Van Rijksmonumenten, prijsdansen, tuinen, ontmoeten en weer veilig thuiskomen! Of...het leven van een levenskunstenaar.....

Wat een titel, ja soms gebeurt er in een paar dagen tijd, zo ongelooflijk veel. Eigenlijk kan die titel gewoon zijn - het leven van een levenskunstenaar! En dus heb ik dat er nog maar bijgezet. Het is vandaag woensdag 18 september 2024. En het lijkt wel alsof ik in een soort van rollercoaster zit, maar wel zo eentje, die je langzaam aan gaat voelen. Een vermoeidheid, die er echt is. Het begon met een prachtige dag vol levenskunst, hier donderdag vorige week in het atelier. Mooie mensen, mooie verhalen en mooie verbindingen. Daarna chaos met 6 honden in de tuin, tja...ook dat is een soort van levenskunst. En soms zie ik nog een restant terug, als ik het gras aan het maaien ben. Ik grinnik erom, maar wil nu mijn tuin mooi houden. Omdat ik mijn nieuwe cortenstalen randen aan het plaatsen ben, borders aan het verbreden ben en honderden vrolijk gekleurde bloembollen in de grond aan het stoppen ben. Ik geniet, hou ervan en ben altijd zo blij, als ik eventjes niks hoef te doen. Want vorige week heb ik 6 hele lange dagen gewerkt. En die ene dag tussendoor was ik die levenskunstenaar. 

Terwijl ik nu schrijf wordt er een enorme stellage boven op onze steeg geplaatst. Want er gaat gemetseld worden langs de dakrand. Ons mooie Rijksmonument krijgt ieder jaar een aantal prachtige nieuwe of herstelde onderdelen. En nu is het metselwerk aan de randen van het dak aan de beurt. Het hele pand staat strak in de verf, de paaltjes en de kettingen zijn mooi gerestaureerd, en dit is de volgende fase. Stap voor stap wordt onze 'oude dame' netjes verzorgd. En ondertussen ben ik in de tuin bezig. Heerlijk. 

Kijk maar eens, hoe fraai. Een verjaardagscadeau, en een stille wens, om die mooie randen ook hier te plaatsen in mijn tuin. Een enorme klus, en nu mag de roest gaat ontstaan. Gisteren samen met Annemarie 20 meter alvast geplaatst. De volgende 20 komt op een later moment. Waarom, omdat ik die hele border nog op zijn kop wil gaan zetten. Ja want de dames van de Achterstraat zijn nog lang niet klaar. Een mens is tenslotte nooit klaar, en wonen in een 'oude dame' uit 1795 vraagt altijd weer aandacht en liefde. Aandacht en liefde. Dat is en dat blijft het allerbelangrijkste. Bij alles wat ik doe. Hier, op mijn werk, overal.

En tussen alle bedrijven door, tikte ik in alle drukte van de Open Monumentendagen in Hilversum met mijn band, tegen een betonnen rand. Band kapot en ondanks een verbod van de Wegenwacht wilde ik zondag zo graag naar huis (ik wilde even niemand meer zien en spreken, en in mijn eigen bed slapen) en ben ik toch heel langzaam van Hilversum naar huis gereden. En dankzij mijn bandenman in Steenbergen, staat mijn auto nu weer klaar om morgen terug te rijden naar Hilversum. Ik ben niet zo snel gespannen, maar tijdens deze rit zat ik niet lekker. En afgelopen maandag was er hier 'prijsdansen' in het dorp. Een prachtig evenement, wat op de lijst staat van cultureel erfgoed, want om negen uur danst het dorp hier in 't Wagenhuis. En ik, ik heb niet gedanst, niet zo fijn met die knie. Ja één keer met een heel aardige mevrouw. En ook was ik om half vier weer thuis. Ik was kapot, werkelijk kapot. 

En nu, nu ben ik thuis, heerlijk. Ik moet eerlijk bekennen, dat ik thuis zijn erg fijn vind. Bezig zijn in en rond het huis. Of zomaar samen een spelletje doen, of een serie op Netflix kijken of...zomaar simpelweg zijn. Een boekje lezen. Met Teun spelen. Heerlijk. Samen wakker worden. Samen zijn. Eenvoudig en klein. Genieten van de dingen die we doen. Niks groots en meeslepend. Klein en liefdevol. Intens. 

Dit idee een beetje. De foto hiernaast toont zo'n rustig moment. Je ochtendjas aan de deur van de slaapkamer. Een kopje koffie drinken samen. Uiteindelijk haal ik Teun een keer, en die komt dan even op bed heel blij spelen, en hij wacht tot je klaar bent. Het licht dat door de luiken komt (ja bij onze 'oude dame' doen wij als we gaan slapen, nog echt de luiken dicht. Binnen en soms ook buiten. Zo charmant.). En natuurlijk is thuis zijn, naast werken, heel bijzonder en fijn. Zeker als je zoveel weg bent zoals ik. Dan waardeer je de rust van dit prachtige dorp. Dan geniet je van een ontmoeting op het 'hondenveld' of een praatje in 't Wagenhuis of bij de SPAR. Je steekt je hand op, je wacht op elkaar, je kijkt naar elkaar om. En soms vraagt iemand me, of ik al zou willen stoppen met werken. En dan is mijn antwoord 'nee'. Want in Hilversum, is het zo ongelooflijk fijn. Er gebeurt zoveel in die omgeving. Er zijn zoveel ontwikkelingen, dus doe ik nog een poosje mee. Ga ik nog eventjes door. Maar af en toe dan duik ik onder. trek ik die ochtendjas aan, en ben ik een trage starter. Maar daarna werk ik zoveel als ik kan, in de tuin, ik probeer het daar tot een klein mooi paradijsje te maken. Voor onszelf en onze gasten, onze familie en onze vrienden. Zodat we er een glas wijn, of een kop koffie kunnen drinken. Straks er misschien kunnen zwemmen. En deze unieke plek kunnen delen met velen. Want delen wat er is, maakt het leven mooier. En ergens las ik 'liefde is als je het deelt, het enige dat meer wordt'. En dat is ook zo. Maar geloof me, een mooi glas wijn drinken, smaakt fijner als je het met vrienden doet. Genieten van de tuin, is leuker als je schoonvader 78 gaat worden en het hier komt vieren. Met elkaar zijn, en die mooie zilverberk horen ruisen, is fraai. Zeker als die mooie boom straks uitverlicht gaat worden. Ik hoop dit vanavond te gaan proberen. Nu al zin in. Want zo zong Willeke Alberti 'samen zijn is sterker dan de sterkste storm, gekleurder dan 't grauwe om je heen. Ja samen zijn, dat wil toch iedereen'. En dit huis, deze plek, deze 'oude dame' houdt van mensen, van gezelligheid, van samenzijn, en ik denk zomaar, dat daarom deze plek mij zo goed past. Ons zo goed past. Ik hoop ooit, hier met mijn 'kleinkinderen' rond te lopen, te voetballen, of hen mee te nemen naar de polders om ons heen. Ja ik geloof dat ik daar nu ook wel aan toe zou kunnen zijn. Hoe fijn. 

En vanmorgen kwam ik mijn werkkamertje binnen en toen zag ik eventjes dit plaatje. De boerderij en mijn geboorte-eiland, Goeree en Overflakkee. Fijn om ook daar weer heel dichtbij te zijn. Alsof ik mijn ouders af en toe even mee kan nemen in mijn leven hier. Ik zei maandag nog tijdens het 'Prijsdansen' dat mijn vader zou hebben genoten van dit leven hier. De puurheid, het simpelweg samenzijn. De vriendelijke mensen, het delen. En ik denk zomaar dat mijn moeder haar ogen niet zou geloven. Een dochter die haar best doet in het leven, die heeft geleerd van haar voorbeeld en zij zou genieten van de bloemen in de tuin. Van mijn leven, met een hondje, en met mijn vrouw. Zij zei al, vlak voordat ze stierf 'dat het toch was goed gekomen met me' en dat ze trots zou zijn, dat weet ik. En ergens diep in mij, heb ik soms die goedkeuring nodig. En ik realiseer me, dat ik die ook heb gekregen en krijg. Ik voel mijn verantwoordelijkheid in dit leven en die draag ik. Ik probeer rechtop te staan en te blijven staan. Soms word ik teleurgesteld door mensen, collega's, of anderen. En dan herpak ik me, en denk aan mijn lessen van het leven 'wat gij niet wilt dat u geschied, doe dat ook aan een ander niet'. Dan slik ik, recht mijn rug en ga door. Want, ook dat heb ik geleerd 'een echte van Loon, geeft nooit, maar dan ook nooit op'. Levenskunstenaars zien sowieso de zon, ook als regent het. Zien sowieso de kracht van mensen, en het mooie van mensen. Maar ook een levenskunstenaar wordt soms geraakt, door een verhaal, of door hoe de mensen het met elkaar doen. En als dat zo is, dan hou ik je vast. Telkens weer. Ik zal er zijn. Dag!

Kijken en zien!

Afgelopen dinsdag reed ik naar huis en zag ik prachtige luchten, de kleuren vermengden zich met de kleuren in mijn auto, en ik stopte op de dijk om dit beeld vast te leggen. En zo gaat het vaak, dat ik met mijn hele ouderwetse Iphone, onderweg foto's maak van een bloemetje, een lucht, of zomaar iets. Ook op de begraafplaats fotografeer ik met grote regelmaat mooie teksten, mooie plekjes. Voor jou, de lezer van mijn blog. Of zomaar, omdat ik er zelf zo van geniet. Vroeger al, stond ik te kijken in een mensenmassa, of liep ik over een afdeling, waar mijn team zat te werken en als iemand mij dan vroeg, 'Anita wat doe je toch' dan was mijn antwoord 'ik kijk, ik observeer'. Ik vind het heel mooi om naar mensen te kijken, om de wereld om mij heen te aanschouwen. Soms zit ik hier alleen op een bankje aan de Kreek. Ja vroeger liep ik er alleen maar, nu zit ik ook af en toe. Die knie he...die gewoon eigenlijk best goed gaat, met nieuwe injecties en perspectief voor de toekomst. Maar door die knie, kijk ik ook nog meer om me heen. En ook bij de Kreek is het heel fijn om rond te lopen en te kijken. Je ziet vogels, de eendjes, de waterhoentjes, maar ook de bomen, de akkers om ons dorp heen. Gisteren reed ik door de polder, naar het ziekenhuis toe. En ook toen realiseerde ik me, dat ik zo aan het kijken ben. Fijn. En dan krijg je dit soort foto's.

Ik zit in het atelier en kijk, zoals zo vaak naar de kerk, ik zie de bladeren vallen, en langzaam aan wordt de zomer vaarwel gezegd, het groen is anders groen, het gras is niet mooi dit jaar. Ik moet meer mijn best doen om mijn gazon weer sterk te maken, ik heb dit jaar te weinig gedaan of kunnen doen. Weer die knie. Makkelijk he, dan ligt het niet aan mij. Haha. Ik moet lachen, want volgende week, volgende week op dit moment zijn wij hier met 9 prachtige mensen bezig aan een dag 'levenslessen vol levenskunst' een dagje Nieuw-Vossemeer, waar ik heel veel zin in heb. Gewoon omdat dit soort dagen, je ook goed laten kijken naar jezelf. Naar wie ik ben en waar ik voor sta. Fijn is dat. En als het dan van dat fijne weer is zoals vandaag, is het leuk. Maar ook als het minder fijn weer is, is dit plekje fijn. Voor koukleumen kan zelfs de haard aan, maar ik denk van niet. Die ervaring heb ik al. Want ik denk zomaar dat dit al de 11e of 12e dag Levenskunst is hier in Nieuw-Vossemeer. En soms waren we wel met 12 of 13 mensen en werkte het weer helemaal niet mee. Zin an in. 

En vandaag kijk ik nog even naar de mooie vlinderstruiken, vermengd met genadeloos veel passiebloemen, en witte annabellen. De vlinders vliegen af en aan. Het pampusgras wiegt in de wind, en de hibiscus is op zijn einde. Vandaag de heg nog wat bijgeknipt, het gras weer mooi gemaaid, en de bladzuiger had het al heel druk. De zon verwent me, Teun wil gewoon maar een beetje liggen, hij vindt het allemaal best. 

Waarom ik nu juist deze foto uitgekozen heb, weet ik niet. Ik merk, dat ik weer eventjes voor zo'n hekje stond in mijn leven. Moest ik linksaf of er toch maar weer overheen. En de keuze is gemaakt, ik ga erover heen. Ik ga door en moet even denken aan een gedicht van Tanja Helderman. Die vrouw die kan zo geweldig mooi dansen met woorden. Dit gedicht heet - moed - en een stukje uit dit gedicht zegt 'moed gaat verder op de weg, waar anderen afhaken, moed is hoopvol, positief, durft dromen waar te maken'. En soms in je leven kom je hekjes tegen. Geen idee wat je moet doen. Diep in mij slaat alles op alarm, moet ik worstelen in en vooral met mijzelf. Ben ik stil en op mezelf. En dan opeens, zomaar zie ik het weer. Kijk ik nog eens en kijk ik goed. En jawel dan zie ik het licht en weet ik het weer. En voor ik er erg in heb, ben ik over dat hek heen. Sta ik aan de andere kant en zie ik weer zoveel. Licht, ruimte en kansen. Mogelijkheden, perspectief, en voor ik er erg in heb, glimlach ik de wereld en het leven tegemoet. En gek, soms denk ik, dat mijn lijf dan ook even reageert. Ik kon bijna niet meer staan, niet meer lopen, ik stond even stil. En zomaar, door dat hek weer over te gaan, loop ik weer. Een beetje beschadigd, dat wel, maar ik ga weer. Ik heb Anita van Loon weer gevonden. Die vrouw die barstenvol moed zit, die lef heeft, die klimt en klautert en boven komt. Steeds weer. Heeft niks te maken met oud of jong. Ik ga gewoon. Voel me gedragen door de liefde om me heen. Voel me veilig hier op mijn eigen plekje. Kan weer heel veel hekken over. 

En soms heeft het ook te maken met missen. Mensen missen, met wie je het heel goed had. Ook in mijn werk had ik het genoegen met iemand te mogen samenwerken, met wie ik een enorme klik voelde. En ik mis hem. Geeft niks, hij is nog ergens en ik ga weer door. Zonder hem. Ik zoek mijn weg en vind ook deze weer. Het bijzondere vind ik, dat het ook goed is om te voelen dat je iemand mist. In je hart, in je leven, in je nabijheid. Hoe mooi om iemand te missen. Want geloof me missen is houden van. Intens houden van. En ik ben er heilig van overtuigd, dat pijn voelen, en daarmee dealen, je weer een stap voorwaarts laat zetten. En die stap is gedaan. Ik ga weer. Dankjewel als je me soms gedragen hebt. Zonder dat je het wist. Door dat mooie woord, of door dat lied op mijn verjaardag, of door je liefdevolle zorg. Ik weet het, ik ben niet alleen. Nooit alleen. 

Ik ga met Teun een rondje lopen, rond die mooie Kreek. Even op een bankje zitten. De stilte inademen en genieten. Een mooie dag. Ik zie het licht. 

 

Vier elke dag!

Tja en vandaag is het echt. Gewoon zomaar 65 jaar geworden. Lijkt veel, is veel, voelt veel, maar is ook maar een getal. Een mooi getal. Vroeger, toen ik jong was, was dit een bijzonder getal, want dan ging je met pensioen. Tegenwoordig is dit (gelukkig) niet zo, en ga ik nog gewoon lekker door. Wel ben ik vandaag vrij. Om langer in bed te liggen, om met mijn lief kadootjes uit te pakken, om met Teun nog wat te kroelen, om zomaar even niets. Maar ook omdat ons weekend vol en gevuld was, een diner in Ouddorp met An's moeder, Reynaud en de meisjes en wij natuurlijk. Heerlijk genieten van wijn en spijs maar vooral van het feit dat mijn schoonmoeder er nog gewoon bij was. Want dat is ook met al die jaren, het is niet vanzelfsprekend, dat je dit nog een keer kunt doen op die manier, iedere dag weer, zie ik leeftijden voorbij komen op mijn werk, van mensen die niet meer hier bij ons zijn, maar veel te jong zijn om te overlijden. En dus vier elke dag. Een tekst, die ik vorig jaar voor mijn verjaardag kreeg van Nicole. Die tekst staat bij mij in het atelier, bij mijn laptop, mijn werkplekje en iedere keer als ik hier zit, ben ik me ervan bewust iedere dag te vieren. Nee, niet met champagne of wijn. Maar gewoon stil te staan bij het feit dat je vandaag mag leven, mag rondlopen, mag zijn, samen mag zijn, mag genieten, mag werken, mag delen.

Vandaag geen groot feest, juist niet, waarom omdat we net een prachtige bruiloft hebben mogen meemaken in Piaam. Een schitterende plek in het Friese land, van Annemarie en Hans. Een feest om aan terug te denken, een feest om bij stil te staan. En ik vier mijn verjaardag zo vaak, en trouwen doe je maar één keer. Vandaar. Gewoon lekker thuis. Wat uitgeslapen en daarna nog even doorgeslapen met Teun, een koffie met een croissantje. Vanmiddag wat buren, mensen uit het dorp. Een glas champagne, een glas wijn, een kop koffie met een stukje taart. Verder niks, eventjes maar. Waarom, omdat het zo gezellig is. En ook omdat op de een of andere manier, de mensen in dit mooie dorp, zo ongekend lief en zorgzaam zijn, naar elkaar en voor elkaar. Daarom, een glas wijn, een hapje, een handjevol mensen. Fijn.

Ons feest komt als we 20 jaar getrouwd zijn, dan vieren we de liefde, en niets dan de liefde. In 2026 doen we dat. Het jaar dat ik officieel met pensioen mag, maar ook nog niet ga. Pensioen is zo'n woord, waarvan ik vroeger altijd dacht dat dat het einde van mijn leven zo ongeveer zou zijn. En nu is pensioen nog steeds iets voor ouderen vind ik. Haha...en als je mij ziet lopen, dan hoor ik daar nu wel bij hoor. Die knie die speelt enorm op. Doet zeer, maakt me een hobbelende 65-jarige, maar ach, er zijn ergere dingen, nog steeds, en altijd weer. 

En ondertussen realiseer ik me, dat ook deze verjaardag ik soms wat verlangend denk aan mijn familie, en dan bedoel ik mijn vader en moeder. Al zo lang niet meer hier bij mij. Soms zie ik een gele vlinder, vandaag nog niet, wel twee witte en nog meer vlinder, op de vlinderstruiken, en als ik vlinders zie, dan denk ik wel aan hen. Altijd weer. Vooral als die gele er is, dan is mijn vader dichtbij. Het lijkt op deze foto alsof Teun en ik eventjes naar de hemel kijken. De mensen die mij hebben gemaakt tot wie ik nu ben, even zoekend daar ver weg bij ons vandaan. Een groet naar boven, met de boodschap, dat het goed is en goed gaat met mij, met ons. Dat we gezond en gelukkig zijn. Geen zorgen hebben, genieten en dankbaar zijn. Dat er vrienden zijn, die om ons heen staan. Dat er mensen zijn, die naar ons om zien, dat we nooit alleen zijn. En lieve ouders, ik heb een familie, de familie van Annemarie, die van me houdt en naar me omziet. In het kerkje bij de bruiloft van Annemarie en Hans eindigden we met hardop te zeggen 'zing, bid, lach, werk en bewonder' en mama, ook daar was jij gewoon weer bij. Juist door deze tekst. Jouw tekst. Zo zijn jullie altijd ergens in mij, in mijn leven en in mijn nabijheid. Juist misschien wel, als ik het eventjes niet meer weet. Als ik twijfel of zoek, als ik ergens verdriet voel, als ik even geen houvast heb. Want ook al zie je het niet, die onzekerheid ken ik ook. Die hoort soms ook bij mij. Ook al vier ik iedere dag, ook al leef ik ten volle, en ga ik continue voluit voorwaarts, ook al weet ik niet van ophouden, ook al werk ik me kapot, op het moment dat het eventjes niet lukt, dan kijk ik omhoog en voel ik me gedragen. Telkens weer. Hier op aarde door Annemarie en haar familie, door trouwe lieve vrienden, en daar waar het echt nodig is, dan kijk ik omhoog en zing ik het lied van Ramses Shaffy en hou ik me daaraan vast.

Vandaag ga ik door met 65 zijn, ik voel nog geen verschil met 64 zijn, maar toch ik ga weer verder met een nieuw levensjaar. Dankjewel voor alle liefdevolle wensen, voor alle omarmingen, kaarten, berichten, woorden, ik heb er eventjes geen woorden voor....heb een mooie dag. Breng een toast uit op het leven en geniet! 💖

Van huisartsen, orthopeden en dierenartsen, kortom gedoe....

En ben ik normaal gesproken van de positieve of intense blogs, vandaag en gisteren ook al, is een dag vol hindernissen. En soms moet je hindernissen nemen om een volgende stap te kunnen zetten. En zo zie ik dit alles dan ook maar weer. Gevallen buurman, in het gips, zelf wat beperkt door de knie en daartussendoor ook prachtig nieuws over de longen van buurman Jan, en toen werd Teun vannacht ook nog ziek. Bij mij op bed, en wat was hij beroerd. Gek hoe dit je raakt, en hoe bezorgd ik ben over mijn kleine grote vriendje. Ik zag ergens vannacht een filmpje van een hele stoere man, met een soort Teuntje op zijn borst en zo voelt het voor mij ook. Hij lag maar te hoesten en te kokhalzen, was heel erg warm en keek me met die mooie oogjes aan. Ik was in een klap bezorgd, verdrietig en vooral heel erg begaan met Teun. Ik heb de hele nacht liggen waken, niet geslapen uit bezorgdheid voor Teun. En vanmorgen was het dus een aaneenschakeling van dingen, huisarts voor de knie, en dat wordt orthopeed, kopje koffie bij buurman Willem, met Teun naar de dierenarts en eenmaal weer terug, nam Annie mijn uitlaatbeurt voor Willem over. 

En weet je, dat is het mooie van hier wonen. We doen het allemaal samen. Met elkaar in onze straat. We delen. Lief en leed. Letterlijk. We helpen elkaar, we houden elkaar vast. In barre en mooie tijden, in het donker en in het licht. En geloof me, ik zie nog steeds de zonzijde, het licht. Ik zie nog steeds perspectief. Zo sprak ik pas een man op de begraafplaats en die stond oefeningen te doen tegen een boom met zijn linkerknie en ik vroeg hem 'heb je last van je knie' terwijl ik zelf kwam aangehobbeld. Hij sloeg een arm om me heen en zei 'Anita ik moet twee nieuwe knieën en twee nieuwe heupen', waarop ik zei 'ach wat zeur ik dan met mijn ene knie'. En dat meen ik ook. Vanmorgen in de wachtkamer zag ik allemaal mensen die last hebben van een heup, een knie, een knie die nieuw was en er weer uit moet en ach, dan hoef ik niet te tobben. Dus meneer de orthopeed ik kom begin september om te horen, wat we met mijn knie gaan doen. We gaan er gewoon weer voor. Mijn intentie is altijd, de positieve kant van het leven te blijven zien. De zon die achter de wolken schijnt, komt vanzelf weer tevoorschijn. 

Maar die lieve Teun, hier samen met zijn beste vriend, Ted, die moet eventjes wat daagjes in de tuin blijven. Niet te veel inspannen, even dat vervelende hoestje kwijt raken, en even rust krijgen. Hij is echt eventjes beroerd. Ik wist dat hij gevoelig is, zo zit hij nu te luisteren naar de wind, het ruisen van de bomen, en ligt hij lekker op de koele tegels, Teunemans. Niks spelen met andere hondjes, maar gewoon op zichzelf zijn, hier bij ons. Ons hele schema in de war, daar gaan we het vanavond over hebben. En nu voel ik wat je voelt, als mensen zeggen, een dier is je beste vriend. Ik smelt als hij me zo zielig aankijkt. En geloof me, ik smelt echt niet zo snel, haha.

Ondertussen kruipt de maand augustus naar zijn einde. Ongekend hoe snel de tijd gaat. Ik heb het gevoel dat deze zomer nog maar net af en toe haar gezicht laat zien, en toch is het alweer donker als ik om kwart over vijf in de auto stap. Gek, vervelend en pas zo bij Utrecht is het weer licht, ik hou niet zo van donker merk ik. Ik vind het heerlijk om lang buiten te kunnen zijn en blijven, om te genieten van de zon die onder gaat, om vanuit de tuin, gelijk naar bed te kunnen gaan. En ook dat lukt al bijna niet meer. De wind, de kou, de atmosfeer, alles is anders. Afgelopen week regende het keihard toen ik naar huis toe reed. De ruitenwissers maakten overuren en ik dacht alweer aan 'winterbanden'. Hoe bizar. Ach, en ik weet ook, dat alle seizoenen hun schoonheid hebben. De herfst, de buien, de grote plassen rond de Kreek, de Pubquiz in 't Wagenhuis, het prijsdansen, er is van alles te doen, juist ook weer in die donkere maanden.

Vanmorgen las ik een verhaal over voorspoed en tegenspoed en toen bleef de zin 'je leeft het leven zoals het leven jou leeft' bij me hangen. Zoals het leven jou leeft. Ja het leven heeft voor jou en voor mij, voor iedereen iets in zich, en dit is op voorhand al geregeld. En ik geloof maar zo, dat mijn leven erop gericht is, er voor anderen te zijn. Anderen een helpende hand te reiken, voor sommigen een gids te zijn. Ik wijs je de weg, nee niet helemaal, ik help je zelf je weg te vinden. Want hoe mooi is het, je zit zelf achter het stuur. Jij bent degene die uiteindelijk de richting bepaalt. Ik, ik ben die boom, die oude eik, waar je af en toe even tegen aan kunt leunen. Even bij uit kunt rusten, je verhaal kunt vertellen. Want jij leeft het leven, zoals het leven jou leeft. Met alles wat je tegen komt onderweg, met alles wat je invalt, of toevalt. Mooi, die zinnetjes, bedenk een zinnetje dat past bij wie jij bent, jouw zinnetje....'leven is leren zwemmen in de oceaan van niet weten' is ook zo'n mooi zinnetje. Ik schrijf mooie zinnetjes op, in mijn telefoon, om deze weer door te geven, of deze te gebruiken in mijn levenslessen vol levenskunst. Of zomaar om te delen met jou, in mijn blog.

Deze twee mooie bomen staan bij kasteel Ruurlo. Een prachtig kasteel, in een heel mooie omgeving, waar Teun vrolijk door de mooie kasteeltuin liep, waar hij genoot van alles, van de ruimte en de vrijheid. We waren in Bronkhorst, een plaatsje voor mij vol herinneringen, aan mijn moeder, mijn tante en mijn oom. De oude herberg 'de Gouden Leeuw' het mooie dorpje met maar 150 inwoners, de prachtige boerderijen en huizen. Het pontje over de IJssel, werkelijk uniek. Wij waren daar als gezin, Annemarie, haar twee dochters, Roos en Floor en ik. En het was fijn, fijn ook omdat Teun bij ons was. Omdat we een bijzonder plekje hadden, waar we verbleven, omdat we met elkaar genoten van alles wat het leven ons wilde geven. En terwijl ik dit schrijf, regent het heel zachtjes, het miezert, de wind maakt het fijn, het voelt heel zacht, 22 augustus 2024 is al een eind op dreef en hoe bijzonder vandaag ontving ik voor het eerst van mijn leven, pensioen op mijn bankrekening. Gek, leuk, een soort van dankjewel voor alles wat ik heb gedaan in dit leven tot nu toe. En ik ben nog lang niet klaar, maar wel al bijna 65 jaar, maandag. Dag!
 

'Doet u mij maar iets meer liefde....'

 

Terwijl het atelier mijn werkplekje is, en ik een prachtige kleurenpracht om me heen zie, de hibiscus in bloei staat, meneer pastoor prachtige diep paarse gladiolen heeft staan en de Annabel hortensia prachtig vol staat, zit ik lekker te schrijven. Teun bij mijn voeten, en de wind die het aangenaam maakt buiten. Vanmorgen stapte ik in Halsteren een mooie bloemist binnen en toen deed een heel vriendelijke meneer van binnenuit de deur voor me open en hij zei 'het bestaat nog steeds' en ik zei 'gelukkig wel, dankjewel'. Ik hou wel van dit soort van benadering, een deuren openhouden, een glimlach, een 'goedemorgen'. Ik hou wel van 'iets meer liefde naar elkaar toe'. Ondertussen vliegen merels en mussen en mooie witte vlinders door de tuin, soms groeten de vogels elkaar, en hoor je mooie geluiden en zingende vogels. Ook zij houden van 'iets meer liefde'. Ja wie eigenlijk niet. Ook Teun is zielsgelukkig als hij zijn vriendje Teddy ziet. Ze knabbelen aan elkaars oren, berijden elkaar vrolijk, en rollebollen over elkaar heen. Hoe fijn kan het zijn. En nee, dat hoeft voor mij dan ook weer niet he...maar toch. Gewoon iets meer liefde, aandacht en vriendelijkheid over en weer. Zou fijn zijn. 

De afgelopen week was ik vrij. Vrij zijn en thuis zijn. Heerlijk eigenlijk. Best veel gedaan, wat onkruid weggehaald, gras gemaaid, klimop verwijderd, hout aangevuld, kortom samen met Annemarie, lekker wat gerommeld hier in en rond het huis. Een avondje op het terras, gewandeld met Teun, en nu boodschappen gedaan voor het weekend. In een andere winkel, in Halsteren. Leuke plaats ook. Met veel winkels, en dus ook veel mensen, en auto's. Gek hoe snel het went, het leven in een rustige idyllische omgeving. Fijn ook. Lastig is wel, dat Teun al aanslaat bij ieder geluid. Want ook hij luistert naar de vogels en het ruisen van de wind. Ook hij geniet van de kleuren, de bloemen en de omgeving. Gisterenavond had hij het petje van meneer Pastoor van zijn tafeltje in de tuin gepikt. En zo had hij laatst mijn muts (stel dat het ooit echt winter wordt dan heb ik een blauwe muts) van het tafeltje in de hal gepikt. Teun vindt het leuk iets mee te nemen, wat eigenlijk niet mag. Dus als u iets kwijt bent, laat het dan even weten. Kan zomaar zijn, dat Teun ermee vandoor is gegaan. Op kantoor zet ik ook altijd de prullenbak omhoog. Oh ja, dat petje hebben we netjes teruggelegd hoor. Soms heeft hij ook het witte hoedje even te pakken. Leggen we gewoon weer netjes terug. Niks aan de hand. Teun op safari.

Voor de 'levenskunstenaars' onder ons. Vanuit de plek waar ik nu zit, zullen we straks werken aan onze levenslessen. Een heerlijke plek, met daarnaast overal ruimte om samen een opdracht uit te voeren. Goed en gaaf deze plek. Goede energie en mooie bijzondere omgeving. Verstild bijna. Tenzij Teun gaat blaffen. Kan ook. 

Terwijl voor het werk, een wat rustiger maand is begonnen, de agenda wat leger is dan gewoonlijk, en er dus tijd en ruimte is, om met elkaar wat meer in het groen te werken, ben ik klaar om weer naar Hilversum te gaan. De knie doet het redelijk, de pijnstillers zijn goed naar beneden. En mijn hoofd en hart gevuld met nieuwe mooie energie. Uitdagingen wil ik aangaan. Mensen wil ik ontmoeten. En voor dit moment ben ik klaar voor grote nieuwe projecten. Ik ben bezig met een visie document 'Uitvaartstichting Hilversum 2030'. Leuk, uitdagend, ondernemend, improviserend maar vooral gebaseerd op de realiteit. De toekomst omarmend, de menselijke kant benadrukkend, maar uiteindelijk ook zakelijk gezien, voldoende uitdagend om ook in 2030 nog steeds een mooie gezonde Stichting te zijn. Gek idee, en daarmee ben ik ook bezig, om te schrijven over een toekomst. Een toekomst die voor mijzelf op afstand zal zijn en slechts een gids is, voor wie na mij komt. Mooi ook, om op enig moment na te denken over een andere toekomst. Een toekomst nadat ik op mijn 17e begonnen ben met werken in loondienst. Ja natuurlijk had ik als jong meisje al baantjes, en verdiende ik mijn zakgeld erbij. Maar echt werken in loondienst begon in 1976. Als jong meisje op kantoor bij Peek en Cloppenburg Lampe. En toen kwam Mac & Maggie erbij. Heel hip was dat toen. Op mijn racefiets van mijn studentenkamer in Den Haag naar Rijswijk. Mijn eerste ervaringen in de gay scene in Den Haag. Geweldig vond ik het. Ik durfde het niet allemaal aan mijn moeder te vertellen, als ik op de boerderij was. En waar was ik dan eigenlijk bang voor? Mijn moeder leerde mij niet te oordelen, mijn moeder, mijn ouders lieten zien, dat er een mooie diverse samenleving was, en op onze boerderij, woonden mensen uit allerlei landen, India, Griekenland, Hongarije en Suriname, Vietnam, maar ook uit Drenthe, of Zeeland. En iedereen was welkom. Ook toen was er al iets meer liefde, dan op sommige andere plekken, dus de basis is daar gelegd. Kinderen van een vader reikt elkaar de hand. Ik zal het nooit vergeten. Het is het fundament onder mijn bestaan geworden. En ook in Hilversum probeer ik dit te doen, uit te dragen, probeer ik mensen te helpen, waar mogelijk. Door je hand uit te steken, door je arm om iemand heen te slaan, door......vul maar in. Door iets meer liefde. Tja..altijd begin ik mijn blog met deze mooie plek en altijd komen mijn ouders ergens in terug. De afgelopen dagen denk ik ook na over mijn vriendschappen, mijn kennissen, de mensen van wie ik hou, of heb gehouden. En ik realiseer me dat dat grote hart van mij, nog ruimte zat heeft, voor iets meer liefde, iets meer aandacht, iets meer tijd voor die ander. Tijd voor je medemens. 

En terwijl ik vol trots kijk naar mijn 'nieuwe houtplek' op het terras achter. Mooi van cortenstaal straalt de zon me tegemoet. Is mijn glas bruiswater leeg, en ben ik gelukkig omdat deze dagen thuis me nieuwe inzichten hebben gegeven en gebracht. Ik realiseer me dat ik een mens ben, die goede en minder goede dingen doet. Die soms te grote stappen wil zetten en dan de rekening gepresenteerd krijgt. Die soms te scherp is, en soms te laks. Kortom een weekje 'tijd' geeft inzichten, helpt je. Maakt dat je weer ziet, waar je liefde en aandacht nodig is. En een weekje thuis, laat je ook zo voelen, hoe fijn het is een 'thuis' te hebben. Met iemand van wie je houdt. In een omgeving, waar je je veilig voelt en geborgen. En dit soort momenten, doen me beseffen, waar ik sta in dit leven. En waar ik nog wil gaan in dit leven. Nog zoveel plannen, nog zoveel dingen te doen. Dus Hilversum, ik kom er weer aan. Accu is opgeladen, want ook daar heb ik nog zoveel te doen. En ik kan het niet alleen. Dat is me ook wel duidelijk. Ik heb iedereen nodig, want samen tikken we alle sterren in de hemel aan. En als ik dan zo hoog ben gekomen, dat groet ik al die lieve mensen, die daar zijn. Dag, ik mis jullie, iedere dag. Take care.....

Verfraaien, verdiepen, intensiveren....

Als je in zo'n mooie 'oude dame' mag wonen, net zoals wij dat doen, dan zijn er soms details, die je nog meer wilt accentueren. En bij ons is dat de deur van de bijkeuken naar de hal. Een deur waar nu een gewoon glasraam in zit waar je niet doorheen kunt kijken. Maar eigenlijk vind ik het niet zo'n mooi glasraam. En glas in lood vind ik zelf iets prachtigs, vroeger in mijn eerste huis in de Van Lansbergestraat in Den Haag, waren de bovenlichten aan de voor- en achterzijde van de woonkamer voorzien van glas in lood. Prachtig. Ooit heb ik zelf een mooi klein raampje mogen maken in een glas in lood atelier en dat raampje staat ergens hier in ons mooie huis. En dit ontwerp hier, is door een bewoonster van ons dorp gemaakt, bij wijze van uitzondering. Want zij werkt niet voor particulieren, en gelukkig waren wij die uitzondering. Draai in gedachten dit raam een slag naar rechts en je ziet een prachtige witte lelie, de bloem die hoort bij Annemarie, je ziet mooie kleine zwart-witte ruitjes, de tegeltjes van de bijkeuken en groene randen, mijn kleur. Dit raam (extra verstevigd mocht Teun een keer zin hebben er tegenaan te gaan staan) prijkt binnenkort in onze hal. Wat zal dat mooi zijn, met het licht en de oude zwart grijze tegels op de vloer van de hal. Een verfraaiing bij alles wat al zo mooi is. Langzaam aan, past een huis je als een jas, steeds meer. Steeds lekkerder gaat dit huis ons passen. Fijn. En soms zijn hierdoor hele kleine dingen zomaar heel erg waardevol. Ik denk aan  het liedje van Willeke Alberti volgens mij 'het zijn de kleine dingen die het doen'. En steeds meer voel ik, dat dit het is in mijn leven. Een leven vol kleine stapjes, een leven waarbij ik de eenvoud voel en proef. 

Vandaag werk ik vanuit huis. Zie ik het gras lekker wuiven in de wind. De passiebloem zit vol knoppen en de gladiolen komen voorzichtig uit. De monnikskap wordt groot en de hortensia's laten prachtige kleuren zien door de hele tuin. Lila, rood, paars en blauw, af en toe iets geels of een Afrikaantje of een andere diep oranje kleur. Genieten van het schoons dat deze tuin ons te bieden heeft. Heerlijk. Teun klimt af en toe lekker op een bankje in de zon, en komt dan weer in het heerlijk koele atelier, om even op adem te komen. Fijn. Hij en ik genieten van deze eenvoud. Af en toe trek ik een grasje tussen de tegels vandaan. En hobbel ik wat met mijn versleten knietje rond. Vanmorgen bloedonderzoek gehad. Even afwachten, door de vele pijnstillers is het goed om dit af en toe te doen. Niks ernstigs niks levensbedreigend, en uiteindelijk merk ik, dat als ik iets rustiger aan doe, dat het veel beter gaat. En als ik dan nadenk over een versleten knie, en alle andere zorgen om mij, om ons heen, dan is dit echt helemaal niks. 

Verdriet is aanwezig deze dagen binnen in mij, en ook binnen in mijn Uitvaartstichting. Mensen die ziek zijn, ernstig ziek, het gemis van onze Henri, van wie we zaterdag massaal afscheid hebben genomen. Zijn foto op de schoorsteen in de Huiskamer, de realisatie, dat hij nooit meer binnen zal stappen. Het afscheid van Annemieke, het ziek zijn van Hans, maar ook het ziek zijn van mijn buurman Jan, kortom het leven komt eventjes keihard langs en binnen. En ook op dit soort momenten, dan realiseer ik me mijn eenvoudige geluk. Het ruisen van de wind, de kleuren in de tuin, de zon die vandaag ons hart verwarmt, het kopje Nespresso hier op tafel. Dat hele lieve blauwe bloemetje, zomaar voor me. Tel je zegeningen, realiseer je, dat jouw glas gevuld is, met de goede gulle gaven van het leven. Tja....het leven. 

En terwijl ik foto's maak van al die kleurtjes in de tuin, heb ik contact met de accountant over de Q2 rapportage. Denk ik na over investeringen, maak ik afspraken voor de toekomst van de USH. 

En daarnaast heb ik een meer dan gave workshop ontwikkeld voor 12 september, mijn Levensles in Levenskunst, hier in de tuin. Kleine groep, nu al 5 aanmeldingen, we gaan door bij 6 en 8 is het maximum aantal deelnemers. Gaaf, een dagje vol energie. Een dagje met een mooi programma. Geleerd in het leven, en in het programma dat ik laatst heb gevolgd in Brugge. En hiervan de vertaalslag gemaakt naar mijn Levenslessen. Het gaat over jouw waarden, jouw kracht, en ook over tegenslag, of dingen die misschien niet meer, misschien nooit meer kunnen en hoe ga je dan toch verder. Interesse, laat het me weten. Het wordt mooi en intens. Ik ben ervan overtuigd. Nu al. 

Ik liep afgelopen week over de begraafplaats. En soms maak je dan van die mooie foto's van een  monument, een tekst een woord. En deze steen vind ik altijd zo mooi, door haar eenvoud, door haar eerbied, doordat deze zo herkenbaar is voor iedereen. Want allemaal zijn wij geboren vanuit een vader en een moeder. En deze steen, deze woorden zijn voor iedereen. Met respect. Dag!

Een ode aan het leven, een ode aan een bijzonder mens...

Hoe gek om toe te kijken, hoe Annemarie het gras maait. Dat is eigenlijk zo mijn karweitje. Maar mijn knie maakt dat ik het niet kan. Simpelweg niet kan. Toezien zo van 'je staat er bij en je kijkt er naar' is zo niet mijn stijl. Maar al weken heb ik last van een zere knie. Versleten zegt de foto en de pijn maakt, dat ik bijna niet kan lopen. Een van Loon die nooit opgeeft, heeft vrijdag moeten opgeven. Even niks meer doen, liggen, pijnstillers en toezien. Het begon al in Griekenland, en het is erger en erger geworden. Ik heb denk ik die knie ernstig overbelast. Zo erg dat ik bijna niet meer kan lopen nu. Een injectie erin en hopen dat ik de komende week weer wat mobieler ben. Nu pijn. 

En ondertussen malen mijn gedachten, want afgelopen vrijdagochtend is een vrouw overleden, die ik al een hele tijd ken. Ooit maakte zij een prachtige 24-uurs opbaarkamer voor mij in Haarlem, bij mijn vorige werkgever en ook bij mijn huidige werkgever, heeft zij prachtige creaties gemaakt, een 'mijmerbank' op de bomenweide bij de Zuiderhof, en het gedicht van Hans Andreus 'vertel het aan de bomen' staat in onze 24-uurs kamer op de Bosdrift en dat heeft zij gemaakt. Onze verbinding was er. Een lijn van hart tot hart, we zagen elkaar niet vaak, maar als het zo was, dan was het goed. Haar zoon stuurde me een gave foto waar wij samen op 'haar bank' op onze bomenweide zaten. En zomaar kreeg ik een telefoontje van haar zoon en ben ik naar een Hospice gereden, donderdagochtend, en net toen ik er aan kwam, was zij in slaap gebracht. Ik heb haar niet meer gesproken, ik zat naast haar bed, keek naar haar...zij was al onderweg naar iets anders.....En vrijdagochtend is zij overleden. 52 jaar jong. En als ik hier in mijn tuin zit, aan tafel met een Teun die blaft, omdat hij de geluiden van de wind, het ruisen van de bomen ingewikkeld vind,  hij rent door de tuin als een dolle, en ondertussen maait Annemarie mijn gras, mijn gazon. De tuin is ruig, en mooi, vol kleuren, vol onkruid ook, maar mijn been houdt me al weken tegen, vanmorgen trok ik wat onkruid eruit, leidde ik de passiebloem en realiseerde ik me, hoeveel kleur de tuin van onze 'oude dame' heeft gekregen. En juist vanmorgen realiseerde ik me weer dat er zoveel is om dankbaar voor te zijn. Dat een pijnlijke knie vervelend is, maar dat ziek zijn, kanker krijgen zo ongekend heftig is. Ik denk aan mijn vriend van nummer 28, waar kanker een soort rare rode draad is geworden in zijn leven. Zijn zussen, hijzelf, opnieuw behandelen, kanker is een killer. Een keiharde machine die alles wegmaait wat er is. En als er dan weer iemand uit mijn leven sterft, zoals deze jonge vrouw, dan tel ik maar weer voor de drieduizendse keer mijn zegeningen. Dan voel ik de rijkdom, mijn geluk, mijn eenvoud, mijn pijn en besef ik dat je een knie kunt vervangen. Maar een leven niet. Nooit. 

Vanaf de bank, vanaf de tafel, is dit mijn uitzicht, wolken en daarachter schijnt de zon. De enorme zilverberk, en de prachtige kleuren, rood, paars en soms ook wat roze en geel en wit, maken dat ik hier heel stil zit te zijn. Gisterenavond hebben we voetbal gekeken, en won Oranje gelukkig. Mijn oranje korte broek heb ik aan vandaag. Mijn grasmaaier is oranje en ergens in de tuin staan een paar oranje bloemetjes. En volgende week kijken we weer verder. Eigenlijk vind ik dat niet zo belangrijk. Merk ik aan mezelf.

Mijn gras wordt mooi. Mooi om te kijken naar de vrouw van wie je houdt, terwijl zij het gras maait. Soms maakt het leven dat ik minder goed kijk, dat ik te druk ben om goed te kijken. En vandaag zie ik zoveel van waarde. De lange benen, ooit het eerste dat mij opviel, toen ik Annemarie mocht ontmoeten. De vele tinten groen, de mooie hortensia's, het onweer dat ik hoor. Teun die zijn oren spitst en zich afvraagt wat het is, onweer. Gedonder in de hemel, het is veel te druk daar bij die hemelpoort denk ik. Ik glimlach terwijl ik dit schrijf, want ik zie het voor me. En ondertussen is het zondagmiddag, vijf over een. De zon is weg, de lucht is grijs, het gras is groen. Ik zit hier stil met Teun op tafel. En ik neem me voor, om minder hard te gaan, maar intenser te gaan kijken. Want als je goed kijkt, zie je zoveel meer. En mijn leven is zo ongekend de moeite waard. Ik ben zo gezegend met dit leven. Dus zeg ik tegen jou dat ik van je hou. Waar je ook bent, waar je ook gaat. Dankjewel dat je in  mijn leven was. Je hebt me veel gegeven, hier in de tuin staat jouw houten plank met de tekst 'alleen met liefde kan iets groeien' Ik zal deze plank koesteren en mooi met natuurlijke lijnzaadolie lakken, zoals je me ooit gezegd hebt. Dankjewel rust zacht. En dit houten tegeltje gaf je me ooit. Ik heb het bewaard het staat in mijn werkkamer hier boven in onze 'oude dame'. Dankjewel...