2025 is voor mij het jaar waarin ik mijn vrienden vaker en meer wil zien. En deze dag in Amsterdam was een soort van werkdag, maar wel met een gouden vriendschapsrandje. Mijn vrienden zijn van alle leeftijden, maar ook heb ik een aantal oudere vrienden. Sommigen zijn ziek, of zelfs erg ziek en sommigen nog kerngezond, maar ik realiseer me, dat hard werken prima is en fijn ook. Maar dat tijd en aandacht voor je vrienden hebben minstens net zo belangrijk is. Want we krijgen steeds meer te maken met verlies, met gemis, met rouw. En dus wil ik vandaag en morgen en al die dagen die er zijn, tijd maken om met vrienden te zijn en om te gaan. Om stil te staan bij ons leven samen. Hier thuis en elders. En om het leven te vieren, iedere dag maar weer. Want de grootste 'schatten' in mijn leven zijn mijn vrienden, en dat hele kleine stukje familie dat er nog is. Mijn nichtje die 70 gaat worden, heerlijk, we gaan wandelen met elkaar. Fijn. Teun erbij het komt goed. En het wordt en is goed.
Aniets Log
Een weblog over mijn waarden, mijn leven - lees je mee, je bent welkom!
Een nieuw begin...in een nieuw jasje....
Leef! En geniet van het nu....en realiseer je wat een rijkdom dit is...zomaar mogen leven....
donderdag 13 maart 2025
Dromen en schatten en vriendschap......
woensdag 19 februari 2025
Vrij zijn en vrijheid ervaren.....
dinsdag 4 februari 2025
Goedemorgen allemaal! Wat een mooie dag!
woensdag 29 januari 2025
Buiten!
Zaterdagavond is onze Avond vol Licht en Liefde in Hilversum. Een bijzonder mooie intense avond, waar mensen samenkomen om hun geliefde, hun dierbaren in het licht te plaatsen en te herdenken. Een prachtig programma gemaakt samen met Luizter en Marcel onze huisgitarist. We gaan samen zingen, samen luisteren, samen zijn en onze Zuiderhof begraafplaats zal baden in een prachtige licht. We lichten de hemel een beetje op we glimlachen naar onze buurman, en steken kaarsen aan. We houden elkaar vast op het moeilijkste moment in ons leven. De billboards hangen door Hilversum heen. Dus wil jij je geliefde herdenken, of wil je hem of haar een liefdesbrief sturen, en deze voorlezen en dan ritueel verbranden buiten, kom naar ons toe. De aula is open vanaf 18.30. Er is koffie, thee, wat lekkers, voor de kinderen zijn er ballonnen en bellenblaas, we zingen samen en luisteren naar dat mooie verhaal over de liefde. Een avond die voor mij veel waarde heeft, omdat ook ik altijd mijn eigen verlies ervaar en voel, juist deze avond. Dan denk ik aan Henri, aan Hans en Manon. Aan die mensen die in 2024 overleden zijn en ergens in mijn hart een plekje hebben ingenomen. En langzaam aan, is het vol daarbinnen in dat hart van mij. Teveel verlies, teveel gemis soms, en met mij ervaren veel mensen dit zo. En dus vieren wij ook de liefde zaterdag. De liefde voor het leven, met jou in mijn hart.
En met deze foto van Teun in de B&B sluit ik deze blog af. Teun was twee nachten met mij in Hilversum, zo leuk, hij is daar net als hier thuis. Veel mensen kennen hem, hij begroet iedereen, of je nu de burgemeester bent, of die oude dame die altijd in de Huiskamer komt, voor Teun is iedereen gelijk. Fijn. Ook daarin lijken we op elkaar. Teun en ik. Niks rangen en standen, doe maar gewoon, ben maar wie je bent.
donderdag 9 januari 2025
2025 - en wat is nu gewoon?
zaterdag 28 december 2024
Terugblik op 2024 en dan...met volle kracht vooruit en op naar 2025!
Wat een jaar, 2024. Een jaar waarin alle mensen van mijn Uitvaartstichting keihard gewerkt hebben en steeds weer laten zien, dat ons hart, hun hart op de goede plek zit. We ontfermen ons over eenzame, verdrietige, rouwende mensen en bieden hen een plek aan bij de houtkachel in onze Huiskamer van Springer. We luisteren naar mooie liefdesverhalen, of voelen het verdriet. We begeleiden mensen naar hun laatste rustplaats op een van die prachtige, mooi onderhouden begraafplaats. We nemen de telefoon aan, en reserveren uitvaartdiensten, al die 365 dagen per jaar. Ook met de kerst, ook op Nieuwjaarsdag. Kortom, wat zijn we met elkaar er op een bijzonder mooie manier geweest voor onze medemens in 2024. Dankjewel daarvoor. Ik ben en voel me altijd zo trots als ik hierover mag schrijven.
En natuurlijk is 2024 ook het jaar van mijn grote vriend, Teun. Mijn troosthond in Hilversum. Soms zeg ik 'Teun en ik gaan naar ons werk' en dit is Teun in zijn vrije tijd. Aan het water, pootjes in het natte zand, genietend van zijn vrijheid. 'Teun is een vrije hond' zo sprak onze oude bijna 90-jarige buurman, meneer Pastoor, laatst over hem. Teun is mijn liefste hond. Ik hou oprecht van dit dier en zie hoe hij soms worstelt met die oude lastige poezen hier in huis.En met deze door Roos gemaakte foto van onze Teun, in die mooie groene woonkamer, met dat schilderij van Annemarie, ga ik eindigen. Het jaar 2024 telt nog een paar dagen, van hard werken, want ik werk door tot en met 31 december 2024. Samen met alle anderen die nu ook werken, en morgen ook. Het jaar 2024 heeft me geraakt, aangeraakt, liefgehad, verwend, verrijkt, verdrietig gemaakt, teleurgesteld, maar bovenal ben ik ongekend dankbaar dat ik 2024 heb mogen meemaken, samen met jou. Samen met al die mensen, die bij me zijn, naast me staan, voor me en achter me staan, dankjewel, ook al heb ik je niet gezien, voor je lieve telefoontjes, appjes, berichtjes, dankjewel dat je bij me bent en blijft en ik hoop ook in 2025. Dus dankbaar, verrijkt, moe en voldaan, is dit mijn laatste blog voor 2024. En in het bijzonder, dankjewel Teun voor je altijd zo liefdevolle begroeting als ik 's avonds thuiskom en dankjewel allerliefste Annemarie, dat je van me houdt en blijft houden, altijd weer. Ik hou van jou.....
woensdag 11 december 2024
Licht.....licht voor jou....
En terwijl ik dit schrijf, weet ik dat er mensen zijn, die afscheid nemen van elkaar. Of mensen, die net iemand hebben verloren, en intens verdrietig zijn, omdat rouw al is binnengekomen of voor de deur staat. En gek om dan te durven zeggen, dat ik me vrij voel. En wat zegt dit dan over mij en over wie ik ben en waar ik voor sta.
Toen ik mijn HAVO diploma haalde vroeg de rector mij wat ik wilde worden later, en mijn antwoord was 'onafhankelijk'. En voor mij is dat waar vrijheid voor staat. Mijn eigen keuzes kunnen maken, mijn eigen verantwoordelijkheid kunnen en durven dragen. Mijn eigen inkomen verdienen, voor mezelf kunnen zorgen. Nee durven zeggen of volmondig ja. Mogen zijn wie ik ben. Een vrouw die van vrouwen houdt en dit niet hoeft te verstoppen, ook al loop je dan een erfenis mis. Haha. Vrijheid is mogen zijn wie ik ben en geaccepteerd worden hierom. Maar vrij zijn, is ook voor mij, een liedje als 'Engelbewaarder' leuk vinden, terwijl iedereen om me heen zegt, dat dit soort muziek niet bij mij past. Ik glimlach, want ik kan intens genieten van Hollandse hits, van Country muziek, maar ook van Stef Bos, of het liedje 'avond' van Boudewijn de Groot. Mijn muzieksmaak is divers en veelzijdig. Ik hou van dansen, maar mijn versleten knie niet meer. En toen ik laatst gedanst heb in Hilversum, voelde ik die knie opeens weer. Maar het fijne is dat ik wel gedanst heb. Heerlijk en terwijl ik dit schrijf, voel ik hoe heerlijk het is om te dansen, te bewegen, ook een soort van vrijheid. Ik kan wel filmpjes kijken op Instagram ofzo, van oude mensen die nog heerlijk dansen samen of met elkaar. Geweldig vind ik dat. Laatst zag ik een filmpje van allemaal dames in een seniorencomplex die heerlijk met elkaar aan het dansen waren. En de mannen...die bleven zitten, op een enkeling na. Tja vrouwen he...ik hou er zo van!
Deze tijd van het jaar is het de tijd van het licht. Wereldlichtjesdag ligt achter ons, Allerzielen/allerheiligen ook, overledenen worden in het licht gezet. De kerstdagen liggen voor ons, en het licht zal ons omringen, kaarsen gaan aan. Lichtslingers hangen in de bomen en in hagen, vuurkorven worden aangestoken, restaurants zijn prachtig versierd, als ik hier in het Wagenhuis kom zie ik een geweldig mooi versierde plek, waar veel mensen samen komen en samen zijn. En we omringen ons met licht, zetten elkaar in het licht. Deze dagen voelt gemis anders. Deze dagen zijn we dichter bij elkaar lijkt het wel. We sturen elkaar soms nog een kerstwens, we zijn lief voor elkaar. Ik kreeg een prachtig boekje van iemand die me na aan het hart ligt genaamd 'zo hevig in leven'. En juist dit soort mooie intense vormen van aandacht, die raken me het meest. Ik voel me dan omarmd door het leven. Terwijl de dood ook om me heen hangt. Niet om mijzelf, maar om mensen in mijn omgeving. Een jaar vol verlies, zo kijk ik terug naar het jaar 2024. Een verdrietig jaar, in veel opzichten en toch blijf ik zo hevig in leven. Toch ga ik door met nieuwe plannen, ontmoet ik mensen en omarm ik het leven in de volste zin. Geniet ik met een intensiteit die bijna pijn doet, zo mooi. En zet ik de mensen van wie ik hou in het licht. Echt in het licht. En probeer ik zelf wat meer in de schaduw te gaan staan. Omdat het vanuit de schaduw zo mooi is om te kijken naar het licht. Omdat het vanuit de stilte van mijn polders hier, zo mooi is om te kijken naar het leven. Juist die contrasten maken dat ik zo goed kijk nu. Anders dan ooit.