organiseren op een donderdag, hier bij mij in de tuin. De agenda volgt heel snel. Nog 1 keer dit jaar en dan 2 keer in 2024. Wil je erop of wil je op de reservelijst voor 7 september, laat het me weten. Het komt goed. Bezig zijn met waarden, jouw waarden en hoe je dat door laat voeren in je leven. Maar ook stil staan bij het kleine, bij alles wat er is. Dat is ook een onderdeel van deze dag. Een dagje bezinnen, met twee benen op de grond komen te staan. Te durven kijken naar jezelf. Echt kijken. Ik hou ervan. Ik kom bij mezelf, soms zoveel tegen, onzekerheden, angsten zelfs. Brrrr, die dode rat die ik tegenkwam bij de Kreek. Maar groter is mijn angste niet hoor. 

Grappig we kijken een serie op Netflix - The Fall - en als ik daarna Teun nog even laat plassen buiten, ik met mijn zaklampje, omdat het aarde donker is, dan ben ik niet bang. Ik ben eigenlijk nergens bang voor. Niet voor agressie, niet voor hautain gedrag (daar heb ik wel een hekel aan maar dat is iets anders). Ik ben alleen heel bang voor kanker. Of voor ALS ondertussen. En misschien ook wel een beetje voor Alzheimer. Ja ik ben dus bang, voor die ziektes, waar niet in alle gevallen een antwoord voor of op is. Een andere kracht neemt het over. En het enige dat ik dan kan doen, is er gewoonweg zijn voor je. Je vasthouden, op momenten dat het nodig is. Naar je luisteren, naar je kijken, bij je zijn, of gewoonweg iets van me laten horen. Van je houden op mijn simpele manier. Angsten, gek, hoe ik door zelf ziek te worden, heel veel angsten achter me heb gelaten. Angst om alleen te zijn, angst om te sterven, angst om met stervenden om te gaan. Ik kan het. En ik zal er zijn. Ik zal er zijn voor jou. Altijd.

En ondertussen is het 12 uur. De middag begint, straks met een gezellige borrel, bij de buren, onze nieuwe buren in de straat. Ik heb er zin in. Zin in, omdat deze straat zo fijn is. Omdat er zoveel fijne mensen om ons heen wonen en leven. En ook heb ik zin om morgen weer naar Hilversum te gaan. Naar al die mooie mensen daar, die samen ervoor zorgen, dat we alles kunnen doen waar we zo goed in zijn met elkaar. Zorgen voor onze medemens. Ja Hilversum is een prachtige omgeving om te mogen zijn. Het past bij deze fase in mijn leven. Ik ga er nog een aantal jaar mee door. Fijn.

En ondertussen wordt het hier mooier, in september zitten mijn nieuwe ramen erin. Worden er een aantal andere dingen gerepareerd hier aan het huis, in het voorjaar komt de schilder, de zonnepanelen worden gelegd, kortom, Nieuw-Vossemeer wordt stap voor stap nog mooier dan het nu al is. 

In gedachten en dit zou mijn grootste wens zijn, zie ik mijn vader hier de tuin inlopen en zijn armen omhoog steken en trots zijn. Trots op het mooie pure leven, dat Annemarie en ik hier leven met elkaar. Glimlachen om Teun, die op de tafel ligt te slapen, genietend van een glas mooie witte sauvignon blanc uit Nieuw-Zeeland en hij zou zeggen 'kind het is donders mooi hier'. En ergens hoop ik en geloof ik, dat hij het ziet, dat hij het weet. Dat het goed is gekomen met zijn 'meid' zoals hij me soms noemde. En met die woorden van mijn moeder op haar sterfbed 'kind, het is toch nog goed gekomen met je' en 'jouw kop vergeet ik nooit' werd een hoofdstuk afgesloten. Een hoofdstuk van kind zijn. Een hoofdstuk waar je je ouders kunt vragen om advies. Ik ontmoet soms een man hier op de begraafplaats achter, hij verzorgt de graven van zijn vader en moeder. En hij steekt kaarsen aan, hij plant nieuwe plantjes, bloemetjes en praat in gedachten met zijn moeder. En ik zei hem 'ik doe dat ook, alleen zit ik dan in de Mercedes, en rij ik naar Hilversum, dan zeg ik tegen mijn vader of mijn moeder soms hele gekke dingen'. En zijn contact met mij en mijn contact met hem is klein, maar waardevol. Een moment van aandacht voor elkaar. We zien elkaar. We horen elkaar, en ja, we reiken elkaar soms de hand, alleen maar door dat kleine beetje aandacht. En even ben ik terug op de zondagschool 'kinderen van een vader reikt elkaar de hand'. En alhoewel ik vroeger al dat gedoe rondom die zondagschool vreselijk vond, bedank ik nu dan maar mijn moeder. Voor haar doorzettingsvermogen, voor haar moed, om ondanks mijn weerstand, mij zoveel mee te geven. Ja het is goed gekomen. Alles is goed gekomen.....'bedankt lieve ouders' zong vader Abraham, 'bedankt voor het leven'. 

Een mooie zondag nog! Op het leven! Manon op jou!

Zomaar eventjes helemaal weg!

Terwijl ik gisteren nog heerlijk wat kon werken in de tuin, de heg wat bijsnoeien, het gras maaien, wat dode takken weghalen, keek Teun toe. Zou hij een jaar geleden nog met iedere knipschaar, of takkenschaar gaan lopen zeulen en de handvatten van zijn tandafdruk voorzien, nu ligt hij rustig toe te kijken. Als ik het hek open zet, dan loopt hij achter me aan. Alleen als ik de auto naar buiten rij, dan wil hij mee. Ik denk dat hij altijd denkt, dat we samen op pad gaan, Teun en ik. 

En jawel, morgen gaan we weg, Annemarie, Teun en ik. Naar Normandië, een beetje bovenin, Boulogne sur Mer, een paar daagjes maar. Genieten van de krijtrotsen, de kust, de mooie natuur, maar vooral ook van de kleine baaitjes, de stilte, elkaar en een kopje koffie in zo'n Tabac, de ruige omgeving. Fijn, zo dichtbij, en toch eventjes weg. Ik heb er wel zin in, ik ben wel moe. Van het denken, van het soms zorgen hebben. Nu eventjes, omdat het wat rustiger is. En altijd weer stel ik mezelf de vraag 'doe ik het juiste met mijn Uitvaartstichting, daar in Hilversum'. Ik voel die verantwoordelijkheid, bij alles wat ik doe. Tja...en ondertussen draai ik 'Where do you go to my lovely' van Peter Sarstedt, oude muziek. Van vroeger, waar je in stilte een beetje op mee kon deinen. Ja, ik hou heel erg van muziek, van de gezelligheid van levende muziek. Mensen die muziek kunnen maken, daar voel ik me heel erg fijn. Vanmiddag zijn we uitgenodigd bij een groepje muziekvrienden, die samen wat muziek gaan maken. We zijn nog nooit bij deze mensen geweest en ik kreeg zomaar die uitnodiging. Heerlijk. Ik kan er nu al van genieten. En het moet nog beginnen. Zelf heb ik al honderd jaar een piano. Zelfs een hele mooie Kawai. Gekocht toen ik 50 werd. Kadootje voor mezelf, haha. En hij staat hier prachtig in de hal. Ik speel nog steeds mijn eerste walsje. En verder niks. Zou het dan toch gaan lukken als ik ooit mijn pensioengerechtigde leeftijd mag halen? Ik hoop het zo...

Godfried Bomans zei 'de kunst van te leven is thuis te zijn alsof men op reis is'. Mooie zin wel. Spreekt me wel aan, want dit jaar hebben we eigenlijk geen reis gemaakt, geen echte vakantie, los van die paar daagjes weg. Heeft te maken voor mij, met Teun enerzijds. Anderzijds met het feit, dat ik wat opdrachten heb gegeven voor renovatie van dit mooie pand. Deuren, ramen, metselwerk, zonnepanelen, kortom genoeg voor vier vakanties bij elkaar, dus even pas op de plaats. En eigenlijk is deze plek, dit thuis, een plek waar het voelt alsof je op vakantie bent. Heerlijk. De prachtige tuin, het fijne koele huis. De vrijheid, de stilte, de rust om te lopen, te fietsen (niet veel dit jaar), kortom ook dat is een staaltje levenskunst, hier te leven. Op 7 september gaan Monique en ik weer een dagje Levenskunst doen met 10 dames. Geweldig. Ik zou wel wat mannen willen nog, wie weet dwarrelt er nog een leuke meneer binnen. Die alleen al kan genieten van het gezelschap, de ambiance, al die mooie dingen, die mij zo aanspreken hier. Ik lees nu een mooie tekst, uit een lied van Herman van Veen - 'leven is als sneeuw, je kunt het niet bewaren. Troost is dat zij er was, uren, maanden, jaren....'. Gekke tekst, een beetje een tekst voor een afscheid, het loslaten, het laten gaan. Terwijl het gaat over het leven. Over geluk. Welnu, genoeg gebazeld voor vandaag. Terwijl Teun zit te snuffelen in de wind, hij doet dan zijn kop zo leuk omhoog, luister ik naar Leonard Cohen 'Thanks for the dance' geniet ik van zijn zachte trage stem, en het ritme wat langzaam opgevoerd wordt. Heerlijk. Ik wens jullie allemaal een mooie week. En ik hoop dat iedereen lekker geniet. Van al die mooie dingen die er zijn. En jij, daar in het Friese land, veel kracht, veel liefs. Ik denk aan je! Altijd!