Fluitende vogels en verder niet zoveel....

Terwijl ik zomaar niks zit te doen. Rustig buiten zit, een beetje slaperig, en dat terwijl ik heel lang heb geslapen, een glaasje water erbij, luister ik zomaar naar de vogels. Die fluiten zo mooi...ik geniet van de stilte en van de rust. Heerlijk gewoon. Gisteren was een mooie dag met mijn vader. Annemarie was er bij, de 'heren' van de bakkersfamilie lieten zich weer zien, met een tas met vier prachtige afbakbroden erin. En Pa genoot. En zeker toen Els ook nog even langs kwam, met heerlijke vers geplukte kersen. En tijdens de broodmaaltijd, genoot de hele woonkamer van een Voorschotense krentenbol. Het was zo fijn om Pa zo gelukkig te zien. Een telefoongesprek met zijn kleindochter Noor, die 16 jaar is geworden gisteren. En hij was zo helder aan het praten met haar. En weet je als dit zo is, als Pa gelukkig is, dan ben ik het ook. Aansluitend zijn wij bij Noor op verjaardagsvisite geweest. En ook dat was leuk. Een klein groepje mensen, oude bekenden en mijn broer, die gelukkig is in zijn mooie nieuwe oude huis. Een prachtig monumentaal pand in het hartje van de stad Dordrecht. En ik, ik was zo moe en heb echt 12 uur aaneengesloten geslapen. En eigenlijk slaap ik nog een beetje, zomaar even in de tuin...heerlijk. Ik wens jullie een mooie zondag. Geniet maar, luister naar de vogels en verder hoeft er eventjes niets te gebeuren. Dag, liefs, van mij Anita
Annemarie zet net een lekker bordje met vers gebakken brood en kipfilet naast me neer. Lekker en lief!

Mooie stoere auto.....

En vandaag heb ik zomaar een ongekend mooie auto in ontvangst mogen nemen. Een Audi A3 Pro Business Line Sound ofzo...een zuinige stoere, mooie auto. Een auto, die wel bij me past. En ook een auto die mij sterk doet denken aan mijn Mercedes Sportcoupe...een auto met een glazen schuif/kanteldak...grijs en beige leer...en een prachtige navigatie, een Bose sound system...hoe gek kun je als vrouw zijn, als het om auto's gaat. Ik denk dat zelfs mijn vader deze auto ok zou vinden, ook al staat er geen ster op. En daarnaast is vandaag de dag, waarop Floor als uitzendkracht is begonnen bij Yarden. Hard werken, de mensen hebben medelijden met haar geloof ik...hoeft echt niet. En vandaag heb ik ook een nieuwe collega aangenomen, geweldig...hiermee komt mijn team er nog sterker voor te staan. Een dag met bijzondere gesprekken, intensief en goed. Ik heb er weer zin in...meer dan zin! Het komt goed. Fijne avond, morgen dagje trainen, even iets anders. Bezig zijn met....beweging. Er gebeuren goede dingen! Heerlijk.
Anita

Leiderschap, wat is dat dan?

Vandaag had ik het grote genoegen om tesamen met een grote groep leidinggevenden van de Politie een inleiding te mogen genieten van een militaire kolonel. En deze meneer sprak over leiderschap in oorlogsgebieden, over leiderschap en wat dit zoal in kan houden en eigenlijk lijkt dit heel simpel :
Een goed leider beschikt over skills and drills, dus hij kan waarvoor hij is opgeleid, hij beheerst zijn vak (en hij kan ook zij zijn), hij is fysiek en mentaal sterk en krachtig en hij vertoont leiderschap. En leiderschap staat voor de juiste mensen om je heen verzamelen, lef tonen, dichtbij jezelf blijven, geloven in jouw eigen competenties, dichtbij je persoonlijke waarden blijven (en voor mij is dat respect, vertrouwen en transparant zijn), maar ook ervoor zorgen dat mensen met plezier aan het werk zijn. Ongeacht het vak, de inhoud, de omgeving, zorgen dat mensen 'in flow' zijn. Dat je ook luistert naar de mens die de operatie runt, dat je aandacht hebt voor de ander, en mensen een inbreng laat hebben. Vandaag heb ik geleerd, dat frictie betekent dat er een verschil is tussen de planning en de uitvoering. En zo bemerk ik, dat er een frictie is tussen de realiteit van Clustering en het gedachtengoed hierover. En die frictie zit 'em in de cultuur, de verschillen in cultuur. Maar fricties kun je wegnemen, door erover te praten, door openheid en transparantie. Niet door scherpe woorden, elkaar de loef afsteken, maar juist door met elkaar de handen ineen te slaan. En dit laatste is wat ik wil en wat ik wil bereiken met mijn Cluster West. Dankjewel kolonel Jan voor datgene wat ik vandaag weer heb mogen leren. Zomaar een 'kadootje' en vanavond had ik een prachtig coachgesprek op kantoor en kreeg ik zomaar een leuke mail van mijn leidinggevende, temidden van al die andere mails..het leven is toch mooi! Slaap lekker allen! lieve groet, Anita

Regenachtige zondagen....

Me buigend over roosters, franchisegebieden en postcodes voor mijn Cluster, zit ik nu zomaar met mijn nespresso te kijken naar de regen, en denk ik aan Voorschoten Jazz en hoe verdrietig dit eruit ziet met al die druppels. Maar het lijkt alsof er heel voorzichtig een klein, vrolijk zonnetje door de bladeren van de Catalpa heen komt...zomaar, een cadeautje. Gisteren had ik nog zoveel plezier, zomaar met mijn vader samen. Hij toonde mij zijn rechterhand, met een grote droge bloedblaar erop, en hij zei 'wat een oude hand he..' waarop ik zei 'ja Pap, die hand is zomaar 82 jaar oud' en hij grinnikte wat. Toen begon hij erover dat zijn hand zo droog was, zijn huid. En als je tussen twee vingers een stukje vel houdt, dan blijft het staan alsof je het kunt vouwen. En ik deed dit dus en zei dat hij te weinig drinkt, te weinig vocht in zich heeft. 'Oh zit dat zo' was zijn antwoord en daarna zei hij 'wacht even dan neem ik een slokje thee' en zo gezegd, zo gedaan. En toen daarna er nog niets veranderd was en zijn huid nog net zo droog was als daarvoor, lachte hij en zei 'het helpt niet'. En lieve mensen, dit soort gesprekjes met mijn vader, daar kan ik meer dan intens van genieten. Want hoe vaak komt het nu voor, dat je, bij leven en welzijn, gewoon zomaar iedere zaterdag met je vader samen bent. Tijd hebt voor elkaar, elkaars hand vasthoudt, kunt lachen en kunt huilen en ook nog die dingen zeggen, die belangrijk zijn. Hoe gek is het niet, dat ik dit nu als intens ervaar, terwijl de band tussen mijn vader en mijzelf, altijd heel bijzonder was. Maar het lijkt alsof de nadagen van zijn leven, voor mij echt heel speciaal zijn. Misschien is dit wel de reden, weer een bewustwording, van datgene wat er is, datgene wat wij samen hebben en dat we hier ook echt de tijd voor nemen met elkaar. En ik zou iedereen toe willen schreeuwen om te genieten met je vader, je moeder, diegenen die je dierbaar zijn, nu het gewoon nog kan. Familie, ouders, voor mij de bakens van mijn leven, koester elkaar, doe het gewoon. Sta stil bij alles wat er is en praat met elkaar, over grote en kleine dingen nu het nog kan. Zo vaak zou ik nog willen praten met mijn moeder, en dat doe ik dan ook maar gewoon, alleen in de auto. Zij zal mij wel horen. En vandaag geniet ik nog steeds van mijn Pa van Loon, de mooiste en grootste vriend in mijn hele leven, want wat hou ik toch van jou! En wat geniet ik van ons samenzijn. Gisteren was zomaar weer een pareltje...fijne zondag, het is vaderdag. Dit stukje is speciaal voor hem! Anita

Zo ver als je dromen reiken, zo ver kun je komen.....

Hallo hier ben ik weer! Op een zaterdagavond, nadat ik een prachtige middag met mijn lieve vader heb gehad. En met om ons heen een viertal bakkers, ja echt, van die broodspecialisten. De oudste een vader van 85 jaar woont ook in de Samaritaan en zijn zoon, een hele leuke dikke bakker, zoekt ons altijd op. Pa noemt hen ´de heren´ en toen kwamen er nog twee bakkers bij. Vader en zoon. De zoon levert brood aan De Engel, aan Niven Kunz, aan sterren en bijna sterren restaurants. En hij maakt een heel bijzonder desembrood, echt een delicatesse. En volgende week zaterdag krijg ik dit brood om thuis af te bakken...hoe leuk toch weer, contact met de bakkers. Een mooi gesprek over zieke vaders, over oud worden, over het leven...zomaar spontaan op zaterdagmiddag in de Samaritaan. En om nog even door te gaan over brood. Vanmorgen waren de eierkoeken op bij de bakker, dus had ik vijftien krentenbollen bij me. En de hele woonkamer genoot van de krentenbollen en Pa zei, terwijl hij zat te genieten ´wat ben ik blij dat die eierkoeken op waren...´. Heerlijk he...En die spreuk welke ik als titel gebruik, dat zou zomaar mijn lijfspreuk kunnen zijn. Want volgens mij werkt het zo. Vandaag was ik, na een bizarre nacht vol kramp, vanmorgen bij de kapper. Ik zie er nu weer wat beschaafder uit. Daarna boodschapjes gedaan voor vaderdag, en toen naar Middelharnis. Waar ik mijzelf eens even van lekkere broeken heb voorzien, wit, zwart, beige, twee polo´s. En de dame die mij hielp, zie ´zo u bent snel, ik heb nog nooit iemand zo snel kleding zien kopen´. Ik wist mijn maat niet, vroeg een dame even in de spijkerbroek te kijken, die ik aanhad, zocht er drie broeken bij en twee polo´s en klaar was ik weer! Heerlijk...nu, met loungemuziek en een glas witte Sauvignon Blanc uit Nieuw Zeeland! En goed nieuws, die Roos, die heeft een voldoende gescoord voor wiskunde en zij gaat gewoon zomaar HAVO doen. Goed he..wat een knappe bol! Zij loopt te glimmen van trots! En ik met haar. Verder geen nieuws...ik ben moe, ga straks lekker voor de tv hangen en probeer vannacht een hele lange volle nacht te slapen. Ik ben zo moe...vandaag ging het goed bij Yarden. De Clustering begint geleidelijk aan iets te worden, dankzij goed werkende, meedenkende mensen...en mijn trots op alles wat we doen met elkaar groeit gestaag! Voor nu, met in gedachten mooie liedjes die ik vandaag in de auto heb mogen beluisteren, een dikke zoen voor iedereen! Ik ben blij, dat mijn vader blij was en gelukkig vandaag. Ik ben blij omdat Roos het goed gedaan heeft, en ik ben blij, dat ik zomaar even niks hoef! We gaan eten...liefs, Anita

Kwetsbaarheid....

Zondagmiddag oh nee maandagmiddag, een beetje koud, terwijl ik een boek lees 'Niets dan tranen' waarin mensen vertellen over het verlies van hun geliefde, of hun dierbare, voel ik de kwetsbaarheid die dit leven ook in zich heeft. Niet melancholiek, niet verdrietig, maar vooral een bewustzijn van datgene wat er ook is. Soms gebeuren er dingen, die je niet kunt beinvloeden, of die je niet voor kunt zijn. Soms raakt een woord je, een zin, een uitspraak en dit maakt, dat je die kwetsbaarheid voelt...een berichtje in je mailbox, een telefoongesprek. Ik voel het op dagen zoals vandaag,hoe samenwerken niet lijkt te werken, hoe praten soms niet genoeg is. Hoe afstand maakt, dat je de dingen niet juist kunt uitdragen...kwetsbaar voel ik me dan. En kwetsbaarheid is mooi, de afgelopen week was mijn stem geraakt, schor bijna, hees en kwetsbaar, omdat ik het gevoel had, heel hard te moeten roepen, voordat ik gehoord werd. En dat gevoel dat herken ik nog wel van vroeger, ik wilde zo graag gehoord worden, dat ik gek ging doen om dit te bereiken en daarmee eigenlijk het tegengestelde bereikte. Nu word ik simpelweg stil en heb ik de neiging me terug te trekken, in stilte te zijn, om weer dichtbij mijzelf te komen. En ik herken in de kinderen soms dit gedrag. Zo anders, en toch ook zo gelijk. Kwetsbaar zijn, is eigenlijk zo mooi, zo krachtig ook, want als je durft kwetsbaar te zijn, dan bereik je elkaar, steeds maar weer. Dan kom je weer bij elkaar, je hoeft niet hard te roepen, te schreeuwen, als je je tranen laat zien, dan reik je als het ware je hand naar de ander. En als die ander je hand dan pakt, dan lijkt het alsof de wereld een stuk mooier is. Kwetsbaarheid...hoe prachtig toch? Door simpelweg te zeggen soms, dat je het ook eventjes niet meer weet...kwetsbaar, klein en daardoor ook zo groots. Wat is het leven toch intens...

De maand van het leiderschap ....juni 2011

En de maand juni 2011 is de maand van het leiderschap. Na een jaar, een jaar nadat ik offertes heb uitgebracht, komt de reactie, een kick off, workshops bij OCW, een leiderschapsprogramma voor de Politie, deze maand de kick off daar, een leiderschapsdag waar ik bij aanwezig mag zijn, kortom het begint. Het lijkt alsof alles wat ik al die jaren gezaaid heb, nu zijn revenuen krijgt. En samen met mijn team Daphne, Henk en Monique staan wij met elkaar voor leiderschap. Voor inspirerend leiderschap. Verzorgen wij op maat programma's voor grote organisaties en dragen wij iets uit. En datgene wat wij uitdragen kan soms heel dichtbij jouw eigen kern komen, zodanig dat je niet anders kunt, dan reflecteren op wie je echt bent en wat je echt doet. En net nadat ik een prachtige opdracht heb aanvaard, in vaste dienst, bij Yarden om een cluster West vorm te geven, komt dit alles binnen. Dus maak ik steeds keuzes en in het verlengde daarvan lange werkweken, om alles goed te doen. En nu komt het al voor, dat ik ervoor kies om iets door een van mijn collega's te laten verzorgen. Netwerken heet dit, een prachtig fenomeen, waardoor er een mooie beweging ontstaat, waarbij je als het ware voor de ander zorgt en hij of zij voor jou. Waardoor werk van 'ons allen' wordt en niet alleen van mij of van jou. Delen...en dat is zo wat ik van huis uit heb meegekregen, om te leren delen. Zodat een ieder mee kan eten uit de ruif, open je hart en deel je liefde, open je deur, geef de ander een bed. Volgens mij is dit de basis van ons zijn, en is dit de basis van het Christendom. En zelf ga ik nooit meer naar de kerk, af en toe overweeg ik dit, wil ik graag nog eens naar de remonstrantse kerk waar mijn moeder lid van was. Om dit weer te ervaren. Gisteren was onze lieve buurvrouw Jeannette hier om te eten en sprak zij over de oecomenische kerkdienst hier in Voorschoten. Een volgende keer ga ik daar eens naar binnen. Want in een kerk, daar pakt de rust, de stilte mij steeds weer en datzelfde ervaar ik soms bij een plechtigheid rondom een uitvaart. Dan zie ik de emotie, dan voel ik het contact en stilte maakt zich meester van mij. En dat is zo heerlijk. Stilte om te zijn met mijn gedachten...'de enige manier om te komen waar je wilt zijn, is te zijn'. Alleen maar te zijn...en dat is wat ik vandaag zomaar eventjes ga doen...zijn. En in mijn hart deel ik dit mooie moment met een ieder die me lief is of dierbaar.
Liefs, Anita