Een gesprek met mijn vader....

Hoe bijzonder was deze avond toch weer, veel te laat weer kwam ik in het ziekenhuis aan, ik schrijf ik en ik bedoel wij, want ik werd gereden door Annemarie...omdat ik zo moe ben of was eigenlijk....en toen wij aankwamen was het bezoekuur voorbij. Alleen tante Anita zat nog stil naast haar slapende broer, een mooi beeld, een dame van 86 die als het ware waakt over haar broer van 80...en toen ik naast zijn bed ging zitten, werd hij langzaam wakker. En toen ik zei 'dag lieve Pap' toen opende hij zijn ogen. Je merkt aan zijn manier van kijken dat hij heel slecht ziet, en als je dichtbij hem bent, ziet hij je niet...hij knippert met zijn ogen, als hij een geluid hoort...en alhoewel ik veel niet verstond, had hij het over Hongarije, en dat het allemaal voorbij is, dat het zo snel voorbij is, dat al het mooie voorbij is en dat hij angstig is, ook vroeg hij of het mooi weer was, en noemde hij de naam van de arts. En als hij spreekt over zijn angst, klopt hij op zijn hart, op zijn linkerkant, zijn verlamde kant...en toen ik vroeg of ik nog iets voor hem kon doen, zei hij 'niks' en weer dat het zo mooi is geweest, zo fijn...en tussendoor zei hij ook veel wat ik niet begreep...hij vertelde dat hij niet zo goed meer ziet, en het mooie was, toen Annemarie achter mij kwam staan en haar handen op mijn schouders legde, probeerde hij te glimlachen, op die mooie bijzondere manier, zoals alleen hij dat kan, en stak hij zijn duim omhoog. Verder is hij emotieloos bijna...alleen met zijn goede hand zoekt hij contact met je...
En terug in de auto, moest ik een beetje huilen...omdat het zo gek voelt, dit gesprekje..wat eigenlijk niet echt een gesprekje was, maar wat voor mij nu zo dierbaar voelt...en met een nat washandje op zijn ogen, wat hij heerlijk vindt, hebben wij afscheid van hem genomen...
Slaap lekker lieve Pap! Aniet

Een gedachte uit het Helend Dagboek van Yarden....

'Ervaring is niet wat een mens overkomt, maar wat een mens doet met wat hem overkomt' mooi he...
en nog een :

Ik denk dat deze moeilijke tijden me hebben geholpen een beter begrip te krijgen dan hiervoor over hoe oneindig rijk en mooi het leven is, op alle mogelijke manieren, en dat zoveel dingen waarom je je zorgen maakt, totaal onbelangrijk zijn.....

Isak Denisen 1885-1962

Een mooie dag gewenst, Anita

En soms de regie maar even overgeven, overlaten aan de ander...

En dat is wat ik doe...ik laat het maar even. Omdat ik als ZZP'er, maar ook als drager van alles wat er nu gebeurd in onze familie, het soms wat veel vindt...de boerderij, de zorgen daaromtrent, de afwikkeling, mijn vader in het ziekenhuis, met een horde aan mensen om hem heen, die van hem houden, bij hem willen zijn, en het je soms bijna onmogelijk maken, om nog even met hem te zijn...maar in gedachten ben ik steeds bij hem. Praat ik tegen hem, vertel ik hem over mijn leven en weet ik dat het genoeg is voor nu. Morgen zie ik hem weer, vandaag had hij een redelijke dag...eerst niet, toen weer wel...vanmiddag bij, dan weer wel, dan weer niet...mijn vadertje, die knokker, de man, die eigenlijk de tulpen nog wil zien bloeien op het land, gezien vanuit zijn serre...mijn vader, die hulpeloos in bed ligt, en niets meer kan...ik heb vandaag gewerkt, heel hard, heel veel...vandaag en vanavond...en ga nu lekker slapen. Annemarie is naar een vriendin, gezellig, even iets anders dan verdriet...het is zoveel nu...dank je wel lieve mensen, voor alle lieve steun. Het doet zoveel goed....slaap lekker, ook jij mijn vader! Mijn grote lieve vriend! Liefs, Anita

Pa van Loon

En vanmiddag was ik al vroeg in het ziekenhuis...en even, en dat wilde ik zo graag, was ik zomaar alleen met mijn vader, maar hij reageerde niet...hij was helemaal weg en werd niet wakker, kwam niet bij...en toen kwam Els, en later Arie en Noord en hij reageerde niet. En toen Els na drie kwartier maar weer naar huis ging, en ik bij hem stond en tegen hem sprak, opende hij zijn ogen, en herkende hij ons allemaal! Noor ging snel Els weer halen, die ook eventjes een klein momentje met hem samen had...ingewikkeld hoor. En toen Jantje kwam, was hij bij, en hij herkende haar ook, fijn is dat! Hij is er nog wel, en toen ik weg ging, legde hij zijn hoofd tegen mijn schouder en aaide ik hem over zijn hoofd. Mijn vader...tussen de twee bezoekuren door, ging ik even naar Els, een wijntje, een broodje, en daarna weer terug, en vanavond was hij weer helemaal weg...en het was ook erg druk, dus ik ben snel weggegaan...hij lag te slapen, ik heb hem gedag gekust en ben vertrokken. Een heel gek gevoel....je bent bij hem en eigenlijk ook weer niet, maar ik geloof dat hij het nog wel voelt, of hoort...het afscheid nemen is al begonnen, zo lijkt het nu...
Tot morgen, morgen moet ik werken, ook morgenavond...ingewikkeld, want eigenlijk zou ik alleen maar bij hem willen zijn, tot het laatste moment...woensdagavond ga ik weer...en ik hoop dat het nog kan....Anita

Opleving was van korte duur!!

Laatste nieuws. De opleving was van korte duur! Zojuist eerst Arie gesproken die bij Pa was, en daarna nog gebeld naar het ziekenhuis. En het beeld is misschien nog wel iets minder goed dan gisteren. Alhoewel hij geestelijk goed is, maar we begrijpen niet meer wat hij zeggen wil. Zijn spraak is moeilijk. De situatie is heel ernstig. Morgen mag ik al lekker vroeg naar hem toe, zodat ik nog eventjes alleen met hem kan zijn. Vader en dochter...een herinnering die ooit was. Hij heeft weer hoge koorts, en het lijkt alsof er een infectie is op dit moment...dat wist de verpleegkundige niet zeker...dus de hoogtepuntjes worden steeds minder hoog, de dieptepuntjes steeds dieper, op weg naar het einde...hoe lang nog, een paar dagen, een week, wij hier weten het niet...ik hou jullie op de hoogte, ga naar bed, ik zou wel een week willen huilen, zo voelt het nu...ik heb verdriet, het doet zeer, mijn vader...hij is er nog, maar eigenlijk al niet meer...mijn grootste vriend, mijn vader, ik heb verdriet om wat hij nu nog moet doorstaan! Dag, tot morgen, liefs, Anita en slaap lekker allemaal!! Toen Arie hem gisteren zei dat Chris het gras wilde maaien, gaf hij aan dat het gras voor het huis op standje 4 gemaaid moest worden en daar waar vroeger de boomgaard is, standje 5. Ongekend he...

De stilte ervaren....

En op deze eerste paasdag, ben ik zomaar helemaal alleen. Annemarie is even naar haar moeder, Reynaud en vader en ik heb geslapen onder de zonnebank. Ik heb zere ogen, alsof er een waterval aan tranen achter zit...en nu luister ik muziek en lees ik voor het eerst sinds weken weer de krant. Een glaasje wijn erbij, zomaar eventjes niks...mijn gedachten gaan op de loop, wandelen als het ware mijn leven door...het voelt zo oneigenlijk, zo bizar ook, om na te denken over mijn vader en wat er voor ons ligt. Zijn verdriet, zijn niet meer kunnen te moeten zien...ik kreeg een mailtje van iemand en zij schreef 'de grote sterke vader van je is geveld...' ongekend he...als kind denk je altijd dat je ouders onsterfelijk zijn....en ik dacht dit altijd van mijn vader. Hij was zo sterk, zo groot, en zelfs nu nog als zijn 'goede'hand de mijne pakt, dan voel ik ergens heel ver weg die kracht...ik hoop nog zo zijn hand te kunnen voelen morgen....
Anita

Een opleving!!!

En terwijl ik eigenlijk een beetje aan het waken was vannacht (zo van hoor ik de telefoon wel....)kreeg ik zojuist te horen, dat mijn vader weer even een kleine opleving heeft. De zuster zei dat deze dag, de beste weer is van de afgelopen vier dagen en dat hij zijn duim naar haar heeft opgestoken. Mijn leuke lieve vader, die met dat kleine beetje charme wat hij nu nog in zich heeft, toch iedere keer weer de zonzijde ziet van het leven! Sprak hij afgelopen week nog de wens uit, om tussen het revalideren door, nog een keer op de boerderij te gaan kijken, zo dachten wij gisteren en eergisteren dat zijn einde heel nabij was. Familieleden van een meneer die bij hem op de kamer ligt, wensten mij sterkte en nu doet hij weer even zijn best. Het schijnt dat dit beeld past bij zijn ziektebeeld, zo geeft tante Anita aan, een opeenvolging van pieken en dalen....dus op deze eerste Paasdag eventjes een iets zonniger bericht! Morgen ga ik weer naar hem toe, en ik hou jullie op de hoogte...dank je wel voor alle liefdevolle berichten!
Wat misschien nog wel bijzonder is om te melden, dat Annemarie mij gisterenavond heeft verrast op een heel bijzonder etentje in Rijswijk, de Herenstraat bij De Wits. Een trendy gelegenheid, met een mooi glas wijn, heerlijk, samen genieten, de telefoon op tafel tussen ons in...het was fijn! Zo lief, Annemarie wil mij eventjes rust geven en laten genieten, van ons samenzijn, zodanig dat ik eventjes niets hoef...vandaag is een dag van niets hoeven...heerlijk! Liefs, Anita en voor jullie allen, fijne Paasdagen!