Zomaar eventjes....

Vandaag ga ik even naar Moneyou, een gesprek met Bjorn. Mijn coachee is er zelf niet en met hem heb ik in mei een aantal vervolgmomenten afgesproken. En zojuist heb ik een heel lang en uitgebreid telefoongesprek gevoerd met Els, de vriendin van mijn vader. Nu een kopje koffie en een stukje tekst voor de omgeving. Vanmiddag naar mijn arts meneer van Riel, en dan neem ik ook een foto van mijn vader, zoals hij nu is, mee. En als je naar die foto kijkt, dan zie je een andere man. Een man, die veranderd is, verdrietig is en soms een beetje somber. Maar als je dan met hem praat over 'later' over bijvoorbeeld Vroonlande...dan gebeurt er weer iets. Dan gaat hij op zijn manier zijn best doen, met fysiotherapie of anderszins. Dus vandaag is er ook even zomaar tijd voor mijzelf, tijd voor mijn kleine kantoortje. En de spreuk van vandaag is 'als je een berg wilt verplaatsen, begin dan met het verplaatsen van kleine stenen' en zo ziet wellicht de toekomst van mijn vader (en daarmee ook de onze) eruit, steen voor steen zullen we zijn leven wellicht weer op de rit krijgen. Morgen ga ik weer een dagje naar hem toe. Wandelen, althans ik wandel en hij zit in de stoel en we gaan samen naar buiten. Dag, geniet van deze dag...ik kwam heel vrolijk beneden vanmorgen in mijn flitsende outfit, zwart-witte schoenen aan...en toen, toen was het weer slecht, en nu ben ik weer zwart-wit, maar iets minder flitsend...ach, dat is maar de buitenkant...de lach komt van binnenuit en die lach die laat ik zien, ook vandaag weer! Liefs, Anita

Dodenherdenking in het Uitvaartcentrum Kennemerland....

Vandaag was een bijzondere dag. Het begon vanmorgen met een kerkdienst hier in Voorschoten en daarna een begrafenis van Hans, een meneer hier uit de straat. De partner van Jeanet. Jeanet is een van die lieve dames uit de straat, die mij tijdens mijn ziekzijn, zo gesteund heeft. Het was een mooie plechtigheid, en de lucht trok open, toen wij op de begraafplaats stonden, de zon brak zomaar even door, speciaal voor Hans...en daarna naar Yarden, voor wat plangesprekken. En hier is het een bizarre drukte, het huis ligt vol, bomvol werkelijk met overledenen. En tussendoor bezig met een ingewikkeld vraagstuk, vol uitzoekwerk. Met een plangesprek, met een planning en alles wat daarbij hoort. En toen was het dodenherdenking temidden van de doden in ons uitvaartcentrum. Gekke ervaring...en pas om kwart over tien vanavond was ik klaar daar. Morgen een nationale feestdag, iedereen is vrij, maar ik ga weer voor een aantal uren naar Yarden toe. Een presentatie voorbereiden, voor het werkoverleg, allerlei uitzoekklussen doorvoeren, openstaande vragen beantwoorden. En zo rond een uur of twee vertrek ik daar weer, misschien iets later, om Annemarie op te halen en naar mijn vader te gaan. Om bij hem te zijn met eten, om hem weer even te zien. Even langs mijn tante Aniet, even mijn broer zien, Els misschien...en weer even samen zijn met mijn liefste Annemarie...het is een druk leven! En dan in je achterhoofd de wetenschap, dat we eigenlijk nu vakantie zouden hebben samen, in het huis van Carine en Eef, in Frankrijk....ongekend! Een gevuld leven, vol van zorgen eigenlijk wel...slaap lekker! De nacht is kort, de wekker gaat heel vroeg...liefs, Anita

Update van 30 april tot en met 2 mei 2010.....

Tja...en nu, voor we gaan slapen, een korte update. De dag dat heel Nederland Koninginnedag vierde heb ik voor een groot deel nog gewerkt, eerst in Haarlem bij Yarden en aansluitend, de BTW-aangifte en wat facturatie-achtige zaken op kantoor! Daarna samen met Annemarie eventjes naar Koninginnedag, roseetjes drinken in de Voorstraat en vroeg naar bed. Ik/we ben/zijn zo moe....geslapen tot zaterdagochtend en toen naar vader Smitshuysen. Geluncht en bijgepraat met hem...en daarna naar mijn vader, in de Samaritaan. En als ik daar binnenkom, dan word ik een beetje stil...een verouderd complex, met zwaar gereformeerde dames in de verpleging, die zittend op een kruk, voorgaan in het gebed. En tussen al die lieve mensen, met een enigzins vroom, voornaam gedrag, zit mijn vader. Een man met wat langere grijze haren, met een oranje bodywarmer, of een vrolijk gestreept hemd, een man, die samen met mij grinnikt om zo'n tuttebol met knot, die plat flakkees praat. Een man waarvan de arts zei, dat zijn haar zo lang is. Een man, die normaliter het leven leeft in optima forma. Een man die een lat-relatie had/heeft met Els, een vrouw die tien jaar jonger is. En nu een man, voor wie zoals hij het zegt 'iedere dag een zaterdag is, iedere dag is gelijk'. Een man, die aan zijn oude verzekeringsagent vraagt, of hij even aan zijn rechter arm wil kriebelen, omdat hij het zelf niet kan. Een man die frommelt met zijn zakdoek en een beetje schuin lacht naar je. Maar ook mijn vader, die ongekend veel huilt bij mij. En ook aangeeft dat hij dat bij mij doet, omdat dat veilig voelt voor hem. En diep van binnen, huil ik met hem mee...het doet zo ongekend veel zeer, om hem daar zo te zien. Morgen probeer ik de arts te spreken te krijgen. Want omdat mijn vader 'geen zitfunctie heeft' moet hij in zijn broek poepen en plassen, want de luier die hij 's ochtends aan krijgt, gaat pas in de avond weer uit. Beetje pech, als je tussendoor poept gewoon. Want je zit er lekker in...en al die moeders, die dit lezen, die snel hun baby verschonen, enerzijds omdat het stinkt, anderzijds omdat die kleine billetjes dan kapot gaan, die weten wat ik bedoel. Maar dit is potverdomme een man van 80 jaar, die bij zijn volle verstand is en hier tegen protesteert. Een man, die zich realiseert dat hij zijn best moet doen met zijn rechter kant, om functies te behouden. En om hier uiteindelijk 'uit te komen'. Dus ben ik op zoek naar leuke vrouwen, die mij willen helpen om dit leed te verzachten. Dus ben ik op zoek naar alternatieven, om hem een betere zorg te bieden. Het liefst daar in de Samaritaan. Zodat hij gewoon in plaats van twee luiers er vier krijgt per dag, zodat er met hem gewandeld gaat worden, ook als oom Koos, Els, Arie, of wij er niet zijn. Gewoon iedere dag. En ik heb nu wat gesprekken aangevraagd met particuliere zorgverleners, en een heel duur chique tehuis ergens in Zeeland, initiatief van Els, waar we een godsvermogen moeten betalen, wellicht om hem de zorg te bieden die hij nodig heeft...gewoon menswaardige zorg, niet meer en niet minder. Zorg en aandacht en warmte...zoiets ongeveer....Vandaag ging ik weg uit de Samaritaan en sprak ik met Leen, een meneer die daar al een paar jaar woont. Hij zat bij de deur te wachten op zijn vrouw, maar zij kwam niet...en hij zei tegen me 'als je hier langer zit, komt er niet zoveel bezoek meer voor je...' tja...en mijn vader zit er pas twee weken....
Het is nu 2 mei, we gaan naar bed. Lekker samen...lekker niks, morgen weer werken, naar Den Haag, OCW en dan naar Haarlem, naar Yarden...eens even kijken wat er allemaal weer op me afkomt, sollicitanten in Utrecht en morgenavond even naar de schoonheidssalon. Mijn huid is moe en slecht, even laten rommelen eraan...heerlijk!
En voor al die mensen die vakantie hebben...genieten he! Liefs, Anita...

Woensdagavond laat, eigenlijk donderdagochtend vroeg....

En nu is het 5 over 12, midden in de nacht...ik was zo rond half elf thuis vanavond. Ik geef een bijna-prive les aan twee dames bij mij op kantoor. Over projectmanagement, organisatiekunde, en nog meer prachtige theoretische modellen. En daarna ben ik bezig geweest met de voorbereiding van mijn kwartaalopgave voor de fiscus. Want op de dag dat onze Koningin, of liever gezegd 'moeder Koningin'jarig is, moet ik onze kwartaalopgaves versturen richting fiscus. En nog wat andere dingen doen, een half dagje kantoor, een half dagje vrij. En nu, met een mooi glas sauvignon blanc uit Nieuw-Zeeland naast me, en daarbij mijn liefste Annemarie, die avond in, avond uit alleen of met de meisjes thuis is, schrijf ik nog even op mijn weblog. Vandaag had ik veel contact over mijn vader, met Els, met Jantje Roos, en zoals bijna altijd in ons gesprek hier thuis. Mijn vader is dichtbij me, ik denk eigenlijk continue aan hem. Aan zijn status nu...potverdomme wat ingewikkeld! En ondertussen woon ik allerlei overleggen bij, over samenwerking binnen Yarden. Over strategische visies, over mijn rol als leidinggevende in het Uitvaartcentrum. Maar ook coach ik mensen tussendoor, en praat ik over dicht bij jezelf blijven. Over mijn leven nu, in tegenstelling tot mijn leven in dienst, in loondienst. Goh wat een enorm verschil...morgen ga ik zomaar weer een dagje naar Amsterdam, met de trein, een college verzorgen over Persoonlijke Effectiviteit en morgenavond ga ik aan de slag met De Onzichtbare Leider...geweldig...en dan, bijna vrij...zie hierboven! En zaterdag is de dag van mijn vader, gelukkig nu samen met mijn Annemarie. Samen naar de boerderij, maar eerst lekker even langs de vader van Annemarie. Die we bijna vergeten, omdat hij gewoon een heel gezonde kwieke levenslustige man is van jawel 86 jaar. Die alles zelfstandig doet en het leven leeft op zijn eigen wijze...dus we gaan zaterdag met hem lunchen. En dan vervolgens naar mijn vader, waar we tot in de avond zullen doorbrengen. En zondag gaan we nog een keertje bij hem langs...en in die tussentijd...even een momentje zomaar samen, wij, An en ik...waarom???? Omdat we er zo enorm aan toe zijn, samenzijn, tijd voor elkaar...tijd om een stukje te fietsen, of wat dan ook...een lunch aan de waterkant??? Maakt niet uit...want volgende week zouden wij samen een week naar Frankrijk gaan. Vakantie...en deze vakantie is gecanceld vanwege mijn vader. Ik wil niet tien uur rijden bij hem vandaan zijn...ik wil het liefst, iedere dag bij hem zijn. En ik kan het niet, ik kan het niet combineren met al mijn opdrachten...ik kan het niet...en juist daarom, werk ik volgende week weer voor Yarden, voor OCW, voor weet ik wat al niet..en ben ik af en toe een uurtje later aan het werk, omdat ik eigenlijk vakantie had...samen met mijn Annemarie en samen met mijn Annemarie ook volgende week een kwaliteitsmoment wil hebben...zomaar. Want hoe ingewikkeld is het leven, als je een vader hebt, die zomaar opeens een opdonder krijgt. Een vader die diezelfde dag hier nog vrolijk aan de keukentafel zat, op 21 maart en die genoot van de gezelligheid, die schilderijtjes kocht voor zijn Els. Die een glas witte wijn dronk, mijn vriendinnen omhelsde en genoot. En diezelfde man takelen we ergens in de ochtend in een rolstoel, doen we een luier om, laten hem er vrolijk een dag lang in zitten, met alles wat hij kwijt moet, en dan vinden we het gek, dat hij niet meer zo vrolijk is, dat hij moppert op de zusters die zeggen 'laat maar lopen, de luier absorbeert goed'. En eigenlijk mag ik het deze dames niet kwalijk nemen, want ene meneer Klink bedenkt 'washandjes die je niet meer nat hoeft te maken' zodat je met een handeling minder, weer een paar miljoen in de zorg bespaart. En die zorg, die gaat nu net wel over mijn vader....potverdomme!
Oh ja, ik wens jullie allen een mooie Koninginnedag, met veel plezier. Kermis voor de kinderen, een glas oranjebitter, een stukje muziek in de Voorstraat, even niks...dag, liefs, Anita....

Wandelend door de tuin met Pa in de rolstoel....

Gisteren had ik veel dingen te doen op Flakkee. Sleutels afgeven, omdat er in een schuur stoppen waren doorgeslagen, afspraken maken over het gras maaien (is geregeld) nog wat geld bij iemand brengen, wat boodschapjes doen, bloemen voor tante Anita brengen (en oom De natuurlijk). Omdat zij werkelijk ons met zoveel warmte, liefde en lekkere hapjes ontvangt als we bij pa zijn. Tante Anita zorgt dat je tussen alles door, een hapje krijgt, een stukje biefstuk, of een lekker garnaaltje, een glaasje witte wijn of een kopje thee. En oom De zorgt voor het hapje onderweg, de ouderwetse worstebroodjes, heerlijk! Die ochtend ben ik ook nog bij Lia en Freek geweest. Lia had ook een goede band met Pa en zij gaat fijn bij hem op bezoek. Ze mist hem zo...en ik heb het Pa gevraagd, hij vindt het heerlijk als mensen bij hem langs komen. Even zomaar een praatje. De dag is lang in een stoel, waar je zelf geen kant mee op kan toch...eenzaam ook. Men zet je ergens neer en dat is het zo ongeveer en dan maar wachten tot er iemand komt die met je gaat rijden.
En zo rond half drie kwam ik bij mijn vader aan. Na het eten, en het rusten, dat wordt zo van je gevraagd. Hij zat voor zich uit te staren aan tafel, met op het tafeltje van zijn stoel een druipend ondersteboven gekeerd bakje vla ofzo, dat langzaam naar beneden droop. Dus toen ik bij het kwam bekroop mij weer dat gevoel van onmacht...en hij keek naar me en zei 'wat fijn dat je er bent' en omhelsde me met zijn goede arm. Nadat ik die troep had opgeruimd, heb ik hem meegenomen de zon in. Het was heerlijk weer buiten...bodywarmer aan en rijden maar. We hebben ruim anderhalf uur gelopen in de zon, hij had gewoon een lekker kleurtje op zijn hoofd. Hij is zo'n buitenmens, we hebben het hele park doorgecrossd, langs de Langeweg een stukje gelopen, langs de Staver, de Olympiaflat en weer terug. Toen hebben we wat gedronken en nog een half uurtje bij de vijver gezeten, om even uit te rusten. Want het is wel zwaar, maar wel goed voor de lichaamsbeweging. Heerlijk, ik genoot met hem, van de rust, van het samenzijn, van het zomaar genieten van de zon...
Op een gegeven moment moest hij naar het toilet. Maar dat staat niet in het script van de verzorging blijkbaar. Hij heeft een luier om en dat is het volgens mij zo ongeveer...machteloos wordt je hier van. Ik heb wat druk gezet, want ik wilde dat hij op het toilet terecht kwam en dat had wat overleg tot gevolg tussen twee zusters. Mijn vader vindt het niet fijn hier, zegt hij. Hij vindt de zusters niet aardig, het is een ernstig christelijk huis, met bidden, danken en bijbellezen. Welnu...dat kan geen kwaad denk ik. Dat respecteren we wel met elkaar, maar die aandacht die mist, dat is mijn grootste zorg. Uiteindelijk lag hij al om half zeven ofzo in bed. Hij was moe van het buitenzijn. Ik heb lekker zijn benen ingesmeerd, zijn hoofd voorzien van een heerlijke creme...en hij lag er lekker bij. Toen kwamen Jan en Jantje nog. Fijn was dat. En tegen half acht ben ik vertrokken...naar huis. Ik was kwart voor negen thuis en weet je, ik miste Annemarie zo erg...ik ben of aan het werk, of naar Pa, en wij samen hebben niet zoveel tijd voor elkaar. We zouden een weekje op vakantie, maar dat is gecanceld, omdat ik niet zo ver weg wil zijn van mijn vader nu...maar soms is ons samenzijn zo heel klein, dat we hier ook tijd voor willen en moeten maken. Onze liefde is een soort cumulatie van testen of we echt van elkaar houden, van het de eerste moeilijke jaren rondom haar scheiding, ex en kinderen, via mijn ziek zijn, het ongeluk van haar vader, onze opstart als zelfstandigen met alle ongemakken van dien, geldzorgen en nu mijn vader. Maar weet je, onze liefde is sterker dan wat ook...en dat maakt ook dat ik alles kan dragen. Terwijl ik dit schrijf, moet ik steeds denken aan zo'n veelgehoorde uitspraak 'je krijgt wat je dragen kunt' en soms denk ik, 'ik vind het wel genoeg hoor...' maar blijkbaar is mijn draadje rekbaar genoeg. En dat komt misschien omdat ik ook wel geniet...zo zit ik hier in een zomerse broek, een witte polo, nog te witte armen, en ga ik vandaag lekker lezen in de zon. Een paar scripties na kijken, dat moet nog wel even...zomaar vrij zijn. Arie en Noor gaan naar Pa, dat voelt ook wel goed. Al die lieve mensen, Els, Arie, Noor, tante Anita, oom De, Jan, Jantje, oom Koos, oom Dirk, Lia en Freek, Chris, Ha en Hienh en iedereen die ik vergeten ben...die goed voor mijn vader zorgen...hij is niet alleen, en toch is hij alleen...als je ziek bent, heb je dit zelf te dragen, jij alleen, ondanks alle liefde om je heen....want hoe erg het voor je omgeving is, voor mijn vader is dit het meest zwaar. Hij realiseert zich zo goed...wat er nu aan de hand is. Gisteren zei hij me dat hij gedroomd had dat het over was, dat het er niet was, dat hij gewoon kon lopen en toen begon hij heel hard te huilen....
En in de middag zei hij dat hij naar huis wilde. En gisterenavond zei hij'ik heb nog eens nagedacht, maar het hoeft niet meer, het is goed zo, ik ga niet meer naar huis....'en weer begon hij te huilen. En weet je, dan huil ik zomaar in stilte met hem mee...en toen spraken we over wat we hebben met elkaar, de liefde en de warmte om hem heen en toen genoten we weer, zomaar hand in hand aan zijn bed...
Ik las in de Happinez van deze maand 'Kwaad is als je tegen de stroom van het leven in gaat, het goede is als je meebeweegt met de stroom' en volgens mij doen we dat nu, we nemen het als een gegeven en proberen door mee te bewegen, ook hier weer iets van te maken, waarbij liefde ons houvast is. En steeds maar weer voelen we dat met elkaar..
De zon schijnt, we ontbijten laat en weet je, we doen het buiten....genieten he..
Anita

Een heerlijke dag....zomaar, kadootje van Yarden....

En vandaag was zomaar een heerlijke dag.....vandaag was ik in het Natuurpark in Lelystad. Een workshop over verzuim, georganiseerd door twee leuke mannen! Een dag met een aantal prachtige collega regio managers van Yarden. Genieten...want de plek was uniek en bijzonder. Ik was, zoals meestal, te vroeg en heb genoten met een kopje koffie op een terras in de zon, aan het water. Het was doodstil, alleen hoorde ik vogels zingen, het was als ik mijn ogen dicht deed, net alsof alle serieuze dingen er eventjes niet waren...en zo ging dat de hele dag door. Mooie gesprekken, goede inhoud, wat telefoontjes tussendoor...en afsluiten met een hele rij stoeltjes in de zon...een glas droge witte wijn en een lekkere bitterbal...wat kan een mens zich nog meer wensen. Toen, na heel veel files, kwam ik uiteindelijk rond half zeven op kantoor aan. En daar heb ik nog een kleine drie kwartier doorgebracht, allerlei administratieve zaken gedaan. En om kwart over zeven was ik weer thuis, 12 uur uit en thuis...maar wat een kadootje...
We hadden een heel gezellig samenzijn aan tafel met de meisjes, die weer fijn bij ons zijn. Een leuke maaltijd, vrolijk en ongedwongen. Het was al zo mooi toen Roosje aan kwam fietsen, terwijl ik de auto parkeerde. We waren blij elkaar te zien, leuk, fijn, heerlijk! En de meisjes zijn nu naar de kermis! En wij, met een mooi glas wijn in de woonkamer....X-factor en verder even niks. Zaaaalig....morgen is de dag, dat ik van alles ga regelen op Flakkee, even langs allerlei mensen ga, en dan lekker een hele tijd bij mijn vader zijn. Samen of met anderen, maar in ieder geval hij en ik...als het mooi weer blijft, ga ik met hem wandelen (hij in de rolstoel en ik erachter) in de zon...lijkt me heerlijk! Ik wens jullie een mooi weekend, ik ben eventjes zomaar ontspannen! Dag en dank jullie wel voor alle lieve reacties per mail, sms of wat dan ook...ik ben gelukkig met jullie lieve vriendschappen!
Anita

Net thuis uit de Samaritaan....

Het is tien voor half elf, woensdagavond. Annemarie en ik zijn net thuis, na een bezoekje aan mijn vader in de Samaritaan. Hij zat in zijn rolstoel in de recreatiezaal. Alleen voor het raam...half onderuitgezakt en hij was heel moe. Hij had al veel bezoek gehad vandaag, en hing daar in die kar...hij stond daar al een uur. Want Arie was om zeven uur weggegaan en Arie had gevraagd of mijn vader daar op ons kon wachten, lief bedoeld...maar mijn vader was het duidelijk zat. Dus na een half uurtje hebben we hem naar zijn kamer gereden. En onderweg kwamen we allerlei 'oude bekenden' uit Stad aan 't Haringvliet tegen. Een drukte van jewelste voor de verplegenden als al die 'rolstoelgangers' naar bed willen. Ze staan in de gang te wachten, tot er weer een tweetal dames is, die hen in bed willen helpen. En bij mijn vader is dit takelen. En hij was blij dat hij in bed lag. En dit beeld, mijn vader in de Samaritaan, maakt me wat verdrietig. Zijn eindbestemming. Arie en Els hebben een gesprek gehad met de plaatsvervangende fysiotherapeut. Een aardige en vooral deskundige man, zo vertelde Arie. Deze man geeft ook aan, dat mijn vader een ernstige patient is. Dat naast het behandelplan, het vooral belangrijk is, dat betrokkene mee wil werken. Maar dat ook het emotionele proces heel belangrijk is. De acceptatie dat dit jouw leven is. En dat wij, als naaste familieleden om hem heen, hem hierbij moeten helpen. En toen ik in de gang liep, werd ik aangesproken door een mevrouw Wessels. Zij kende mijn nicht Leonoor van de ABN-AMRO bank in Oostburg en haar dochter Marleen, was een bruidsmeisje van Leonoor. En deze mevrouw sprak mij aan, zij zei 'ben jij Anita van Loon, de dochter van Piet' ja dat ben ik...bijzonder, allerlei mensen daar kennen je van vroeger. En deze mevrouw vertelde dat haar moeder ook in de Samaritaan heeft gewoond. En dat zij het ook heel ingewikkeld vond om haar moeder zo te zien. En zij zei 'vluchten kan niet meer' ....een treffende tekst. Het is zoals het is. Mijn vader is zwaar gehandicapt, en is er ernstig aan toe. Mijn vader kan op dit moment nog maar heel weinig zelf...en hij mist intimiteit, en warmte. Hij hunkert er naar. Els knuffelt hem, wij doen het, en ik vind het best moeilijk. Mijn vader, mijn grote knuffelbeer, mijn lieve levensgenieter, die daar nu ligt. Volkomen afhankelijk, zijn wereld is zijn bed, een nachtkastje en een prikbord met foto's. En voor de rest rij je met hem rond door de Samaritaan, of daarbuiten...voorlopig is dit wat het is. Ik ben er stil van...ik ben er een beetje verdrietig van! Dag, liefs, het fijne is wel, dat je weer een beetje met hem kunt praten. En bij hem kunt zijn. Zaterdagmiddag ga ik lekker naar hem toe en dan blijf ik heel lang bij hem...om zomaar wat samen te zijn. Heerlijk...ik verheug me er nu al op! Liefs, slaap lekker, Anita