de zon...de deuren open....

Vanmorgen al heel vroeg werd ik wakker, met rugpijn, zal wel komen doordat ik veel en lang gelegen heb in bed. Ook wel een beetje eng, je wordt zo schrikachtig, je denkt steeds 'oh het zal toch niet mijn tumor zijn....'. Vandaag ga ik me douchen en aankleden. Ik wil niet weer in bed liggen, beetje op zijn, en kijken of het lukt. Mijn maag is nog van slag. Ook kijken of ik iets meer kan betekenen voor Annemarie dan alleen maar in bed liggen. Het is zo verschrikkelijk taai. Ik moet nog vaak aan mijn moeder denken, die van een aktieve vrouw tot een bedlegerige patiente was verworden. Hoe zij dit heeft kunnen doen en volhouden, onbegrijpelijk ......ik word er gek van. Voel me nutteloos, leeg en heb het gevoel dat ik geen enkele bijdrage lever aan wat dan ook.....
Gisterenavond voor de laatste keer Vinger aan de Pols gekeken en dan zie je maar weer dat als je zelf door wilt zetten, je kanker kunt overwinnen. Ook mijn moeder is vier keer ziek geworden en zij heeft toch maar mooi drie keer gewonnen....Ik mag mijn situatie met geen andere situatie vergelijken, en zal dat ook niet doen...maar ik wil zo graag deze ellendige toestand achter me laten en mijn leven weer een andere wending geven.....
Vandaag is de kermis begonnen en de meisjes willen natuurlijk daar naar toe....ben reuze benieuwd. Gelukkig hoef ik zelf nergens in....voor jullie een mooie dag weer!
Anita

beetje ziek....

Ook vannacht was ik ziek, enorm transpireren, een hoest die vast zit en mijn lijf wat pijn doet. Mijn borstkast doet zeer...het gekke is dat je je gelijk zorgen maakt dat het ernstiger is. Je bent ook zo kwetsbaar. Koud, klam, koortsig...gisterenavond 37,8 dus het valt nog mee. Maar we houden het in de gaten. Vanmorgen lekker gedoucht en nu weer in bed. Buiten is het rotweer, het stormt, het lijkt wel herfst...ongelooflijk en dit heet zomer. Lig nu in bed met Rosanne tv te kijken, gezellig.
Annemarie gaat met Florine op pad voor een paspoort. Vanmiddag komt er een vriendinnetje bij Rosanne logeren, Milou...en die twee zullen wel gaan zwemmen of iets anders doen samen. Dat is wel leuk vind ik als er een logeetje is, het geeft wat afleiding. En als ik wil slapen, dan kan dat toch wel.
De poezen houden zich goed samen, zo'n klein gevalletje erbij, en zowel Annemarie, als Rosanne en Florine zijn enthousiast. Ik ben daar altijd wat nuchterder in. Ik vind het alleen leuk voor Rosanne, die nu weer haar eigen Semmie heeft (een pikzwarte deze keer).
Fijne dag allemaal.
Anita

En toch weer in bed terecht gekomen....

Tja en het leek zo leuk....geen of nagenoeg geen bijwerkingen...beetje kramp, tintelende vingers...maar nu lig ik toch weer in bed. Moe, misselijk, maag van slag en koud...valt nog mee hoor, maar Rob, mijn huisarts die nog even langs kwam vanmorgen zei ' geen werking zonder bijwerking' en daar is ook wat voor te zeggen. Dus het hoort erbij...wel jammer de meisjes zijn hier, maar al met al komt het wel goed. Aan het einde van deze week gaan we naar de boerderij, proberen een soort van vakantie te houden. Als de zon dan zijn best wat doet, krijgen we toch nog wat nieuwe energie.
De vakantie begint, mensen zeggen gedag...groeten ons, bellen of sms-en nog even, dus het wordt een rustige zomer. Ik hoop dat iedereen het goed heeft.
Ik stop ermee voor vandaag, kreeg vandaag weer zo'n lief kaartje van Ilse, een collega met een prachtig artikel over sterke vrouwen. Leuk en lief! Dank ook iedereen uit alle onverwachte hoeken voor de lieve steun, nog steeds, en het duurt maar voort.
Doet me goed.
Dikke zoen
Aniet

Kramp in mijn voeten en tintelende vingers...

Na weer een goede dag heb ik sinds kort last van nieuwe bijwerkingen, die er nog niet eerder waren....ontzettende kramp in mijn voeten, alleen mijn voeten. Bizar, je moet je schoenen uitdoen...vervelend gevoel. En daarnaast tintelende vingertoppen, net alsof je je vingers tegen een iets te warme pan hebt aangehouden, maar dan alle tien...

Voor de rest geen nieuws. Een leuke dag gehad met de meisjes, midgetgolfen in Noordwijk, op een terrasje wat eten, spontaan Ruud en Anke tegengekomen (de broer van Annemarie met zijn vrouw) en gisterenavond op de fiets even naar het feestje van Nathalie en Max. Zij gaan in Belgie wonen, maar moeten eerst alles rondom de verkoop van hun huis en aankoop van hun nieuwe huis nog regelen. Was gepland als een afscheidsfeestje, is volgens mij een zomerfeestje geworden...we waren zo rond half elf weer thuis...ik was op. Moe en klaar. Gisterenmiddag even op de bank gelegen, wat geslapen, Rosanne had gekookt...zo leuk als die twee meiden koken, om de beurt. Allebei doen ze het op hun eigen wijze...

Vandaag....als het goed is komen Roel en Karin en Sanne de lunch voor ons verzorgen, zij gaan ook op vakantie....zo langzaam aan gaat iedereen om ons heen weg, en komt nog even langs voor de mooie zomer voor hen gaat beginnen...ik hoop een ding, en dat is dat wij hier ook zomers weer krijgen...anders wordt het helemaal zo triest vind ik. Gisterenavond zeiden veel mensen dat Annemarie er zo moe uitziet...en ik hoop zo dat zij even kan bijkomen, even mag uitrusten. Gelukkig slaapt ze de laatste dagen lekker...ze ligt nu ook nog eventjes te soezen...

Dikke zoen, mooie dag...
Aniet

Een vroege ochtend....en het getal vijf....

Weer een schilderij van Annemarie.

En vanmorgen zo rond de klok van vijf uur werd ik wakker....ik had geslapen, zonder slaaptablet en het was een lekkere rustige nacht. Annemarie was al eerder gaan slapen en ik ben gaan slapen, nadat de meisjes op bed lagen. Hen even welterusten gezegd en toen ook zelf naar bed.

Eerst heb ik nog met Rosanne naar een documentaire gekeken over een meisje die ondanks tegenslagen, weerstand vanuit haar vriendenkring, ervoor koos om rugby te gaan spelen. Dit meisje koos ervoor om door te zetten en toen Rosanne zag, hoeveel weerstand dit meisje tegenkwam terwijl ze stond voor haar keuze, zei ze 'waarom doet ze het dan?' en ik gaf als antwoord 'omdat ze dit echt zelf wil....en als je iets echt wilt, dan moet je soms weer andere dingen laten....'

En achteraf toen bleek dat het voor dit meisje uiteindelijk alles goed kwam, ze werd geaccepteerd door het rugby-team, ze werd opgesteld in de wedstrijd, haar vriendje kwam kijken, haar vriendinnen die rugby maar niets vonden, stonden langs de lijn, was Rosanne zichtbaar opgelucht en glimlachte ze...

Mooi was dat we daarvoor een gesprekje hadden gehad over keuzes maken. En dat ging over de scheiding van papa en mama, waarop ik zei dat zij niet hoefden te kiezen. Dat zowel papa als mama ieder op zijn eigen wijze het goed wil doen voor Rosanne en Florine. Ze hebben het gelukkig en hier en bij hun papa naar hun zin en dat geven ze ook aan. Bijzonder vind ik, dat ze hier met mij, als relatieve buitenstaander over praten. En dan is het ook weer goed....de avond ging voorbij met rommelen in de keuken, de meisjes gingen met de shaker aan de slag, er werden verse fruitcocktails gemaakt, overheerlijk allemaal...en ik maar genieten. Soms vergeet je gewoon dat je ziek bent, want ik voel het niet zo erg op dit moment. Toen ik ging douchen zei Rosanne 'ik zou het gek vinden als je weer haar hebt....ik ben al helemaal gewend'. Welnu ik kan je zeggen, dat ik het heerlijk zou vinden om weer gewoon haar te hebben, maar we zijn al hard op weg naar augustus en dan is het nog maar vijf maanden voor alles erop zit. Moet je mij horen...vijf maanden, vijf chemo's nog, en dan nog bestralen....maar dan, dan komt mijn boek uit en dan, dan mag ik weer geleidelijk aan taken en meer zinvolle dingen gaan oppakken. En daar heb ik zin in. Werken in een nieuw kantoorgebouw van Arinso in Nieuwegein, misschien wel een nieuwe afdeling erbij. Bouwen aan mijn herstel, tijd en energie en toestemming van de dokters om weer te vliegen, vakantie met Annemarie en met het gezin. Werken aan de plannen rondom het schilderen van Annemarie...een atelier, kortom er staat nog zoveel op de planning en in die vijf maanden die nu nog voor me liggen, kunnen we al veel stappen zetten!

En nu langzaam aan het gevoel krijgen, dat ook wij even een soort van vakantiegevoel mogen ervaren. Dat ook wij wat leuke dingen kunnen gaan doen.

Vandaag eventjes weg, eventjes naar Wassenaar, kleine frutsels kopen voor de school van Florine, een dekbedovertrek voor haar bed.

Annemarie kan/mag haar schilderijen plaatsen in een restaurant in Wassenaar. Leuk, via een vriendin van haar die dit geregeld heeft. Dit restaurant staat ook in Talkies, De Markiezen van Wassenaer, google maar een keer. Dit gaan we nog regelen met Mila, de eigenaresse, maar dit is natuurlijk wel weer eng voor Annemarie, maar ik zou het super vinden! Zo langzaam aan worden er stappen gezet. Visitekaartjes zijn klaar. Afspraak wordt gemaakt met vriend van mij, die een site gaat maken voor haar. En geleidelijk aan zoek ik de publiciteit voor haar...en die vijf maanden (ja daar is dat getal weer...)helpen mij hierbij.

Joost, een vriend van me, werkt vanuit een pand op de Lange Voorhout in Den Haag. Geweldig, op woensdagen werkt hij voor zijn eigen bedrijfje. En hij gaat nadenken met mij over zo'n site voor Annemarie...super leuk vind ik dit. In mijn goede week ga ik dus een keer naar Joost toe op de Lange Voorhout, volgens mij moet je een lunchbespreking dan hebben bij Schlemmer ofzo...gezellig, en dan gaan we lekker praten over dit soort onderwerpen.

En ik betrap mezelf er weer op, dat ik nu denk dat die vijf maanden alleen maar quality time is, maar ik weet wel beter. Het is af en toe absolute kwaliteit en af en toe wat minder, maar tot nu toe is het goed. En als ik naar buiten kijk, zie ik dat de bedden langzaam droog worden, dat de lucht er wel lekker uitziet en dat zou zomaar betekenen dat wij een mooie dag weer kunnen krijgen.

Lieve vakantiegangers, lieve mensen allemaal, weinig nieuws, een verhaaltje over ons leventje hier...en wellicht lezen jullie het niet, omdat je voor je tent, in de auto, of ergens totaal anders bent en hopenlijk even geen computer voor je hebt. Ik weet nog dat ik dat altijd als quality time ervaar....maar als ik aan de kinderen denk, is een leven zonder computer soms niet voor te stellen...welnu, ik kan het me heel goed voorstellen, het is heerlijk!

Een mooi weekend. Ik meld me weer als er nieuws is. Geniet van alles wat je doet! Ik wacht tot ons huis ontwaakt, tot er thee gezet gaat worden en de stemmen weerklinken, de deuren naar het terras open kunnen en de zon naar binnen schijnt....

Liefs

Anita

Zou 't kunnen....zomaar simpeltjes een chemo doorkomen?????

Het zou toch leuk zijn....als ik zomaar, zonder problemen deze derde chemo door zou kunnen komen! Het is nu de vijfde dag...en ik eet gewoon, heb zowaar net een ijsje gegeten, heerlijk....Florine had gekookt en morgen gaat Rosanne koken, leuk he...de overgang was wat ongemakkelijk. Hier een wat vermoeid stel...de kinderen vermoeid na een lange periode school...en de vakantie die is begonnen, maar hier natuurlijk niet echt! Hier is het gewoon geconfronteerd worden met een zieke Aniet, een vermoeide mama, geen spannende exotische, luxe vakanties of uitstapjes en het verschil is dan voor kinderen juist zo voelbaar. Daar kan het allemaal wel en hier niet.....althans nu niet! Ik voel me schuldig, dat ik hen dit niet kan bieden. Annemarie heeft zo hard vakantie nodig. En ondertussen kun je niet veel anders. Ingewikkeld dit proces.
Maar dit is ook leven en volgens mij bestaat het leven niet alleen uit luxe, uitstapjes, reizen en uitgaan. Volgens mij is het leven juist ook dat andere stuk...maar ik ben al bijna 48 en voor een meisje van bijna 10 en een meisje van bijna 13 is dat iets anders. Florine zei wel van de week tegen me 'voor jou is de vakantie helemaal niet leuk he....' en zo'n uitspraak geeft me hoop.

Ik als meisje van 48 probeer juist nu maar te genieten van een zomaar een mooie week, met zomaar mooie momenten met mijn Annemarie. Met confrontaties of de mevrouw van de ijsboer die tegen me zegt 'je ziet er een stuk beter uit dan de vorige keer....' en dat geeft moed!

Ik hoop dat de zon morgen gaat schijnen. Maandag gaan we naar de dierenambulance om 12 kleine kittens te bekijken en wellicht kan Rosanne er dan eentje meenemen....zou super leuk zijn toch? Kan ze de hele week oefenen met zindelijk maken en knuffelen en alles wat daarbij hoort!
Donderdag komen Arie en Noor langs...allemaal gezellig! Dus toch een beetje vakantie...we hebben nog wat plannetjes met vriendinnetjes enzo van de meiden, daarna een weekje boerderij, gezellig als er wat vrienden langskomen. Helemaal leuk...kortom het lijkt toch wel weer een beetje op vakantie, alleen hoop ik dat de nederlandse zon ons nog wat gaat verwennen de komende weken, dat zou mooi zijn!

Voor alle toeristen, in Palestina in het vluchtelingenkamp, in Spanje tijdens haar voettocht, en iedereen die een dezer dagen gaat vertrekken....geniet van alles wat je doet. Ik schreef aan Jannie (die haar voettocht wandelt in Spanje...) volgens mij is het leven net als jouw voettocht, ups en downs, maar je bent nooit alleen! Geniet ervan!
Ik doe mee, het gaat goed!
Dikke zoen!!!

Aniet

Oh ja....en ik heb zomaar eventjes een overnachting geboekt in de Swarte Ruijter in Holten voor Annemarie en mijzelf...vlak voor kuur 4....eventjes eruit! En voor alle mensen van het ISS Shared Service Center, ook de overnachting in het wijnvat is geboekt hoor, tussen kuur vijf en zes door...zomaar eventjes, nog een verlaat huwelijkskado!
Heerlijk!!!!!

Gefietst!

Gisteren na een ongelooflijke emotionele dip, zijn we samen op de fiets gestapt en dat was heerlijk! Even bij het water gezeten, onderweg kwamen we Ilse nog tegen, was hartstikke leuk en toen we thuiskwamen hebben we nog lekker even buiten gegeten. Alles ging goed, ik voelde me wat opgelucht. Op tijd naar bed en met een slaappil lekker geslapen samen....heerlijk! Vandaag de laatste dosis van 60 mg prednison ingenomen en mijn keelpijn zakt gelijk weg, ongelooflijk spul...morgen en overmorgen afbouwen...en volgens mij gaat het goed.
Ik ben een beetje huiverig, want ik kan me bijna niet voorstellen dat ik zo simpel een chemokuur doorsta....en iedere kuur moet je op zich zien, zegt men wel, maar toch...het gaat verrassend goed deze week. Werkelijk heerlijk. Je voelt je niet lekker, maar ook niet zo ziek...ik snotter wat, beetje keelpijn, beetje gerommel in de maag, maar als het hier bij blijft, teken ik gelijk, dat weet je!
Straks komt Marianne van het Hospice bij me op bezoek, leuk is dat! We houden het even rustig met bezoek want de meisjes hebben vakantie en komen nu twee weken bij ons, gezellig is dat wel...maar ook weer druk. Dit weekend verwacht ik nog wat bezoek en volgende week willen we eigenlijk vooral dat Annemarie haar handen vrij heeft voor die twee meiden, om hen een zo optimaal mogelijke week te bezorgen. De laatste week gaan we met hen naar de boerderij. En dan moeten ze op tijd terug zijn, want dan gaan ze een weekje weg met Hugo, naar Tunesie...ze gaan foto's maken voor ons, omdat wij natuurlijk eerst met hen naar Tunesie zouden gaan, helaas....onze vakantie valt echt in duigen. En we zijn er zo aan toe...vooral Annemarie. Ik heb al voorgesteld dat zij een weekje met een vriendin, of haar moeder gaat, maar dat wil ze niet....zonder mij. Is wel lief van haar, maar ik voel me wel schuldig! We proberen nu toch ergens af en toe een weekend in mijn laatste week weg te zijn, om af en toe in een andere omgeving te zijn. Jammer dat ik niet mag vliegen, gisteren las ik over Chios, een grieks eilandje en dan krijg ik zoveel zin....maar ja, volgend jaar dan maar...

Een fijne dag, ik ga Annemarie een kopje koffie geven. Oh ze is me alweer voor.....
Anita