Een blogje op eerste Paasdag...

Terwijl blauwe violen, uitgebloeide blauwe druifjes en nog meer blauwe bloemen, waar ik simpelweg de naam niet meer van weet, mij omringen, zit ik aan mijn mooie verweerde tuintafel en schrijf ik een blog op eerste Paasdag. Roos is met Niek naar het strand, lekker chillen, Floor lag hier te lezen in de zon, samen met Annemarie en ik, ik sliep, een beetje half in de zon, en in de schaduw, steeds maar weer viel ik in slaap. Ondertussen drink ik veel water, Spa Henriette, of eigenlijk Marie-Henriette..en ik lees een boek, wat diepe indruk op mij maakt. 'Het evenwicht' van Martin Bril...een boek wat ik herken, alleen dan tien of misschien wel honderd gradaties erger dan mijn eigen boek. Een boek vol korte stukjes over zijn strijd tegen kanker. Hij heeft verloren want op 22 april 2009 is hij overleden. Het mooie van dit boek is de intensiteit van zijn leven, zijn laatste levensweken, dagen. Ik vraag me steeds weer af, waarom ik dit soort boeken wil lezen. Volgens mij maakt het me meer dan bewust, watvoor een mazzelaar ik ben. Een geluksvogel in optima forma...ik merk dat ik deze woorden optima forma steeds gebruik. Het klinkt zo mooi. En voor mij betekenen deze woorden, dat ik er alles uit gehaald heb, wat er in zit. En volgens mij is dat zo kenmerkend voor mij. Dat doe ik in de liefde, in de vriendschap, in mijn werk, in mijn relaties, eigenlijk in alles, doe ik het letterlijk met volle overgave, tot ik bijna omval. En dan zijn er paasdagen zoals deze, waar ik, niet in optima forma ben. Omdat ik moe mag zijn van mijzelf, en als advies krijg van de wereld om mij heen, om zomaar te zijn. Te slapen, te rusten, te lezen...en ach wat is dat heerlijk. Om zomaar te zijn met mijn boek...in dit geval met het gevecht van Martin Bril, en zijn eenzaamheid. En als het even niet meer gaat, dan zeg ik wat, of stuur ik een smsje. Dan deel ik mijn gevoel en daarna ga ik weer verder. En ondertussen vraag ik me af, of Arie met mijn vader wandelt buiten, of zij lekker in de zon zitten...want het is tenslotte Pasen, ook voor Arie, ook voor Noor en voor mijn vader. Voor mijn vader maakt het niet zoveel uit...of het nu Pasen is of zomaar een willekeurige dag. Hij kijkt wel op de scheurkalender, maar als de dag er niet afgescheurd wordt, blijft het altijd 22 april voor hem. Eigenlijk ook wel lekker soms...dan blijf je gewoon zitten, en er gebeurt eens even niets...maar zoals ik al zeg, voor even is het wel lekker. Alleen voor mij moet het niet te lang duren, dat is ook zo met vrij zijn. Ik vind het wel lekker, maar wil al snel weer wat doen. Een paar businesscases (vanmorgen vier gedaan), maar voorlopig is het nog gewoon eerste Paasdag, de familie van Annemarie komt zo...en in gedachten is mijn familie er ook bij....
dag, morgen zomaar nog een dag, om te slapen in de zon, om rustig te zijn en te genieten. Om wat beter te worden, want ik voel me nog een beetje ziek. Dag, fijne Pasen. Anita

Drukke week en bezoek aan mijn vader....

Hoe omschrijf ik nu de afgelopen week? Intensief, stevig, veelbelovend en toch weer niet, mooie gesprekken, avonden op het terras, en een beetje ziek. Mijn keel, mijn holtes, oorpijn, hoofdpijn, gewoon de weerstand die weer zomaar op is. Maar ook, een dagje op mijn eigen kantoor, een nieuwe coachee...een gesprek met de OR, bijzonder toch...en als klap op de vuurpijl vandaag wandelen met mijn vader, hij in de rolstoel en ik erachter...zijn orientatievermogen, wat toch altijd heel goed was, is weg, zoals zoveel van mijn vader weg is. Een man, die veel wist, die veel kennis had, over de wereld, de geschiedenis, de landbouw, maar geleidelijk aan wordt hij een man, die het niet meer begrijpt, die niet meer zo goed waar hij is soms. Hij is nog steeds in de veronderstelling dat hij morgen weer auto gaat rijden. Hij denkt soms dat hij nog op de boerderij is, of dat zijn situatie nog zal veranderen. Hij kan niet meer telefoneren, hij hoort je niet goed meer en soms, zomaar een moment is hij heel helder. Dan geniet hij. Zo zaten wij vandaag op het terras bij tante Anita en oom De...en hij zag zomaar dat de aardappels opkwamen, en toen ik hem vroeg hoe hij dat zag, toen vertelde hij me dat je naar de bovenkant van een aardappelbed moet kijken en dan zie je daar scheutjes van de plant ontstaan. En toen we terugliepen naar de Samaritaan, zei hij 'jij bent mijn steun en toeverlaat mijn lieve kind' en hij werd emotioneel en vervolgde zijn verhaal 'als ik het even niet meer weet, dan neem jij het wel van me over'....mooi he, mijn lieve vader. Ik ben emotioneel als ik aan hem denk. Ik mis onze familie-bijeenkomsten tijdens deze dagen, het lijkt een beetje alsof ik een soort Remy ben. Alleen op de wereld, maar dan anders, want ik realiseer me, dat ik een schoonfamilie heb, dat ik lieve vrienden heb, maar ik mis zo enorm de samenkomsten van mijn eigen familie van Loon. En die familie die valt een beetje om, zo lijkt het wel...en daarom is juist zo'n samenzijn op het terras van tante Anita en oom De zo enorm waardevol. Dus dank u wel lieve tante en oom voor dit mooie moment...en voor iedereen een fijn Paasfeest. Geniet met elkaar en van die geweldige zon....Anita, liefs!

Uitslag assesment....

Tja en daar is de uitslag van het assesment. Een dame, afgestudeerd psychologe van net 30 ofzo...belde mij op om zes uur stipt vanavond. Mijn assesment van afgelopen week is goed gegaan. Werk- en denkniveau conform het functieniveau, dus goed gescoord. Competenties goed tot zeer goed. Kortom voldoende in huis om de nieuwe functie te mogen vervullen. Een paar kleine opmerkingen - mevrouw van Loon is enthousiast en pakt veel zaken op, tegelijkertijd. Kan soms resulteren in een probleem qua organisatie. Maar resultaatgerichtheid is prima, dus het komt overall gezien wel goed. Maar een groter issue is...dat mevrouw van Loon ongeacht rang of stand, haar mening ventileert. Haar uitspraak doet, haar mening wil verkondigen. Gevoelig voor normen en waarden, en heeft hier ook oog voor. Meer ondernemer dan manager. En het meest bijzondere 'mevrouw u bent nogal eigenzinnig, ook wel authentiek genoemd en u lijkt hier niet van af te willen wijken en dit, dit kan nog wel eens lastig zijn voor uw leidinggevende' en toen zij vroeg 'heeft u nog vragen' was mijn antwoord 'nee u bent volkomen duidelijk, ik herken mijzelf hier volledig in'. Knap he...hoe twee van die 'jonge geleerde dames' aan de hand van een aantal (in mijn beleving) bijzondere rollenspelen, dit beeld van mij weten te ventileren. En het is nog waar ook...Anita van Loon, zoals mijn oud directeur van ADP ooit zei, 'je doet alles op je eigen wijze maar je behaalt wel degelijk je resultaten'. Dus de uitspraak klopt en of het nu handig is, of niet, ik ben er wel trots op. Een echte van Loon, of zou ik toch ook een 'snufje' van de kant van de Dirkx-familie in mij hebben...eens navragen bij tante Tanneke, de enige overlevende van die kant....??? Dus ik ben klaar voor het advies van de ondernemingsraad, ik wil wel aan de slag....
Slaap lekker...Anita

Luisteren...

Vanaf mijn prachtige lekkere kantoor een blog, zomaar op een mooie dinsdag. Alsof er geen Yarden is, en voor mij is vandaag een dagje Voorschoten, eventjes van levensbelang. Een dagje met gesprekken op mijn eigen kantoor. Een dagje 'voor mijzelf' in een periode waar ik te weinig aandacht heb voor mijzelf en mijn omgeving. En vanmorgen kwam ik zomaar een stuk tekst tegen, wat ik graag met jullie wil delen :
'Zeg, luister even!'
Luister is, echt in je opnemen wat die ander zegt. Meevoelen, meekijken en meedenken. Inleven. Jouw eigen gedachten even helemaal uitbannen en je concentreren op de ander. De woorden van de ander heel serieus nemend.
Soms is het voor de ander van levensbelang. Luisteren is iets moois. Zo kom, en blijf je ook zoveel dichter tot en bij elkaar.'

Ik wens dat we veel naar elkaar luisteren, zodat we respectvol bezig zijn. Maar ook zodanig, dat wij in onze goede energie blijven. En vanuit die energie kunnen bouwen aan een nieuwe toekomst. Ik geloof er zo in.
Liefs, Anita geniet van deze mooie dag!

En nog wat beelden van de Open Dag van Yarden

Ook al ging het 'engels schouderen'nog niet zo goed. En al helemaal niet bij de dames, waaronder ik !! Het rijden in een rouwauto vonden die mannen wel gaaf hoor...en de kindjes vonden het prachtig om een rondje mee te mogen rijden in zo'n hele grote zwarte auto. De bloemen van Inge uit Amsterdam waren prachtig, werkelijk waar...de witte rozen van Vivaldi eveneens...de reacties van de bezoekers waren hartverwarmend. De grafstenen waren indrukwekkend...en de sfeer was heerlijk! Ik ben kapot maar heb genoten, dank je wel collega's van Yarden. Bewonderenswaardig die mensen die gewoon weer een overledene van ruim 160 kg moesten ophalen in Amsterdam. Bewonderenswaardig de dames die vanavond en nu dus nog, condoleances moesten lopen. Wat een mooie club, dank je wel Alkmaar, Amsterdam dat jullie er waren...collegialiteit, zo ook van de collega's vanuit het hoofdkantoor. Ik ben trots, blij en moe. Bedankt allemaal. Anita

Open dag Yarden en gisteren nog Pa van Loon....

Lieve mensen, ik kan geen stap meer zetten en geen pap meer zeggen zo ongeveerd. Na een prachtige zomerse Open Dag, met toch schat ik in, wel zo'n 125 bezoekers, ondanks bloemencorso's enzo. Maar met een prachtige sfeer, mooie partners die hun diensten lieten zien, zit ik hier thuis even bij te komen. En doe ik jullie een aantal sfeerimpressies toekomen van Yarden Kennemerland....een geweldige open dag, met een shuttle service naar ons eigen crematorium. Een dag met veel vragen, mooie informatie en tevreden collega's. Met bezoekers vanuit het Hoofdkantoor, de Vereniging, de Directie en ook allerlei mensen, die zomaar reageerden op de krant. Leuk en fijn dat er ook collega's uit Amsterdam en Alkmaar zijn geweest!
En gisteren Pa van Loon, zomaar weer wat sfeerbeelden voor jullie...het weekend zit erop. Pa Smitshuysen, Annemarie's moeder en Reynaud, kortom ook vanuit mijn hele kleine familie zijn er afgevaardigden geweest. En het was ok!
Liefs, ik ga zo slapen...Anita

Vergaderen en een nieuwe fiets...

Foto's van onze tuin, Annemarie, Anita en haar nieuwe fiets...en dat mooie raampje uit de schuur van de boerderij van de familie van Loon.
Tja..wat een dag, na een bizar assesment gisteren. Waar ik gewoon de meest vervelende Anita van Loon heb laten zien. Waar ik gewoon bijna recalcitrant gedrag ging vertonen, en ik, als iemand die weinig oordeelt, vol was van oordelen over de dames die mij moesten begeleiden. Wordt vast nog wel vervolgd...ik kan er nu wel over lachen en om lachen. Maar gisteren was het even ingewikkeld...want ik kwam mijzelf zomaar weer eens even flink tegen. Een echte eigenwijze van Loon in alle opzichten....
Vanmorgen alweer heel vroeg in Haarlem, een gekke bizarre dag, vol met bijeenkomsten, een project Scanned to file, een proces rondom de uitfasering van een afdeling, kortom serieus en inhoudelijk stevig. Tussendoor ook heel bewust keuzes maken, gesprekken voeren en ondertussen 14 berichten op de voicemail en 74 mails...niet normaal toch. Ook een compliment voor onze dienstverlening, een stukje waardering. En toen ik thuiskwam was daar zomaar mijn gekke bijzondere 'dorpsfiets' die ik vorig jaar bij een of andere actie heb besteld..en deze fiets is verondersteld mijn kantoorfiets te worden, omdat er zo'n rekje voorop zit. Beetje dwaas, ik lijk wel zo'n 51-jarige die nog een beetje hip wil zijn. Rosanne schaamt zich op voorhand al voor me en wil vast niet met me op fietsen door of richting dorp. En ik, ik grinnik, want ook zo'n gekke fiets past me wel...dit weekend is bizar en druk. Morgen Pa en de verjaardag van mijn liefste vriendinnetje, Jannie uit Den Haag, dus morgenavond lekker een borrel, gezellig kletsen...wat muziek van de vrienden van Joost, haar man. Lekker piano-muziek, wellicht ook nog een accordeon...gezellig. En zondag...jawel de opendag bij Yarden. Dus heb je niks te doen, kom eens langs, het is echt heel gaaf, op de Zijlweg 183 te Haarlem. Wil je nu echt een keer weten wat ik zo aan het doen ben, wil je zien hoe het is om 'engels te schouderen' of wil je een keertje ons assortiment van kisten zien, of een grafzerk die in een takel hangt...kortom, alles rondom uw uitvaart, of die van iemand die je dierbaar is. Wel eens gehoord over een sieraad waar de as van je overledene in is verwerkt...of voorlichting over je polis, een kist beschilderen, een portret van je overledene laten schilderen, of zelf een rondje rijden in een rouwauto...kom maar gewoon langs. Er is koffie, er zijn bonbons, zelf een doodskistje van chocolade...en er is wijn, en vooral wij zijn er om je te ontvangen.
Liefs, Anita