De zon, lekker gegeten en een streetdance optreden van Rosanne....

Tja en gisteren na een wat trage start ben ik de hele dag opgebleven. Met Floor samen geluncht, Annemarie was met Rosanne naar de tandarts. En het leuke is dat Floor me up to date houdt als het over muziek gaat. Ze laat dan de nieuwe songs van Webbe horen enzo...en dit gaat gepaard met haar eigen gezang. Leuk is dat vind ik altijd weer!
Heb gezellig wat gegeten op het terras hier met Annemarie's moeder en Reynaud en Annemarie, wat buiten met een dikke trui aan in het zonnetje gezeten, wat gelezen en aan het einde van haar laatste streetdance les dit seizoen, zijn Emmy, Reynaud, Annemarie, Florine en ik gaan kijken naar een streetdance optreden van Rosanne. Vier super leuke swingende dansjes...voor Rosanne naar bed ging, heeft ze haar spreekbeurt voorgedragen, kortom een goede dag!

Langzaam aan protesteer ik weer tegen het niet leveren van een bijdrage aan wat dan ook...niet echt mogen bukken, vegen, stofzuigen, maar ook niet kunnen werken. Soms kan ik dan wat doorschieten en nadenken over de dingen die je mist, maar ook over het feit dat je loopbaan gewoon een jaar stil staat. Dat je niets bijdraagt aan het succes van je bedrijf, dat je geen bijdrage levert aan new wins zoals we dat zo mooi zeggen...en aan de andere kant moet ik me hierbij neerleggen. Het leven gaat door en in dit opzicht, staat alles even stil. Soms maak ik me zorgen over mijn persoonlijke groei, ondanks het feit dat Arinso me zegt, dat dit niet hoeft. Maar dat is ook de maagd in mij, die optimistisch kan zijn, maar toch ook bij dit soort zaken stil kan blijven staan, soms even zwaar op de hand kan zijn zelfs...en zeker als ik dan wakker in bed lig, dan ga ik er maar uit...dan stoppen deze gedachten weer even...
gek hoe alles kan malen en door kan blijven malen....het is even weg, en het komt weer terug....maar als ik terugdenk aan het boek The Secret dan is overal een oplossing voor, en ja ik ben dus reusachtig benieuwd naar de film hierover Hanneke, lijkt me goed.....maar voor vandaag is het genoeg met deze serieuze gedachten!!
En op dit soort momenten hou ik me maar vast aan het feit dat ik in 2007 heel hard moet knokken om overeind te blijven, om door te mogen gaan met leven en dat is nu, en gelukkig hebben veel mensen me dit al gezegd, het allerbelangrijkste!!

Deze week heb ik weer reacties mogen ontvangen van mensen die ik soms al menig jaar niet heb gesproken, ik laat wat van me horen. Ik stel soms hele gekke prioriteiten, maar vergeet jullie reacties niet. Soms wil ik alleen maar even een heel intens kwaliteitsmoment met Annemarie hebben, omdat zij er zo moe uit kan zien...en omdat ik zoveel van haar hou! Zeker nadat ik een paar dagen in mijn bed heb gelegen en weinig gezelligheid en warmte heb kunnen bieden, dan snak ik werkelijk naar dit soort momenten!
Grappig Jantje, dat je nog een reactie toevoegde met je naam erbij, en toen je schreef over mijn moeder, wist ik dat jij het was...leuk he...die verbondenheid!

Een mooie dag gewenst, het zal weer gaan regenen geloof ik...gisteren kwam Rosanne thuis en ze had een takje lavendel voor me geplukt...staat nu heel lief in een vaasje...
Aniet

Gisteren was ik gewoon heel ziek.....

Alweer heel vroeg op en uitgebreid een site bestudeerd die Jo-Anne me doormailde. Interessant, stevig en veel informatie op mijn ziektebeeld, maar ook over de chemo's die ik nu krijg en de bijverschijnselen. Prima dit alles te weten en het is dus logisch als ik dit lees, dat ik ziek uit het ziekenhuis kom, en de eerste dagen wat in bed vertoef, met alle bijverschijnselen die ik heb. Misselijkheid, koorts, algehele malaise, weinig trek, buikloop, koud, vooral heel erg koud...'s nachts transpireren, kortom het is er allemaal. En het mag er zijn als ik het goed begrijp.
Zo leer je van elke kuur weer en zo weet je ook, dankzij dit soort tips, waar je je op voor kunt bereiden, als je dat al kunt. Want het gekke is, dat je zodra je je goed voelt, je snel weer went aan dit goede gevoel en die ellende even achter je laat...ja zo is het nu eenmaal. Gelukkig maar zijn we als mens steeds weer in staat, om de goede dingen de overhand te geven en de mindere dingen achter ons te laten. Zo blijf je volgens mij rechtop staan in dit leven en vooral voorwaarts gaan! En dat is wat ik steeds weer moet doen, hoe lang de periode die voor me ligt, nog duurt nu...ik moet voorwaarts gaan. Ik moet vooruit, ik moet blijven geloven in een tijd dat het allemaal onder controle is. Dit weet je, dit lees je en dit hoor je. Mijn moeder zei altijd als je haar vroeg 'hoe is het nu met u?' - 'iedere dag een beetje beter' en dit hield zij vol, totdat zij haar ogen definitief sloot. Ongelooflijk vond ik dat, maar deze instelling heeft gemaakt dat zij steeds weer de kanker kon overwinnen en zoals ik nu begrijp in een remissie terecht kwam. En zoals de arts zegt 'je blijft altijd een kankerpatient' dat geeft niet, je blijft onder controle en in mijn geval kan een tumor nooit meer zo groeien als deze nu gedaan heeft, door deze regelmatige controles. Men is er nu veel sneller bij, dan de eerste keer, denk ik dan maar. En we gaan voor een hele lange remissie, nee we gaan voor volledig herstel, dat heb ik aan Annemarie en al die mensen om me heen beloofd. Dus dat is mijn doel.

Ik heb het koud, maar wilde al die vroege vogels, die nu al op het werk zijn, en alweer uren erop hebben zitten, alvast wat schrijven. Zodat jullie dag weer goed kan beginnen, ik ga nog even naar bed, het is koud hier, ik heb mijn ochtendjas in de slaapkamer laten hangen, zit wel met mijn warme sloffen aan en ik wil nog even slapen....heerlijk, oh ja...ik heb nog geen hyper aanvallen gehad, deze keer, zou fijn zijn....kan ik lekker de nachten doorkomen, samen met Annemarie...
dag lieverds allemaal, succes vandaag, met functioneringsgesprekken, vergaderen, tickets en telefoon, of met heel andere dingen. Ik ben soms een beetje jaloers op jullie, zou zo graag mee willen doen. Maar ik kom echt terug...ook al duurt het nog wel even.....dag,
Anita

De zon en een tuin vol bladeren....

Na een heerlijke nacht, hier en daar wat wakker, maar toch lekker geslapen, zit ik hier met mijn pillen en bakje vla achter de pc. Ondertussen is Annemarie al het blad aan het wegvegen en maakt weer allerlei vazen leeg...mijn grote dikke boeddha doet het goed hoor, hij glimlacht me tegemoet en deze woensdag lijkt me best een lekkere dag te gaan worden. Mijn maag houdt zich redelijk, mijn lijf heeft even genoeg rust, dus straks stap ik onder de douche en ga ik mij lekker aankleden. Gisteren stond Jannie uit Den Haag voor de deur met zonnebloemen en Annemarie kwam gezellig met Marga terug..was leuk. Ondertussen verslind ik boeken en tussendoor geniet ik van The Secret, mijn kadootje van Gabija...Het mooie is dat dit boek je doet nadenken over hoe je bijvoorbeeld nu naar je ziektebeeld kijkt. Ga je erin mee, of ga je er zodanig mee om, dat je zelf het heft in handen neemt. En dat laatste dat doe ik. Ik knok tegen alles....gisteren heb ik naar Vinger om de Pols gekeken, naar Willem Nijholt, die keelkanker had. Hij spreekt over before cancer en after cancer...goed om naar dit soort programma's te kijken. Het relativeert, en het geeft je als het ware tips hoe ermee om te gaan...hoe ingewikkeld het ook is. Want uiteindelijk moet je zelf die strijd strijden, ondanks alle support, alle liefde, het is jouw lijf wat het gevecht aan gaat. Maar mijn lijf is sterk, en knokken kan ik, dus het komt goed.

Ondertussen ben ik tussendoor bezig met van alles, met contacten leggen, met sites bezoeken die me van alle kanten worden aangereikt (ja Jo-Anne graag ontvang ik die sites van jou....ik mail je nog!) en met contacten leggen met uitgevers, om van deze weblog een boekje te maken, voor lotgenoten, voor jullie, voor iedereen die het maar lezen wil. Wie weet wat er allemaal komen gaat...ik ben heel benieuwd. Ik hou jullie op de hoogte.., ik had mij voorgenomen in deze periode van minder aktief in de maatschappij staan, voor mijzelf een plan van aanpak voor mijn leven te gaan maken. Dus als straks die hyper nachten weer komen gaan, dan ga ik daarmee aan de slag. Als mijn hoofd niet meer stil wil staan, dan ga ik hiermee verder. Een eigen bedrijfje starten, voor het schilderwerk van Annemarie en voor mijzelf, om af en toe freelance wat te kunnen doen, lesgeven of iets heel anders. Leuk...zomaar voor later. Ik heb er nu alweer zin in en heel veel zin...
En in mijn goede week, volgens de arts gaan dus die leukocyten weer opbouwen na de 14e dag...dus aan het einde van die week, ga ik steeds even naar Arinso. Gesprekje met Chea, haar coachen in haar rol, overdracht van Kirsten naar Rob regelen en gesprekjes met Hylke. Lijkt me heerlijk...alle mensen weer even zien, vasthouden en een praatje hier of daar...geweldig. En op deze manier redden we het wel met elkaar en hoop ik in januari 2008 weer met frisse moed bij Arinso te mogen beginnen, maar voor die tijd hoop ik me nog met veel dingen bezig te mogen houden ook voor Arinso, zodat ik niet een zinloos/nutteloos Arinso-jaar achter me heb liggen. Het meest zinvolle dit jaar blijft wel voor mij de kanker te overwinnen en daar ga ik voor!

Annemarie gaat naar een koffie-ochtend met ouders van de groep van Rosanne. Dit is een beetje de groep waar de school zijn/haar handen aan vol heeft, dus hier is genoeg te bespreken. De groep is al in 2-en gesplitst en de school is alert op het samenspel van al deze karaktertjes.
Vanmiddag krijg ik de spreekbeurt van Rosanne te horen, over jawel...katten, want volgende week vrijdag mag zij op de boerderij bij mijn pa haar poesje uitzoeken....oh wat zal ze blij zijn! Semmie 2 is dus in aantocht.

Ik wens jullie een mooie dag toe, met wat zon indien mogelijk. Ik hoop dat de zon doorbreekt. Doet altijd goed, of je nu binnen bent of buiten.
Dikke zoen, Anita

de tweede chemo....

Gisterenmorgen zo rond een uur of elf zijn we vertrokken naar het LUMC. Eerst bloed prikken en daarna een gesprek met een vervanger van professor Willemze. Bloedwaarden zijn goed en we hadden nog even tijd om samen een broodje te eten in het ziekenhuis, alvorens we naar de elfde etage gingen.
Zo rond een uur of twee lag ik aan het infuus, de zuster prikte in een keer goed. Zij zag gelijk dat ik rollende aderen had, maar zij zou er rekening mee houden en de ader fixeren. Ik heb me voorgenomen dit begrip te onthouden, en tegen de volgende zuster te zeggen 'uw collega fixeerde de ader en prikte in een keer goed....' en eigenlijk ging toen alles vanzelf. Ik lag daar en mijn mede-patiente die alleen de Mabtera kreeg was al snel weer weg en om tien voor zeven was ik klaar. Het gekke is dat ik me al gelijk een stuk zieker voelde dan toen ik binnenkwam, al dat vergif zit toch in je lichaam...ik ben zelf naar buiten gewandeld en had Annemarie al gebeld, die buiten op me stond te wachten. Toen ik thuis kwam, had ik de neiging om steeds naar het toilet te willen, maar dat gaat niet goed. Vannacht erg transpireren. Moet dus weer laxeermiddelen, maagtabletten, prednison en een middeltje tegen de misselijkheid innemen. Maar ook voor vandaag heb ik alles alweer ingenomen. Ik merk dat al die medicijnen me tegenstaan, moet hier dus geen hobbel van maken nu!
Ben gisteren naar bed gegaan, voelde me ziek en heb geslapen tot vanmorgen vroeg. Was helemaal witjes en ongelooflijk moe...je hebt het gevoel dat er van alles in je lijf aan de gang is nu...maar als het goed is is dat natuurlijk ook zo. De chemo de vorige keer had de druk na een dag al doen afnemen. Ben benieuwd wat er nu aan het gebeuren is.

Oh ja...nog eventjes...de arts heb ik gevraagd wat wijsheid is...en hij adviseerde me om de eerste 14 dagen me zoveel mogelijk gedeisd te houden. De witte bloedlichaampjes zijn dan aan het zakken en er wordt een enorme aanslag gedaan op je afweermechanisme. Ik vroeg hem of ik de elfde dag naar feest kan gaan, het feest van Joost, maar hij raadt me dit sterk af, temeer daar je tussen de 10e en 14e dag het meest vatbaar bent. Dus zal ik deze wijsheid (dank je wel Jo-Anne) maar opvolgen en ook dit feest, waar ik ongelooflijk veel zin in heb/had niet gaan bezoeken. Dus tot en met maandag de 9e zal ik proberen zo min mogelijk dingen te ondernemen en dan gaat mijn kwaliteitsweekje in. Dan kan ik vanaf dinsdag of woensdag een keer naar kantoor, om samen met Hylke de funcitoneringsgesprekken van Chea en Kirsten te voeren. Leuk en om iedereen daar te zien. Doet me goed denk ik...en voorlopig ga ik dus maar rusten en vechten tegen die tumor. Hou ik jullie weer op de hoogte via deze site en nu ga ik lekker onder de douche.

Een fijne dag, nummer twee zit er al op. Ik heb alweer een afspraak voor 16/7 en voor 6/8 en de volgende kuur zou een dag na mijn verjaardag zijn, de 27e augustus (dan zijn we al over de helft van de chemo's let op!)
Liefs, succes, Anita

Geluksboeddha

Lieve allemaal...vandaag is het zover, maar met die prachtige houten geluksboeddha die hier sinds gisterenavond woont en die ik van mijn APS-collega's heb gekregen, kan het alleen maar goed gaan! Ongelooflijk wat een leuke dikke boeddha...hij lacht voluit en staat hier op de kast, als je naar hem kijkt wordt je vanzelf vrolijk....

Ik heb heerlijk geslapen met Annemarie, nadat we bezoek hebben gehad van Ronald en Jo-Anne. Ronald is een collega van me, wij werken samen voor onze klant Delta Lloyd en we hebben samen al vaak een mooi en intensief gesprek gevoerd. Zijn vrouw Jo-Anne, ooit hebben we in Cuba met elkaar met de dolfijnen gezwommen, is verpleegkundige en adviseert mij over de kuren en de medicatie. Fijn heb ik veel steun aan. Gisterenavond kwamen zij langs, was erg fijn en gezellig. Heerlijk een glas rose...met boeddha hier op tafel. Ook kregen wij van hen nog een liefdesboeddha, prachtig allemaal!

Ik zal vanavond weer schrijven, of morgenvroeg hoe het met me gaat. Duim maar dat ze goed prikken en dan gaat alles goed komen.
Dikke zoen,
Aniet

Legionella in het Diakonessenhuis en bloemen voor de tweede kuur!

Ja krijg ik een brief, dat in de periode dat ik in het ziekenhuis heb gelegen, in het Diakonessenhuis er daar een legionella bacterie is gevonden. Allerlei klachten kunnen zich voordoen bij je, en dan moet je je in verbinding stellen met de huisarts. Gelukkig heb ik geen last van die klachten...wat een gedoe he...lig je een keer in het ziekenhuis, maak je dit mee! Ik moest er eigenlijk wel om lachen...ik, onervaren met ziekenhuizen....

Gisteren was een mooie dag, met Rosanne samen op de fiets naar het dorp, om wat kadootjes voor Noor te kopen, confronterend, maar je merkt hoe makkelijk het voor een kind is, dat je gewoon met een kale kop naast haar fietst. We kwamen veel bekenden tegen, en eigenlijk was dat heel leuk. Floor ging die middag bowlen met een paar vriendinnen en wij zijn met zijn 3-tjes naar Noor geweest. Was heel leuk....Noor kwam heel trots met opa en Els aan op haar nieuwe fiets.

Gisteren werden er prachtige bloemen bezorgd van Pauline en Vincent, vrienden van ons uit Brabant met 'veel sterkte voor maandag' lief he...ja want morgen is het weer zover. 12.00 uur word ik verwacht en na het bloedprikken, hoop ik toestemming te krijgen voor de tweede chemokuur. Dan gaan we naar de 11e etage, daar krijg ik een bed, en dan ga ik een aantal uren aan het infuus. Diezelfde dag haalt Annemarie me weer op als ik klaar ben. Ik ben benieuwd en hoop alleen maar dat ik niet al te ziek zal worden, verder zien we wel....

Tante Suus, is een nicht van Pa en tante Anita, een lieve dame uit Goes. En gisteren kreeg ik van haar weer een prachtig boeket...zo lief, met sterkte voor maandag erop. Lief he...dat er zo met je wordt meegeleefd. Oud en jong, veraf en dichtbij...hartverwarmend.

De boeketten zijn prachtig...

Gisterenavond hebben we onder supervisie van Rosanne en haar commentaar op de wedstrijd, naar Jong Oranje gekeken. Geweldig wat een prestatie 4-1 ....in de tussentijd keek ik naar een bokswedstrijd in de slaapkamer. Volgens mij vind ik boksen leuker dan voetballen om naar te kijken...maar iedere keer als er gejuich uit de woonkamer kwam, waar Annemarie en haar twee meiden voetbal keken, ging ik snel even in de herhaling kijken naar het doelpunt.

Vandaag gaan we een stukje fietsen, wat energie opsnuiven en verder zomaar een lekkere rustige zondag hebben. Ik wens jullie dat ook toe...

en voor Sanne, die jarig is, een superfeest met 50 mensen....dus laten wij het even afweten vandaag...iets te veel mensen! Veel plezier Sanne en hartelijke gefeliciteerd vanuit Voorschoten.

Anita

Een heerlijke vrijdag....

Gisteren was weer zo'n heerlijke vrijdag. Lekker geslapen en rustig aan opgestaan. En zo rond een uur of elf kwam eerst Marion Lips met een overheerlijke taart op bezoek. Daarna stonden, pa, tante Anita en oom De voor de deur, met allerlei bladen, lekkers, heel veel lekkers en vers fruit. Tante Anita had het fruit in het oude eiermandje van de boerderij, waar mijn oma (die zou nu 107 zijn geweest) vroeger de eieren mee uit het kippenhok haalde, gedaan en dit eiermandje is nu in ons bezit...geweldig he...krijg je zomaar een stukje historie van de boerderij in Voorschoten. Zo staat hier ook nog een oude melkbus van onze boerderij.
Op zich hecht ik niet zo heel veel aan de familie historie, maar ik vind af en toe zo'n stukje van onze boerderij wel heel erg leuk.
Het was een gezellige ochtend, lekker gepraat, geluncht en voorafgaand aan de lunch nog een glaasje champagne gedronken. Heerlijk toch weer....
Tussendoor nog telefonisch contact gehad met Hylke. Fijn gewoon proberen wat mee te denken over mijn werk, waardeer ik zo, deze betrokkenheid.

Daarna ben ik lekker gaan slapen, en gek hoe je dan toch gewoon moe bent van....gisterenavond kwamen Eveline en Leo op bezoek. Eveline is een vriendin van mij, nadat we samen de opleiding 'Talentvolle Vrouwen' bij De Baak hebben gevolgd. En Eveline heeft gekozen voor nieuw geluk, net als Annemarie, en moeilijk om te zien is hoe dit nieuwe geluk overschaduwd kan worden door verdriet, door het feit dat je iemand met wie je veel hebt gedeeld, toch in de steek laat, om je hart te volgen. En toen Eveline en ik elkaar in de armen sloten, zag ik haar pijn en verdriet. Gelukkig heeft zij grote dochters, en zal uiteindelijk het begrip wel komen, voor het feit dat zij deze keuze maakt. Ik hoop het zo...ik heb dit van heel dichtbij bij Annemarie gezien en ik merk dat als de kinderen je keuze accepteren, dat die pijn wel blijft, maar dat je ook meer kunt en mag genieten van je nieuwe geluk. Als ik nu naar ons gezinnetje kijk, dan denk ik, dat ondanks de scheiding, de kinderen hier gelukkig zijn. En ook gelukkig zijn bij hun vader. Ingewikkeld zo'n proces....want wanneer kies je echt voor jezelf en laat je alles los, om je hart te volgen....en ik als partner van....ben zo blij, dat Annemarie dit aangedurfd heeft en ik zeg wel eens 'Annemarie je hebt leeuwenmoed nodig gehad om deze stap te zetten...' en zo zie ik dat ook bij Eveline. En dan absoluut niets ten nadele van degene die je achter moet laten........
Het was goed om hen even te zien, te spreken weer en met elkaar dat glas wijn te drinken...

Vandaag gaan we eventjes naar mijn broer, mijn nichtje Noor wordt 12 jaar en we gaan voor alle drukte komt, eventjes naar haar verjaardag toe.
Voor iedereen een mooie zaterdag. Ik geniet nog even twee dagen optimaal...dikke zoen!
Aniet