Wijsheid....

Zojuist heb ik mijzelf een kadootje gegeven 'ik wens je veel wijsheid' een boek met interviews over wijsheid. Want wijsheid is iets wat ik nodig heb. Wijsheid als het gaat over mijn werk, over mijn vader, over alles hier thuis, over mijn relaties in dit leven, over mijn emoties...en alhoewel mijn hart mij altijd de weg wijst, alhoewel ik mensen mag ontmoeten, die mij hierbij helpen...soms weet ook ik het eventjes niet meer. Zo was gisteren een heel intensieve dag met mijn vader. Hij was boos, dwars, gaf me een tik, omdat ik hem net zo behandelde als de zusters...zo erg, dat een andere mevrouw zei 'Piet, Anita doet toch haar best' en zij werd emotioneel. Zo erg dat een dame achter de balie ons kwam helpen, want ik probeerde zijn jas aan te trekken, om lekker met hem te gaan wandelen...en hij was boos, boos en boos...Geen weg mee te bewandelen, niets was goed..en op dat moment realiseerde ik me, dat hij vaak zo doet, tegen zijn eigen zus, tegen mijn broer Arie en nog maar zelden tegen mij. En ik realiseerde me ook, hoe hij anders is geworden dan hij ooit was. Hij is nu een knorrige oude man, een lastige bewoner, onaangenaam soms in zijn gedrag naar mensen toe...en op zo'n moment wil ik de meest wijze zijn en ben ik dat dan ook. Want mijn papa is gewoonweg ziek...en hij pakte ongeveer een uur na dit alles mijn hand en zei dat het goed was, en dat hij weer genoot...En op zo'n moment denk ik dan 'ach...mijn lieve vader' want weet je, soms zou ik boos weg willen lopen, rijden of wat dan ook. Maar dat kan gewoonweg niet. En ik weet hoeveel ik van deze man hou...ongekend veel....en dat hij me gewoonweg nodig heeft in deze fase in zijn leven!! Ik heb het gevoel dat hij me te weinig ziet...maar op dit moment is het werk, werk en nog eens werk. Ik zie mijzelf te weinig, mijn thuisfront, mijn vrienden...ik weet het zomaar eventjes niet. En vandaar dus dit kadootje...en soms geef ik mijzelf ook een ander kadootje, een moment van rust, een mooi stuk muziek, nu draai ik Buddhabar muziek, heerlijk werkelijk...die muziek die golft over mij heen...die neemt me mee, waardoor ik vanzelf wil dansen...lekker is dat...zo dadelijk ga ik even naar buiten, met Annemarie of wellicht halen we straks Rosanne en Niek op in Scheveningen, die twee meiden gaan lekker naar de film...genieten wat samen. Mooi is dat...als ik denk aan afgelopen week, dan zijn er voldoende mooie momenten geweest, ook tussen alle bedrijven door, die maken dat ik af en toe mijzelf wat rust geef, zo hadden we vrijdag in uniform, in onze Oger kostuums een bijeenkomst in Haarlem, voor de open haard...leuk vond ik dat, om in vol ornaat daar te staan. Had ik weer niet verwacht, eerst dacht ik dat ik dat niet leuk zou vinden....en eigenlijk was het zomaar heel leuk. En staat dat pak ook nog eens heel goed...
Ik wens jullie een mooie zondag. Liefs, Anita

en nu nog even afmaken....

en ik drukte op een toets en toen was mijn bericht geplaatst...maar deze toevoeging hoort er nog bij. Ik heb een gedichtenbundel gekocht van Poul Gelderloos 'het geheim tussen ons mensen' en een stukje uit een van zijn gedichten is voor jullie :
'In de stilte
Daar waar niets is
Daar is alles
Daar is je hart
Alleen met jou'

mooi he...die gedichten die zijn zo bijzonder, zo intens...net zoals mijn contacten met al die mooie mensen, steeds maar weer...ik bewandel een ingewikkelde weg die leven heet, maar die het leven wel zo bijzonder maakt...slaap lekker!
Liefs, Anita

'Ont-moeten' en ontmoeten....

Vandaag was de dag van het'ont-moeten' en van het ontmoeten. Ik word zo ongeveer geleefd door dat wat werken heet en heb mijzelf de ruimte en tijd gegeven om me terug te trekken. Egoistisch wellicht, maar zijn met mijzelf en mijn gedachten, werkelijk ont-moeten. Ik hoef niet zoveel...en temidden van deze prachtige emotie, mocht ik vandaag iemand ontmoeten, die ik al jaren ken voor mijn gevoel, maar in werkelijkheid nog nooit had ontmoet. Andrea...de vrouw met wie ik mailde, omdat haar man dezelfde specialist in het LUMC had, een ziektebeeld waar vergelijking in te zien was met mijn ziektebeeld, alleen heb ik zoveel meer mazzel gehad dan hij...gelukkig leeft ook hij nog, en met zijn vrouw had ik mailcontact..en hoe leuk was het niet om elkaar vandaag zomaar te ontmoeten, voor een prachtige lunch in de Scheveningse haven, bij MERO, zeker aanbevelenswaardig. En hoe leuk is het niet om in een restaurant binnen te stappen en een wildvreemde mevrouw te zoenen als begroeting...alleen de buitenkant was wildvreemd, want ons gesprek ging over de dingen die bekend zijn. Want zij kende mij via de blog, had een foto van mij gezien..en kende het werk van Annemarie, kende de kinderen, kortom kende mijn leven en hoe leuk was en is het nu, dat ik haar mocht leren kennen....prachtig, en waardevol! En vanavond was de Voorschotense schrijversavond in de Bibliotheek. In Voorschoten zijn 27 schrijvers waar ik er 1 van ben...en ik stond naast Cees Smit...een blinde schrijver met zijn vrouw. Heel bijzonder, hij heeft een fictief boek geschreven over een liefde, een liefde waarvan de hoofdpersoon gaat overlijden in een Hospice...en de opbrengst van zijn boek is gegaan naar het VPTZ in Bunnik. Prachtig...een mooi mens die Cees. En vanavond had ik prachtige gesprekken met mensen over het leven, over het ziek zijn...een mevrouw wilde met mij op de foto...ik mocht mijn boek signeren. Heel bijzonder....en opeens stond daar een mevrouw die weer een heel klein beetje haar had, na haar kaal zijn en ik stond op, gaf haar een zoen en overhandigde haar mijn boek...zo bijzonder, deze emotionele ontmoeting...ze gaat me bellen, om te praten over haar strijd...en deze mevrouw woont hier om de hoek. Bijzonder toch..ook mijn lieve vriendin en buurvrouw Anneke was er...wat een rijke avond, rijk aan indrukken, rijk aan emoties. Een mevrouw zoende me toen ze mijn boek kocht, omdat haar dochter terminaal ziek is...heftig he....het was een avond vol emoties..Ik ben geinterviewd voor Regio-tv Voorschoten, door mijn vriendin Marjolein Altena. De wethouder mevrouw Adema, waar sinds vandaag een prachtig schilderij van Annemarie op de kamer in het Gemeentehuis hangt, zo ook bij Freddie Blommers, de andere wethouder, kwam naar me toe. Al met al een prachtige avond, die eindigde met een bezoek van Lineke en Carine, leuk en gezellig! Nu nog genieten van een mooie gedichtenbundel die ik er gekocht heb van

Rust en tijd....en Pa Smitshuysen is 87 jaar vandaag!

Lieve mensen, vandaag is eigenlijk een hele mooie rustige dag. Een dag na een week vol hectiek, een week wellicht ook vol emotie...want soms lijkt het alsof werkelijk alles op de kop staat. Want tussen alle drukte door, is er ook veel emotie om mij heen. Mooie emoties, een soort losmaken weer, en ik zeg altijd in mijn coachtrajecten, door dingen los te laten, komt er weer energie vrij en gebeuren er weer nieuwe dingen. En loslaten kan gaan over een hardnekkig stukje in jezelf, maar soms ook door bestaande situaties in je leven. En mijn loslaten heeft te maken met hier thuis, maar ook met mijzelf, en met mijn vader, en misschien nog wel met mijn werk, dus loslaten in iedere vorm...lekker heftig kan ik wel stellen!!!
Het is al bijna een jaar geleden, op twee weken na, dat mijn vader zijn eerste CVA kreeg. Een intensief jaar ligt achter ons, een jaar waarin veel mensen, en denk aan Els, aan mijn tante Anita, aan Arie en ook aan mijzelf, opeens zomaar in een andere rol terecht zijn gekomen. De rol van mantelzorger, je vader die opeens verandert in een hulpbehoevende man, je partner, die van levensgenieter, opeens verandert in een huilende, ziek man. Een man wiens persoonlijkheid ook zo verandert is. En gisteren toen ik bij hem kwam, en Annemarie was even de laatste boodschappen doen voor haar vaders verjaardag (deze mooie dag vieren wij hier bij ons aan de keukentafel) was hij een beetje knorrig. Hij zat te slapen, en zijn haar zat woest, bijna ongekamd leek het. En ik begrijp het wel, want als je als verpleeghulp zijn woeste lange haar wilt kammen, dan gaat hij tekeer als een beest. En ik zou ook denken 'nou dan maar niet'. Dus nam ik mij voor en gaf dit ook aan, dat ik zijn haar ging kammen. Welnu en toen begon hij tekeer te gaan...mopperen en met zijn arm mij wegslaan. En op zo'n moment dan ontstaat in mij 'mevrouw de manager' en streng sprak ik hem toe, en ik kamde heel rustig zijn haar. En het was goed. Nog een beetje nukkig was hij, toen we in de recreatiezaal aankwamen. En toen begon hij weer over de auto, zijn auto die in de garage van de boerderij zou staan en dat hij maar steeds moest denken aan zijn auto. Want dat was toch wel de mooiste mercedes die er bestaat zo ongeveer. En of hij ooit nog een mercedes zou rijden, of kopen zelfs. Waarop ik aangaf, 'weet je Pap, als ik ooit zoveel centjes verdien, dat ik er nog een kan kopen, dan ga jij gewoon met me mee'. Welnu, ook al is dit alles klinkklare onzin, voor dat moment was het goed. En het gekke is, dat zo'n zaterdagmiddag uiteindelijk altijd weer een zinvolle middag wordt, doordat ik een modus heb gevonden om met hem om te gaan. Maar hij is mijn vader...en soms heb ik wel heel erg te doen met Els, want voor haar had hij een andere rol. En met tante Anita of Arie, tegen wie hij zo lelijk kan doen. En gisteren blikten wij terug bij tante Anita en oom De, op dit jaar en alles wat er zo anders is geworden. Die arme tante Anita, ook al 87, loopt met haar arm in het gips...pols gebroken. En weet je wat zo bijzonder is, om die op een stoel te krijgen zodanig dat zij voor zich laat zorgen, is al een uitdaging op zich...ik moet er dan om glimlachen, hoe zij toch een soort bezig bijtje blijft en haar bezoek wil verwennen. Volgens mij krijgt oom De boodschappenlijsten mee die er niet om liegen. Want er is daar altijd eten voor een weeshuis, taart, saucijzen, hapjes, nootjes, champagne...kortom...een feest op zich...maar een mens heeft ook wel eens niet zoveel honger...en dat is bijna not done bij mijn lieve tante!
Vandaag is dus een rustdagje...zo lekker douchen, zonnebank en weer even slapen, tussendoor wat eten voorbereiden en lekker koken, maar dat is wel ontspanning voor mij. Ik heb een boek gekregen 'en wat als dit liefde is' van die schrijfster die ook haar boek geschreven heeft over haar strijd tegen kanker 'de negen pruiken'. Een geweldig boek...ik ben er vannacht in begonnen en ga er zo lekker mee verder. Even ontspannen en niks...terwijl ik mijzelf de afgelopen tijd geen rust gaf om te lezen. Er ook de rust niet voor had, nu lijkt het zomaar alsof ik die rust wil en moet nemen van mijzelf...
Gisterenavond waren we bij iemand op bezoek, een vriendinnetje van Annemarie, en toen schoot ik in mijn rol als coach, het werd goed ontvangen...en het voelde zo sterk, dat ik dat moest doen...ik volg in dat soort rollen puur mijn intuitie...en dat is goed. Oh ja...en mijn programma over Leiderschap gaat geconcretiseerd worden...een prachtig traject ligt voor me, voor ons...ik hou jullie op de hoogte. Ik heb vrijdag een mooi en goed gesprek gehad hierover met mijn opdrachtgever...dit traject liep al sinds mijn verjaardag vorig jaar...wow werkelijk geweldig. Start september 2011...ik ben meer dan trots!!! Fijne rustige zondag, en Pa Smitshuysen van harte gefeliciteerd. Veel liefs, Anita

Zomaar ofzo....

Zondagochtend, en nog steeds zie ik op de tuintafel hele plassen water liggen, en vallen de druppels gestaag naar beneden. Weervrouw is dus ook niet mijn rol, geloof ik zomaar...jammer is dit wel vind ik, want juist in het weekend, een wandeling maken, een fietstocht, even buiten zijn, zou ik zo graag willen. Of met mijn vader naar buiten gaan, het zit er voor nu even niet in...ik zou zo graag weer lekker in de tuin zitten werken! Zie de foto die ik hierbij sluit...ook een zondagochtend!
Gisteren was leuk, Hans en Ria waren nog bij Pa toen ik kwam, en zij hadden gezellig met hem een glas wijn gedronken. En nadat zij weg waren, had Pa nog zorgen over de wijn, want hij wilde meer wijn en die was er niet. Dus volgende week neem ik twee flessen voor hem mee, met grote letters zijn naam erop en dan kunnen we een glas nemen met elkaar. Eigenlijk is dit ook wel wat bij mijn vader hoort...want vroeger in de serre, dronk je automatisch een glas wijn met en bij hem. Dat hoorde bijna bij onze boerderij...en bij mijn vader! Ook hier van heb ik een foto bijgesloten...een recente. Want mijn moeder zei altijd, dat als het aan haar lag, de laatste druppel alcohol in het Haringvliet mocht worden gegooit. En echt, ik hou veel van haar, maar in dit opzicht deel ik haar mening niet!! Ik vind het wel lekker een glaasje wijn, een witte wel te verstaan...rood gaat ook goed, bij een mooi stuk vlees, maar wit heeft altijd mijn voorkeur, Sauvignon Blanc uit Nieuw Zeeland. Afgelopen week is er weer wat binnengekomen, want zoals onze oma's altijd hadden, is er geen betere raad dan voorraad. Ik moet altijd lachen, als ik bij een vriendin van me kom, en haar keukenkastjes zijn lekker vol. Ook hier is er altijd eten, dus als de tachtigjarige oorlog nog eens zou uitbreken, dan heb ik wel een paar plekjes waar ik zijn mag, en voor de wijn komen jullie naar mij, ok?
Even iets heel anders...een zwak plekje in mij, van mij, is het plekje onderin mijn rug, daar waar de tumor drukte op de zenuwbanen, daar waar naalden voor de lumbaalpuncties naar binnen gingen en daar waar bestralingen op zijn gezet. En als ik moe ben, of verdrietig, dan is het daar heel warm. Als je me vraagt wat ik fijn vind, dat wil ik dat je daar je hand legt, het is een bijna intieme plek, een zender bijna, die signalen afgeeft, als ik te lang in een houding lig, of als ik te lang sta..en dit plekje is volgens mij mijn wegwijzer. Waarom ik dit met jullie deel weet ik niet, vanmorgen in bed, bedacht ik mij, dat ik hier over wilde schrijven. Gewoon omdat in deze spannende periode in mijn leven, mijn werk, dit plekje mij de weg wijst, of ik de goede dingen doe...en geloof me, ik doe de goede dingen. Ik zoek mijn rust, steeds maar weer. Moeilijk om rust te vinden in een hectische periode, in een periode waarin de business dag en nacht doorgaat, in een wereld die Yarden heet. Maar hectiek gecombineerd met passie, mag en zal er altijd zijn in mijn leven. Voor nu een rustige zondag, eventjes naar kantoor, omdat ongeveer mijn halve boekenkast, mijn laptop, mijn beamer, en veel spullen achterin mijn auto liggen. Een half rijdend kantoor. En dat betekent dat ik mijn kantoor even ga opruimen, wat ordenen, wat correspondentie wegwerken. En zomaar even rustig zit, temidden van mijn boeken. Ik heb zoveel mooie boeken, boeken die bij mij horen. Heerlijk, bijna mediteren.
Liefs, Anita en een mooie rustige zondag gewenst allemaal!

Regen....

Na een bizar drukke week, met veel spannende momenten, ontladingen bij mensen en soms ook bij mijzelf, is het nu zaterdagochtend. Zo dadelijk wat boodschapjes halen en dan richting mijn vader. Broerlief is aan het wintersporten, dus kan ik niet wegblijven bij hem. Terwijl ik zomaar wel eens een weekendje helemaal niks zou willen...klinkt niet aardig, maar voelt wel zo. Maar als ik bij hem ben en hij mijn hand pakt en een beetje schuin naar me lacht, dan is het goed...dan weet ik waarom ik doe wat ik doe...
Buiten regent het...de dag lijkt wat verdrietig...feestjes heb ik afgemeld dit weekend, om zomaar te kunnen zijn, te slapen, de zonnebank, een boek...het enige voordeel is dat door de vakantie, de wegen rustiger zijn, minder auto's op de weg....ik geniet nog van een nespresso, de krant, de vrolijke tulpen hier op tafel...Rosanne kwam net naar beneden en zei 'ik heb zo'n hekel aan de regen' en ik onderschrijf dit...maar misschien wel het moment voor dat prachtige boek van Coelho...dus soms hebben nadelen ook voordelen. En betekent dit simpelweg terug naar jezelf, dichtbij mezelf blijven is mijn motto.
Ik begrijp uit de mail, dat Hans en Ria ook even bij mijn vader langs gaan, lief he...ik drink daar nog een kop koffie met hen. Leuk! Liefs, een fijn weekend...van een beetje matte, wat vermoeide Anita...geen zorgen. Morgen schijnt de zon weer...Leo proficiat met je 50e. Geniet ervan! Liefs, Anita

Ken je dat...teveel opdrachten???

Jeeetje...wat gaaf. Kan ik zomaar een prachtige opdracht krijgen bij een Thuiszorgbedrijf, om 20 managers te gaan coachen en ja....kan ik de opdracht niet aannemen, in verband met agendatijd...wat is het leven toch bijzonder! Teveel opdrachten, terwijl mensen handenwringend thuis zitten, omdat ze te weinig opdrachten hebben...het zaaien van al die jaren werpt zijn vruchten af, toch. Wellicht iets voor een vriendinnetje van me..komt vast goed. Ondertussen zit ik zomaar eventjes niet bij Yarden, op mijn kantoortje voor twee coachtrajecten. Heerlijke afwisseling, want heen en weer scheuren in mijn BMW-tje is wel aardig, maar ook wel druk...Yarden Alkmaar, Yarden Haarlem, heftig hoor...valt me nog mee, dat ik niet meer boetes scoor...ondertussen ben ik nooit meer thuis. En Annemarie houdt zich eigenlijk heel goed...gelukkig heeft zij een leuke mama met wie zij goede dingen doet. Maar ook voor haar, ook voor mijzelf is het af en toe goed om zomaar eens op de bank te kunnen zitten. Ik weet bijna niet meer hoe dat voelt. Verder voel ik mij goed, emotioneel heerlijk mag ik wel zeggen, want op de een of andere manier zit ik in een flow...die geweldig is. Mijn lijf herstelt zich wat, dankzij een overdosis aan medicatie...en ik voel me gelukkig. Ik kreeg een smsje van een vriendinnetje van me, over de foto die ik een paar dagen geleden plaatste op mijn blog. Echt een gave foto vind ik dat van mijzelf, want Anita en boeken, dat klopt zo enorm...gisteren lekker gegeten met Ans, mijn 'baas' ik moet altijd lachen, want ik ben niet zo van de hierarchie...en ik werd beoordeeld, ook lang geleden zeg, dat dat gebeurde. Welnu beoordeeld, tussen het ene glas wijn en het andere door, hebben we het over mijn werk en mijn manier van werken gehad. En steeds weer realiseer ik me, dat werken in loondienst voor mij toch altijd weer een soort van 'uitdaging' is, kan ik netjes binnen de lijnen blijven lopen, of spring ik er af en toe eens flink overheen...we gaan het meemaken. Een authentieke donder in loondienst...Yarden is voor mij wel de club, die past bij het woord 'thuiskomen' en dat heb ik vroeger alleen bij ADP zo mogen voelen...gek he...thuiskomen, ik heb het gevoel dat ik op dit moment in mijn leven, thuis ben gekomen...echt thuis ben gekomen. Ik zou het zo graag nog eens met mijn moeder willen bespreken...heerlijk! Mijn coachee komt binnen, genieten! Fijne dag, liefs, Anita