Nummers van de snelweg....ik weet het nog steeds niet....

Ik raak steeds in de war en hoorde mijzelf praten over de A13, terwijl ik de A4 bedoelde..die nummering, dat is niets voor mij!!!
En vanmiddag dook ik een vreselijke file in, ik wilde vanaf de A9 naar Amsterdam, naar Moneyou, welnu...er was iets gekanteld, een vrachtwagen ofzo...op de weg van Den Haag naar Amsterdam, dus werd ik doorgeleid als het ware via de A9, muurvast...en ik stond daar al dik 40 minuten stil...dus afspraak afgezegd, wat gebeld met mensen van Moneyou, wat gemaild, wat afspraken gemaakt en gedraaid, via Aalsmeer naar huis...en dus ben ik nu zomaar op kantoor. Wat brieven, wat administratie, wat dingen regelen voor Pa, kortom een hoop gedoe....op kantoor ligt alles op zijn gat, het hele pand is ontmanteld, de schilders hebben al twee kantoren op de 1e etage mooi strak geschilderd. Morgen weer verder...Vanavond zou ik naar de heer Van Riel gaan, maar hij belde af, ik ben benieuwd....en dus ben ik straks zomaar thuis, lekker niks even...alles gedaan, wat ik moet doen...een avondje zomaar samen...met de meisjes natuurlijk, maar geen les, geen werk, geen businesscases, niks....heerlijk!!!!
Een fijne avond....Anita

Een regenachtige en toch lekkere zondag....

En vanmorgen kwam ik uit bed en toen heb ik, eerst nog eventjes heel loom op een van onze loungebedden gelegen met een kopje koffie, daarna heerlijk met zijn viertjes buiten gegeten, verse aardbeiden en warme broodjes. En als je daar dan nog een nespresso bijdrinkt, wat kan het leven dan toch mooi zijn....ik ben er wel eventjes aan toe. Ik heb ongekend hard gewerkt de afgelopen week.
Vrijdag hadden we een workshop voor het hele team, in drie groepen, zodat de business ook gewoon door kan gaan. En het was druk, een nabestaande kwam eventjes contant een zak geld brengen (en zie dat maar eens gestort te krijgen, leuk verhaal als je negenduizend euro wilt storten, kan niet zomaar even tegenwoordig, moet je voor betalen...)en mijn werkdag was al om 7 uur in de ochtend begonnen in Haarlem. En toen ik die avond om 21.30 uur weer in de auto stapte, vond ik het wel eventjes genoeg...en was ik moe, moe en meer dan moe. En zaterdag overkwam het me zomaar, ik was alweer om half elf op de boerderij en toen ik daar binnenstapte, was ik verdrietig, ik zag een foto van mijn moeder en tante Tanneke (haar zuster). Vroeger gingen die twee zussen altijd samen op stap. En vervolgens zocht ik onder het bed van mijn vader naar een 'verloren parel'van Els...en terwijl ik de kerstballen aan het inpakken was, werd ik verdrietig. Een soort herinnering aan mijn jeugd, die prachtig was. Ons leven als gezin, mijn ouders, en mijn vader nu, het kwam allemaal voorbij. Ik ging nog even in de serre zitten op de stoel waar mijn vader altijd zat en ik realiseerde me, dat er veel gebeurd is. En toen ik om 13.00 uur in de Samaritaan kwam, zat mijn vader daar wezenloos voor zich uit te staren, met een bril op zijn neus...en normaal gesproken zou je verwachten, dat hij dan zit te lezen, maar nee...hij zat naar het tafelblad te staren en was uit zijn doen, zo leek het wel. Hij zei heel zacht 'hee...ben je daar' en dat was onze begroeting, mat en flauwtjes...En toen ik hem vroeg of hij zin had te gaan wandelen, schudde hij eerst zijn hoofd, het hoefde niet. En na wat aandringen zijn we toch maar gegaan...en toen we de deur uitreden, gaf hij aan niet naar de mensen te willen. En mijn reactie was, we gaan gewoon de natuur in, dus langs de eendjes, het water en dat was goed. Ik had hem verteld over Jan, zijn vriend. Jan is ziek, heeft prostaatkanker. En de uitslagen vielen weer flink tegen en dus wilde ik een keer het andersom doen, samen met Pa naar zijn vriend toe. Dus wij aan de wandel, maar Jan en Jantje waren niet thuis. Toen langs de begraafplaats waar mijn moeder begraven ligt, naar Leonie, de dochter van Jan en Jantje, en haar gezin. Hier even gestopt, Pa genoot van een klein jongetje in een zwembadje en glimlachte voorzichtig. Water gedronken en weer op weg, het dorp door, de achterweg, uiteindelijk de Voorstraat door, en langs de oude Joodse begraafplaats, langs het rusthuis weer helemaal terug. Hij mopperde wat, was ook veel te dik aangekleed, in een ribcord broek en ons eindstation na ruim 2 uur, was in de schaduw onder de grote boom bij de vijver van de Samaritaan. Samen aan de appelsap...als je ons een jaar geleden zou hebben verteld, dat Pa en ik samen op zaterdagmiddag om half vier aan de appelsap onder een boom zouden zitten, hadden wij je voor gek verklaard. Ons scenario zou zijn - samen aan de waterkant, of op een mooi terras, met een koel glas witte wijn - Pa, met zijn overhemd net iets te ver open, en lekker bruin. Anita, vrolijk, genietend en ook lekker bruin!
Ach ja, ik realiseer me steeds weer, dat je het leven niet kunt voorspellen en ook, dat je de situatie accepteert zoals deze is. En dat je ook van deze momenten weer iets mee kunt nemen, want uiteindelijk kwamen gisteren Arie en Noor een uurtje langs, en zaten wij als kleine familie met elkaar onder de boom. En spraken wij over onze boerderij, over alles wat besproken moest worden. En simpelweg was het goed. Daarna hebben Pa en ik nog met elkaar gegeten en toen hij zo rond half zeven al naar bed wilde, want hij was moe van de buitenlucht, van onze rit, ging ik via de boerderij naar huis. Ik kwam rond kwart over acht thuis. Heerlijk...met kaarsen aan en een glas rose, een lekkere salade in de tuin. Tot laat oh wat was dat heerlijk...zomaar met elkaar!
En vanmorgen ons ontbijt, en daarna heb ik nog wat gewerkt, maar op deze manier is werken niet erg. De komende week staat in het teken van chaos. En in het grieks betekent chaos - een nieuw begin! En ook dat is wel toepasselijk. Want vanmiddag om 18.00 uur ben ik weer in Haarlem, om daar kennis te maken met twee heren, die mij komen helpen de komende week met de verhuizing, verplaatsing van meubelen in Haarlem. Want daar gaan wij het kantoorpand opknappen, schilderen, en vloerbedekking leggen en intern verhuizen! Een nieuw begin! Vrijdag a.s komt de verhuiswagen op de boerderij, de spullen van mijn vader worden opgeslagen. En het weekend wat erop volgt, ruimen wij alles op en vanaf 14 juni a.s. woont er iemand anders op de boerderij, een nieuw begin!. En volgende week wordt er hier thuis ook verbouwd, hoe kunnen we het zo plannen. De zolder moet leeg, er komen nieuwe ramen in, betimmering etc. en de tuin wordt opgeknapt, een mooie houten schutting van voor naar achter als erfafscheiding en heggen worden geknipt, bomen gesnoeid, nieuw grind, kortom ook hier een nieuw begin!
En weet je, als alles klaar is, dan haal ik opgelucht adem, dan drinken wij een glas op alles wat ooit was, en alles wat voor ons ligt. Heerlijk!!!
Ik las nog een mooie uitspraak van Mahatma Gandhi - Wees zelf de verandering die je in de wereld wilt zien - en deze uitspraak heb ik al een paar keer gebruikt in mijn workshop de afgelopen week. Mooi he...het mooie van gisteren was, dat ik mijn mooie ouder 300CE gepakt heb, het dak opengedaan, de ramen open en zo vrij als een vogel door het polderlandschap heb gereden! Heerlijk, even bij Lia en Freek geweest, even bij Chrisje mijn bestelling champagne betaald...wow....ik voelde me vrij! Ik heb altijd het gevoel als ik in die bak rijd, dat ik vrij ben als een vogel. En nu ik in die keurige groene zuinige mercedes van Pa rijd, voel ik me heel netjes...bijzonder he...wat een auto met mij kan doen!
Vanavond eindigen wij met zijn viertjes ergens in een strandtent, en eten we daar wat lekkers en genieten we van de ondergaande zon ofzo...zo stel ik het me voor...en de komende week staat in het teken van chaos...
Oh ja, en die andere foto is de kunst van Annemarie, die jawel, hangt bij Mercedes Benz in Wassenaar! Geweldig he...een mooiere combinatie kan bijna niet, Annemarie Smitshuysen en Mercedes!!!! Ik ben trots, meer dan trots...
Aniet

Zomaar....

Wat ik wel heel bijzonder vind, is de liefdevolle manier waarop al die bewoners in de Samaritaan met elkaar omgaan. Zo zit tegenover mijn vader aan tafel, of soms naast hem een hele lieve mevrouw. Zij vindt Annemarie zo'n leuke vrouw, ze geeft haar vaak complimentjes, zo zei ze laatst 'wat heb je toch een lief gezichtje' en vandaag zat mijn vader tegenover haar aan tafel. En ze vroeg 'hoe oud is hij geworden' en toen ze hoorde 81, zei ze 'hij is nog hartstikke leuk!'. En eigenlijk is hij dat ook nog steeds, een hele leuke man, van 81 jaar! Gisteren zaten pa en ik samen in de recreatiezaal nadat we twee uur lang gewandeld hadden en daar zag hij een bekende mevrouw. En al eerder viel mij op, dat hij deze dame leuk vond. En toen zij naar hem toekwam en hem kwam groeten, vertelde ze dat ze 67 jaar was. En hij glimlachte en keek naar haar en zei 'je bent een juweeltje'. Geweldig vind ik dat, dan lacht hij zo guitig, zijn mond een beetje scheef...ik hoop dat hij altijd op deze manier blijft kijken naar het vrouwelijk schoon! Dat is zo zijn charme...
Heb een mooie avond...
Anita

Mijn vader wordt morgen 81 en dat hebben we vandaag 'gevierd'!

Vandaag waren wij met een paar dierbaren in de Samaritaan, om de verjaardag van mijn vader (morgen wordt hij 81) te vieren! Een groot contrast met zijn 80e verjaardag vorig jaar op de boerderij, toen hij als stralend middelpunt schitterende en genoot. Vanmorgen toen wij weer naar Flakkee reden, realiseerden wij ons, dat het slechte weer bijna symbolisch is voor zijn 81e verjaardag. Was het vorig jaar prachtig weer, scheen de zon volop in de tuin van onze boerderij. Zo goot het vanmorgen van de regen toen wij naar hem toereden. En het was een rustige middag, met tante Anita en oom De, Lydia, Arie, Noor, Jantje, Annemarie en ikzelf en natuurlijk Pa met zijn mooie nieuwe outfit! Maar hij was niet zo heel vrolijk, want ook hij realiseerde zich, dat Els niet bij hem was vandaag en dat zijn leven een totaal andere wending heeft genomen. Dus het was geen feest met champagne of een mooi glas wijn, het was een feest met koffie, thee en water...maar wel met ongekend lekkere gebakjes van Van Helden, verzorgd door tante Anita en oom De!!! Want tenslotte is het de verjaardag van Els, die gelukkig vanavond nog eventjes naar hem toegaat, zo gaf zij mij aan, toen wij elkaar spraken vanavond! Maar, zoals we vanmiddag ook al bespraken met elkaar, het is zoals het is, en wij hebben hierin zelf niet zoveel te vertellen.....
En in de Samaritaan is iedereen wel heel lief en aardig voor hem, en kregen we veel felicitaties van alle kanten, en stond zijn woonkamer vol met prachtige bloemen, geel, rood, allerlei vrolijks, zodat de hele kamer mee kon genieten van dit heuglijke feit...
Nu, eventjes niks, na twee dagen boerderij....gisterenavond hadden wij een aangenaam intermezzo bij Hans en Ria, die ons een franse avond bezorgden, met mooie franse muziek, goddelijke hapjes en heerlijke wijnen...fijn was dat!
Anita

Een dag uit mijn leven....

Vanmorgen ging de wekker om 05.40 uur. Mijn standaardtijd tegenwoordig....als ik al een keer uitslaap, toevallig gisteren, dan is het 8 uur....ach, het is ook wel heerlijk zo vroeg naar buiten, die rust op de weg nog...nu eventjes op kantoor. Een kopje nespresso, wat spullen ophalen voor vanavond en dan zo dadelijk naar Amsterdam, Science Park, mijn internetbank. Ik noem alles waar ik dichtbij ben gekomen 'mijn' en zo voelt het ook. Moneyou, kijk maar eens op de website en luister naar de reclame, kijk naar de billboards langs de snelwegen en je ziet een dynamisch geheel! Leuk en goed...en ik mag daar zomaar zijn. Een intensieve en vooral interessante opdracht. En aansluitend ga ik naar het AMC, iemand die mij ooit benaderde omdat ik affiniteit heb met de zorg, en met recruitment...ik ben benieuwd...leuk en ook weer bijzonder. En dan ga ik nog eventjes naar Rotterdam, een college over Onzichtbaar Leiderschap. Vanavond het begeleiden van hun afrondende businesscase voor deze module....en onze avond eindigt steevast met een glas witte wijn voor mij, een glas rood voor Annemarie...eventjes samen chillen...voordat ik morgen weer naar Yarden ga. Een bezoek mag brengen aan het crematorium Haarlem en tussendoor, het ongekend druk heb met van alles en nog wat in Haarlem.
En de spreuk voor vandaag is wel een leuke vind ik - koester je waarden en relativeer je bezit -
Dag, Anita oh ja...en vergeet niet te genieten, de zon schijnt, de warmte komt je tegemoet..mensen zijn opgewekter dan in de winter. Zo kwam ik hier vanmorgen aan en stapten er twee stralende dames het pand uit, de schoonmaaksters, geweldig toch ....voor dag en dauw aan de gang en glimlachend om kwart over zes de auto in,op weg naar je volgende pand! Ik moest gelijk even denken aan de discussie gisteren op tv tussen Femke Halsema en Rutte, over de teruggang in salaris van de werkers onder ons...'t zal toch niet waar zijn! Dat mag toch niet!!!

Kantoor en verder nog niet zoveel...

Dag lieve allemaal...
Ik zit rustig op kantoor, heb zomaar geslapen tot een uur of acht, heerlijk even niets hoeven...nu een coachtraject, dan naar Yarden en aansluitend een priveles voor twee hier op kantoor. Druk, druk en nog drukker...een weekend vol drukte voor de boeg, een vader die 81 jaar gaat worden. Dus dat gaan we vieren, hoe dan ook...samen met de ceremonie-meester tante Anita, dat begrijp je wel!
'Echte vrijheid krijg je alleen door verantwoordelijkheid te nemen' was een van de spreuken deze week! Spreekt wel aan...gisteren een workshop gehad bij Yarden in mijn uitvaartcentrum en de komende twee weken staan daar in het teken van 'elkaar aanspreken'. Ik heb er nu al zin in! Leuk met de hele club tegelijk! Annemarie is ook op kantoor, haar opdrachtgever komt zo een schilderij ophalen...altijd een spannend moment. Jouw creatie te mogen overhandigen....
En zo kabbelt mijn leventje door. Nou ja kabbelen zou ik het niet meer willen noemen, het lijkt af en toe wel een wildwaterbaan, met heel veel bochten en stroomversnellingen, maar tussen alle bedrijven door, lig ik ook wel eens eventjes stil en vandaag is zo'n moment..heerlijk, zomaar stil liggen, niets hoeven, gewoon je ding doen en genieten! De vogels die je hoort fluiten, de mensen die er leuk en lekker uitzien, een beetje bruin en als mijn vader dan een goede dag heeft, dan ben ik de meest gelukkige mens van deze wereld.
Ik wens jullie allen een mooie dag toe...met veel mooie gesprekken, met veel energie en leuke indrukken! Reynaud is weer thuis, en dat is ook weer zoiets, daar word ik altijd een beetje blij van. We hebben het fijn gehad met de familie van Annemarie eerste pinksterdag bij ons in de tuin, maar zonder Reynaud is het toch weer anders vind ik...dan is het niet compleet! Dag, liefs, Anita

Fluitende vogels...en heerlijk buiten ontbijten...

Wat kan het leven toch bijzonder en mooi zijn...vanmorgen hebben we heerlijk buiten ontbeten, de vogels fluiten, Florine ligt lekker te zonnen, Annemarie maak een heerlijke aspergesoep, kortom...dit is genieten! De tuin is gezellig, het huis weer open, de frisse lucht mag binnenkomen...en ik, ik doe niet zoveel...ik drink wat water en probeer te lezen in de zon. En tussendoor braad ik een beenhammetje...zomaar, lekker...Liefs, en een fijne dag, Anita