Gisteren waren Lineke en Ilse hier, met allemaal heerlijke smeersels voor mijn lijf en leden...en we hadden een mooi gesprek over het 'waarom'....waarom overkomt je iets, wat dan ook....jammer dat tijd altijd een factor is waar we rekening mee moeten houden. Werk, afspraken, lunch met knakworstjes voor Rosanne etc. want dit soort gesprekken mogen wat mij betreft langer duren. Dus dames kom nog eens terug voor een glas wijn, of water, zodat we lekker door kunnen praten...heerlijk en dank je wel!
Gisterenmiddag naar Schoonhoven, praten met een lotgenoot Jix. Over zijn boosheid op alles rondom kanker...ik merk dat ik dit toch anders ervaar. Ik denk ook dat ieder mens op zijn of haar eigen wijze met deze ziekte omgaat. Mijn huis in Schoonhoven gaat of dit weekend nog of maandag al in de verkoop...dus wil er iemand dichterbij bij Arinso gaan wonen, ik heb nog een prachtig appartement te koop in Schoonhoven, de afstand naar kantoor is slechts 19 km door een prachtig polderlandschap rijden....Kijk maar op funda.nl het adres is Koestraat 109E.
Ik was erg moe nadat ik gisterenavond om half acht weer thuis was...maar kon niet slapen vannacht, althans tot een uur of twee...nu zit ik in een emmertje soda en weekt mijn teen wat schoon. Zo dadelijk aankleden en spullen verzamelen en dan op naar Tilburg, de bruiloft van nicht Monique...
Gisteren nog contact gehad met het LUMC. Ik sta nu op de spoedlijst voor de MRI, de verwachting is dat ik volgende week zal worden uitgenodigd. Normaliter is er een wachttijd van 2 tot 6 maanden voor een MRI-scan. Spannend dus....maandag kuur nummer 6, voor de laatste keer in deze cyclus een dubbele kuur.
Ik wens jullie allemaal een mooie vrijdag, een heerlijk weekend met veel gezellige momenten, wij gaan op stap....en blijven lekker in een hotel slapen, dan kunnen we met nicht lief nog een glas champagne drinken vandaag!
Een lieve groet van Anita
vrijdag 14 september 2007
donderdag 13 september 2007
Nog geen MRI!!!
Lastig.....nog steeds geen datum voor de MRI...maar kijken hoe de dokter hier maandag mee om zal gaan. Niet zoveel te melden, los van het feit dat het gisteren gezellig druk was hier...Pa en Els, Arie en Fransje en later de vader van Annemarie op visite. Al met al een gezellige drukte, Arie en Fransje gaan op reis, naar Zuid-Afrika voor een dikke vijf weken....en weet je wat zo leuk is, als zij terugkomen heb ik nog maar 1 chemo kuur te gaan. Goed he...maandag kuur 6 alweer. Ik weet nog toen ik net begonnen was, dat ik hoorde dat iemand anders al zijn zesde kuur zou krijgen. Ik was hier gewoon jaloers op...en nu ga ik zelf al mijn zesde kuur krijgen. Ik wil zo graag door met dit alles, gewoon lekker opschieten, zodat ik snel weer andere dingen kan gaan doen, dan ziek zijn.
Verder weinig nieuws...mijn tweede teen begint ook te kloppen en er raar uit te zien, mijn linkervoet doet zeer nu...ingewikkeld want het liefst wil je geen schoenen aan en hoe moet dat nu morgen met die bruiloft...we willen netjes eruit zien...dus maar even kijken. Mijn arm gaat goed, de laatste antibiotica slik ik vandaag en ook de pillen tegen de allergie werken.
Gisterenavond zouden An en ik naar de film gaan 'No Reservations' we waren in Scheveningen en gingen wat drinken in de bar van het Kurhaus. We raakten zo lekker in gesprek, dat we de film lieten voor wat 'ie was en dat doen we dus een andere keer.
Vanmiddag ga ik even naar Jix, om allerlei zaken voor te bereiden rondom de verkoop van mijn appartement in Schoonhoven, zodat dat ook kan gaan lopen. Wat foto's maken van de binnen- en buitenkant voor Anco, die deze verkoop voor mij zal gaan regelen. Ik hoop maar dat dit allemaal snel kan gebeuren, weer een zorg minder.
En zo dadelijk komen Ilse en Lineke, twee tennisvriendinnen van Annemarie. De afgelopen week waren Mieke en Joyce hier ook, leuk is dat vind ik. Al die mensen die op bezoek komen, gezellig, ongedwongen, praten over andere dingen dan ziek zijn alleen...daar heb ik niet zoveel zin in als ik eerlijk ben. Ik ben het een beetje zat dat ziek zijn. Ik wil verder met ons/mijn leven...
Anita
Verder weinig nieuws...mijn tweede teen begint ook te kloppen en er raar uit te zien, mijn linkervoet doet zeer nu...ingewikkeld want het liefst wil je geen schoenen aan en hoe moet dat nu morgen met die bruiloft...we willen netjes eruit zien...dus maar even kijken. Mijn arm gaat goed, de laatste antibiotica slik ik vandaag en ook de pillen tegen de allergie werken.
Gisterenavond zouden An en ik naar de film gaan 'No Reservations' we waren in Scheveningen en gingen wat drinken in de bar van het Kurhaus. We raakten zo lekker in gesprek, dat we de film lieten voor wat 'ie was en dat doen we dus een andere keer.
Vanmiddag ga ik even naar Jix, om allerlei zaken voor te bereiden rondom de verkoop van mijn appartement in Schoonhoven, zodat dat ook kan gaan lopen. Wat foto's maken van de binnen- en buitenkant voor Anco, die deze verkoop voor mij zal gaan regelen. Ik hoop maar dat dit allemaal snel kan gebeuren, weer een zorg minder.
En zo dadelijk komen Ilse en Lineke, twee tennisvriendinnen van Annemarie. De afgelopen week waren Mieke en Joyce hier ook, leuk is dat vind ik. Al die mensen die op bezoek komen, gezellig, ongedwongen, praten over andere dingen dan ziek zijn alleen...daar heb ik niet zoveel zin in als ik eerlijk ben. Ik ben het een beetje zat dat ziek zijn. Ik wil verder met ons/mijn leven...
Anita
dinsdag 11 september 2007
Hele lage leukocyten en .... huisdieren
Gisteren naar het LUMC geweest, voor controle even tussendoor. Leukocyten zijn 1.5 is erg laag, komt volgens de arts dr. Halkes (vervanger van professor Willemze) door ontsteking in mijn arm. We gaan ervan uit dat de leukocyten de minimumgrens halen volgende week van 3.0 anders wordt de kuur een weekje uitgesteld...spannend, voor het eerst dat ik dit risico loop. Ook overige waarden waren nog wat lager dan vrijdag. Arm wordt door de antibiotica minder dik en pijnlijk, gaat dus goed. Trombose hoeft niets aan gedaan te worden omdat dit plaatselijk is op twee plekken in mijn arm en niet verder. Voorlopig niet in deze arm prikken. Linkerarm houdt zich kranig. Verder nog geen datum voor de MRI, daar zal ik vandaag wel over gebeld worden, want de arts wil toch starten met die lumbaalpunctie voorafgaand aan de chemo voor mijn ruggemerg...maar ja eerst moet die MRI plaatsvinden en dat lukt dus allemaal niet meer (althans die uitslagen...) voor a.s. maandag...vervelend, want hierdoor duurt de behandeling des te langer.
Gisteren in het ziekenhuis heb ik een meneer gezien die zo'n apparaatje in zijn hoofd had en een ventieltje...ziet er bijzonder uit, mag ik stellen. Bij die meneer begon zijn haar weer te groeien en door het litteken op zijn hoofd zag het er uit alsof hij een heel hip kapsel had met van die speciaal uitgeschoren banen, wat je weleens ziet bij jonge mensen...ben benieuwd wat mij te wachten staat. Maar realiseer me dat het nog veel is wat voor me ligt...we zijn nog lang niet klaar! Ria, de dame die bloedprikte zei gisteren nog 'ach als je hier eenmaal komt, dan ben je hier nog heel lang patient, alleen al door alle controles, en onderzoeken die nog volgen'.
Gisterenochtend kwam Rob de huisarts langs en met hem heb ik voor het eerst gesproken over alle emoties die dit alles met zich meebrengt, over mijn werk, over mijn onmacht, over reintegreren, waarvan hij zegt dat hier onmogelijk nu al afspraken over te maken zijn. Wel vindt hij het goed dat ik een deadline voor mezelf stel, maar hij wil niet dat dit een harde deadline is of gaat worden. Er ligt nog zoveel voor me de komende maanden Hij vindt dat ik mijn werk los moet laten en mijn energie aan mijn herstel moet besteden! Was een emotioneel maar goed gesprek. Hij heeft me medicijnen gegeven tegen de allergie.
Ja want onze huisdieren, en met name onze nieuwe aanwinst de poes van Rosanne bezorgt mij dikke ogen, verstopte neus en nog veel meer ellende. Zondag toen Ada er was en de deuren open stonden van de woonkamer, hadden wij nog een ander huisdier....een vleermuis in de woonkamer, die fladderde wild door de kamer heen en door de gang....brrrr maar Annemarie en Ada hebben heel stoer dit beest verjaagd naar buiten....waar komt zo'n beest vandaan he...ik moest even denken aan de boerderij waar Pa en Els drie vleermuizen in huis hadden. En mijn stoere oude vader heeft er eentje gewoon gepakt...met zijn hand, dat is nog eens stoer he...
Gelukkig hebben wij naast onze twee poezen verder geen huisdieren. Stel je voor zeg....ik ging spontaan verhuizen. Ben als boerendochter niet zo stoer geloof ik...
Dank voor alle lieve mails en reacties op de site. Na zo'n lange tijd van ziek zijn zijn jullie me nog erg trouw. Doet me goed.
Liefs...
Gisteren in het ziekenhuis heb ik een meneer gezien die zo'n apparaatje in zijn hoofd had en een ventieltje...ziet er bijzonder uit, mag ik stellen. Bij die meneer begon zijn haar weer te groeien en door het litteken op zijn hoofd zag het er uit alsof hij een heel hip kapsel had met van die speciaal uitgeschoren banen, wat je weleens ziet bij jonge mensen...ben benieuwd wat mij te wachten staat. Maar realiseer me dat het nog veel is wat voor me ligt...we zijn nog lang niet klaar! Ria, de dame die bloedprikte zei gisteren nog 'ach als je hier eenmaal komt, dan ben je hier nog heel lang patient, alleen al door alle controles, en onderzoeken die nog volgen'.
Gisterenochtend kwam Rob de huisarts langs en met hem heb ik voor het eerst gesproken over alle emoties die dit alles met zich meebrengt, over mijn werk, over mijn onmacht, over reintegreren, waarvan hij zegt dat hier onmogelijk nu al afspraken over te maken zijn. Wel vindt hij het goed dat ik een deadline voor mezelf stel, maar hij wil niet dat dit een harde deadline is of gaat worden. Er ligt nog zoveel voor me de komende maanden Hij vindt dat ik mijn werk los moet laten en mijn energie aan mijn herstel moet besteden! Was een emotioneel maar goed gesprek. Hij heeft me medicijnen gegeven tegen de allergie.
Ja want onze huisdieren, en met name onze nieuwe aanwinst de poes van Rosanne bezorgt mij dikke ogen, verstopte neus en nog veel meer ellende. Zondag toen Ada er was en de deuren open stonden van de woonkamer, hadden wij nog een ander huisdier....een vleermuis in de woonkamer, die fladderde wild door de kamer heen en door de gang....brrrr maar Annemarie en Ada hebben heel stoer dit beest verjaagd naar buiten....waar komt zo'n beest vandaan he...ik moest even denken aan de boerderij waar Pa en Els drie vleermuizen in huis hadden. En mijn stoere oude vader heeft er eentje gewoon gepakt...met zijn hand, dat is nog eens stoer he...
Gelukkig hebben wij naast onze twee poezen verder geen huisdieren. Stel je voor zeg....ik ging spontaan verhuizen. Ben als boerendochter niet zo stoer geloof ik...
Dank voor alle lieve mails en reacties op de site. Na zo'n lange tijd van ziek zijn zijn jullie me nog erg trouw. Doet me goed.
Liefs...
maandag 10 september 2007
Niet zomaar een zondag....
Het was een zondag en niet zomaar een zondag...eerst wat uitslapen samen, toen rustig lezen in de keuken. Op de fiets naar het dorp, waar allerlei mooie oldtimers stonden en de zon lekker scheen. Leuk om te zien hoe trots de eigenaren zijn van die prachtige gerestaureerde auto's, er stonden ook twee mercedessen tussen. Twee keer een SL 350 en ik vind het altijd erg leuk als Annemarie een mooie mercedes ziet en dan droom ik weer verder, dat we ooit toeren in zo'n prachtige oldtimer....ik zie het al helemaal voor me...zo'n zilvergrijze SL 350 of SL 450 maakt mij niet zoveel uit...en wij samen. Leuk he...ik heb mijn hele leven al dromen gehad, dromen gerealiseerd. Soms moet je afstand nemen van een droom, doordat je leven een andere wending neemt. Dat geeft niet, het feit dat je ervan hebt mogen genieten is toch al geweldig op zich...
Soms krijgen we telefoontjes die we niet verwachten, zo belde gisteren de ex-schoonvader van Annemarie op. Eigenlijk wel bijzonder...door ziek te zijn ontstaan er allerlei lijntjes of gaan lijntjes weer open met mensen die je ergens onderweg bent kwijtgeraakt. Oude vrienden, collega's melden zich. Nieuwe mensen ontmoet je weer, wat ook gek is is dat mensen heel vriendelijk reageren naar je als je kaal bent. Veel oudere mensen glimlachen heel lief naar me, mensen tonen betrokkenheid. En eigenlijk zijn dit dingen die ik normaal gesproken nooit zag...of kijk ik nu anders...dat kan ook. Ik ben zelf veel bewuster in dit leven komen te staan...ik zie, voel en hoor dingen anders. Volgens mij is in essentie de mens altijd gericht op de ander. Ik mag ook heel vaak voor als ik bij de kassa sta. Soms kijkt iemand je aan en dan net iets te lang, en draait dan het hoofd weg. Ja het is ook wel ingewikkeld zo'n kale vrouw. Kinderen doen dat anders. Vera, de oudste dochter van Kirsten mijn collega, vroeg met een heel lief stemmetje 'waarom heb jij geen haartjes meer....' en daarna riep haar zusje, Evy, 'ja...waarom heb jij geen haartjes'. En dan kun je gewoon wat uitleg geven.
Gisterenavond hebben we heerlijk gegeten en gelachen en gepraat met Ada...leuk is dat, zomaar een avond met elkaar aan tafel zitten en praten over alles wat dit leven ons te bieden heeft. Over haar reis naar Palestina. Zij heeft twee maanden doorgebracht in een vluchtelingenkamp. Indrukwekkend, het werd laat....een goed teken!
En vanmorgen kreeg ik weer een prachtige mail van Nicolien, uit Amerika. Nicolien schrijft zo mooi, zo intens dat wij met tranen in de ogen hier aan de computer zaten. Dank je wel...dus het leven is niet zomaar een zondag, of zomaar een maandag...Iedere dag weer heeft een heel bijzonder randje. Soms is het randje wat donkerder gekleurd, soms is het randje wat zonniger van kleur, maar iedere dag is er een die ons dichter brengt naar ons doel. Het einde van het jaar, het afronden van alle behandelingen, alle kuren en bestralingen en dan.....samen naar de zon, naar Curacao...goddelijk genieten! En dan zien we wel weer verder.
Nu moet ik opschieten, want ik ga straks weer lekker met de trein naar het LUMC, bloed prikken, gesprekje met de arts, even mijn teen laten zien, dat stomme ding en horen wanneer ik een MRI krijg. Spannend er gaat weer van alles gebeuren.
Dag harde werkers, dag lieve vrienden, dag lieve familie, die dit allemaal lezen. Ik denk veel aan jullie, ook al zien jullie me niet of horen jullie me niet zo vaak, iedere dag weer schrijf ik met jullie om jullie te laten weten dat wij hier op onze manier samen knokken en dat het wel goed komt!
Aniet
Soms krijgen we telefoontjes die we niet verwachten, zo belde gisteren de ex-schoonvader van Annemarie op. Eigenlijk wel bijzonder...door ziek te zijn ontstaan er allerlei lijntjes of gaan lijntjes weer open met mensen die je ergens onderweg bent kwijtgeraakt. Oude vrienden, collega's melden zich. Nieuwe mensen ontmoet je weer, wat ook gek is is dat mensen heel vriendelijk reageren naar je als je kaal bent. Veel oudere mensen glimlachen heel lief naar me, mensen tonen betrokkenheid. En eigenlijk zijn dit dingen die ik normaal gesproken nooit zag...of kijk ik nu anders...dat kan ook. Ik ben zelf veel bewuster in dit leven komen te staan...ik zie, voel en hoor dingen anders. Volgens mij is in essentie de mens altijd gericht op de ander. Ik mag ook heel vaak voor als ik bij de kassa sta. Soms kijkt iemand je aan en dan net iets te lang, en draait dan het hoofd weg. Ja het is ook wel ingewikkeld zo'n kale vrouw. Kinderen doen dat anders. Vera, de oudste dochter van Kirsten mijn collega, vroeg met een heel lief stemmetje 'waarom heb jij geen haartjes meer....' en daarna riep haar zusje, Evy, 'ja...waarom heb jij geen haartjes'. En dan kun je gewoon wat uitleg geven.
Gisterenavond hebben we heerlijk gegeten en gelachen en gepraat met Ada...leuk is dat, zomaar een avond met elkaar aan tafel zitten en praten over alles wat dit leven ons te bieden heeft. Over haar reis naar Palestina. Zij heeft twee maanden doorgebracht in een vluchtelingenkamp. Indrukwekkend, het werd laat....een goed teken!
En vanmorgen kreeg ik weer een prachtige mail van Nicolien, uit Amerika. Nicolien schrijft zo mooi, zo intens dat wij met tranen in de ogen hier aan de computer zaten. Dank je wel...dus het leven is niet zomaar een zondag, of zomaar een maandag...Iedere dag weer heeft een heel bijzonder randje. Soms is het randje wat donkerder gekleurd, soms is het randje wat zonniger van kleur, maar iedere dag is er een die ons dichter brengt naar ons doel. Het einde van het jaar, het afronden van alle behandelingen, alle kuren en bestralingen en dan.....samen naar de zon, naar Curacao...goddelijk genieten! En dan zien we wel weer verder.
Nu moet ik opschieten, want ik ga straks weer lekker met de trein naar het LUMC, bloed prikken, gesprekje met de arts, even mijn teen laten zien, dat stomme ding en horen wanneer ik een MRI krijg. Spannend er gaat weer van alles gebeuren.
Dag harde werkers, dag lieve vrienden, dag lieve familie, die dit allemaal lezen. Ik denk veel aan jullie, ook al zien jullie me niet of horen jullie me niet zo vaak, iedere dag weer schrijf ik met jullie om jullie te laten weten dat wij hier op onze manier samen knokken en dat het wel goed komt!
Aniet
zondag 9 september 2007
Liefdesbrieven en een zere teen....
Gisterenavond zijn Annemarie naar het toneelstuk 'Liefdesbrieven' van Annewil Blankers en Paul van Vliet in de Koninklijke Schouwburg in Den Haag geweest. Als fan van met name Annewil Blankers heb ik genoten...het stuk was ingrijpend (wat kan liefde toch mooi zijn he...) en een staande ovatie waarbij zij tot drie keer toe terugkwamen was de reactie van een volle zaal. Ik kan iedereen aanraden hier naar toe te gaan...geweldig werkelijk waar.
Voorafgaand aan dit theaterstuk hebben wij gisteren, het was open monumentendag, op de fiets een aantal prachtige monumentale panden in Voorschoten bezocht, het Bijdorp klooster met de mooie kloostertuin. Het Mexx gebouw (de oude zilverfabriek)en een prachtige boerderij genaamd Oud Woelwijk. Op deze manier gaat Voorschoten voor mij wat meer leven, ik heb ervan genoten. Ik was weliswaar bekaf en heb voorafgaand aan het theater even een uurtje geslapen.
Ondertussen hadden wij nog niet gegeten, maar ik wist in Den Haag een prachtige wijnbar 'Taste' waar je een mooi glas wijn kunt drinken en wat tapas kunt eten...heerlijk...met een leuke meneer achter de bar, die ons adviseerde...dus moe, maar voldaan kwamen wij uiteindelijk in de Koninklijke Schouwburg aan. Dus gisteren was gewoon een topdag, rustig, genieten van kunst en cultuur en tussendoor mooie wijntjes drinken.
Het gaat dus wel weer goed met mij...de arm doet nog wat zeer, maar de antibiotica (4 x 500 mg per dag!!!) doet zijn werk, mijn grote teennagel van de linkerteen houdt me meer bezig, die klopt en zweert. Die slaapt op een eigen kussentje en ruikt niet helemaal lekker. Dus weken in de soda en afdekken met pleisters en iedere keer weer een stukje nagel lostrekken..smerig gewoon. Ondertussen bezorgt onze nieuwe poes mij met grote regelmaat dikke ogen en allergische reacties. En Annemarie reageert als een soort Miep Kraak, met natte doekjes, dweilen en zuigen. Gisterenavond was het weer eventjes te veel voor haar. Het doemscenario van een Aniet die dood kan gaan kwam heel hard binnen....na een gezellige avond die uiteindelijk nog eindigde in Des Indes waar we dan een laatste glas ....jawel champagne hebben gedronken. Een huilende Annemarie en uiteindelijk ook een huilende Aniet, want die dood die ligt soms zo op de loer...er is nog zo weinig zeker, de kans op terugkeer van die rottumor is zo groot, 50% dat je af en toe het wel uit wilt brullen. Want ook al ben ik een aards optimist, ook al zie ik altijd de zonnige kant van het leven....het is wel onze realiteit nu dat ik godverdorie kanker heb gekregen...de afgelopen week werd het me weer zo duidelijk. Ik was in het ziekenhuis en de assistente zei tegen me 'u bent wel opgeruimd' en ik zie 'wat moet ik anders doen dan...ik heb toch geen keuze' waarop zij me als antwoord gaf 'ja dat is waar, want als je deze behandelingen niet ondergaat, dan ga je gewoon dood...'. En met die wetenschap hebben wij het dus maar te doen.
En ik wil niet zielig doen. Ik ben ook niet zielig, ondanks het feit dat Annemarie heel vaak zegt 'ik vind je zo zielig...'. Maar soms dan zou ik overal een grote trap tegenaan willen geven. Dan ben ik boos en opstandig. Maar nu even niet meer. We hebben onze dip, ons verdriet weer even gehad en proberen ons leven tussen alle shit door, gewoon heel lekker en aangenaam in te vullen en dat hebben we gisteren toch maar mooi gedaan. En vandaag komt Ada, mijn vriendin die twee maanden in Palestina zat, en dat is altijd heel gezellig en vrolijk. Ik ga koken en trek een mooie fles wijn open en we gaan lekker lang tafelen met zijn 3-tjes. Want mijn goede week is goed begonnen...met liefdesbrieven en champagne...
Liefs
Aniet
Voorafgaand aan dit theaterstuk hebben wij gisteren, het was open monumentendag, op de fiets een aantal prachtige monumentale panden in Voorschoten bezocht, het Bijdorp klooster met de mooie kloostertuin. Het Mexx gebouw (de oude zilverfabriek)en een prachtige boerderij genaamd Oud Woelwijk. Op deze manier gaat Voorschoten voor mij wat meer leven, ik heb ervan genoten. Ik was weliswaar bekaf en heb voorafgaand aan het theater even een uurtje geslapen.
Ondertussen hadden wij nog niet gegeten, maar ik wist in Den Haag een prachtige wijnbar 'Taste' waar je een mooi glas wijn kunt drinken en wat tapas kunt eten...heerlijk...met een leuke meneer achter de bar, die ons adviseerde...dus moe, maar voldaan kwamen wij uiteindelijk in de Koninklijke Schouwburg aan. Dus gisteren was gewoon een topdag, rustig, genieten van kunst en cultuur en tussendoor mooie wijntjes drinken.
Het gaat dus wel weer goed met mij...de arm doet nog wat zeer, maar de antibiotica (4 x 500 mg per dag!!!) doet zijn werk, mijn grote teennagel van de linkerteen houdt me meer bezig, die klopt en zweert. Die slaapt op een eigen kussentje en ruikt niet helemaal lekker. Dus weken in de soda en afdekken met pleisters en iedere keer weer een stukje nagel lostrekken..smerig gewoon. Ondertussen bezorgt onze nieuwe poes mij met grote regelmaat dikke ogen en allergische reacties. En Annemarie reageert als een soort Miep Kraak, met natte doekjes, dweilen en zuigen. Gisterenavond was het weer eventjes te veel voor haar. Het doemscenario van een Aniet die dood kan gaan kwam heel hard binnen....na een gezellige avond die uiteindelijk nog eindigde in Des Indes waar we dan een laatste glas ....jawel champagne hebben gedronken. Een huilende Annemarie en uiteindelijk ook een huilende Aniet, want die dood die ligt soms zo op de loer...er is nog zo weinig zeker, de kans op terugkeer van die rottumor is zo groot, 50% dat je af en toe het wel uit wilt brullen. Want ook al ben ik een aards optimist, ook al zie ik altijd de zonnige kant van het leven....het is wel onze realiteit nu dat ik godverdorie kanker heb gekregen...de afgelopen week werd het me weer zo duidelijk. Ik was in het ziekenhuis en de assistente zei tegen me 'u bent wel opgeruimd' en ik zie 'wat moet ik anders doen dan...ik heb toch geen keuze' waarop zij me als antwoord gaf 'ja dat is waar, want als je deze behandelingen niet ondergaat, dan ga je gewoon dood...'. En met die wetenschap hebben wij het dus maar te doen.
En ik wil niet zielig doen. Ik ben ook niet zielig, ondanks het feit dat Annemarie heel vaak zegt 'ik vind je zo zielig...'. Maar soms dan zou ik overal een grote trap tegenaan willen geven. Dan ben ik boos en opstandig. Maar nu even niet meer. We hebben onze dip, ons verdriet weer even gehad en proberen ons leven tussen alle shit door, gewoon heel lekker en aangenaam in te vullen en dat hebben we gisteren toch maar mooi gedaan. En vandaag komt Ada, mijn vriendin die twee maanden in Palestina zat, en dat is altijd heel gezellig en vrolijk. Ik ga koken en trek een mooie fles wijn open en we gaan lekker lang tafelen met zijn 3-tjes. Want mijn goede week is goed begonnen...met liefdesbrieven en champagne...
Liefs
Aniet
donderdag 6 september 2007
Bezoek aan LUMC
Vanmiddag ben ik voor het eerst alleen met de trein naar het LUMC geweest. Een kort ritje van hooguit 8 minuten en het station is hier aan het einde van de straat. Annemarie kon op deze manier haar dingen doen met en rondom de kinderen en het ging prima. Bloedprikken, hele lage leukocyten en trombocyten. Gesprek met een arts die ik nog niet eerder gezien had en hij vond het beter als er een echo van mijn rechterarm, inclusief oksel gemaakt werd. Hier was duidelijk te zien dat er trombose zit in mijn boven en onderarm. Daarbij een ontsteking, waarvoor ik nu antibiotica heb gekregen. Trombose krijg je door de chemo. Is vervelend, gaat soms weer weg, maar kan ook blijven zitten. Aandacht is nu met name gericht op de ontsteking. 7 dagen lang antibiotica en maandag terug naar het ziekenhuis voor een gesprek met mijn specialist en weer bloedprikken.
En de chemo's die nog komen gaan in de linkerarm, of in mijn voet laten prikken.
We zien wel weer. Al met al ging ik om kwart over 12 weg en was ik om 5 uur weer thuis. Ben kapot.
Dikke zoen
Aniet
En de chemo's die nog komen gaan in de linkerarm, of in mijn voet laten prikken.
We zien wel weer. Al met al ging ik om kwart over 12 weg en was ik om 5 uur weer thuis. Ben kapot.
Dikke zoen
Aniet
Ik voel me niet lekker...mijn arm doet zo'n zeer...
Vandaag ga ik even het ziekenhuis bellen, want mijn rechterarm is helemaal dik en ik kan de arm niet meer strekken of goed buigen...ook typen is erg lastig nu...laat staan fietsen of iets tillen. Het doet zeer....ondertussen zit ik met mijn linkervoet in een teil met soda...die teen is erg ontstoken, er zit allemaal rotzooi onder de loslatende nagel...vies gewoon..
Verder gaat het goed...ik draai muziek van Mika en nog allerlei moderne muziek, een cd van de meiden...en ik stop ermee voor vandaag...
Anita
Verder gaat het goed...ik draai muziek van Mika en nog allerlei moderne muziek, een cd van de meiden...en ik stop ermee voor vandaag...
Anita
Abonneren op:
Posts (Atom)