Kwaliteit van leven....

Tja wat is nu kwaliteit van leven en waarom wil ik het daar nu over hebben! Steeds weer als ik bij mijn vader ben, of kom, dan denk ik 'gaat het nu goed,of beter, of minder goed of....' en als je hier met mensen over praat, die dichtbij of wat verder van hem af staan, dan krijg je van alles te horen van 'ja het gaat goed hoor met je vader'of 'hij is een stuk beter dan gisteren' of 'ja hij zit in de stoel en heeft gegeten'. En als ik dan in het ziekenhuis kom en een vader in een rolstoel zie zitten wat overhellend naar rechts, die daarin getakeld is (wat hij zit nog op die 'takelzak' zoals ik het altijd noem)en die een bakje appelmoes gevoerd krijgt van een zuster, met appelmoes op zijn kin, een doekje op zijn borst voor het morsen, een man die moeizaam kan praten, stembanden heeft die het niet goed meer doen...dan denk ik 'ja het gaat beter dan vorige week zaterdag' maar terwijl ik dit denk, realiseer ik me dat ik mijn eisen over zijn kwaliteit van leven steeds aan het bijstellen ben. Want mijn vader is een man die dit niet wil. Hij wil niet kwijlend zitten te eten, hij wil niet niet kunnen praten, hij wil niet niet kunnen lopen, hij wil niet dat ik zijn mercedes rond ga rijden, want dat wil hij het liefst zelf! En eigenlijk ben ik boos en verdrietig op dat moment. Want dan denk ik...en eigenlijk geeft hij zelf het antwoord als ik aan hem vraag 'hoe gaat het met je' want dan zegt hij 'slecht' of hij schudt met zijn hoofd van 'nee'. Want is dit een kwaliteit van leven die bij hem past, waar hij blij of gelukkig van is of wordt, nee toch...het lijkt alsof ik mezelf soms wil overtuigen van dit feit...en vanmiddag bij tante Anita en oom De hadden we het hier nog over. Voor niemand is het fijn om verlamd te zijn, niet te kunnen eten, praten, lopen, zitten zoals jij wilt, maar wij vonden dat dit zeker voor mijn vader, die vrijbuiter, die levensgenieter, niet is wat hij wil....
Dus een lang verhaal om te vertellen dat hij vandaag een paar uur in een stoel heeft gezeten, vanavond bijna het hele bezoekuur met zijn ogen dicht in bed lag, weinig contactmomenten. Dat hij vandaag gegeten heeft, wat vla, wat appelmoes, dat hij bij mij een beetje gehuild heeft, dat zijn ontlasting weer normaal is, dus dat het iets beter met hem gaat dan vorige week zaterdag. En een lang verhaal om te vertellen, dat ik het heel erg vind hoe het nu met hem is, dat ik me zorgen maak over zijn toekomst, zijn kwaliteit van leven, maar dat ik ook heb gezien dat hij nog een knipoog kan geven en dat ik heel veel van hem hou! Mijn vadertje...maandagavond ga ik weer! Liefs, Anita

Nora bacterie???

En vanmorgen bleek dat mijn vader hoogstwaarschijnlijk een besmettelijke bacterie (morgen blijkt of het een Nora bacterie is)heeft opgelopen. Een bacterie die ervoor zorgt dat hij een soort van diarree heeft. Hierdoor is hij apart op een kamer alleen geplaatst en op zich is dit laatste wel positief. Omdat met name de drukte op de zaal wel erg veel energie vergt van hem en wel heel druk voor hem was. Maar een bacterie is net wat we niet kunnen gebruiken. Zelf was ik vandaag helaas niet in de gelegenheid bij hem te zijn...en ook morgen, ben ik tot laat aan het werk, dus pas zaterdag ben ik weer bij hem...Wij mogen wel op bezoek, maar heb je weinig weerstand, dan is mijn advies, blijf maar even thuis! Ik heb nog niks gehoord verder, los van een telefoontje wat ik gepleegd heb met het ziekenhuis. Ik hou jullie op de hoogte. Vandaag was een volle mooie dag, ik begon om kwart voor zeven al in Almere en eindigde om acht uur, maar ondertussen is mijn haar wel mooi geknipt en heb ik eindelijk weer een keer heerlijk gegeten met Annemarie. Een gezonde maaltijd en het smaakt me heerlijk. Morgen wat gesprekken op kantoor en aansluitend naar Wageningen voor mijn vervolgopdracht bij de Gamma aldaar...ik heb er zin in! Even iets anders...en volgende week weer Yarden, en Coachboulevard...een mooie week ligt voor me. Mijn leven is vol en druk, en tussendoor denk ik aan mijn vader...en hoe zijn leven en ons leven er nu uitziet! Hoe de boerderij een leeg omhulsel is geworden zonder die mooie man er in...en hoe rijk ik ben, dat ik dat hele mooie weekend samen met hem nog heb mogen delen! Ons weekend...en het is goed geweest! Vanavond vroeg naar bed, lekker slapen...ik ben zo moe...liefs, Anita

Een gesprek met mijn vader....

Hoe bijzonder was deze avond toch weer, veel te laat weer kwam ik in het ziekenhuis aan, ik schrijf ik en ik bedoel wij, want ik werd gereden door Annemarie...omdat ik zo moe ben of was eigenlijk....en toen wij aankwamen was het bezoekuur voorbij. Alleen tante Anita zat nog stil naast haar slapende broer, een mooi beeld, een dame van 86 die als het ware waakt over haar broer van 80...en toen ik naast zijn bed ging zitten, werd hij langzaam wakker. En toen ik zei 'dag lieve Pap' toen opende hij zijn ogen. Je merkt aan zijn manier van kijken dat hij heel slecht ziet, en als je dichtbij hem bent, ziet hij je niet...hij knippert met zijn ogen, als hij een geluid hoort...en alhoewel ik veel niet verstond, had hij het over Hongarije, en dat het allemaal voorbij is, dat het zo snel voorbij is, dat al het mooie voorbij is en dat hij angstig is, ook vroeg hij of het mooi weer was, en noemde hij de naam van de arts. En als hij spreekt over zijn angst, klopt hij op zijn hart, op zijn linkerkant, zijn verlamde kant...en toen ik vroeg of ik nog iets voor hem kon doen, zei hij 'niks' en weer dat het zo mooi is geweest, zo fijn...en tussendoor zei hij ook veel wat ik niet begreep...hij vertelde dat hij niet zo goed meer ziet, en het mooie was, toen Annemarie achter mij kwam staan en haar handen op mijn schouders legde, probeerde hij te glimlachen, op die mooie bijzondere manier, zoals alleen hij dat kan, en stak hij zijn duim omhoog. Verder is hij emotieloos bijna...alleen met zijn goede hand zoekt hij contact met je...
En terug in de auto, moest ik een beetje huilen...omdat het zo gek voelt, dit gesprekje..wat eigenlijk niet echt een gesprekje was, maar wat voor mij nu zo dierbaar voelt...en met een nat washandje op zijn ogen, wat hij heerlijk vindt, hebben wij afscheid van hem genomen...
Slaap lekker lieve Pap! Aniet

Een gedachte uit het Helend Dagboek van Yarden....

'Ervaring is niet wat een mens overkomt, maar wat een mens doet met wat hem overkomt' mooi he...
en nog een :

Ik denk dat deze moeilijke tijden me hebben geholpen een beter begrip te krijgen dan hiervoor over hoe oneindig rijk en mooi het leven is, op alle mogelijke manieren, en dat zoveel dingen waarom je je zorgen maakt, totaal onbelangrijk zijn.....

Isak Denisen 1885-1962

Een mooie dag gewenst, Anita

En soms de regie maar even overgeven, overlaten aan de ander...

En dat is wat ik doe...ik laat het maar even. Omdat ik als ZZP'er, maar ook als drager van alles wat er nu gebeurd in onze familie, het soms wat veel vindt...de boerderij, de zorgen daaromtrent, de afwikkeling, mijn vader in het ziekenhuis, met een horde aan mensen om hem heen, die van hem houden, bij hem willen zijn, en het je soms bijna onmogelijk maken, om nog even met hem te zijn...maar in gedachten ben ik steeds bij hem. Praat ik tegen hem, vertel ik hem over mijn leven en weet ik dat het genoeg is voor nu. Morgen zie ik hem weer, vandaag had hij een redelijke dag...eerst niet, toen weer wel...vanmiddag bij, dan weer wel, dan weer niet...mijn vadertje, die knokker, de man, die eigenlijk de tulpen nog wil zien bloeien op het land, gezien vanuit zijn serre...mijn vader, die hulpeloos in bed ligt, en niets meer kan...ik heb vandaag gewerkt, heel hard, heel veel...vandaag en vanavond...en ga nu lekker slapen. Annemarie is naar een vriendin, gezellig, even iets anders dan verdriet...het is zoveel nu...dank je wel lieve mensen, voor alle lieve steun. Het doet zoveel goed....slaap lekker, ook jij mijn vader! Mijn grote lieve vriend! Liefs, Anita

Pa van Loon

En vanmiddag was ik al vroeg in het ziekenhuis...en even, en dat wilde ik zo graag, was ik zomaar alleen met mijn vader, maar hij reageerde niet...hij was helemaal weg en werd niet wakker, kwam niet bij...en toen kwam Els, en later Arie en Noord en hij reageerde niet. En toen Els na drie kwartier maar weer naar huis ging, en ik bij hem stond en tegen hem sprak, opende hij zijn ogen, en herkende hij ons allemaal! Noor ging snel Els weer halen, die ook eventjes een klein momentje met hem samen had...ingewikkeld hoor. En toen Jantje kwam, was hij bij, en hij herkende haar ook, fijn is dat! Hij is er nog wel, en toen ik weg ging, legde hij zijn hoofd tegen mijn schouder en aaide ik hem over zijn hoofd. Mijn vader...tussen de twee bezoekuren door, ging ik even naar Els, een wijntje, een broodje, en daarna weer terug, en vanavond was hij weer helemaal weg...en het was ook erg druk, dus ik ben snel weggegaan...hij lag te slapen, ik heb hem gedag gekust en ben vertrokken. Een heel gek gevoel....je bent bij hem en eigenlijk ook weer niet, maar ik geloof dat hij het nog wel voelt, of hoort...het afscheid nemen is al begonnen, zo lijkt het nu...
Tot morgen, morgen moet ik werken, ook morgenavond...ingewikkeld, want eigenlijk zou ik alleen maar bij hem willen zijn, tot het laatste moment...woensdagavond ga ik weer...en ik hoop dat het nog kan....Anita

Opleving was van korte duur!!

Laatste nieuws. De opleving was van korte duur! Zojuist eerst Arie gesproken die bij Pa was, en daarna nog gebeld naar het ziekenhuis. En het beeld is misschien nog wel iets minder goed dan gisteren. Alhoewel hij geestelijk goed is, maar we begrijpen niet meer wat hij zeggen wil. Zijn spraak is moeilijk. De situatie is heel ernstig. Morgen mag ik al lekker vroeg naar hem toe, zodat ik nog eventjes alleen met hem kan zijn. Vader en dochter...een herinnering die ooit was. Hij heeft weer hoge koorts, en het lijkt alsof er een infectie is op dit moment...dat wist de verpleegkundige niet zeker...dus de hoogtepuntjes worden steeds minder hoog, de dieptepuntjes steeds dieper, op weg naar het einde...hoe lang nog, een paar dagen, een week, wij hier weten het niet...ik hou jullie op de hoogte, ga naar bed, ik zou wel een week willen huilen, zo voelt het nu...ik heb verdriet, het doet zeer, mijn vader...hij is er nog, maar eigenlijk al niet meer...mijn grootste vriend, mijn vader, ik heb verdriet om wat hij nu nog moet doorstaan! Dag, tot morgen, liefs, Anita en slaap lekker allemaal!! Toen Arie hem gisteren zei dat Chris het gras wilde maaien, gaf hij aan dat het gras voor het huis op standje 4 gemaaid moest worden en daar waar vroeger de boomgaard is, standje 5. Ongekend he...