Even heel kort, want ik ben moe, voel me niet zo lekker. Het was een slechte nacht, niet kunnen slapen, emotioneel, even een terugval...we zijn allebei erg moe nu. Annemarie had een leuke drukke afscheidsavond op de school van Florine en was daar al de hele dag voor bezig geweest. Werd laat en nu is ze samen met haar mama haar vader in Spijkenisse opzoeken, hij is namelijk weer thuis. Ik vang straks Rosanne op en heb de kussens buiten neergelegd. Het lijkt erop dat ik daar een beetje kan gaan slapen.
Ben ongelooflijk in de overgang, mijn hele ritme is van slag. Ook mijn slaapritme, dus de pillen gaan we weer innemen. Heb weer uren op de bank gelegen en opgezeten vannacht...maar alles bij elkaar geen succes. Buikloop, het gesodemieter begint weer. Kon ook niet zo mooi blijven toch...
Ben een beetje uit mijn doen, emotioneel gezien. Komt wel weer goed.
Anita
donderdag 19 juli 2007
woensdag 18 juli 2007
Een hele nacht op....werkelijk klaarwakker
Daar is 'ie weer de nacht zonder slaap. Ongelooflijk. Ik was zo moe, we gingen naar bed om
'Vinger aan de Pols' te kijken, hebben nog lekker gepraat en jawel ik was hyper...ik ben om kwart over een uit bed gegaan en nu zit ik nog steeds in de keuken. Heb wat mails gelezen. Wat voorwerk gedaan voor mijn boek (had vandaag een leuk gesprek aan de telefoon met de uitgever) en wat spelletjes op de computer en nog steeds ben ik wakker.
Krijg het wat koud nu, dus probeer straks weer in bed te gaan liggen.
De eerste dag na de chemo is redelijk verlopen, beetje een misselijk gevoel, maar al met al best goed. Annemarie was lekker aan het schilderen, een giga doek van 2.20 bij 1 meter. Ik lag op de bank, nam zelf de telefoon aan, heb heerlijk een boek uitgelezen. We hadden met mijn arts overleg gehad over de vorige kuur, en dat ik zo ziek het ziekenhuis uitkwam. Nu hebben we met name de Mabtera kuur langzamer via het infuus laten lopen. Van deze kuur wordt je namelijk direct al ziek, tijdens het inlopen via het infuus. Als je deze kuur langzamer laat inlopen, dan is die misselijkheid niet direct zo aanwezig. Daarnaast hebben we gelijk gisteren en vandaag al zetpillen gezet tegen de misselijkheid. Wie weet of dit alles een goed efffect heeft, tot nu toe wel..gewoon gegeten, wat minder, wat voorzichtiger, wijn en koffie laten we gewoon achterwege, smaakt echt niet. Geuren worden wat minder aantrekkelijk.
Vanmorgen kwam Brigitte, een vriendin van Annemarie, met een heerlijke massage-olie, deze olie maakt je warm. Omdat ik het steeds zo koud heb..lief he...
Voor de rest weinig te melden, de nachten duren lang op deze manier. En weet je ik heb al meer dan een derde van mijn chemo's erop zitten. En het komt allemaal goed. Vanavond in bed vroegen we aan elkaar of we weleens bang zijn of bang zijn geweest.....en allebei gaven we als antwoord dat we alleen bang waren geweest toen ik kanker kreeg, dat we elkaar zouden verliezen, dat ik zou komen te overlijden...mooi he...dit zijn van die momenten, waarop ik me realiseer dat vechten het enige is wat ik moet doen. Om dit geluk te mogen blijven ervaren, met mijn Annemarie en haar twee bijzondere meiden.
Ja lieve mensen....de nachten zijn donker en koud soms, maar het leven is echt zo ongelooflijk de moeite waard. Ik heb me dit altijd gerealiseerd, maar steeds meer, ook als ik terugdenk aan mijn ontmoeting met Jix gisteren in het ziekenhuis, besef ik nu wat rijkdom is. En dat is dit alles te mogen voelen en ervaren. Geluk te mogen delen met iemand van wie je ongelooflijk veel houdt, en je gezondheid, daarnaast je geborgen voelen door warme vriendschappen, ja dat is echt zo! Ik lijk soms wel een dominee, maar zou zo graag aan jullie allemaal mee willen geven dat het echt hier om gaat. Soms praat ik met mensen over geld, banen, carriere, en nog meer en steeds meer willen en ik heb ook die neiging en dan denk ik nu, ach het gaat om zoveel andere dingen, en daar gaat het echt om, geloof me....koester wat je hebt.
Oh ja nog even, weet je wat ook zo heerlijk is, samen lachen. Vanavond in bed hebben we zo ongelooflijk gelachen samen, zomaar om niks, maar dat doet je zoveel goed!
Dikke zoen, tot morgen!
Aniet
'Vinger aan de Pols' te kijken, hebben nog lekker gepraat en jawel ik was hyper...ik ben om kwart over een uit bed gegaan en nu zit ik nog steeds in de keuken. Heb wat mails gelezen. Wat voorwerk gedaan voor mijn boek (had vandaag een leuk gesprek aan de telefoon met de uitgever) en wat spelletjes op de computer en nog steeds ben ik wakker.
Krijg het wat koud nu, dus probeer straks weer in bed te gaan liggen.
De eerste dag na de chemo is redelijk verlopen, beetje een misselijk gevoel, maar al met al best goed. Annemarie was lekker aan het schilderen, een giga doek van 2.20 bij 1 meter. Ik lag op de bank, nam zelf de telefoon aan, heb heerlijk een boek uitgelezen. We hadden met mijn arts overleg gehad over de vorige kuur, en dat ik zo ziek het ziekenhuis uitkwam. Nu hebben we met name de Mabtera kuur langzamer via het infuus laten lopen. Van deze kuur wordt je namelijk direct al ziek, tijdens het inlopen via het infuus. Als je deze kuur langzamer laat inlopen, dan is die misselijkheid niet direct zo aanwezig. Daarnaast hebben we gelijk gisteren en vandaag al zetpillen gezet tegen de misselijkheid. Wie weet of dit alles een goed efffect heeft, tot nu toe wel..gewoon gegeten, wat minder, wat voorzichtiger, wijn en koffie laten we gewoon achterwege, smaakt echt niet. Geuren worden wat minder aantrekkelijk.
Vanmorgen kwam Brigitte, een vriendin van Annemarie, met een heerlijke massage-olie, deze olie maakt je warm. Omdat ik het steeds zo koud heb..lief he...
Voor de rest weinig te melden, de nachten duren lang op deze manier. En weet je ik heb al meer dan een derde van mijn chemo's erop zitten. En het komt allemaal goed. Vanavond in bed vroegen we aan elkaar of we weleens bang zijn of bang zijn geweest.....en allebei gaven we als antwoord dat we alleen bang waren geweest toen ik kanker kreeg, dat we elkaar zouden verliezen, dat ik zou komen te overlijden...mooi he...dit zijn van die momenten, waarop ik me realiseer dat vechten het enige is wat ik moet doen. Om dit geluk te mogen blijven ervaren, met mijn Annemarie en haar twee bijzondere meiden.
Ja lieve mensen....de nachten zijn donker en koud soms, maar het leven is echt zo ongelooflijk de moeite waard. Ik heb me dit altijd gerealiseerd, maar steeds meer, ook als ik terugdenk aan mijn ontmoeting met Jix gisteren in het ziekenhuis, besef ik nu wat rijkdom is. En dat is dit alles te mogen voelen en ervaren. Geluk te mogen delen met iemand van wie je ongelooflijk veel houdt, en je gezondheid, daarnaast je geborgen voelen door warme vriendschappen, ja dat is echt zo! Ik lijk soms wel een dominee, maar zou zo graag aan jullie allemaal mee willen geven dat het echt hier om gaat. Soms praat ik met mensen over geld, banen, carriere, en nog meer en steeds meer willen en ik heb ook die neiging en dan denk ik nu, ach het gaat om zoveel andere dingen, en daar gaat het echt om, geloof me....koester wat je hebt.
Oh ja nog even, weet je wat ook zo heerlijk is, samen lachen. Vanavond in bed hebben we zo ongelooflijk gelachen samen, zomaar om niks, maar dat doet je zoveel goed!
Dikke zoen, tot morgen!
Aniet
dinsdag 17 juli 2007
De chemo en de uitwerkingen....
Chemo drie geeft een beetje dezelfde uitwerkingen als chemo twee. Met dien verstande dat ik erg onrustig ben in bed. Maar dat kan ook zomaar komen doordat ik gisterenochtend 60 mg prednison heb ingenomen en gisteren tijdens de chemo nog een keer prednison heb gekregen. Dus ik voelde me wedero hyper, ben er uiteindelijk uitgegaan. Ben op de bank gaan liggen en Annemarie ging het gevecht met muggen aan in onze slaapkamer (een klein bovenraampje en jawel hoor steeds een mug, die Annemarie lekkerder vindt dan mij - dat begrijp ik wel - en er voor zorgt dat haar nachten onderbroken worden - en ik maar denken dat dit door mij komt .....). Eenmaal gesettled op de bank kan ik mijn benen omhoog doen, draaien, woelen, dekens eraf, dekens erop...en ik ben om tien voor vier uit bed gegaan om naar het toilet te gaan. En vanmorgen om kwart voor negen kwam Annemarie bij me kijken.
Nu de mails bekijken en dan straks even douchen, lekker want ik transpireer erg in bed.
Ik heb het gevoeld dat het wel gaat...ben benieuwd hoe ik me voel als ik gedoucht heb. Moe, beetje misselijk, maar ik zet de zetpil er zo weer bij...
Verder maken we niet zoveel mee nu. Morgen is er een afscheidsborrel op de school van Florine voor de ouders, leuk wel, we maken hapjes hiervoor (ik denk Annemarie...maar als ik even kan zal ik helpen).
Gisteren had ik Kirsten aan de telefoon in het ziekenhuis en die vertelde dat zij ook liep te snotteren nu op het werk, dus waarschijnlijk heb ik daar iets opgepakt. Dus mijn besluit staat vast...niet meer zoenen, dan lopen we geen enkel risico.
Ik heb nog niet verteld dat mijn tumor wel krimpt, maar dat met name die tumor bij de L2/L2 wervel nog wel behandeld moet worden. De arts gaat hierover in overleg met de neuroloog. Dit betekent dat hij deze behandeling (een extra chema in mijn ruggemerg spuiten) bij kuur 4 of 5 gaat doen. Dit krijg ik nog te horen van hem. Want deze wervel is aangetast doordat de kwade B-cellen zich tegen die wervel zijn gaan drukken en daar waar goed botweefsel zat is dit verloren gegaan. Hierdoor is deze wervel zo zwak. Hij weet nog niet hoe hij dit achteraf gaat behandelen. Hij wil sowieso hier extra aandacht bij het bestralen aangeven. Dus na kuur 8, drie weken erna, gaat hij starten met de bestraling. En daarna gaat hij kijken wat er nog aan die wervel gedaan moet worden, en of er nog iets aan gedaan moet worden. Qua tijd zitten we dan in januari 2008.
Dus ik verwacht dat we in december 2007 een remissie bereikt kunnen hebben, zou toch een mooi verjaardagskadootje voor Annemarie kunnen zijn he...als zij de 23e december jarig is en weet dat ik tumorvrij ben. Wow...kan geen kado tegenop toch...
Gisteren in het ziekenhuis las ik een boekje over vermoeidheid na kanker. Hier moeten we ook nog rekening mee gaan houden. Dat we gedegen en gepast een schema gaan doorvoeren om weer te reintegreren, leuk he...om hier nu al over na te denken.
Ja ik voel zo enorm dat we dit alles gaan winnen. Volgens Annemarie ben ik een super optimist en volgens mij moet ik dat ook vooral blijven. Af en toe word ik even teruggezet met twee benen op aarde, door mijn lichaam of door mijn chemo. Maar dat is goed en doet me beseffen dat het nog geen 23 december is.
Eerst word ik nog 48 en die datum komt gestaag dichterbij, 26 augustus. Heerlijk een dag in mijn goede week, gezellig, als de zon dan schijnt, dan kunnen we lekker borrelen hier in de tuin. Ik zie er nu al naar uit. Heb al wijntjes besteld, jawel die ene witte van de gebroeders Lurton uit Chili en een geweldige rose uit de Provence.
En nu...even naar bed denk ik, beetje rusten, boek lezen. Beetje uitzieken, alhoewel ik me beter voel dan na kuur 2. Maar dat zegt nog niks. Je moet iedere kuur op zich zien zeggen de ervaringsdeskundigen.
Tot morgen
Anita
Nu de mails bekijken en dan straks even douchen, lekker want ik transpireer erg in bed.
Ik heb het gevoeld dat het wel gaat...ben benieuwd hoe ik me voel als ik gedoucht heb. Moe, beetje misselijk, maar ik zet de zetpil er zo weer bij...
Verder maken we niet zoveel mee nu. Morgen is er een afscheidsborrel op de school van Florine voor de ouders, leuk wel, we maken hapjes hiervoor (ik denk Annemarie...maar als ik even kan zal ik helpen).
Gisteren had ik Kirsten aan de telefoon in het ziekenhuis en die vertelde dat zij ook liep te snotteren nu op het werk, dus waarschijnlijk heb ik daar iets opgepakt. Dus mijn besluit staat vast...niet meer zoenen, dan lopen we geen enkel risico.
Ik heb nog niet verteld dat mijn tumor wel krimpt, maar dat met name die tumor bij de L2/L2 wervel nog wel behandeld moet worden. De arts gaat hierover in overleg met de neuroloog. Dit betekent dat hij deze behandeling (een extra chema in mijn ruggemerg spuiten) bij kuur 4 of 5 gaat doen. Dit krijg ik nog te horen van hem. Want deze wervel is aangetast doordat de kwade B-cellen zich tegen die wervel zijn gaan drukken en daar waar goed botweefsel zat is dit verloren gegaan. Hierdoor is deze wervel zo zwak. Hij weet nog niet hoe hij dit achteraf gaat behandelen. Hij wil sowieso hier extra aandacht bij het bestralen aangeven. Dus na kuur 8, drie weken erna, gaat hij starten met de bestraling. En daarna gaat hij kijken wat er nog aan die wervel gedaan moet worden, en of er nog iets aan gedaan moet worden. Qua tijd zitten we dan in januari 2008.
Dus ik verwacht dat we in december 2007 een remissie bereikt kunnen hebben, zou toch een mooi verjaardagskadootje voor Annemarie kunnen zijn he...als zij de 23e december jarig is en weet dat ik tumorvrij ben. Wow...kan geen kado tegenop toch...
Gisteren in het ziekenhuis las ik een boekje over vermoeidheid na kanker. Hier moeten we ook nog rekening mee gaan houden. Dat we gedegen en gepast een schema gaan doorvoeren om weer te reintegreren, leuk he...om hier nu al over na te denken.
Ja ik voel zo enorm dat we dit alles gaan winnen. Volgens Annemarie ben ik een super optimist en volgens mij moet ik dat ook vooral blijven. Af en toe word ik even teruggezet met twee benen op aarde, door mijn lichaam of door mijn chemo. Maar dat is goed en doet me beseffen dat het nog geen 23 december is.
Eerst word ik nog 48 en die datum komt gestaag dichterbij, 26 augustus. Heerlijk een dag in mijn goede week, gezellig, als de zon dan schijnt, dan kunnen we lekker borrelen hier in de tuin. Ik zie er nu al naar uit. Heb al wijntjes besteld, jawel die ene witte van de gebroeders Lurton uit Chili en een geweldige rose uit de Provence.
En nu...even naar bed denk ik, beetje rusten, boek lezen. Beetje uitzieken, alhoewel ik me beter voel dan na kuur 2. Maar dat zegt nog niks. Je moet iedere kuur op zich zien zeggen de ervaringsdeskundigen.
Tot morgen
Anita
maandag 16 juli 2007
Chemokuur 3 zit erin!!!
Hallo, net thuis uit het ziekenhuis en mijn lijf is weer volledig gevuld met alle mogelijke troep en ellende...en zo voelt het ook. Bewust is geprobeerd de mabtera langzamer te laten lopen via het infuus, maar ik voel me weer niet lekker. Beetje duf en gammel, koud, grieperig, misselijk, kortom het feest mag weer beginnen. Maar eigenlijk is het wel een beetje feest, want ik heb een geweldige MRI-uitslag. De tumor is weg aan het gaan, het beeld is goed. Alles krimpt, de arts is tevreden. Er zit nog wel iets bij de L2 ofzo...maar dat gaat allemaal goed komen. Leuk dat berichtje van Carla over die neusharen die wegzijn, dus ja het klopt ik heb regelmatig een loopneus, het water loopt er zo uit...bizar allemaal. Mijn keelpijn is door de prednison vanmorgen verdwenen, dus prednison werkt ook hier.
Gek toen ik in het ziekenhuis kwam, stond er een man in een ochtendjas op de roltrap en ik zei tegen Annemarie 'dat is Jix' mijn huurder uit Schoonhoven. Hij was goed aangepakt, had tumoren in hals en nek die tegen de slokdarm aandrukten die zijn weggehaald. Hij moet nabehandeld worden met chemo's en bestralen, maar ziet hier van af. Hij is alleen. Heeft niemand en geeft aan gewoon dood te willen gaan. Bizar....en triest...ben erg benieuwd hoe dit gaat aflopen. Realiseerde me en zei ook tegen hem dat het aangaan van chemo's je toch kans geven op een continuering van je leven. En realiseer me ook hoe rijk je bent met mensen om je heen die van je houden, die met je meeleven en je steunen. Geweldig en mijn perspectief neemt toe, dat moge duidelijk zijn. Ik ga dit gevecht winnen.
Vanmiddag in het ziekenhuis lag ik naast een mevrouw, iets ouder dan ik (begin 50 schat ik in) en zij werd begeleid door haar vriend. Zij vroeg 'hebben ze tegen jou ook gezegd dat je nooit kunt genezen....' en we hebben een tijdje gepraat over kanker en wat dit met je doet. Er liggen overal boekjes over het verwerken van kanker, over het gevoel wat je hebt als je 'klaar' bent, dat de kans groot is dat je dan in een diep dal terecht komt. Dat je dan pas zelf van alles gaat verwerken. Ik hoop dat door het schrijven van mijn boek ik dit al eerder kan gaan doen en dat door de steun, de support van jullie ik dit niet alleen hoef te doen. Ben benieuwd.....tot nu toe gaat het goed. Ik ga nu aan de thee en straks naar bed. Het komt helemaal goed met Anietje....dank voor de lieve kaartjes, de bloemen, de smsjes, de steun. Ik voel me rijk.
Liefs, Aniet
Gek toen ik in het ziekenhuis kwam, stond er een man in een ochtendjas op de roltrap en ik zei tegen Annemarie 'dat is Jix' mijn huurder uit Schoonhoven. Hij was goed aangepakt, had tumoren in hals en nek die tegen de slokdarm aandrukten die zijn weggehaald. Hij moet nabehandeld worden met chemo's en bestralen, maar ziet hier van af. Hij is alleen. Heeft niemand en geeft aan gewoon dood te willen gaan. Bizar....en triest...ben erg benieuwd hoe dit gaat aflopen. Realiseerde me en zei ook tegen hem dat het aangaan van chemo's je toch kans geven op een continuering van je leven. En realiseer me ook hoe rijk je bent met mensen om je heen die van je houden, die met je meeleven en je steunen. Geweldig en mijn perspectief neemt toe, dat moge duidelijk zijn. Ik ga dit gevecht winnen.
Vanmiddag in het ziekenhuis lag ik naast een mevrouw, iets ouder dan ik (begin 50 schat ik in) en zij werd begeleid door haar vriend. Zij vroeg 'hebben ze tegen jou ook gezegd dat je nooit kunt genezen....' en we hebben een tijdje gepraat over kanker en wat dit met je doet. Er liggen overal boekjes over het verwerken van kanker, over het gevoel wat je hebt als je 'klaar' bent, dat de kans groot is dat je dan in een diep dal terecht komt. Dat je dan pas zelf van alles gaat verwerken. Ik hoop dat door het schrijven van mijn boek ik dit al eerder kan gaan doen en dat door de steun, de support van jullie ik dit niet alleen hoef te doen. Ben benieuwd.....tot nu toe gaat het goed. Ik ga nu aan de thee en straks naar bed. Het komt helemaal goed met Anietje....dank voor de lieve kaartjes, de bloemen, de smsjes, de steun. Ik voel me rijk.
Liefs, Aniet
zondag 15 juli 2007
Zondagavond....beetje snotterig, verkouden lijkt het wel....
Na een dag die beloofde vol zon te zijn, en uiteindelijk veel regen bracht, rustig samen thuis (ons bezoek Kirsten kon niet komen omdat een van de meisjes de waterpokken begint te krijgen....jammer...), een beetje gesnoeid hier en daar in de tuin (vooral Annemarie, ik raapte de blaadjes op.....beetje vegen enzo...en dan weer op het bankje zitten) nog even een klein stukje schrijven.
Gisteren kwamen Artje en Gemma, Artje heeft voor ons gekookt hier....goddelijk lekker, buiten gegeten....en uiteindelijk was ik erg moe, maar wel ook erg voldaan. Leuk is dat.....wij waren als het ware te gast in ons huis. Er werd voor ons gezorgd. Ergens in oktober doen we het weer en dan komt Gemma voor ons koken. We worden verwend....heerlijk!
Nu ben ik een beetje moe, beetje verkouden ook lijkt het wel...veel snotteren en mijn neus snuiten...hoop niet dat dit morgen een belemmering is. Heb me naar mijn gevoel keurig gedragen...maar er hoeft maar iets te zijn, of ik kan het overnemen van je...iedere keer neem ik me voor, de volgende keer niet meer te zoenen...maar daar moet ik nog aan wennen. Denk wel dat dit nog beter is. Zal het eens vragen morgen...hoor van anderen (Carla) dat zij niet meer zoent. De enige die ik altijd blijf zoenen is Annemarie, daar pieker ik niet over hoor...dat lijkt me zo ongezellig....
morgenochtend gaan we naar het ziekenhuis, kwart voor twaalf bloed prikken, dan de dokter, MRI en dan de kuur hoop ik. Nummer drie...morgenavond als ik thuis kom uit het ziekenhuis meld ik me nog wel even.
Tot dan...mooie zondagavond!
Aniet
Gisteren kwamen Artje en Gemma, Artje heeft voor ons gekookt hier....goddelijk lekker, buiten gegeten....en uiteindelijk was ik erg moe, maar wel ook erg voldaan. Leuk is dat.....wij waren als het ware te gast in ons huis. Er werd voor ons gezorgd. Ergens in oktober doen we het weer en dan komt Gemma voor ons koken. We worden verwend....heerlijk!
Nu ben ik een beetje moe, beetje verkouden ook lijkt het wel...veel snotteren en mijn neus snuiten...hoop niet dat dit morgen een belemmering is. Heb me naar mijn gevoel keurig gedragen...maar er hoeft maar iets te zijn, of ik kan het overnemen van je...iedere keer neem ik me voor, de volgende keer niet meer te zoenen...maar daar moet ik nog aan wennen. Denk wel dat dit nog beter is. Zal het eens vragen morgen...hoor van anderen (Carla) dat zij niet meer zoent. De enige die ik altijd blijf zoenen is Annemarie, daar pieker ik niet over hoor...dat lijkt me zo ongezellig....
morgenochtend gaan we naar het ziekenhuis, kwart voor twaalf bloed prikken, dan de dokter, MRI en dan de kuur hoop ik. Nummer drie...morgenavond als ik thuis kom uit het ziekenhuis meld ik me nog wel even.
Tot dan...mooie zondagavond!
Aniet
zaterdag 14 juli 2007
Kantoor en de auto....
Deze foto is gemaakt toen ik thuiskwam na de tweede chemokuur. Ik voelde me zo ziek...en ik verwacht dat ik a.s. maandag er ongeveer zo weer uitzie...lekker ik heb drie van die dikke truien gekocht, ik heb het steeds zo koud!Gewerkt in Utrecht!!!
Tja vandaag was het dan zover, op tijd opstaan, douchen en aankleden en zelf rijden in de auto naar kantoor. Zo rond een uur of tien kwam ik daar aan. Heerlijk, het grote verschil met de vorige keer was, dat iedereen wist dat ik kwam en al gewend was aan mijn kale koppie....en ik heb gewoon gewerkt. Functioneringsgesprekken gevoerd samen met Hylke, was leuk. En ook nog een gesprek met twee collega's. De laatste spullen uit mijn kamer opgeruimd, Kirsten had al heel veel voorwerk gedaan. Kortom orde op zaken gesteld, zodat mijn spullen verhuisd kunnen worden naar het nieuwe kantoor in Nieuwegein. Leuk, Erwin mijn collega en ik krijgen hier samen een mooie nieuwe kamer. Dus de volgende keer zie ik iedereen op hun nieuwe werkplek. Lijkt me super. Het autorijden viel me wel zwaar, maar toen ik thuiskwam was ik wel moe, maar ik wilde nog niet naar bed.
Oh ja en ik heb de mercedes laten ophalen door de leasemaatschappij. Voelt helemaal goed. Hoeft hij niet zo zielig voor de deur te staan. Hij wordt gestald bij de leasemaatschappij en als ik zover ben, bel ik en dan brengen ze hem weer terug bij me. Mooie service he...
Annemarie had een heerlijke pastasalade gemaakt en we hebben buiten in de tuin gegeten, met een glaasje Cloudy Bay, een heerlijke nieuw zeelandse sauvignon blanc...je likt je vingers erbij af...goddelijk lekker! Overal kaarsen aan, het was een supersfeertje, lekker samen genieten!
Praten over dromen, over ons werk, over de toekomst en hoe we de dingen zien.
Tijdens mijn afwezigheid had Annemarie het ook heerlijk gehad. De kapper, lekker met een vriendin ergens koffie gedronken, gewoon een beetje gerommeld, naast het inpakken van de spullen van de kinderen en alle dagelijkse dingen die zij hier ongemerkt altijd doet. En ik mocht zowaar weer thuiskomen. Dat is ook altijd lekker he...
Ja ik voel me goed. Ik geniet van het even lekker samenzijn. Even niks hoeven dan gezelligheid, 't wordt nog een druk weekend, met aanloop enzo...en dan gaan we weer naar het LUMC. Ik zie er niet tegenop, we gaan gewoon en het is weer een stap dichterbij mijn herstel. En dat is waar ik voor ga. Vandaag heb ik het nog gezegd tegen Hylke, ik kom terug...en dat doe ik op alle fronten, terugkomen. En dus hoort daar het LUMC bij, de chemo's, de bestralingen, de hele rimram...en dus ook het ziekzijn. Ik ga weer heerlijk boeken lezen op bed, met bril, want mijn ogen gaan snel achteruit...ik zie echt niks zonder bril (dichtbij hoor...).
Nu neem ik nog een slaappil en ga daarna hoop ik lekker onderuit...slaap lekker en een goed weekend. Ik schrijf maandagavond vanuit mijn bed.
Dikke zoen.
Aniet
vrijdag 13 juli 2007
even snel....ik ga naar kantoor vandaag
Eventjes snel...het gaat goed, druk gewoon, Vincent en Pauline uit Welberg (bij Steenbergen in de buurt) waren er, gisteren een geweldige lunch met Arie en Fransje vanwege ons huwelijk nog....super! Een optreden van Sophie, het nichtje van Annemarie, met haar koor, erg leuk....nu een dagje Arinso en de auto achterlaten. Het weekend nog bezoek....kortom veel te doen voordat we maandag naar het LUMC vertrekken voor kuur drie en de uitslag van de MRI.
Spannend wel even...de volgende keer moeten we ook die goede week weer anders plannen, maar het is ook zo logisch dat je van alles wilt doen. Vandaag gaan de kinderen weer naar Hugo...ik heb vanmorgen nog huiswerk met Rosanne geoefend. Leuk vind ik dat...om samen met haar aan het werk te zijn. Ze is lekker ongeduldig, en doet me denken aan mijn eigen jeugd. Er zijn zoveel leukere dingen te doen, dan huiswerk....
Ik ga voor het eerst weer een heel stuk autorijden. Ben benieuwd, zal vanavond wel erg moe zijn denk ik...Jan brengt me weer thuis.
Fijne dag allemaal.
Anita
Spannend wel even...de volgende keer moeten we ook die goede week weer anders plannen, maar het is ook zo logisch dat je van alles wilt doen. Vandaag gaan de kinderen weer naar Hugo...ik heb vanmorgen nog huiswerk met Rosanne geoefend. Leuk vind ik dat...om samen met haar aan het werk te zijn. Ze is lekker ongeduldig, en doet me denken aan mijn eigen jeugd. Er zijn zoveel leukere dingen te doen, dan huiswerk....
Ik ga voor het eerst weer een heel stuk autorijden. Ben benieuwd, zal vanavond wel erg moe zijn denk ik...Jan brengt me weer thuis.
Fijne dag allemaal.
Anita
Abonneren op:
Posts (Atom)