Dinsdagavond 22 mei 2007

Vanavond om 20.50 uur komt er op Nederland 2 een documentaire over Hedwig. Zij was een vrijwilligster in mijn Hospice en is zelf aan kanker overleden. Dit programma is een videobrief voor haar nabestaanden. Inmiddels is Hedwig overleden....dus kijken met zijn allen! Indrukwekkend dit programma...ondertussen is deze dag, met veel bellen, praten en vertellen over de biopsie alweer voorbij. De pijn neemt geleidelijk aan toe...ik word geleidelijk aan krommer. Hoe langer de dag duurt, hoe korter ik word...gek gezicht, of korter, ik ga helemaal scheef lopen en als ik Annemarie wil zoenen, moet ze bukken, maar dat blijkt lukken gelukkig! Ik moet vaak denken aan mijn moeder, die ook helemaal krom was aan het einde van haar leven. Maar het grote verschil zit 'em erin dat ik nog midden in dit leven sta. Vandaag heb ik de zus van Ma, tante Tanneke, gebeld...ingewikkeld hoor om aan zo'n oude tante te vertellen dat je de strijd aangaat, en dat er nog niks verloren is. Voor ouderen is iets als dit vaak verbonden met doodgaan en ik zie dit zelf niet zo...gelukkig. Ik pieker wel meer merk ik nu, dan twee weken geleden...maar dat is ook omdat ik het eng vind wat er allemaal moet gebeuren, of gaat gebeuren. Ik ben ongelooflijk blij dat ik vrijdag al uitslagen krijg, ben ook benieuwd hoe het allemaal dan verder zal gaan...

Ik kreeg vandaag heel veel leuke post, mooie gekke en lieve kaartjes, uit allerlei hoeken, van de mensen bij Shell, van een vriend uit Drachten, een hele vrolijke gekke kaart van het ISS-team...heerlijk al die leuke gekke berichten! Vaak voel ik een glimlach op mijn gezicht verschijnen....
Rosanne reageerde zo schattig toen ze hoorde dat de vakantie niet door zou gaan 'mama ik was zo graag met Anita op vakantie gegaan, dat halen we toch nog wel een keertje in he....'.
Voor die meiden is het ook wel ingewikkeld realiseer ik me steeds weer.

De bel gaat, ik ga ermee stoppen, even kijken wie er komt...zien ze me weer aan de champagne zitten...ik krijg nog een naam!
Oh nee, een meneer van het astma-fonds, dus mijn reputatie komt even nog niet aan de orde.
He de zon gaat schijnen...belooft morgen weer een goede dag te worden. Ik wens iedereen een mooie avond toe...zomaar liefs, Aniet

De neuro-radioloog in het LUMC

Zo weer terug. We waren vroeg en ik kon rond negen uur al naar binnen, omdat degene die voor me was, nog in de file stond. Een neuro-radioloog met een radioloog en een dame die heel lief was en me vooral vertelde wat er ging gebeuren. Ze liet alles zien, de naalden, het apparaat waarmee ze de biopsen gingen uitvoeren. En toen kwam de heer Erkel, de neuro-radioloog. Hij vertelde dat hij vanmorgen nog contact had gehad met de heer Pondaag, de neuro-chirurg die hem had gevraagd verschillende biopsen te doen bij mij. Ook gaf hij aan dat het proces versneld moest worden en dat de uitslagen van de biopsen vrijdag door het medisch team besproken worden. Hij gaf ook aan dat de neuro-chirurg mij vrijdag hoogstwaarschijnlijk zou bellen voor de vervolgplannen/stappen.
Eerst heeft hij aan de hand van een echo de plaats vastgesteld waar hij een gaatje wilde maken, en vanuit dit ene gat draaide hij met de naald en nam hij op verschillende plaatsen een stukje weefsel weg.
Uiteindelijk heeft hij 6 stukjes weefsel op verschillende plaatsen weggehaald, eigenlijk alleen de rugprik deed pijn en op het moment dat hij een stukje weefsel pakte voelde je dat. Hij liet me een hele lange naald zien waarmee de biopsen gedaan zouden worden...eng hoor..ik lag op mijn buik en zei 'ik hoef het geloof ik niet te zien allemaal'....brrrr ik ben toch al zo'n held.

Gelukkig nu alweer thuis en lekker aan de koffie. Vanmorgen hing er een doos bonbons aan de voordeur, Marion Lips stond gisterenavond voor de deur, maar we hebben de bel niet gehoord. We lagen in bed een dvd te kijken, maar die bel die hoor ik wel vaker niet. Annemarie zegt 'doof, blind en mank...wat wil ik nog meer....' nee hoor dat meent ze niet. Ze is zo zorgzaam, super. Vanmorgen wilde ze mee naar binnen en toen zei die mevrouw....'het wordt wel een beetje bloederig hoor' en toen besloten we maar dat Annemarie gewoon op de gang bleef wachten. Is maar beter ook denk ik. En ik, ik moet gewoon flink zijn.

Welnu, het proces wordt versneld, het onderzoek is uitgebreid, en zo hoop ik dat we nog voor de Pinksteren een uitslag hebben en weer een volgende stap kunnen zetten. Nu even wat telefoontjes plegen en dan even lekker slapen ofzo...

Dank jullie wel allemaal voor de lieve smsjes, mailtjes en berichtjes, het voelt geweldig om zoveel steun van jullie allemaal te krijgen. Ik ben trots op al deze warme aandacht...dank! Duizendmaal dank.

Dikke zoen, fijne dag, fijne werkdag...tot snel allemaal!
Aniet

Vakantie gecanceld....

Na overleg met de neurochirurg is de vakantie die we met de meisjes zouden hebben naar Tunesie...gecanceld. Bizar...krijg je van zo'n annuleringsverzekering maar een deel van het geld terug...kost een reis die je niet maakt, je toch 1800 euro...maar ja dat is maar geld zeg ik dan heel stoer...
Voor de meisjes wel heel verdrietig, zij hadden zich er zo op verheugd...de neurochirurg gaf aan dat herstel na een lichte operatie minimaal 6 weken zal duren en hij gaf ook aan, dat dit geen lichte operatie is...dus rekent u zelf maar...dan ligt 21 juli wel heel dichtbij...

Zo nu een nespresso en dan de auto in...naar Leiden...
Dikke zoen van twee nerveuze meiden.
Aniet en Annemarie

Spannend.....

Annemarie staat onder de douche...ik ga nu naar boven...een rampzalige nacht, volgens mij dood zenuwachtig en nu naar het LUMC...maar met al die steunbetuigingen, al die vriendschap moet zo'n punctie peanuts zijn toch...brrrr en ik ben al bang voor een prikje...kan nog wat worden...

straks meer....
Anita

Zomaar een van de schilderijen van Annemarie

Dit is een voorbeeld van een van de schilderijen van Annemarie, soms vraagt iemand mij of ik model heb gestaan...niet slecht he... dit schilderij hangt in onze woonkamer.
En op dit moment is zij dus bezig met een nieuw schilderij, dat zal ik niet plaatsen, want degene voor wie dit schilderij is bestemd, heeft het nog niet gezien. Leuk hoe Annemarie zo'n doek steeds oppakt, buiten neerzet, een sigaretje rookt en er nog een keer naar kijkt. Ander licht erop laat vallen, het wegzet en dan weer verder gaat. Eigenlijk is dit een proces van de schilder zelf...en nu mag ik hier zomaar getuige van zijn.

Bijzonder eigenlijk hoe je door ziek te zijn, of door ineens thuis te zijn, weer een ander ritme vindt met elkaar, en ook hoe met elkaar om te gaan. Samen stil te zijn en stil te staan bij alles wat voor ons ligt.
Vanmorgen heb ik de administratie gedaan, alles uitgezocht. Heel bizar ook, voor het geval dat...hoe staan we ervoor. Kan Annemarie hier blijven wonen als....enge gedachten, die ik soms toch heb. Maar meestal niet..meestal ben ik optimistisch en ga ik vanuit mijn kracht en positiviteit een nieuwe dag in.

Ik ervaar het mogen schrijven als een verlichting, een manier om met die mensen die me dierbaar zijn mijn ervaringen, mijn beleving op dit moment, van dit moment te mogen delen.
En de bezoekjes, de aandacht die ik krijg is onvoorstelbaar liefdevol en intens. Ik ben hier soms stil van...dank jullie wel....

Morgenochtend naar het LUMC voor de punctie, spannend. Daarna meer....
Liefs
Anita

Veel slapen en mooie kunst....

Terwijl ik vanmorgen lekker lang heb geslapen en nu ook alweer twee uur heb geslapen, tja die morfine doet meer dan de pijn wegdrukken, zit ik nu weer in onze woonkeuken en geniet ik van een overheerlijk kopje nespresso en een stukje witte chocolade erbij. Heerlijk...mijn benen tintelen nog steeds, maar de pijn is nu te dragen...ondertussen schildert Annemarie aan een prachtig nieuw werk...tja laat me raden, een vrouw, met grote borsten...die me af en toe ondeugend aankijken...schitterend, ik ben benieuwd of degene voor wie dit schilderij gemaakt wordt (ja een schilderij op verzoek...leuk he...) hier net zo trots op zal zijn...de kinderen vragen steeds van wie deze borsten nu weer zijn en Florine herkende de eigenaresse van deze borsten er al in...

Heerlijk die rust...zo moet het voelen als je niet meer hoeft te werken, maar bezig kunt zijn met die dingen die je leuk vindt, ik ga dan een boek schrijven, en niet over morfine, maar over allerlei andere dingen.
Weet je wat nog door mijn hoofd schoot - ben ik toch jarenlang als vrijwilliger betrokken geweest bij een Hospice, ben ik bezig geweest met mensen die kanker hebben, die dood gaan, die soms heel soms weer beter zijn geworden. En nu, alhoewel ik ervan uitga dat het goedaardig is, is er in mij een tumor aan het woekeren. Bizar he...ook vanuit het Hospice reageert men erg lief en betrokken. Ik vind het zo onwerkelijk.
Annemarie kan om half vijf met de neurochirurg bellen, ze maakt zich veel zorgen en heeft een aantal vragen die zij wil stellen. Ik hou jullie weer op de hoogte hoor.

Anita

nachten en morfine....

Het recept gevonden! Gisterenavond toen Jannie uit Den Haag weg ging, heb ik een morfine genomen om half zeven. Toen ik vroeg naar bed ging, want ik was kapot...tintelden mijn benen weer alsof het een lieve lust was. Om 22 uur twee morfine genomen en rustig met tussenpozen geslapen tot 4 uur. Nu om kwart voor vijf weer twee morfine genomen, omdat de tinteling en de pijnscheuten er weer zijn. Zo na een klein uur werken deze weer..en dus hoop ik zo half zes weer naar bed te gaan en nog een paar uurtjes te gaan slapen...heerlijk! Op deze manier kan ik dus de nachten enigzins redelijk aan, je slikt wat en dan heb je ook wat...een nachtje liggen, zelfs af en toe op mijn rug kan ik een half uurtje slapen...heerlijk!

En vandaag begint voor iedereen weer een werkdag...normaal gesproken zou ik nog een klein half uurtje slapen en dan naar boven gaan, onder de douche en me aankleden, afhankelijk van de dag, komt de ANWB op bezoek of de NS, of de Gemeente Den Haag...dan zie ik er iets anders uit, dan wanneer ik in ons behaaglijk warme kantoor in Utrecht mag werken, een polo, een blouse, vooral niet te veel...dat zullen we wel missen, al die tropische outfits als we straks een normaal klimaat hebben in ons nieuwe pand...ben reusachtig benieuwd. Mis weer heel wat schat ik zo in....zou met Petra gaan kijken, moet nu weer even wachten.
Ik droomde dat ik een vergadering had bijgewoond bij ADP, dat Hans Jansen zei 'zo gelukkig ben je er weer en kunnen we weer op je rekenen' ..... niets van interesse, niets van 'hoe gaat het' vannacht begreep ik weer zo goed, denkend aan de reactie van Hylke, waarom ik nu bij Arinso werk en niet meer bij ADP...al die lieve mails, al die reacties, als iedereen eens zou weten wat dat met mij doet. Hoeveel goed mij dit doet...dank jullie wel...
en voor iedereen die werkt, een mooie maandag...veel ziekmeldingen bij ISS en Delta Lloyd...veel tickets, dus hard werken weer. Ik denk aan jullie, succes! Chea weer terug van vakantie...succes allemaal!

Lieve groet, van een tintelende Anita. Mijn huis staat vol prachtige kaarten en volop bloeiende pioenrozen...mooi hoor.....