Op kantoor...

En na een dag vol bloemen (rouwstukken)en vergaderen, leuk en intensief, zit ik zomaar eventjes op kantoor. Mijn eigen kantoortje...en wat is dat toch altijd fijn he...Morgen een dagje trainen, Rotterdam en dan Den Haag. Genieten is dat altijd...een groep afronden, de laatste loodjes voordat zij hun businesscase in gaan dienen. Ik geniet ervan...maar ook van het afsluiten. De punt zetten als het ware...En hier op kantoor, omgeven door mijn mooie citaten. Mijn zinnen, mijn foto's...de foto van mijn moeder en tante Tanneke hier voor me. De dames die het samen zo goed hebben gehad als zussen...ach de tijd vervliegt....
'Liefde is groot noch klein, liefde is gewoon liefde. Je kunt een gevoel niet meten zoals je een weg meet. Als je dat doet,begin je het te vergelijken met wat ze je vertellen, of met wat je hoopt te vinden. Zo zul je altijd naar een verhaal luisteren in plaats van je eigen weg te bewandelen.' En hier nog een, voor mijn vriendinnen 'De liefde is geen gewoonte, geen afspraak of schuldgevoel. De liefde is. Zonder verdere bepaling. Heb lief en stel niet te veel vragen. Heb slechts lief.'
En met deze citaten uit het boekje 'Liefde' van mijn grote vriend Paulo Coelho...eindig ik voor vandaag. Het was en is een prachtige dag...het is eigenlijk een prachtige week, zoals alle weken prachtige maanden zijn...ach hoe simpel is het gewoonweg gelukkig te zijn! Een mooie avond..met diegenen die je lief zijn....
Anita

Mijn vader....

Zomaar samen aan de tafel, niet zoveel woorden hebben we nog nodig. Een blik, een handkus die hij me regelmatig geeft....hij vertelt wat, vraagt waar Lexmond ligt...en hij legt zijn hoofd tegen mijn schouder...ik kam zijn haar, heb zijn kin wat bijgeschoren, wat Hugo Boss gespoten en zo brengen wij de middag door. In stilte, in een soort berusting, simpelweg omdat we samen zijn...en het is meer dan fijn! Hij vraagt steeds dezelfde dingen...en vooral over 'hoe het nu moet met wonen...' en als je hem dan aangeeft, dat er niet zoveel mogelijk is. Alleen buiten Flakkee wellicht, dan schudt hij zijn hoofd en is verdrietig...Hij maakt zich zorgen als ik wil vertrekken omdat het helemaal dicht is van de mist...en ik moet hem bellen, want zo zegt hij 'ik ben vanavond toch thuis'...en eigenlijk is dat zo verdrietig he...hij denkt soms dat hij nog 'thuis' is...en als ik hem door de gang naar de woonkamer rij, dan kijkt hij afwezig naar de graafmachine, die bezig is een gat te graven voor de fundering van de nieuwbouw. En als ik wegga, en hem gezoend heb, dan kijkt hij uit het raam...en gelukkig huilt hij niet....
Ik mis hem nu alweer...bijzonder toch, die band tussen ons...
Liefs, Anita

Sneeuw, Sinterklaas, en mooie gedichten....

Goh wat een weekend, een zaterdag met een tuin vol sneeuw. De beelden waren duidelijk. En die zaterdagavond een Sinterklaas vol prachtige gedichten en nog mooiere surprises. Een traan, om een zin die zo raak was....een prachtig gedicht van mijn bonuskind...een Tomos voor Sophie, tot in detail gereproduceerd door Reynaud...werkelijk fantastisch. En vooral een avondje gezellig bij elkaar...heerlijk! Echt een heerlijk avondje....zondag zomaar wat gerommel, rustig bezig geweest met elkaar. En vandaag weer naar het zuiden, naar Tholen en naar Pa. Zomaar lekker...rustig en intens. Nu ben ik lui en moe...zomaar thuis, door de hevige mist, zag ik het niet zitten nog verder te rijden en heb ik mijn avondafspraak afgezegd.
Nu niks meer...liefs, foto's volgen nog...Anita

Zomaar wat mooie beelden....

Sneeuw en niet naar Pa....

Goedemorgen, vanmorgen vroeg was ik al op pad...ik gleed alle kanten op met mijn BMWtje...roetsend en glibberend. Dus ben ik met eierkoeken en lekkere bonbons voor mijn vader, gewoon weer teruggekomen naar huis. En toen heb ik hem gebeld. Dat ik vandaag niet kom. En zijn reactie is zo simpel 'geeft niet hoor mijn kind. Hou je spatborden maar heel...' En vervolgens vraagt hij of alles goed is en moet ik vooral Annemarie groeten van hem....ach, ik vind het wel jammer. Want ik heb altijd zin om hem weer te zien. Maandag ga ik weer naar hem toe, in aansluiting op Tholen, met de tank van Annemarie, dan kom ik overal doorheen!
De tuin is prachtig, het beeld is fantastisch mooi...een heel dik pak sneeuw ligt op de stoelen, de tafel...en de poes heeft het gevoel dat het leven een grote glijbaan is. Vandaag lekker samen met Annemarie en de meisjes, voorbereiden voor de Sinterklaas....even lekker naar Albert Heijn.
Een hele fijne avond...niet uitglijden en liefs Anita

Sneeuw, weeralarm...en eventjes rust....

Lieve allemaal....je zal Sinterklaas maar zijn. En met dit weer het dak op moeten, ik ben altijd weer blij dat ik maar een gewone burger ben. Maar wel een burger, die gewoon heel veel mazzel heeft. Die zomaar uitgenodigd wordt voor een reisje naar Duitsland, naar Mercedes Benz....om te zien hoe een verlengde mercedes volgauto wordt gemaakt. Maar ook een manager die zich mag bezighouden met nieuwe kleding van Oger, met kerstkadootjes en een burger, die nu vlak voor Sinterklaas, toch wel een beetje zenuwachtig gaat worden. Zenuwachtig, omdat ik ook wel wil dat ik naar mijn vader toe kan morgen. En mijn werk, met al het rijden erbij, kan blijven doen. En Sinterklaas, ik wens je veel sterkte dit weekend. Want u krijgt het druk geloof ik....
Liefs, Anita

Netwerken, boeken en landelijke pers....

Lieve mensen...een beetje in afwachten van veel sneeuw, zit ik zomaar thuis, samen met Annemarie, een glas sauvignon blanc uit Nieuw Zeeland en dan komt er een telefoontje...er volgt landelijke publiciteit...wordt vervolgd, 't komt via mijn netwerk. En trots en blij ben ik op voorhand al...en mijn Annemarie heeft een publicatie, een presentatie in een prachtig boek 'Amateurkunst in beeld - kunstenaars met gouden randje'met ISBN-nummer 978-90-70655-730. Dus op de een of andere manier lijkt er een flow te onstaan, die waarachtig en mooi is. En ik, ik zou zomaar willen dat mijn surprise net zo in de flow zat, als de rest van mijn bestaan...maar helaas, dat lukt dus niet. Het is simpelweg knippen, plakken en daar blijft het bij...het hele kado lag onder mijn bed, en of het nu kwam door de kou...alles had losgelaten, wat een gedoe...ik hoop maar dat de ontvanger a.s. zaterdag mij wil vergeven, of eigenlijk zich realiseert, dat de intentie erachter echt gemeend is. En nu, vanavond, een beetje glimmend van trots...ga ik zo naar bed. De wekker heel vroeg, een overleg bij Yarden, wat gesprekken...een ontmoeting met iemand uit een ver verleden en een bezichtiging voor mijn huis...wow wat kan er veel gebeuren..en nu maar hopen dat de sneeuw niet al te gekke dingen met zich mee kan brengen. Morgen heel vroeg de weg op..richting Yarden. Een prachtig filmpje bekijken over uitvaarten met fakkels in de avonduren, publiciteit voor de website...ik laat het jullie nog zien. Voor nu, slaap zacht, Anita