De stilte ervaren....

En op deze eerste paasdag, ben ik zomaar helemaal alleen. Annemarie is even naar haar moeder, Reynaud en vader en ik heb geslapen onder de zonnebank. Ik heb zere ogen, alsof er een waterval aan tranen achter zit...en nu luister ik muziek en lees ik voor het eerst sinds weken weer de krant. Een glaasje wijn erbij, zomaar eventjes niks...mijn gedachten gaan op de loop, wandelen als het ware mijn leven door...het voelt zo oneigenlijk, zo bizar ook, om na te denken over mijn vader en wat er voor ons ligt. Zijn verdriet, zijn niet meer kunnen te moeten zien...ik kreeg een mailtje van iemand en zij schreef 'de grote sterke vader van je is geveld...' ongekend he...als kind denk je altijd dat je ouders onsterfelijk zijn....en ik dacht dit altijd van mijn vader. Hij was zo sterk, zo groot, en zelfs nu nog als zijn 'goede'hand de mijne pakt, dan voel ik ergens heel ver weg die kracht...ik hoop nog zo zijn hand te kunnen voelen morgen....
Anita

Een opleving!!!

En terwijl ik eigenlijk een beetje aan het waken was vannacht (zo van hoor ik de telefoon wel....)kreeg ik zojuist te horen, dat mijn vader weer even een kleine opleving heeft. De zuster zei dat deze dag, de beste weer is van de afgelopen vier dagen en dat hij zijn duim naar haar heeft opgestoken. Mijn leuke lieve vader, die met dat kleine beetje charme wat hij nu nog in zich heeft, toch iedere keer weer de zonzijde ziet van het leven! Sprak hij afgelopen week nog de wens uit, om tussen het revalideren door, nog een keer op de boerderij te gaan kijken, zo dachten wij gisteren en eergisteren dat zijn einde heel nabij was. Familieleden van een meneer die bij hem op de kamer ligt, wensten mij sterkte en nu doet hij weer even zijn best. Het schijnt dat dit beeld past bij zijn ziektebeeld, zo geeft tante Anita aan, een opeenvolging van pieken en dalen....dus op deze eerste Paasdag eventjes een iets zonniger bericht! Morgen ga ik weer naar hem toe, en ik hou jullie op de hoogte...dank je wel voor alle liefdevolle berichten!
Wat misschien nog wel bijzonder is om te melden, dat Annemarie mij gisterenavond heeft verrast op een heel bijzonder etentje in Rijswijk, de Herenstraat bij De Wits. Een trendy gelegenheid, met een mooi glas wijn, heerlijk, samen genieten, de telefoon op tafel tussen ons in...het was fijn! Zo lief, Annemarie wil mij eventjes rust geven en laten genieten, van ons samenzijn, zodanig dat ik eventjes niets hoef...vandaag is een dag van niets hoeven...heerlijk! Liefs, Anita en voor jullie allen, fijne Paasdagen!

Mijn vader....de laatste update

En eigenlijk gaat het vanaf donderdag steeds minder goed met mijn vader. Zo heeft hij hoge koorts en vrijdagmiddag heb ik een telefoongesprek gevoerd met de behandelend specialist. En deze meneer vertelde mij dat de situatie ersntig verslechterd is, dat het infarct en het hierdoor aangetaste deel erg veel groter is geworden dan dinsdag. En al zijn aderen zijn ernstig verstopt. 'Erger dan dit kan het niet worden' zo gaf de arts aan. En toen ik hem vroeg 'dokter gaat mijn vader hier dan aan overlijden....' toen kreeg ik als antwoord 'nee erger kan dit niet meer worden, maar uw vader zal overlijden aan een bacterie, of een longonsteking die hier overheen komt, de situatie is heel ernstig'. Vervolgens vertelde hij me, dat er geen sprake meer is van zelfstandig wonen, van revalideren, alleen nog van verplegen. En toen ik aangaf dat mijn vader dit niet zou willen, zo zijn zoals hij nu is, toen heeft hij besloten, mijn vader geen pijn meer te laten hebben, maar ook niet meer te behandelen als er iets gebeurt met hem, zodat hem verder lijden bespaard kan blijven. En eigenlijk wachten we nu op het moment dat hij zijn ogen zal sluiten en zal overlijden...een bizarre constatering. Een ingewikkeld moment om hier ja tegen te zeggen, want dit betekent dat wij binnenkort afscheid moeten nemen van mijn lieve vader. Van mijn grote vriend, van de man, met wie ik ongelooflijk veel plezier heb gehad in mijn leven...en dat doet zeer, meer dan zeer. Dus schrok ik niet toen ik hem gisterenavond zag, hij had hoge koorts en zijn hoofd klopte, daar wees hij steeds naar. Een koude natte doek gaf hem enige verlichting op zijn hoofd...praten kan hij nagenoeg niet meer. Hij kijkt je af en toe aan en slaapt heel veel...hij probeert je soms wat duidelijk te maken, hartstikke ingewikkeld vind ik dit, om hem zo te zien. Noor moest huilen vanmiddag. Ze had Opa een kaart gestuurd in de veronderstelling dat hij er weer bovenop zou komen en nu dit....wij zijn eventjes thuis, om bij te komen, uit te rusten, ik ben kapot, ook emotioneel erg moe...een tasje hebben we klaar staan, voor het geval we een telefoontje krijgen...en eigenlijk hoop ik maar, dat hij tijdens de paasdagen zijn ogen sluit...het zou voor hem zoveel beter zijn. Mijn vader...wat mag ik mij gelukkig prijzen met zo'n geweldige, zo'n lieve warme vader!
Liefs, Anita

Een update over mijn vader...

Lieve allemaal. Want ik merk en hoor dat veel mensen deze weblog nu weer lezen om bij te blijven als het over mijn lieve vader gaat. Welnu, het gaat niet goed. Zo heeft hij gisteren koorts gekregen, en zijn er onderzoeken gedaan, of het is een bacterie, of een longontsteking...zijn weerstand is slecht. De functie uit zijn linkerbeen is er niet meer op dit moment, zo vertelde een vriendelijke verpleegkundige mij vanmiddag aan de telefoon! En hij is erg vlak qua emoties...ik maak me zorgen, meer dan dat...en ik merk ook, dat iedereen om me heen onrustig is over het welzijn van mijn vader. Ikzelf blijf ijzig kalm, nog wel, ik blijf overeind...en vanavond moest ik opeens huilen, toen ik uiteindelijk na een heel intensieve mooie dag, Yarden, MoneYou, en een module afgerond Persoonlijke Effectiviteit, met Frieda erbij over het Enneagram en na afloop kreeg ik bloemen! Afgelopen week kreeg ik een evaluatie van andere modules, gemiddeld over vijf modules, een 9,84, super toch, ruim 0,6 boven het landelijk gemiddelde...en weet je, dat is toch wel bijzonder voor een meisje, dat met een bijna miniumlijst is geslaagd voor de HAVO in 1976...of niet dan?:)
Liefs van een heel verdrietige Anita...ik ben zo bezorgd...want vanavond sprak ik nog met Arie over kwaliteit van leven, en hoe we dit nu, voor mijn vader, aan het bijstellen zijn...want hij is nu alles, wat hij niet wil zijn, wat hij nooit wilde zijn...en dat vind ik zo verdomde ingewikkeld! Hij wil niet afhankelijk zijn, hij wil niet invalide zijn, hij wil niet beperkt zijn, hij wil niet 'niet meer auto kunnen rijden', hij wil genieten, hij wil leven, een glas wijn in zijn hand, genieten van het vrouwelijk schoon, hij wil leven met zijn Els, de liefde beleven en lachen en praten met de mensen om hem heen, en ik weet het zo zeker, dit is niet wat hij wil...en het lijkt alsof hij ermee stopt nu...ik mag dit misschien niet schrijven, maar het voelt wel zo...dag, welterusten...morgen een dagje naar Yarden, het voelt alsof het al zo bij me hoort en dan, naar mijn vader toe, samen met Annemarie...liefs, welterusten lieve mensen, ik heb jullie weer zo nodig nu...Aniet

Een werkconferentie!

En vandaag mocht ik deelnemen aan een werkconferentie op Landgoed Avegoor in Ellecom. Prachtige omgeving, en inhoudelijk ook een prachtig programma! Met mooie mensen om me heen. En op dit soort dagen voel ik mij zo'n gelukkig mens, dat ik mag doen wat ik nu dagelijks doe. Een aantal oude relaties weer ontmoet, die vroeger bij een klant van mij werkten, bij ISS. Leuk, bijzonder, en deze mensen kom ik nu weer tegen in een andere setting, bij Yarden. Morgen mijn aftrap bij een nieuwe opdracht, een onderdeel van De Bank! Super eigenlijk he...en morgenavond de afronding van mijn module Communicatie en Persoonlijke Effectiviteit in Rotterdam! Een drukke volle dag, want eerst natuurlijk weer naar Haarlem! En op Goede Vrijdag ben ik de hele dag in Haarlem...en aansluitend mag ik weer naar mijn papa. Ik denk eigenlijk vaak aan hem en aan zijn situatie nu! Weet je..het is zo ingewikkeld om hem zo te zien. Mijn grote lieve vader.....ik heb een gedichtje voor hem gemaakt :

Mijn vader
Als ik hem zo zie..
en als ik hem zo hoor...
met een hele zachte stem,
zijn lieve ogen die je aankijken
dan zou ik willen zeggen
'pap het komt wel goed'
en terwijl ik dat dan doe...
dan geloof ik ergens diep van binnen
dat wij met elkaar
met al die liefde om hem heen..
uiteindelijk deze strijd toch winnen!

Liefs
Anita

Een intensieve dag....

Vanmorgen ging mijn wekker, de onze eigenlijk, al om vier uur veertig! En om kwart over vijf reed ik weg richting Haarlem, onze oven achterin. En daar heb ik samen met Sylvia en Ans, een prachtig paasontbijt voor ruim 35 mensen georganiseerd. Een paasontbijt met voor iedereen een kadootje, eieren, warme broodjes en nog veel meer lekkers...en het werd gewaardeerd. Daarna was het een aaneengesloten reeks van gesprekken, met de Gemeente Haarlem (vroeger een klant, nu weer een zakelijke relatie, maar dan wel de mannen verantwoordelijk voor de drie begraafplaatsen), met iemand van een crematorium, met een aantal medewerkers, een slecht-nieuws gesprek, met mijn opdrachtgever en om kwart voor twee, veel te laat alweer scheurde ik weg richting ziekenhuis, waar ik iets over half vier aankwam. Een gesprek met de verpleegkundige, Pa en Els erbij. Pa in een rolstoel, een stukje beter dan eergisteren. En aansluitend een gesprek met de specialist, met Arie en Els, en Pa natuurlijk erbij. Een ingewikkeld gesprek...want hadden wij 'doorgepakt' in december, waren wij vasthoudender geweest, dan hadden we dit herseninfarct wellicht kunnen voorkomen, ja hadden we maar en hadden we maar...maar wat heb je daar aan! Wat weet je daar nu weer van als simpel mens, wat weten we nu van herseninfarcten enzo...het infarct gezien op beeld. En de situatie is duidelijk, Pa is er ernstig aan toe. De halsslagaders zijn goed verstopt, 70%, en dit betekent dat er kans is op herhaling...tja...voorlopige indicatie, 3 maanden revalideren in de Samaritaan. En dan maar weer zien...en over drie maanden, dan wordt onze boerderij opgeleverd. Dan is het einde oefening op de boerderij...dus daarheen gaat hij nooit meer terug...emotioneel en zwaar. En hij hield zich kranig...best wel...die lieve vader van mij. Ik heb lekker zijn benen ingevet met een of ander goedje...en hem wat geholpen met eten, wat ijs, een boterham...dus wie weet...ik heb hoop, maar ben kapot, helemaal kapot...en ga lekker naar bed nu. Morgen een leuke intensieve dag op Landgoed Avegoor in Ellecom, een MT-bijeenkomst van Yarden. Ik heb er zin in...slaap lekker, Anita

Rosanne uitzwaaien...zij is nu 'op kamp' het schoolkamp voor groep 8!!

En vanmorgen heb ik zomaar even de tijd gehad, om gekleed in Yarden-outfit Rosanne en groep 8 uit te zwaaien. Rosanne is op schoolkamp, als afronding van haar basisschool periode. Een spannend moment, het hele weekend stond in het teken van dit kamp! Leuk om te zien watvoor spektakel dit is! Alle kinderen die de grote kinderen van groep 8 uitzwaaien. Net belde ze me al, om te vertellen hoe cool het allemaal niet is daar in Otterlo! Leuk! Mooi ook om mee te maken. Nu even op kantoor, de bomvolle agenda dichtplannen, en bellen met opdrachtgevers etc. Proberen alles zo te regelen, dat het klopt. Facturen sturen en alles wat daarbij komt kijken en dat is nogal wat...ik voel me rustig voor alles wat komen gaat. Ik ga zo dadelijk richting Haarlem en daar heb ik eigenlijk wel zin in...vanmiddag gaan we op bezoek bij een mooie begraafplaats/annex crematorium. Het bijzonder van interim werk is, dat je ook alweer vooruit moet kijken, voor de periode die hierna komt...wat als dit weer voorbij is! Maar dat duurt nog wel even, ik schat in na de zomer...we zien het wel!
Vanmorgen vroeg stond Els op het antwoordapparaat, over mijn vader. Niets nieuws, maar het lijkt alsof hij af en toe wat eet en drinkt en zelfs hier zijn wij blij mee. Hij wil dan toch weer iets doen, en daar ben ik blij mee...want wat doe je nu, als hij niet meer wil, als hij niet meer kan. Wat moet ik als kind, samen met mijn broer Arie, daar dan mee doen...ingewikkeld proces vind ik dit. Want dit soort scenario's bespreek je niet met elkaar in het leven. En dus moet je op je gevoel afgaan en keuzes maken, welke dan ook...heftig!
Voor nu, de vogels hoor ik buiten, het is fris, maar lekker, er zit een prachtige nieuwe ruitewisser op mijn auto, door Annemarie geinstalleerd, die vrouw kan echt alles...en ik vertrek richting Haarlem. Het paasweekend ligt voor ons, ik maak er niet zoveel van mee merk ik, alhoewel...bij Yarden in Haarlem, organiseren we morgenvroeg een gigantisch paasontbijt, leuk he...
Liefs, Aniet