Bericht vanuit een heerlijk Lefkas....

En op deze warme zaterdagavond een stukje vanuit Lefkas. Griekenland, heerlijk, zon, een geweldige temperatuur, prachtige baaitjes, lekker scooterend rondtoeren, veel slapen, weinig cultuur om heel eerlijk te zijn...een nespresso rond een uur of tien, ergens aan een mooi strandje...dan veel zwemmen, veel varen, veel ronddobberen, en de dag glijdt aangenaam voorbij. Mijn huid, onze huid verkleurd langzaam in een diep donkerbruin en ik kan me zo voorstellen dat deze huidskleur zoveel meer aantrekkelijk is, dan dat hollandse wit, wat ik had voordat ik vertrok deze kant op. Geen werk, althans, hier en daar een mail, die ik wel beantwoord, via mijn mobiele telefoon. Verder stil...een nieuwe opdracht om assessor te zijn bij een Hogeschool in september, heb ik tussendoor wel aangenomen. Leuk, interessant en boeiend. Dan wat kleinere mails...geen contact met Yarden, mooie ontwikkelingen bij MoneYou en verder vooral Annemarie en mijzelf. Heerlijk...tussendoor bellen met mijn vader, want nooit eerder hield hij mij zo in zijn greep als nu het geval is...maar, hij heeft zo vertelde Els mij gisteren twee stapjes gezet. En in mijn vakantie, gaan allerlei mensen naar hem toe, om hem gezelschap te bieden. Lief en waardevol, Tonny en Niek waren bij hem, Reynaud vandaag, maandag Hans en Ria en hij is er zo blij mee...dus wie weet kunnen we stappen zetten richting Vroonlande....ik ga het er met hem over hebben volgende week...mijn vader...mooi als hij zegt ' geniet maar lekker met Annemarie' en hij meent dit ook nog echt vanuit het diepst van zijn hart, dat weet ik zomaar....
Gisteren hebben An en ik weer heerlijk gescooterd over het eiland, toerend door allerlei bergdorpjes. En heb ik een rouwauto gefotografeerd, een griekse, een oude mercedes, voor Yarden. Ik denk wel veel na, ondertussen over mijn keuze, om op een mooie manier verbonden te blijven en zijn aan Yarden. Een goede keuze, zo voelt het nu...ik denk regelmatig aan mijn Uitvaartcentrum, daar in Haarlem. Nog veel te doen, met elkaar vooral...ik ben er trots op. Maar vooral op het werk en de inhoud ervan...lieve mensen, ik ga weer terug naar Annemarie, zij zit heerlijk aan de boulevard, een glas rose en een fles water voor zich, te kijken naar flanerenden Grieken en wat toeristen...het is goddelijk hier, gisteren hebben we gezwommen in echt een azuurblauwe zee...heerlijk...je kunt je tenen zien, zo helder, zo mooi, aqua blauw dat is nog een betere benaming. Nu zit ik in een trendy internet cafe met games spelende jongens en meisjes, als enige oudere...gek, leuk, ik laat weer van me horen! Liefs, van een vooral genietende Anita en Annemarie

Tijd voor....

ZO..en nu is het donderdagavond. Ik moet nog tien businesscases nakijken, en dan is het tijd voor.... Annemarie, mijn vader, mijzelf...en terwijl ik dit schrijf, moet ik denken aan Servant Leadership. Want zorgen voor jezelf, daar ligt de basis voor alles...want als ik niet meer kan, dan kan ik niet meer zijn voor de ander....dus nu is het zomaar even tijd, voor mijzelf, mijn lieve vader die ik morgen weer zie en dan heel veel Annemarie, alleen maar Annemarie, en zon, en alles wat daarbij hoort, een bruine toet, zwemmen, genieten, de liefde, kortom het is tijd...de hoogste tijd, om eens even los te laten....en simpelweg te zijn. De offerte ligt klaar, die breng ik morgen nog eventjes langs, een topstuk, gemaakt door drie prachtige mensen, een stukje om trots op te zijn...en dan, gewoon maar niks, helemaal niks...want ik ben zo moe....
Liefs, slaap lekker voor straks...Anita
Terwijl ik dit schrijf moet ik denken aan mijn schoonmoeder, die me altijd heel indringend zegt ´lieve Anita, denk je ook aan mijn kind, mijn dochter´ en mij antwoord is ´ja Emmy, reken maar...ik ga nu zoveel zorg en liefde alleen maar delen met haar...oh wat heerlijk!´

Een dagje stil zijn....een soort Vision Quest...

Vision quest is een methode die gebruikt werd tijdens de Leergang Servant Leadership, om vanuit stilte te komen tot nieuwe inzichten, een heerlijke manier, die je in eerste instantie in verwarring brengt, totdat je ziet dat juist vanuit de rust, je komt tot nieuwe inzichten! En gisteren was ik met mijn vader samen. Eerst nog even gezellig met Els erbij, en toen hij en ik...samen zochten we een mooie plek op, bij de vijver, een beetje wind, en al snel kwamen er drie kleine eendjes bij mijn voeten zitten, en Pa genoot. Van het spel van de natuur, de eendjes, de dreiging van de vijand (een poes in dit geval) en de waakzaamheid van de moeder eend...een mooi en ook aandoenlijk schouwspel. Net zo mooi bijna, als vader en dochter die in stilte, soms hand in hand, naast elkaar buiten zijn. Hij viel af en toe een beetje weg, hij dommelde wat in, schrok dan van een geluid, waarbij hij opmerkte 'ik ben zo schrikachtig...'en weg was hij weer. Ik las een tijdschrift over reizen, mooie wandeltochten, kano-tochten, de natuur en nog veel meer. In gedachten was ik soms zomaar eventjes op reis...en opeens was daar weer die oude hand op mijn arm, en die wat schuine glimlach van mijn vader, blij om simpelweg dat wat er is....hij en ik, zomaar samen. Momenten van waarde, een stukje kwaliteit in een kwetsbaar leven...en je realiserend dat wat wij hebben, bijna niet te duiden is....
En een aantal keer merkte hij op 'ik kom toch zo tot rust als jij er bent' en hij lachte weer, terwijl hij ook opmerkte dat hij verdrietig is, en veel moet huilen, alleen en ook samen met Els. En soms ook zomaar in verwarring is, en praat over iets wat ik op zolder moet pakken. Of over Jantje, die hem weer komt helpen, als hij in Dirksland gaat wonen...mooi hoe in zijn hoofd, nog steeds perspectief is op meer zelfstandigheid...of ben ik nu gewoon een hele gekke aarsoptimist? Kan maar zo zijn...laat me dan maar gewoon eventjes voor dit moment!
Hier thuis een heerlijke rust, een schitterend ontbijt met zijn viertjes in de tuin, met watermeloen, ruisende bladeren door de wind. Annemarie die al helemaal mooi is, en ik die in een grote polo hier zomaar zit....krant lezen, boekjes kijken en nespresso drinken, hoe heerlijk kan het zijn. Gisterenavond gedanst op het feest van Lineke, met dames uit Voorschoten, die ik ken van gezicht, van naam soms, lekker swingen op oude nummers van vroeger, op 'let's stick together'van Bryan Ferry en op de fiets naar huis...weer zomaar zo'n moment, dat je trots mag en kunt zeggen, dat Annemarie mijn vrouw is...wat een rijkdom...op momenten als vandaag, voelt het leven als iets wat intens en prachtig is...ik wens jullie ook zo'n prachtige dag! Geniet!
Lieve groet, Anita

Keuzes maken en samenwerken...

En zo maak ik zomaar keuzes in mijn leven, om wat meer rust te krijgen, om te kunnen blijven spelen en toch ook wat meer balans te krijgen...en dat heb ik gedaan deze week. Ik heb een keuze gemaakt! Een keuze waar ik blij mee ben, en trots op ben. En ondertussen ben ik met drie prachtige mensen aan het werk, om een heel creatief proces te doorlopen. Om een offerte, een werkelijk prachtstuk in elkaar te zetten, waar we trots op mogen zijn. Nog voor de vakantie, dus nog een weekje heel hard werken! En zomaar vandaag is mijn schoonmoeder jarig...leuk he...en de spreuk voor vandaag is 'succes laat zich niet haasten' en ik ben zomaar eventjes heel gelukkig! Op naar Yarden, Yarden wacht op mij...en geniet van de zon, het mooie weer...wij sluiten vandaag een prachtig traject af bij Yarden, genaamd 'elkaar aanspreken'!
Liefs, Anita

Een beetje kleur opgedaan!!!

En zomaar op zondagavond, op de nieuwe pc (want die oude is er zomaar mee gestopt...opgeleefd, uitgeleefd, te veel beleefd....)aan de tafel in de tuin! Wat een fantastische dag, zomaar samen, slapen in de zon, een heerlijke salade etend, een glas Sancerre naast me en nu net pas een heel klein beetje aan het werk geweest. Het was gewoon vakantie. En dat had ik wel even nodig...ik ben moe, van alles eigenlijk! Gisteren waren we bij mijn vader in de Samaritaan. Hij was een beetje in de war, een beetje tegendraads ook wel eigenlijk. Misschien omdat ik zo kort maar bij hem kon zijn, omdat we naar de verjaardag van Noor zouden gaan. En die ochtend kwamen er vrienden van Els, dus was onze tijd beperkt. En toen ik kwam zat hij te eten, en de nasi zat in zijn schoenen. Hij wilde eigenlijk niet naar buiten, en toen wij (Annemarie en ik) dan toch met hem aan het wandelen waren, vond hij het te warm, de zon was te scherp. En ja, ik begrijp het steeds wel weer. Mijn vader die gewend is in zijn blote bast rond te lopen, in de tuin te zitten onder de bomen, die altijd bruin is en was. Mijn vader moet nu maar afwachten wie met hem naar buiten gaat. Mijn vader heeft hele witte benen. En zelf heeft hij niet meer zoveel te vertellen. Hij maakte zich zorgen over de telefoon. Ik had hem gebeld via de huistelefoon daar en hij was vergeten de telefoon uit te zetten en dacht dat hij moest betalen. En omdat het huis je adviseert niet te veel geld op zak te hebben, maakte hij zich hier zorgen om. Zoals hij zich ook zorgen maakt, als je gaat oversteken en hij een auto hoort of ziet aankomen. Hij ziet niet zo goed meer de afstand en raakt dan een beetje in paniek. En ik, ik voel me schuldig als ik hem zo achterlaat, ik had een andere meneer gevraagd of hij mijn vader naar binnen wilde rijden gisterenmiddag. Want anders zou hij stilletjes aan tafel zitten, tot hij naar bed moet. Zijn leven is eigenlijk wel heel verdrietig vind ik...en terwijl ik dit schrijf, hoor ik de vogeltjes...en realiseer ik me weer, hoe hij hier van kon houden. Zomaar buiten zijn, een glas wijn met je drinken en genieten. Het leven van mijn vader was eenvoudig, maar goed. En nu, hij drinkt ongecontroleerd, hij bibbert met zijn rechterhand...En zijn linkerhand die ligt daar maar....Gek eigenlijk dat een deel van je lichaam het gewoon niet meer doet. Ik zou er geloof ik ook boos op zijn of boos om zijn.Net wat je wilt...en mijn vader is boos en vooral verdrietig. Ik vind het dus nog steeds moeilijk om zomaar een dagje te genieten, omdat ik eigenlijk vind dat mensen zo niet oud mogen worden. Zo hulpbehoevend, zo verdrietig en zo afhankelijk...en dus, als er iemand is, die toezicht heeft over ons en ons leven, een god ofzo, laat hem mij dit maar eens uitleggen. Want waarom wordt dit iemand die zo vrij is, zo houdt van zijn eigen ruimte, afgenomen dan? Ik snap het niet...en ik vind het ook niet eerlijk! Ik gun mijn vader alle rust, ik zie zo graag zijn lach, zijn ondeugende ogen, zijn vrolijkheid...ik zou zo graag van alles willen doen voor hem, maar ik kan zo weinig...het enige wat ik kan, is er zijn...dus de komende zaterdag ga ik weer een hele mooie lange dag met hem samenzijn. Heerlijk genieten met hem...Liefs, deze zondag, was heerlijk...dank je wel voor al die zon en dat mooie samenzijn met mijn liefste Annemarie!
Liefs, Anita

Glimlach...

'Kom je iemand tegen zonder glimlach, geef hem er dan een van jou' zo zegt de Coachkalender van Marijke Lingsma...en kijk maar eens wat een effect dit genereert!
En zomaar zit ik om twee over vier op dinsdagmiddag op mijn kleine eigen kantoortje. Lekker te zijn, eventjes te landen, na veel indrukken van vandaag! En indrukken doe ik op, bij mijn klanten, of opdrachtgevers, maar ook onderweg. Ik geniet altijd van mooi weer op de weg, dan zie je hele andere auto's, mooie open cabrio's, met leuke meneren en mevrouwen erin. Mensen die vrolijk kijken, die lekker bruin zijn, levensgenieters....heerlijk gewoon! Ik hou zo van deze tijd van het jaar...dan mag het allemaal een beetje losser, en bloter en opener...heerlijk!!

Ik heb zo nog een afspraak, met mijn eigen vrouw, een glas rose op ons terras! Ik kijk er nu al naar uit...en ik hoop dat jullie net zo genieten van de zon, van dit mooie weer als ik!
Dag, Anita

Wordt 't resomeren of cryomeren....in plaats van begraven of cremeren???

Wat is de wereld van de uitvaart toch interessant! Zijn het niet de mensen, dan zit het hem wel in de technieken, want zo lees ik vanmorgen in de krant, straks kun je ook kiezen of je je lichaam wilt laten oplossen in een soort watertank met een vloeistof, resomeren genaamd. Of wil je je lichaam later 10 uur lang laten bevriezen totdat het verwordt tot een hoopje stof, wat je net als een crematie kunt verstrooien, cryomeren? En wat betekent dit voor een uitvaartcentrum? Bijzonder, krijgen we ergens tanks te staan, met vloeistof erin, en wat betekent dit voor de opleiding van mijn personeel. Ik vind het allemaal wel weer interessant, maar kies geloof ik zelf wel voor cremeren, zakelijk gezien ook nog wat goedkoper, en ik merk nu bijvoorbeeld aan mijzelf hoe weinig ik naar het graf van mijn moeder ga. Want herdenken, of aan iemand denken, dat doe je met je hart, je hoofd en dat kun je overal doen. Ik vind met name die as-sieraden die er nu zijn, wel heel mooi en intens. Een hanger, een ring, een briljant, waar je de as van de nabestaanden in kunt bewaren..mooi en klein, heel dichtbij...
Wat een begin he...zo vroeg in de ochtend? Ik was te vroeg wakker, doordat ik normaliter al om twintig voor zes op sta voor Yarden. Maar vandaag heb ik een lekker daje, ik begin bij MoneYou in Amsterdam en ga dan pas om 7 uur de deur uit. Maar ons ochtendritueel is hier heel strak,ik begin, dan Floor om kwart over 6, dan Annemarie en dan Roos. Want om half acht zijn 'de mannen' hier, voor de schutting, de heg, de bomen en voor de zolder...wat een bende zeg! En 'de mannen'ken ik niet eens, want Annemarie handelt dit allemaal af...kun je nagaan. Ik maak er niets van mee...ik ben vroeg weg en over het algemeen laat thuis. Vandaag is wat relaxter...vandaag ben ik vanochtend bij MoneYou en vanmiddag drie uurtjes bij Marijke Lingsma thuis. Heerlijk...en dan even langs kantoor en niks...zomaar eens even niks...
En nu, een nespresso. Gisteren weer telefonisch contact met mijn vader gehad...bijzonder zo'n gesprek. Soms legt hij de hoorn zomaar neer, omdat hij niet lekker zit en dan komt hij weer terug, geeuwend en al...maar ik ben zo blij, met dit hele kleine stukje van hem...zijn zucht, voordat hij opeens met veel volume zegt 'dag mijn lieve kind met je vader'.....
Anita