'Doet u mij maar iets meer liefde....'

 

Terwijl het atelier mijn werkplekje is, en ik een prachtige kleurenpracht om me heen zie, de hibiscus in bloei staat, meneer pastoor prachtige diep paarse gladiolen heeft staan en de Annabel hortensia prachtig vol staat, zit ik lekker te schrijven. Teun bij mijn voeten, en de wind die het aangenaam maakt buiten. Vanmorgen stapte ik in Halsteren een mooie bloemist binnen en toen deed een heel vriendelijke meneer van binnenuit de deur voor me open en hij zei 'het bestaat nog steeds' en ik zei 'gelukkig wel, dankjewel'. Ik hou wel van dit soort van benadering, een deuren openhouden, een glimlach, een 'goedemorgen'. Ik hou wel van 'iets meer liefde naar elkaar toe'. Ondertussen vliegen merels en mussen en mooie witte vlinders door de tuin, soms groeten de vogels elkaar, en hoor je mooie geluiden en zingende vogels. Ook zij houden van 'iets meer liefde'. Ja wie eigenlijk niet. Ook Teun is zielsgelukkig als hij zijn vriendje Teddy ziet. Ze knabbelen aan elkaars oren, berijden elkaar vrolijk, en rollebollen over elkaar heen. Hoe fijn kan het zijn. En nee, dat hoeft voor mij dan ook weer niet he...maar toch. Gewoon iets meer liefde, aandacht en vriendelijkheid over en weer. Zou fijn zijn. 

De afgelopen week was ik vrij. Vrij zijn en thuis zijn. Heerlijk eigenlijk. Best veel gedaan, wat onkruid weggehaald, gras gemaaid, klimop verwijderd, hout aangevuld, kortom samen met Annemarie, lekker wat gerommeld hier in en rond het huis. Een avondje op het terras, gewandeld met Teun, en nu boodschappen gedaan voor het weekend. In een andere winkel, in Halsteren. Leuke plaats ook. Met veel winkels, en dus ook veel mensen, en auto's. Gek hoe snel het went, het leven in een rustige idyllische omgeving. Fijn ook. Lastig is wel, dat Teun al aanslaat bij ieder geluid. Want ook hij luistert naar de vogels en het ruisen van de wind. Ook hij geniet van de kleuren, de bloemen en de omgeving. Gisterenavond had hij het petje van meneer Pastoor van zijn tafeltje in de tuin gepikt. En zo had hij laatst mijn muts (stel dat het ooit echt winter wordt dan heb ik een blauwe muts) van het tafeltje in de hal gepikt. Teun vindt het leuk iets mee te nemen, wat eigenlijk niet mag. Dus als u iets kwijt bent, laat het dan even weten. Kan zomaar zijn, dat Teun ermee vandoor is gegaan. Op kantoor zet ik ook altijd de prullenbak omhoog. Oh ja, dat petje hebben we netjes teruggelegd hoor. Soms heeft hij ook het witte hoedje even te pakken. Leggen we gewoon weer netjes terug. Niks aan de hand. Teun op safari.

Voor de 'levenskunstenaars' onder ons. Vanuit de plek waar ik nu zit, zullen we straks werken aan onze levenslessen. Een heerlijke plek, met daarnaast overal ruimte om samen een opdracht uit te voeren. Goed en gaaf deze plek. Goede energie en mooie bijzondere omgeving. Verstild bijna. Tenzij Teun gaat blaffen. Kan ook. 

Terwijl voor het werk, een wat rustiger maand is begonnen, de agenda wat leger is dan gewoonlijk, en er dus tijd en ruimte is, om met elkaar wat meer in het groen te werken, ben ik klaar om weer naar Hilversum te gaan. De knie doet het redelijk, de pijnstillers zijn goed naar beneden. En mijn hoofd en hart gevuld met nieuwe mooie energie. Uitdagingen wil ik aangaan. Mensen wil ik ontmoeten. En voor dit moment ben ik klaar voor grote nieuwe projecten. Ik ben bezig met een visie document 'Uitvaartstichting Hilversum 2030'. Leuk, uitdagend, ondernemend, improviserend maar vooral gebaseerd op de realiteit. De toekomst omarmend, de menselijke kant benadrukkend, maar uiteindelijk ook zakelijk gezien, voldoende uitdagend om ook in 2030 nog steeds een mooie gezonde Stichting te zijn. Gek idee, en daarmee ben ik ook bezig, om te schrijven over een toekomst. Een toekomst die voor mijzelf op afstand zal zijn en slechts een gids is, voor wie na mij komt. Mooi ook, om op enig moment na te denken over een andere toekomst. Een toekomst nadat ik op mijn 17e begonnen ben met werken in loondienst. Ja natuurlijk had ik als jong meisje al baantjes, en verdiende ik mijn zakgeld erbij. Maar echt werken in loondienst begon in 1976. Als jong meisje op kantoor bij Peek en Cloppenburg Lampe. En toen kwam Mac & Maggie erbij. Heel hip was dat toen. Op mijn racefiets van mijn studentenkamer in Den Haag naar Rijswijk. Mijn eerste ervaringen in de gay scene in Den Haag. Geweldig vond ik het. Ik durfde het niet allemaal aan mijn moeder te vertellen, als ik op de boerderij was. En waar was ik dan eigenlijk bang voor? Mijn moeder leerde mij niet te oordelen, mijn moeder, mijn ouders lieten zien, dat er een mooie diverse samenleving was, en op onze boerderij, woonden mensen uit allerlei landen, India, Griekenland, Hongarije en Suriname, Vietnam, maar ook uit Drenthe, of Zeeland. En iedereen was welkom. Ook toen was er al iets meer liefde, dan op sommige andere plekken, dus de basis is daar gelegd. Kinderen van een vader reikt elkaar de hand. Ik zal het nooit vergeten. Het is het fundament onder mijn bestaan geworden. En ook in Hilversum probeer ik dit te doen, uit te dragen, probeer ik mensen te helpen, waar mogelijk. Door je hand uit te steken, door je arm om iemand heen te slaan, door......vul maar in. Door iets meer liefde. Tja..altijd begin ik mijn blog met deze mooie plek en altijd komen mijn ouders ergens in terug. De afgelopen dagen denk ik ook na over mijn vriendschappen, mijn kennissen, de mensen van wie ik hou, of heb gehouden. En ik realiseer me dat dat grote hart van mij, nog ruimte zat heeft, voor iets meer liefde, iets meer aandacht, iets meer tijd voor die ander. Tijd voor je medemens. 

En terwijl ik vol trots kijk naar mijn 'nieuwe houtplek' op het terras achter. Mooi van cortenstaal straalt de zon me tegemoet. Is mijn glas bruiswater leeg, en ben ik gelukkig omdat deze dagen thuis me nieuwe inzichten hebben gegeven en gebracht. Ik realiseer me dat ik een mens ben, die goede en minder goede dingen doet. Die soms te grote stappen wil zetten en dan de rekening gepresenteerd krijgt. Die soms te scherp is, en soms te laks. Kortom een weekje 'tijd' geeft inzichten, helpt je. Maakt dat je weer ziet, waar je liefde en aandacht nodig is. En een weekje thuis, laat je ook zo voelen, hoe fijn het is een 'thuis' te hebben. Met iemand van wie je houdt. In een omgeving, waar je je veilig voelt en geborgen. En dit soort momenten, doen me beseffen, waar ik sta in dit leven. En waar ik nog wil gaan in dit leven. Nog zoveel plannen, nog zoveel dingen te doen. Dus Hilversum, ik kom er weer aan. Accu is opgeladen, want ook daar heb ik nog zoveel te doen. En ik kan het niet alleen. Dat is me ook wel duidelijk. Ik heb iedereen nodig, want samen tikken we alle sterren in de hemel aan. En als ik dan zo hoog ben gekomen, dat groet ik al die lieve mensen, die daar zijn. Dag, ik mis jullie, iedere dag. Take care.....

Verfraaien, verdiepen, intensiveren....

Als je in zo'n mooie 'oude dame' mag wonen, net zoals wij dat doen, dan zijn er soms details, die je nog meer wilt accentueren. En bij ons is dat de deur van de bijkeuken naar de hal. Een deur waar nu een gewoon glasraam in zit waar je niet doorheen kunt kijken. Maar eigenlijk vind ik het niet zo'n mooi glasraam. En glas in lood vind ik zelf iets prachtigs, vroeger in mijn eerste huis in de Van Lansbergestraat in Den Haag, waren de bovenlichten aan de voor- en achterzijde van de woonkamer voorzien van glas in lood. Prachtig. Ooit heb ik zelf een mooi klein raampje mogen maken in een glas in lood atelier en dat raampje staat ergens hier in ons mooie huis. En dit ontwerp hier, is door een bewoonster van ons dorp gemaakt, bij wijze van uitzondering. Want zij werkt niet voor particulieren, en gelukkig waren wij die uitzondering. Draai in gedachten dit raam een slag naar rechts en je ziet een prachtige witte lelie, de bloem die hoort bij Annemarie, je ziet mooie kleine zwart-witte ruitjes, de tegeltjes van de bijkeuken en groene randen, mijn kleur. Dit raam (extra verstevigd mocht Teun een keer zin hebben er tegenaan te gaan staan) prijkt binnenkort in onze hal. Wat zal dat mooi zijn, met het licht en de oude zwart grijze tegels op de vloer van de hal. Een verfraaiing bij alles wat al zo mooi is. Langzaam aan, past een huis je als een jas, steeds meer. Steeds lekkerder gaat dit huis ons passen. Fijn. En soms zijn hierdoor hele kleine dingen zomaar heel erg waardevol. Ik denk aan  het liedje van Willeke Alberti volgens mij 'het zijn de kleine dingen die het doen'. En steeds meer voel ik, dat dit het is in mijn leven. Een leven vol kleine stapjes, een leven waarbij ik de eenvoud voel en proef. 

Vandaag werk ik vanuit huis. Zie ik het gras lekker wuiven in de wind. De passiebloem zit vol knoppen en de gladiolen komen voorzichtig uit. De monnikskap wordt groot en de hortensia's laten prachtige kleuren zien door de hele tuin. Lila, rood, paars en blauw, af en toe iets geels of een Afrikaantje of een andere diep oranje kleur. Genieten van het schoons dat deze tuin ons te bieden heeft. Heerlijk. Teun klimt af en toe lekker op een bankje in de zon, en komt dan weer in het heerlijk koele atelier, om even op adem te komen. Fijn. Hij en ik genieten van deze eenvoud. Af en toe trek ik een grasje tussen de tegels vandaan. En hobbel ik wat met mijn versleten knietje rond. Vanmorgen bloedonderzoek gehad. Even afwachten, door de vele pijnstillers is het goed om dit af en toe te doen. Niks ernstigs niks levensbedreigend, en uiteindelijk merk ik, dat als ik iets rustiger aan doe, dat het veel beter gaat. En als ik dan nadenk over een versleten knie, en alle andere zorgen om mij, om ons heen, dan is dit echt helemaal niks. 

Verdriet is aanwezig deze dagen binnen in mij, en ook binnen in mijn Uitvaartstichting. Mensen die ziek zijn, ernstig ziek, het gemis van onze Henri, van wie we zaterdag massaal afscheid hebben genomen. Zijn foto op de schoorsteen in de Huiskamer, de realisatie, dat hij nooit meer binnen zal stappen. Het afscheid van Annemieke, het ziek zijn van Hans, maar ook het ziek zijn van mijn buurman Jan, kortom het leven komt eventjes keihard langs en binnen. En ook op dit soort momenten, dan realiseer ik me mijn eenvoudige geluk. Het ruisen van de wind, de kleuren in de tuin, de zon die vandaag ons hart verwarmt, het kopje Nespresso hier op tafel. Dat hele lieve blauwe bloemetje, zomaar voor me. Tel je zegeningen, realiseer je, dat jouw glas gevuld is, met de goede gulle gaven van het leven. Tja....het leven. 

En terwijl ik foto's maak van al die kleurtjes in de tuin, heb ik contact met de accountant over de Q2 rapportage. Denk ik na over investeringen, maak ik afspraken voor de toekomst van de USH. 

En daarnaast heb ik een meer dan gave workshop ontwikkeld voor 12 september, mijn Levensles in Levenskunst, hier in de tuin. Kleine groep, nu al 5 aanmeldingen, we gaan door bij 6 en 8 is het maximum aantal deelnemers. Gaaf, een dagje vol energie. Een dagje met een mooi programma. Geleerd in het leven, en in het programma dat ik laatst heb gevolgd in Brugge. En hiervan de vertaalslag gemaakt naar mijn Levenslessen. Het gaat over jouw waarden, jouw kracht, en ook over tegenslag, of dingen die misschien niet meer, misschien nooit meer kunnen en hoe ga je dan toch verder. Interesse, laat het me weten. Het wordt mooi en intens. Ik ben ervan overtuigd. Nu al. 

Ik liep afgelopen week over de begraafplaats. En soms maak je dan van die mooie foto's van een  monument, een tekst een woord. En deze steen vind ik altijd zo mooi, door haar eenvoud, door haar eerbied, doordat deze zo herkenbaar is voor iedereen. Want allemaal zijn wij geboren vanuit een vader en een moeder. En deze steen, deze woorden zijn voor iedereen. Met respect. Dag!

Een ode aan het leven, een ode aan een bijzonder mens...

Hoe gek om toe te kijken, hoe Annemarie het gras maait. Dat is eigenlijk zo mijn karweitje. Maar mijn knie maakt dat ik het niet kan. Simpelweg niet kan. Toezien zo van 'je staat er bij en je kijkt er naar' is zo niet mijn stijl. Maar al weken heb ik last van een zere knie. Versleten zegt de foto en de pijn maakt, dat ik bijna niet kan lopen. Een van Loon die nooit opgeeft, heeft vrijdag moeten opgeven. Even niks meer doen, liggen, pijnstillers en toezien. Het begon al in Griekenland, en het is erger en erger geworden. Ik heb denk ik die knie ernstig overbelast. Zo erg dat ik bijna niet meer kan lopen nu. Een injectie erin en hopen dat ik de komende week weer wat mobieler ben. Nu pijn. 

En ondertussen malen mijn gedachten, want afgelopen vrijdagochtend is een vrouw overleden, die ik al een hele tijd ken. Ooit maakte zij een prachtige 24-uurs opbaarkamer voor mij in Haarlem, bij mijn vorige werkgever en ook bij mijn huidige werkgever, heeft zij prachtige creaties gemaakt, een 'mijmerbank' op de bomenweide bij de Zuiderhof, en het gedicht van Hans Andreus 'vertel het aan de bomen' staat in onze 24-uurs kamer op de Bosdrift en dat heeft zij gemaakt. Onze verbinding was er. Een lijn van hart tot hart, we zagen elkaar niet vaak, maar als het zo was, dan was het goed. Haar zoon stuurde me een gave foto waar wij samen op 'haar bank' op onze bomenweide zaten. En zomaar kreeg ik een telefoontje van haar zoon en ben ik naar een Hospice gereden, donderdagochtend, en net toen ik er aan kwam, was zij in slaap gebracht. Ik heb haar niet meer gesproken, ik zat naast haar bed, keek naar haar...zij was al onderweg naar iets anders.....En vrijdagochtend is zij overleden. 52 jaar jong. En als ik hier in mijn tuin zit, aan tafel met een Teun die blaft, omdat hij de geluiden van de wind, het ruisen van de bomen ingewikkeld vind,  hij rent door de tuin als een dolle, en ondertussen maait Annemarie mijn gras, mijn gazon. De tuin is ruig, en mooi, vol kleuren, vol onkruid ook, maar mijn been houdt me al weken tegen, vanmorgen trok ik wat onkruid eruit, leidde ik de passiebloem en realiseerde ik me, hoeveel kleur de tuin van onze 'oude dame' heeft gekregen. En juist vanmorgen realiseerde ik me weer dat er zoveel is om dankbaar voor te zijn. Dat een pijnlijke knie vervelend is, maar dat ziek zijn, kanker krijgen zo ongekend heftig is. Ik denk aan mijn vriend van nummer 28, waar kanker een soort rare rode draad is geworden in zijn leven. Zijn zussen, hijzelf, opnieuw behandelen, kanker is een killer. Een keiharde machine die alles wegmaait wat er is. En als er dan weer iemand uit mijn leven sterft, zoals deze jonge vrouw, dan tel ik maar weer voor de drieduizendse keer mijn zegeningen. Dan voel ik de rijkdom, mijn geluk, mijn eenvoud, mijn pijn en besef ik dat je een knie kunt vervangen. Maar een leven niet. Nooit. 

Vanaf de bank, vanaf de tafel, is dit mijn uitzicht, wolken en daarachter schijnt de zon. De enorme zilverberk, en de prachtige kleuren, rood, paars en soms ook wat roze en geel en wit, maken dat ik hier heel stil zit te zijn. Gisterenavond hebben we voetbal gekeken, en won Oranje gelukkig. Mijn oranje korte broek heb ik aan vandaag. Mijn grasmaaier is oranje en ergens in de tuin staan een paar oranje bloemetjes. En volgende week kijken we weer verder. Eigenlijk vind ik dat niet zo belangrijk. Merk ik aan mezelf.

Mijn gras wordt mooi. Mooi om te kijken naar de vrouw van wie je houdt, terwijl zij het gras maait. Soms maakt het leven dat ik minder goed kijk, dat ik te druk ben om goed te kijken. En vandaag zie ik zoveel van waarde. De lange benen, ooit het eerste dat mij opviel, toen ik Annemarie mocht ontmoeten. De vele tinten groen, de mooie hortensia's, het onweer dat ik hoor. Teun die zijn oren spitst en zich afvraagt wat het is, onweer. Gedonder in de hemel, het is veel te druk daar bij die hemelpoort denk ik. Ik glimlach terwijl ik dit schrijf, want ik zie het voor me. En ondertussen is het zondagmiddag, vijf over een. De zon is weg, de lucht is grijs, het gras is groen. Ik zit hier stil met Teun op tafel. En ik neem me voor, om minder hard te gaan, maar intenser te gaan kijken. Want als je goed kijkt, zie je zoveel meer. En mijn leven is zo ongekend de moeite waard. Ik ben zo gezegend met dit leven. Dus zeg ik tegen jou dat ik van je hou. Waar je ook bent, waar je ook gaat. Dankjewel dat je in  mijn leven was. Je hebt me veel gegeven, hier in de tuin staat jouw houten plank met de tekst 'alleen met liefde kan iets groeien' Ik zal deze plank koesteren en mooi met natuurlijke lijnzaadolie lakken, zoals je me ooit gezegd hebt. Dankjewel rust zacht. En dit houten tegeltje gaf je me ooit. Ik heb het bewaard het staat in mijn werkkamer hier boven in onze 'oude dame'. Dankjewel...

 

Zomer in Zeeland, of zomer daar waar Zeeland Brabant kust!

En liep ik een paar weken geleden in de omgeving van Brugge over dit pad nog na te denken over mijn waarden, waar sta ik nu voor, en wat doet dit voor mij en met mij in mijn leven en leiderschap. Zo zit ik nu in alle vroegte te luisteren naar de geluiden van de vogels in de tuin. Ik zat hier al om kwart voor zeven vanmorgen, de schilders komen voor de laatste keer om alles mooi af te maken, steiger weg te halen en wij zijn weer klaar voor een paar jaar. Zo dadelijk ga ik even naar het ziekenhuis voor een foto van mijn knie. Mijn rechterknie is ontstoken, althans zo lijkt het, dik en gevoelig, geen kracht erin, soms lijkt het alsof ik er doorheen zak. Je kunt er honderd mee worden, maar toch pijnlijk en ongemakkelijk. 

Terwijl ik dit schrijf, wordt juist dat been helemaal afgelikt door Teun. En hoor ik de vogeltjes, zie ik de merel de heg induiken en gaan er zomaar hele mooie gele lelies open. De anderen zijn blauw met een geel hartje, deze zijn geel met een wit hartje. Hoe simpel en mooi kan het leven zijn. En dat is wat ik steeds weer voel, als ik hier thuis ben. Hoe mooi mijn leven hier is. Klein, soms eenvoudig, puur, en vooral voelt het zo alsof ik hier geboren ben. Nogal een uitspraak, dat realiseer ik me, want ik ben niet hier maar een stukje verderop geboren. Op dat mooie eiland Goeree en Overflakkee. En hoe fraai, het lijkt alsof eindelijk, zo werkelijk iets na de 21e juni, de zomer is begonnen. De parasols staan open, de kussens op de stoelen en banken en wij, wij leven weer buiten. Heerlijk. De tuin is vol in de kleuren, paars, rood, blauw, roze en nu dus ook knalgeel. Haha, de kleur van mijn vader. Altijd weer zie ik opeens dat harde geel, in Griekenland, was er een mooie gele vlinder, die steeds bij me was. En ook hier is de citroenvlinder, een onderdeel van alles dat leeft hier in mijn tuin. Die tuin, die steeds mooier wordt, Annemarie heeft het pad helemaal van het onkruid ontdaan. Prachtig. 

En zojuist werd het laatste luik van ons huis teruggebracht, en dan kan dit door de schilders worden afgemaakt. Fijn. Vanavond is alles weer mooi. Onze 'oude dame' zo wordt ons huis genoemd, staat dan weer te shinen in de Achterstraat. Heerlijk. Weet je wat zo mooi is, om een prachtige plek als deze, stap voor stap nog mooier te maken, de tuin ontwikkelt zich door de jaren heen, het atelier staat erbij alsof het er altijd heeft gestaan, en klopt zo met de omgeving, de grote hoge zilverberk doet het goed en leeft heerlijk zijn leven. En iedere keer weer veranderen we iets, verfraaien we iets, en wordt het meer en meer ons 'thuis'. Iemand uit ons dorp is bezig een prachtig glas in lood raam te maken, met daarin de witte lelie verwerkt, de witte lelie hoort op de een of andere manier bij Annemarie. En straks zie je dit kunstwerk in de bijkeukendeur terug. Prachtig.  

Wat een bijzondere ochtend, een kerkdienst en dus een uitvaart hier naast me. Op mijn vrije dag, ben ik nog steeds heel dichtbij mijn werk. De kerk in de achtertuin en de begraafplaats achter de heg. Vanmorgen liep ik er nog overheen met Teun. En nu de stilte, nadat de kerkklokken heel lang hebben geluid, een kopje koffie bij de buren en zo dadelijk het gras wat maaien. En inmiddels om kwart voor twaalf luiden de klokken weer, een soort van plechtig geluid vind ik, het verstomt zo langzaam in de geluiden van de omgeving en in gedachten zie ik de stoet lopen naar het graf. Weer iemand van wie is gehouden, die niet meer hier op aarde bij ons is. Gek, hoe ik altijd een soort van emotie voel, als dit gebeurt. Herinneringen duikelen over elkaar heen. Beelden flitsen voorbij, je leven komt langs, een soort van fotoboek in je hart opent zich en sluit zich weer. En terwijl ik dit schrijf, komen flarden uit mijn leven voorbij. Zie ik afscheidsdiensten van mensen van wie ik zielsveel hou, nog steeds, voorbij komen. En Teun ligt heerlijk rustig naast me op de bank, in de schaduw. Hij hoort de geluiden van de kerkbezoekers, die voor op het plein nog napraten met elkaar. Onder de bomen. Eigenlijk heel mooi, dat er die gelegenheid is, om nog samen na te praten en langzaam aan loopt iedereen weg en stappen de mensen weer terug in het dagelijkse leven. 

Terwijl ik zachtjes meezing met de radio van de schilders, mijmer ik nog een beetje en voel ik dat ik langzaam lekker loom aan het worden ben. De grasmaaier kijkt naar me, ik kijk terug...er gebeurt nog niks. De tuinbedden lonken, maar ik kan niet lekker lui gaan liggen als anderen werken, hier in en rond het huis. Dus nee, dat wordt hem niet. Mijn gedachten nemen me mee, ik ben wat bezig met pensioenen en lijfrentes, met onderaannemers, offertes en keuzes. Kortom, er gebeurt wel veel, maar ook in mijn hoofd en boven alles uit, in mijn hart. Heel vaak voel ik hoe rustig ik ben, hoe ik stil kan zijn, kan genieten van mijn leven nu. Een fijne fase vind ik dit. Tijd om te reflecteren, tijd om echt te kijken, tijd om te luisteren naar die ander. Tijd, aandacht, stilte en af en toe loop ik door een prachtig bos, en zie ik hele mooie dingen. Deze takken zo bijzonder neergezet, zag ik in het bos bij het Benedictijnse klooster buiten Brugge. Een beeld wat voor mij staat voor verbinding, vertrouwen, alsof ze bij elkaar aan het uitrusten zijn. En dat dat ook kan. Je mag wel even loslaten, je mag wel eventjes uitrusten, je kunt vertrouwen op de ander. Hoe mooi is het, dat je mag leunen in je leven. Dat je soms eventjes niks hoeft. Dat je mag genieten van de stilte en de rust.

Ik voel aan mijzelf, dat ik vanuit mijn onafhankelijkheid, het soms lastig vind om te leunen, om te vertrouwen op de ander, om iets los te laten. En in mijn leven, en dus ook in mijn werk, probeer ik mensen veel vertrouwen en ruimte te geven. Zodanig dat deze waarden, die voor mij belangrijk zijn, ook door mijn team, mijn mensen worden opgepakt. Zodanig dat we met elkaar ons verantwoordelijk voelen voor iets dat groter is dan het gelijk der delen. Samen kom je verder, dat is ook zo'n zin. Alleen ga je sneller, maar samen kom je verder. En dit hoop ik te realiseren in mijn leven. Dit hoop ik te bereiken, bij alle dingen die ik doe. En soms komt zoiets in me op, bij een wandeling, een ontmoeting, of zomaar in de natuur.

Gisteren maakte Annemarie deze foto van Teun, op het strandje in Sint Annaland. Zomer in Zeeland. Hoe gaaf, dat wij hier zijn terechtgekomen. In deze unieke prachtige omgeving, en dat in ons leven, Teun, dit prachtige hondje, met zijn liefdevolle karakter, ons leven verrijkt. De rust, de vergezichten, de tuin, het water, kortom, de zomer in Zeeland is begonnen. Kom gerust eens langs, de tuin verwacht je, het huis is klaar. De schilders ruimen op en ik, ik ben trots, gelukkig en trots. Op die twee ouder wordende dames, die samen met Teun en twee hele oude poezen, deze 'oude dame' bewonen en hier intens gelukkig zijn. Een mooie zomer in Zeeland.....

Onze oude dame....

 

Onze 'oude dame' zoals ons huis liefdevol wordt genoemd door de vorige bewoonster, staat volledig in de steigers. Houtwerk vervangen, ramen vervangen, deuren vervangen, luiken opgelapt of vervangen en alles wordt geschilderd. En onze oude dame was er oprecht aan toe. Ze zat niet zo goed in haar velletje meer en krijgt nu een liefdevolle behandeling, waardoor zij weer lange tijd kan shinen. Fijn, ik vind het heerlijk om te zien, hoe prachtig zij er geleidelijk aan weer bij komt te staan. En dan ga ik mijn energie weer richten op de tuin, de paden, het terras. Soms is dat gewoon even nodig. Ik zie dat ook op de begraafplaatsen, door de vele regen, knalt alles uit de grond, neemt soms de beplanting het even over van je. En moet er keihard gewerkt worden om alles weer onder controle te krijgen. En geloof me, dat vraagt iets, van ons mensen. Maar als ik dan nu kijk, hoe onze 'oude dame' steeds meer gaat stralen, iedere keer als ik thuis kom, ziet ze er mooier uit. Fijn lijkt me dat, ouder worden en steeds knapper...tja...

En langzaam aan, ontstaan er nog meer mooie plannen, rondom ons huis, onze plek waar we zo gelukkig zijn. Ieder jaar zetten we een stapje, alsof ook het huis en de tuin zich voorbereiden op de toekomst. Op ooit, een tijd waar we meer hier zullen zijn. Nu is mijn 'oude dame' een plek waar ik uit kom rusten, bij wil komen, kom slapen en eten en drinken. Straks is zij mijn basis. Mijn basis voor alles, voor mijn levenskunstenaarschap, voor mijn groene vingers, voor die wijnproeverij in de tuin. En hoe leuk is het om daar naar toe te mogen werken. Gewoon lekker bezig zijn, met prachtige dingen in het Hilversumse. Vrijdag en ook gisteren liep ik daar rond, en zag ik wat er allemaal is en speelt. Prachtig, die natuur, die rijkdom, die mooie vakken en al die kleuren groen. 

Dit zijn van die prachtige beelden, een boom die ziek was, gekapt is en waar ik er toch voor heb gekozen een mooi stuk stam te laten staan. Een kunstwerkje bijna, waar het leven zich toch weer doorheen sijpelt. Als je kijkt naar de mossen en de details, dan glimlach je, terwijl ik zo bang was, wat het kappen van deze boom zou doen met het beeld van de Bosdrift. En eigenlijk is dit heel erg meegevallen. Het leuke is, dat het hout, in het kader van duurzaamheid, een nieuw leven krijgt, iedere keer weer komt er een oplossing, een vraag, en zorgt dit hout voor velen en krijgt dit hout een nieuwe bestemming. Eigenlijk is deze boom ook zo'n hele oude dame, ik schat in zo'n 130 tot 140 jaar. Ons huis in Nieuw-Vossemeer is van 1795, althans dat staat op de gevel. Dus die dame die kraakt nog meer, maar die ouderdom maakt wel, dat er veel verhalen te vertellen zijn. En dat is bij zo'n oude boom ook het geval. Het is prachtig om je voor te stellen wie er allemaal zijn hand tegen de bast van deze boom hebben gelegd. Ik heb altijd die neiging. Om de boom even aan te raken, even gedag te zeggen ofzo. Gek, ik hou van oud. Ik vind dames met rimpels ook mooi. Ooit kwamen Annemarie en ik een oude Griek tegen op Lesbos en zij heeft die man geschilderd, omdat hij zo'n mooie kop had. Iedereen doet zijn best om anti-rimpel creme te gebruiken en ik geniet van het getekend door het leven zijn van mensen. Ik hou van jouw verhaal. Ik hou ervan om naar je te kijken.

En tenslotte nog deze mooie tekst. Op een graf, zie je soms prachtige teksten staan, teksten, woorden die je raken. Of die minstens iets bij je in beweging zetten. En dat doet deze tekst met mij...en toen ik in mei in Griekenland was, was er iedere dag die knalgele vlinder, veel geler dan hier bij mij in de tuin, en voor mij was dat het symbool, dat mijn vader ergens was. Mijn vader is die gele vlinder voor mij, die altijd even langs komt. Mijn vader die 31 mei jl. 95 jaar zou zijn geworden. Nee dat heeft hij niet gered, maar voor mij wel. Hij is ieder jaar weer jarig, hij is iedere keer weer bij mij. En bij deze tekst, hoort ook zo'n liefde, zo'n verhaal. 'Want afscheid nemen is met zachte vingers wat voorbij is dichtdoen en verpakken in goede gedachten der herinnering' zo zei Dietrich Bonhoeffer. En bij zo'n afscheid hoort een tekst, een plek, een vlinder, vul maar in, iets waardoor je voelt (ergens diep in jou van binnen) dat die ander niet meer fysiek bij je is, maar altijd bij je blijft. Ik zie je in de wolken en ik zie je in de bomen, iedere dag weer. Heb een mooie dag. Ik ga bezig zijn met vanuit waarden gedreven leiderschap. Een leergang die ik vorig jaar al zou volgen, en die ik nu echt ga beleven, in Brugge. Dag!

Weer thuis!

Jawel de dames zijn weer thuis. En hoe. Na een heerlijke vakantie, met soms wat regen en uiteindelijk heerlijke zon zijn we weer terug in Nieuw-Vossemeer. Teun heeft een super mooie tijd gehad, met de liefdevolle zorg van Hans en Ria. Filmpjes en foto's hielden ons op de hoogte en bijzonder om te ervaren, hoe je gehecht bent aan je hondje. En hem zo mist. Nooit geweten, hoe je zoveel van een  hond kunt houden. Van Teun dus, mijn grote vriend. 

En eenmaal weer thuis, zijn de rollen als vanouds. Annemarie aan het uitpakken, wassen en regelen en van Loon de tuin weer in. Alhoewel ik verrast werd door Hans die de beukenhaag getrimd had voor me. Geweldig. Maar meer nog werden wij verrast door een enorme regenval, meer dan 40 mm in een nacht, waardoor de hele carport blank stond. Echt alles blank. Dus wij afvoerkanalen voor de garage schoonmaken, en vegen, dus een goede work-out na de vakantie. Een vakantie die ons verwend heeft met een geweldige chef, die ongelooflijk lekker eten voor ons gemaakt heeft. Dus die work-out was wel op zijn plaats denk ik.

Vandaag een rustige zondag, met cultuur in 't kerkje en een bezoekje van Roos. Alweer lekker gegeten in 't Wagenhuis en dan is thuiskomen, ook weer zo fijn. Want thuis zijn, is voor mij toch het allerfijnst. Het gedoe op zo'n luchthaven, wachten, controleren, weer wachten, je bent een dag onderweg voor een vlucht van twee uurtjes. Ongekend. 

Vakantie is voor mij wel even schakelen en loslaten. En ondertussen blijf ik toch op de hoogte van alles wat er speelt. Mijn wethouder, die nu burgemeester gaat worden, hier heel dichtbij, in Voorne aan Zee. Een gemis, zeer zeker. En het betekent ook, het opnieuw uitleggen van lijntjes binnen het bestuurlijke landschap in Hilversum. Een uitdaging, en daarover denk je dan na, ook in je vakantie. Maar ook over het team, het bedrijf, de Stichting, en alles wat voor ons ligt. Hoe verlopen de plannen, wat is de impact van dit alles op de toekomst van de Stichting. Wat ga ik nog doen die komende drie jaar. Fijn, om in alle rust, dobberend in het water, of hangend aan de rand van een zwembad, hierover na te mogen denken.

En bijzonder ook om te merken, dat als je vertelt dat je in de Funeraire wereld werkt, hoe mensen reageren. Een weduwe die je ontmoet, uit Noorwegen, vertelde me over het grafmonument van haar man. Hoe zij een brok steen, bij het water waar zij altijd de hond uitlieten, door een steenhouwer liet wegtakelen en hier het monument van haar man van maakte. Kun je je voorstellen, dat we een stuk steen zomaar ergens langs de kust vandaan halen en op de Bosdrift neerzetten als monument. Maar zij vertelde me ook, met een soort lachende reactie, hoe mannen lijden en hoe vrouwen lijden. Zij had samen met haar man kanker, hij overleed en zij bleef leven. Maar wat dit ook deed met hun relatie. Zij een strijder, en hoe anders hij er mee omging. Mooi hoe verhalen je meenemen, overal in de wereld. Hoe verhalen verteld worden, en hoe belangrijk verhalen zijn in een mensenleven. Zo ook met muziek, Engelsen ontmoeten, en dansen op muziek na het eten. Gaaf. 

Hier een foto van een mooie volle begraafplaats. Waar sinaasappels vallen op de graven, waar bomen dwars door een graf heen groeien. Prachtig.

En nu, langzaam aan me weer aan het voorbereiden voor mijn eerste werkdag, dinsdag. Maandag nog thuis, auto wassen, tanken, me voorbereiden op een nieuwe week, een nieuwe periode, druk, veel afspraken, voorlichtingsavonden over de nieuwe natuurbegraafplaats op de Noorderbegraafplaats in Hilversum. Gesprekken over panden, onderhoudsplannen, cijfers, omzet, resultaten, kortom volop aan de bak. Het wordt een druk jaar 2024. En de jaren erna, ook weer. Ik ben ervan overtuigd. Ik heb er zin in. Zin om te gaan beginnen, zin om weer samen te zijn met Teun. Zin om de zomer in te gaan, met al een licht bruin kleurtje op mijn huid. Het bleke is eraf. Mijn lijf is uitgerust, lekker geslapen, klaar voor alles wat komen gaat.

En ondertussen gaan we op naar de maand juni 2024. De zesde maand alweer. De zomer gaat beginnen, en dat is hard nodig. Want er is genoeg water gevallen, en de tuin ontploft, ook met onkruid, maar al met al ziet het er wel mooi uit. Morgen nog een dagje werken in de tuin, heerlijk. Nu muziek luisteren, een sing a song writer uit Zuid-Afrika. Zin in. Zinnanin. Ik wens iedereen een mooie zondag toe. Geniet ervan. Het is droog. Fijn. 

Bedankt, het was een prachtige vakantie samen. We hebben genoten van alles wat er is en was. We zijn uitgerust. Annemarie was ontspannen. Ik ook. Rust in mijn lijf. Rust in mijn hoofd. En nu proberen dit vast te houden. Te midden van alle hectiek die er ook zal zijn. De gevulde agenda van de Uitvaartstichting, mijn eigen agenda. De vele festiviteiten in het kader van 600 jaar Hilversum. En de vele avonden die hiermee gemoeid zijn. Ik zal er zijn. Ik zal er blijven. Overal, daar en hier. Samen. En met Teun. Mijn grote lieve trouwe vriendje. 

De zon heeft ons gezien....

De zon heeft ons gezien, en  met grote regelmaat kunnen wij weer en laat ons buiten eten, in de tuin. Heerlijk. Loop ik in mijn korte broek en geniet ik van de kleuren om me heen. Maar vooral geniet ik van de warmte op mijn huid, de lange lichte dagen, het rijden met een open dakje. Geniet ik van thuis zijn, van op de begraafplaatsen zijn, van al het moois om me heen. Terwijl ik vanmorgen met Teun aan het lopen was, kwam ik hier, op dat mooie wat verscholen plekje in de polder. 

Daar staat een bankje en het is heel fijn daar. Stil. Niks. Fijn. Terwijl ik dit schrijf, moet ik denken aan de afgelopen week. Een bomvolle week, herdenkingen, kranslegging, ontmoetingen, mooie gesprekken, afronden van zaken en beginnen met mooie prachtige nieuwe plannen. Zoveel zin in. Ongekend. Maar nu eerst niks. Helemaal niks. En terwijl ik dit schrijf zie ik dat het gras nog even gemaaid moet worden, ga ik straks doen. ik merk dat ik steeds zeg 'straks' heerlijk. Het hoeft even niet. De vogeltjes zingen, twee vogelhuisjes zijn bewoond in de tuin, en daar hoor je hele zachte vogelgeluidjes. De merel heeft ook een nestje in de klimhortensia. Prachtig. En de zon zorgt dat alles zo mooi groen is en groeit. De bloemen, de tuin is heerlijk om naar te kijken. En om in te leven. Hans en Ria komen morgen en wij gaan lekker op vakantie, naar Griekenland. Ook een beetje zon, genieten samen. Rust en verder niet zoveel. Ik kan me nu al verheugen op zwemmen in een baaitje, een boekje lezen en me nergens druk om hoeven te maken. Heerlijk dat heeft een mens nodig af en toe. 

En het lijkt wel alsof Teun het voelt. Hij is nog steeds niet de oude, nadat hij met zijn neusje tegen het schrikkeldraad is aangelopen. Hij is wat schrikachtig, wat stiller en rustiger. En ik vind het dus wel ingewikkeld om weg te gaan, maar ik weet dat Teun in goede handen is bij Hans en Ria. Zij zorgen vol liefde voor dit prachtige beest. Gek, om te voelen, hoe belangrijk Teun voor mij is geworden. Hij is mijn maatje door dik en dun. Hij is bij me, kijkt naar me, likt mijn handen, en zit zomaar heel dicht tegen me aan. Hij voelt mijn stemming, hij voelt mijn verdriet als ik dat heb, en hij blijft bij me, waar ik ook ga. En tja...nu laten we Teun achter. Gelukkig thuis en gelukkig met mensen die echt van dieren houden. Maar ik weet nu al, dat ik een volgende keer Teun meeneem op vakantie. Teun hoort bij ons. Teun.

En met de zon in mijn gedachten, met de rust in mijn lijf, met vertrouwen in alles en iedereen die ik achterlaat, geniet ik nog een paar dagen van de stilte hier, van ons prachtige plekje in Nieuw-Vossemeer. En ik wens iedereen die thuis is, die alleen is, die stil is, maar vooral de mensen van wie ik hou, die ziek zijn, mijn grote vriend Jan, mijn vriendin Jannie, maar ook al die andere mensen wat verder van me vandaan, Manon, ik wens jullie rust en herstel. Ik wens jullie dat de zon alles wat minder verdrietig maakt. Dat de warmte je omringt, en dat de pijn verzacht. Geniet van de geuren, de kleuren, van elkaar. Heb het goed en zorg goed voor elkaar. Dankjewel. Voor alles dankjewel. Ik heb je lief. 

En ik, ik ben eventjes weg. Helemaal weg......