Praten over de dood...

Vanmiddag was bij Yarden in mijn uitvaartcentrum een workshop 'praten over de dood' en het onderwerp van vandaag was stervensbegeleiding. Een van de deelnemers was een oude dame van 88 jaar. 16 jaar geleden verloor zij haar man, hij piepte er tussenuit, zoals zij zo mooi aangaf! Een leuk mens, die prachtige uitspraken deed. Zo gaf zij onder andere aan 'dat in Rotterdam het geld wordt verdiend, in Den Haag wordt het uitgegeven en in Amsterdam kijkt men hoe dat gaat'. Maar stervensbegeleiding gaat ook over hoe je in stilte bij de ander kunt zijn, door alleen maar te zijn! Bijzonder..een mooi programma! En ik, ik mag hier zomaar bij zijn...Dag, later meer. Liefs, Anita

Moederdag.....9 mei 2010

Mijn moederdag stond in het teken van business cases nakijken. Van werk eigenlijk, na een gezellig ontbijt, bereid door de meisjes voor Annemarie in het kader van moederdag. Kadootjes, en een leuke sfeer! Daarna ben ik aan de slag gegaan, hebben we weer met elkaar geluncht. En vanavond zijn we uiteten geweest bij Upstairs, uitgekozen door de meiden wederom...tussendoor een glas champagne en vanavond nog een keer een glas champagne, daarna twee glazen wijn! En op weg terug...alcoholcontrole...een P/A-tje kennen jullie dat? Je mag doorrijden maar...dat komt omdat je eigenlijk voldoende hebt gedronken en ondertussen al heel veel jaren je rijbewijs hebt. Mazzel dus...nu zo naar bed, lekker slapen. De meisjes zijn net naar bed! Moederdag was voor Annemarie een leuke dag, en dat is waar het om gaat....en gisteren was het een soort van vaderdag, een hele dag met mijn vader samen. Geweldig...intens, bijzonder en emotioneel! Dag, tot morgen, een gesprek met de arts, eventjes naar Yarden, naar OCW en dan een gesprek over mijn vader...Anita

Zomaar.....

En nu na een bezoek aan meneer van Riel, die mij weer gelukkig heeft gemaakt, door in te zien en te onderkennen dat het goed met mij gaat. Dat ik gezond ben en de goede dingen doe. En vandaag was zomaar een lekkere dag, tijd voor mijzelf, even op kantoor zijn, ik heb nog wat te doen daar, en doe dat dit weekend...en ook volgende week zal ik een aantal keren op kantoor zijn, voor een gesprek. Heerlijk is dat ook wel weer...een goed gesprek gehad met mijn opdrachtgever, en eigenlijk hoorde ik vandaag, dat ik daar terecht ben gekomen, dankzij een tip van mijn oude ADP-directeur, mooi he...hoe een balletje kan rollen. En hoe netwerken werkt...ik voelde me blij en trots tegelijk! Ondertussen contact gehad met Yarden, omdat we daar een uitvaart hadden van een hoge politiefunctionaris en deze uitvaart is met alle egards verlopen. En was uiterst plechtig en respectvol. Nu lekker aan tafel, de meisjes zijn er...en we gaan lekker eten! Morgen weer een dagje naar mijn vader....
Liefs, Anita

Zomaar eventjes....

Vandaag ga ik even naar Moneyou, een gesprek met Bjorn. Mijn coachee is er zelf niet en met hem heb ik in mei een aantal vervolgmomenten afgesproken. En zojuist heb ik een heel lang en uitgebreid telefoongesprek gevoerd met Els, de vriendin van mijn vader. Nu een kopje koffie en een stukje tekst voor de omgeving. Vanmiddag naar mijn arts meneer van Riel, en dan neem ik ook een foto van mijn vader, zoals hij nu is, mee. En als je naar die foto kijkt, dan zie je een andere man. Een man, die veranderd is, verdrietig is en soms een beetje somber. Maar als je dan met hem praat over 'later' over bijvoorbeeld Vroonlande...dan gebeurt er weer iets. Dan gaat hij op zijn manier zijn best doen, met fysiotherapie of anderszins. Dus vandaag is er ook even zomaar tijd voor mijzelf, tijd voor mijn kleine kantoortje. En de spreuk van vandaag is 'als je een berg wilt verplaatsen, begin dan met het verplaatsen van kleine stenen' en zo ziet wellicht de toekomst van mijn vader (en daarmee ook de onze) eruit, steen voor steen zullen we zijn leven wellicht weer op de rit krijgen. Morgen ga ik weer een dagje naar hem toe. Wandelen, althans ik wandel en hij zit in de stoel en we gaan samen naar buiten. Dag, geniet van deze dag...ik kwam heel vrolijk beneden vanmorgen in mijn flitsende outfit, zwart-witte schoenen aan...en toen, toen was het weer slecht, en nu ben ik weer zwart-wit, maar iets minder flitsend...ach, dat is maar de buitenkant...de lach komt van binnenuit en die lach die laat ik zien, ook vandaag weer! Liefs, Anita

Dodenherdenking in het Uitvaartcentrum Kennemerland....

Vandaag was een bijzondere dag. Het begon vanmorgen met een kerkdienst hier in Voorschoten en daarna een begrafenis van Hans, een meneer hier uit de straat. De partner van Jeanet. Jeanet is een van die lieve dames uit de straat, die mij tijdens mijn ziekzijn, zo gesteund heeft. Het was een mooie plechtigheid, en de lucht trok open, toen wij op de begraafplaats stonden, de zon brak zomaar even door, speciaal voor Hans...en daarna naar Yarden, voor wat plangesprekken. En hier is het een bizarre drukte, het huis ligt vol, bomvol werkelijk met overledenen. En tussendoor bezig met een ingewikkeld vraagstuk, vol uitzoekwerk. Met een plangesprek, met een planning en alles wat daarbij hoort. En toen was het dodenherdenking temidden van de doden in ons uitvaartcentrum. Gekke ervaring...en pas om kwart over tien vanavond was ik klaar daar. Morgen een nationale feestdag, iedereen is vrij, maar ik ga weer voor een aantal uren naar Yarden toe. Een presentatie voorbereiden, voor het werkoverleg, allerlei uitzoekklussen doorvoeren, openstaande vragen beantwoorden. En zo rond een uur of twee vertrek ik daar weer, misschien iets later, om Annemarie op te halen en naar mijn vader te gaan. Om bij hem te zijn met eten, om hem weer even te zien. Even langs mijn tante Aniet, even mijn broer zien, Els misschien...en weer even samen zijn met mijn liefste Annemarie...het is een druk leven! En dan in je achterhoofd de wetenschap, dat we eigenlijk nu vakantie zouden hebben samen, in het huis van Carine en Eef, in Frankrijk....ongekend! Een gevuld leven, vol van zorgen eigenlijk wel...slaap lekker! De nacht is kort, de wekker gaat heel vroeg...liefs, Anita

Update van 30 april tot en met 2 mei 2010.....

Tja...en nu, voor we gaan slapen, een korte update. De dag dat heel Nederland Koninginnedag vierde heb ik voor een groot deel nog gewerkt, eerst in Haarlem bij Yarden en aansluitend, de BTW-aangifte en wat facturatie-achtige zaken op kantoor! Daarna samen met Annemarie eventjes naar Koninginnedag, roseetjes drinken in de Voorstraat en vroeg naar bed. Ik/we ben/zijn zo moe....geslapen tot zaterdagochtend en toen naar vader Smitshuysen. Geluncht en bijgepraat met hem...en daarna naar mijn vader, in de Samaritaan. En als ik daar binnenkom, dan word ik een beetje stil...een verouderd complex, met zwaar gereformeerde dames in de verpleging, die zittend op een kruk, voorgaan in het gebed. En tussen al die lieve mensen, met een enigzins vroom, voornaam gedrag, zit mijn vader. Een man met wat langere grijze haren, met een oranje bodywarmer, of een vrolijk gestreept hemd, een man, die samen met mij grinnikt om zo'n tuttebol met knot, die plat flakkees praat. Een man waarvan de arts zei, dat zijn haar zo lang is. Een man, die normaliter het leven leeft in optima forma. Een man die een lat-relatie had/heeft met Els, een vrouw die tien jaar jonger is. En nu een man, voor wie zoals hij het zegt 'iedere dag een zaterdag is, iedere dag is gelijk'. Een man, die aan zijn oude verzekeringsagent vraagt, of hij even aan zijn rechter arm wil kriebelen, omdat hij het zelf niet kan. Een man die frommelt met zijn zakdoek en een beetje schuin lacht naar je. Maar ook mijn vader, die ongekend veel huilt bij mij. En ook aangeeft dat hij dat bij mij doet, omdat dat veilig voelt voor hem. En diep van binnen, huil ik met hem mee...het doet zo ongekend veel zeer, om hem daar zo te zien. Morgen probeer ik de arts te spreken te krijgen. Want omdat mijn vader 'geen zitfunctie heeft' moet hij in zijn broek poepen en plassen, want de luier die hij 's ochtends aan krijgt, gaat pas in de avond weer uit. Beetje pech, als je tussendoor poept gewoon. Want je zit er lekker in...en al die moeders, die dit lezen, die snel hun baby verschonen, enerzijds omdat het stinkt, anderzijds omdat die kleine billetjes dan kapot gaan, die weten wat ik bedoel. Maar dit is potverdomme een man van 80 jaar, die bij zijn volle verstand is en hier tegen protesteert. Een man, die zich realiseert dat hij zijn best moet doen met zijn rechter kant, om functies te behouden. En om hier uiteindelijk 'uit te komen'. Dus ben ik op zoek naar leuke vrouwen, die mij willen helpen om dit leed te verzachten. Dus ben ik op zoek naar alternatieven, om hem een betere zorg te bieden. Het liefst daar in de Samaritaan. Zodat hij gewoon in plaats van twee luiers er vier krijgt per dag, zodat er met hem gewandeld gaat worden, ook als oom Koos, Els, Arie, of wij er niet zijn. Gewoon iedere dag. En ik heb nu wat gesprekken aangevraagd met particuliere zorgverleners, en een heel duur chique tehuis ergens in Zeeland, initiatief van Els, waar we een godsvermogen moeten betalen, wellicht om hem de zorg te bieden die hij nodig heeft...gewoon menswaardige zorg, niet meer en niet minder. Zorg en aandacht en warmte...zoiets ongeveer....Vandaag ging ik weg uit de Samaritaan en sprak ik met Leen, een meneer die daar al een paar jaar woont. Hij zat bij de deur te wachten op zijn vrouw, maar zij kwam niet...en hij zei tegen me 'als je hier langer zit, komt er niet zoveel bezoek meer voor je...' tja...en mijn vader zit er pas twee weken....
Het is nu 2 mei, we gaan naar bed. Lekker samen...lekker niks, morgen weer werken, naar Den Haag, OCW en dan naar Haarlem, naar Yarden...eens even kijken wat er allemaal weer op me afkomt, sollicitanten in Utrecht en morgenavond even naar de schoonheidssalon. Mijn huid is moe en slecht, even laten rommelen eraan...heerlijk!
En voor al die mensen die vakantie hebben...genieten he! Liefs, Anita...

Woensdagavond laat, eigenlijk donderdagochtend vroeg....

En nu is het 5 over 12, midden in de nacht...ik was zo rond half elf thuis vanavond. Ik geef een bijna-prive les aan twee dames bij mij op kantoor. Over projectmanagement, organisatiekunde, en nog meer prachtige theoretische modellen. En daarna ben ik bezig geweest met de voorbereiding van mijn kwartaalopgave voor de fiscus. Want op de dag dat onze Koningin, of liever gezegd 'moeder Koningin'jarig is, moet ik onze kwartaalopgaves versturen richting fiscus. En nog wat andere dingen doen, een half dagje kantoor, een half dagje vrij. En nu, met een mooi glas sauvignon blanc uit Nieuw-Zeeland naast me, en daarbij mijn liefste Annemarie, die avond in, avond uit alleen of met de meisjes thuis is, schrijf ik nog even op mijn weblog. Vandaag had ik veel contact over mijn vader, met Els, met Jantje Roos, en zoals bijna altijd in ons gesprek hier thuis. Mijn vader is dichtbij me, ik denk eigenlijk continue aan hem. Aan zijn status nu...potverdomme wat ingewikkeld! En ondertussen woon ik allerlei overleggen bij, over samenwerking binnen Yarden. Over strategische visies, over mijn rol als leidinggevende in het Uitvaartcentrum. Maar ook coach ik mensen tussendoor, en praat ik over dicht bij jezelf blijven. Over mijn leven nu, in tegenstelling tot mijn leven in dienst, in loondienst. Goh wat een enorm verschil...morgen ga ik zomaar weer een dagje naar Amsterdam, met de trein, een college verzorgen over Persoonlijke Effectiviteit en morgenavond ga ik aan de slag met De Onzichtbare Leider...geweldig...en dan, bijna vrij...zie hierboven! En zaterdag is de dag van mijn vader, gelukkig nu samen met mijn Annemarie. Samen naar de boerderij, maar eerst lekker even langs de vader van Annemarie. Die we bijna vergeten, omdat hij gewoon een heel gezonde kwieke levenslustige man is van jawel 86 jaar. Die alles zelfstandig doet en het leven leeft op zijn eigen wijze...dus we gaan zaterdag met hem lunchen. En dan vervolgens naar mijn vader, waar we tot in de avond zullen doorbrengen. En zondag gaan we nog een keertje bij hem langs...en in die tussentijd...even een momentje zomaar samen, wij, An en ik...waarom???? Omdat we er zo enorm aan toe zijn, samenzijn, tijd voor elkaar...tijd om een stukje te fietsen, of wat dan ook...een lunch aan de waterkant??? Maakt niet uit...want volgende week zouden wij samen een week naar Frankrijk gaan. Vakantie...en deze vakantie is gecanceld vanwege mijn vader. Ik wil niet tien uur rijden bij hem vandaan zijn...ik wil het liefst, iedere dag bij hem zijn. En ik kan het niet, ik kan het niet combineren met al mijn opdrachten...ik kan het niet...en juist daarom, werk ik volgende week weer voor Yarden, voor OCW, voor weet ik wat al niet..en ben ik af en toe een uurtje later aan het werk, omdat ik eigenlijk vakantie had...samen met mijn Annemarie en samen met mijn Annemarie ook volgende week een kwaliteitsmoment wil hebben...zomaar. Want hoe ingewikkeld is het leven, als je een vader hebt, die zomaar opeens een opdonder krijgt. Een vader die diezelfde dag hier nog vrolijk aan de keukentafel zat, op 21 maart en die genoot van de gezelligheid, die schilderijtjes kocht voor zijn Els. Die een glas witte wijn dronk, mijn vriendinnen omhelsde en genoot. En diezelfde man takelen we ergens in de ochtend in een rolstoel, doen we een luier om, laten hem er vrolijk een dag lang in zitten, met alles wat hij kwijt moet, en dan vinden we het gek, dat hij niet meer zo vrolijk is, dat hij moppert op de zusters die zeggen 'laat maar lopen, de luier absorbeert goed'. En eigenlijk mag ik het deze dames niet kwalijk nemen, want ene meneer Klink bedenkt 'washandjes die je niet meer nat hoeft te maken' zodat je met een handeling minder, weer een paar miljoen in de zorg bespaart. En die zorg, die gaat nu net wel over mijn vader....potverdomme!
Oh ja, ik wens jullie allen een mooie Koninginnedag, met veel plezier. Kermis voor de kinderen, een glas oranjebitter, een stukje muziek in de Voorstraat, even niks...dag, liefs, Anita....