Zomaar eventjes op mijn eigen plekje, mijn eigen kantoor...

Deze dagen loopt alles door elkaar heen. Mijn afspraken, Yarden, nieuwe ontmoetingen...en zomaar, temidden van dit alles, temidden van zachte natte sneeuwvlokken die buiten weer vallen, zit ik hier om half vier dinsdagmiddag op mijn eigen kantoor. Na te denken over 2011, over mijn jaarplannen, mijn prognoses, over de meeting die ik de hele dag heb mogen ervaren. En altijd als ik hier ben, ben ik omringd door schoonheid. Door de kunst van Annemarie, door mooie prachtige literatuur. Door teksten, door citaten. En een tekst staat hier op een kaartje 'ik mis je. Dat is duidelijk...' en deze tekst is altijd voor mijn moeder. Want missen doe ik haar wel vaker. In de auto praat ik met haar, zomaar over wat mij bezighoudt...of over iets wat ik zie, of voel. En deze dagen, de dagen waarop zij het zo moeilijk had, zo vlak voor haar overlijden, denk ik altijd vaker aan haar. En steeds weer voel ik het gemis. En laatst mailde iemand me 'dat zij haar moeder extra zou omhelzen...voor mij' en dat is mooi he...doe dat maar. Kijk maar diep in haar ogen, geniet maar gewoon heel even...van het feit dat je moeder nog bij je is, nog met je praat, nog met je lacht. Als ik Annemarie en haar moeder zie, ben ik zomaar een beetje stil...twee prachtige vrouwen, die in liefde met elkaar verbonden zijn. Die lachen, die dansen, die samen leuke dingen doen...oh wat heerlijk toch...
Een ander citaat vind ik ook zo mooi 'De roos heeft geen waarom. Ze bloeit omdat ze bloeit. Ze maalt niet om zichzelf. Ze verlangt niet gezien te worden.' een citaat van Silesius uit ca. 1650.
Voor mij is dit een spreuk die past bij servant leadership. Simpelweg zijn en niet zoveel meer...en vanuit dit zijn, een tevredenheid ervaren.
En dan nog deze, de spreuk die past bij een reiziger, en ik noem mijzelf soms een reiziger, zo zei ik ooit tegen een geliefde 'ik trek een poosje met je op...' alleen merk ik, dat ik nu graag reis, maar het liefst steeds weer thuiskom...thuis bij Annemarie. Mooi he...'iedere dag trek ik erop uit, steeds op zoek naar een andere weg'door Friedrich Holderlin. Zo dadelijk ontmoet ik weer iemand op een van die wegen...zomaar hier bij mij op kantoor. Een onbekende dame...ik ben benieuwd! En morgen weer...via mijn website. Geweldig toch...dag, heb een mooie, intense en waardevolle avond! Liefs, Anita

Schoonhoven....

En gisterenavond zaten we zomaar samen op de bank in Schoonhoven. Kijken naar de nieuwe tv en wachten op de nieuwe huurder. Geweldig, het huis is verhuurd voor lange tijd, een aantal jaren...wat een heerlijk idee! Voelt goed...mijn mooie appartement is 'onder de pannen'. En nu, nog even voordat ik vertrek richting Utrecht, mijn weblog schrijven...het lijkt te dooien, en dit maakt de straatjes hier als een spiegel...en niet alleen hier, maar overal. Ik heb, en moest vreselijk lachen, al twee keer echt plat op mijn gezicht gelegen...door de sneeuw, is onze heg naar voren gekomen...er lag een soort lawine van sneeuw op...en de zwaarte maakte, dat deze naar voren klapte...maar sneeuw was ook wel handig tijdens Annemarie's feestje, want normaliter heb ik heel veel ijsklonten nodig voor de wijnkoeler. Nu voldeed zo af en toe een schep sneeuw. Leuk gezicht ook nog...
Het is druk, de laatste loodjes voor het einde van 2010...en als ik denk aan 2010 dan denk ik aan verbinding. Zomaar verbinding, met mooie mensen, met mensen die mij opsporen via Hyves, via de website, of die zomaar mijn leven binnenstappen. Dit gebeurt en dit zijn de meest bijzondere contacten. Maar het is ook het jaar van de liefde geloof ik...Annemarie en ik, al 4 jaar getrouwd, al 5 jaar samen. Maar ook mijn vriendinnen, die twee bijzondere vrouwen, die elkaar gevonden hebben...misschien wel in essentie hier op een feestje. De zakelijke kerstkaart die wij stuurden was de kaart van de verbinding...een kaart met handen die in elkaar grijpen, handen die elkaar vasthouden. Zomaar, want soms is dat gewoon nodig, dat je elkaar eventjes vasthoudt...dat je elkaar dichtbij laat komen. Ons leven vraagt erom...zo komt er vanmiddag een mevrouw op kantoor. Zij heeft via een cursiste over mij gehoord en wil een gesprek...bijzonder toch. Ik laat iemand altijd komen, en als het klikt dan is het goed...dan gaan we door! Dag succes vandaag, geniet van de dag die voor je ligt...lieve groet, Anita

De kerst voorbij.....

En zomaar is de kerst van 2010 voorbij...een mooi samenzijn, met een gezellig spel, en lekkere wijnen...en vanmorgen vroeg alweer op pad richting Yarden. Het donkere gebouw...en een drukte van jewelste...we doen het goed hier in Kennemerland. Er gebeuren goede dingen....oh ja...ik heb de nieuwe cd van James Blunt gekregen...heerlijk!Dus zomaar nog eventjes gedanst met Annemarie gisterenavond. Ik vind dansen zo ongekend lekker. Als het ware terug in de tijd...en dat vind ik ook zo van de Top 2000. Ik geniet van de radio aan in de auto...veel nummers van vroeger, nummers die mij doen herinneren aan mijn tijd op kamers in Den Haag. Het loskomen van mijn jaren op Flakkee...het onderzoeken van mijn geaardheid. Een wereld die ik vroeger wel heel spannend vond. Een cafe waar bijna mannelijke vrouwen zaten en waarvan ik dacht 'goh waar zijn die dames nu...'maar ook een sfeer, een tijd, waarin we vreselijk de beest uit hebben gehangen. Een tijd waarin we genoten van alles, waarin we deelden wat we hadden, waarin feesten ook al een onderdeel van mijn leven was. En weet je zomaar ruim 30 jaar later, is dat allemaal nog niet veranderd. Graag deel ik wat ik heb...en graag feest ik met mooie mensen. En vrouwen, ja mijn leven is vol prachtige mensen, en ja, daar zitten hele mooie vrouwen bij...geweldig! Ik voel me gelukkig...liefs, Anita

2e kerstdag...

Onze kersttafel is mooi gedekt, voorbereidingen zijn getroffen. Ons kerstdiner is altijd een samenspel tussen Annemarie en mijzelf. Gaat heel goed samen...en meestal maken we er iets bijzonders van...het lijkt alsof de dooi heeft ingezet. We hebben de stoep schoongeschept..pfffttt wat een klus. Merk ik zomaar dat mijn rug niet zo sterk is en dat ik gewoon lekker 51 ben. Dus soms zomaar 'hoog middelbaar bejaard' zoals Florine het zou noemen...en dat geeft gewoon helemaal niks. Menukaarten gemaakt...mooi, gewoon ook heel leuk. Allemaal glaswerk op tafel, nee het wordt geen drinkfestijn, maar meer een mooie combinatie van wijn en spijs. Maar vooral van gezellig samen zijn, want het is een klein clubje dit jaar. Zonder mijn familie, zonder Ruud en Anke, dus met Pa en Ma Smitshuysen, met Reynaud, en nicht Sophie...want ook de meisjes zijn er helaas niet bij....
Morgen weer naar Yarden...een bijzondere week. De financiele jaarafsluiting..spannend wel. Want hoe staan we er voor bij Yarden Kennemerland...wat hebben we gerealiseerd dit jaar? En terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me, dat er gewoon mensen zijn die nu werken, die nu besprekingen voeren, overledenen verzorgen, de telefoon aannemen. Die condoleances begeleiden...Lieve collega's dank jullie wel voor jullie inspanningen.En voor al die andere lieve mensen, bekend, onbekend, die kerst vieren zonder hun grote liefde, omdat hij of zij ergens anders is, met iemand anders is, of niet meer hier bij ons op aarde is, sterkte, kracht en liefde...ik brand een kaarsje voor je...simpelweg omdat ik aan je denk!
Anita

Nog meer plaatjes...

Kerstdiner in Veghel

En zomaar hadden wij een heel genoeglijke kerst met elkaar in Veghel...kijk maar naar de plaatjes...die spreken denk ik voor zich! Voor jullie een mooie tweede kerstdag....gisteren reden wij terug door een pak sneeuw, via Dordrecht om Arie en Noor thuis te brengen, naar Voorschoten...en oh wat hebben we lekker geslapen! Een zalig kerstfeest...liefs, Anita

Kerstmis 2010

Allereerst wens ik een ieder een prachtige kerst toe! Een kerst met diegenen die je dierbaar zijn, in hun nabijheid zijn, of vanuit je hart met hen verbonden. En terwijl ik dit schrijf, denk ik aan mijn moeder. Want kerstfeest is altijd een beetje haar feest, een samenzijn met haar. Nu al 8 jaar geleden hebben wij voor het laatst met mijn moeder in ons midden kerst gevierd...en at zij voor het laatst een hapje garnalencocktail, of een bonbon...en even later gaf zij alles weer terug, ze was zo ziek...Toen ik vanmorgen op bed lag, dacht ik aan haar en wilde ik mijn blog aan haar wijden, aan mijn moeder. Ik vertelde de afgelopen week aan Erika, op mijn werk, dat mijn moeder veel teksten en bundels had van Huub Oosterhuis. En dat ik er nu dus een paar heb, erfstukken van mijn moeder, die ik koester...en hierbij heb ik een mooi stukje tekst uit een lezing van Huub Oosterhuis voor jullie. Een stuk tekst wat mooi zou hebben gepast in mijn kersttoespraak afgelopen woensdag aldaar :

'Beschaving is dat wij andere mensen, van waar ook ter wereld, welkom heten en proberen te ontmoeten zoals zij zijn. Beschaving is dat wij bereid zijn om alle problemen die zo’n ontmoeting met zich meebrengt, onder ogen te zien en op te lossen, zo mogelijk zonder angst. Dat kan. Wij kunnen met ons allen het leven aan.'

Kerstfeest betekent voor Annemarie sms-en met haar kinderen, die met papa in Barcelona zijn. Ingewikkeld toch zo'n scheiding....kerstfeest betekent voor mij, voor ons, dat wij mijn vader, Arie, Noor en Els ontmoeten in Veghel en dat wij Annemarie's ouders en Reynaud en Sophie hier ontmoeten. Dat wij met elkaar samenzijn...genieten van een kerstdiner, een stukje muziek...en vooral van elkaar. Een spelletje doen...simpelweg samenzijn. Heerlijk toch....
Lieve mensen...dit stukje is ook zo prachtig :
Er zijn mensen als cactussen en blinde muren. Ze zijn opgegroeid niet in de
veiligheid van wij, in de lichtkring van betrouwbare woorden, maar in de
onveiligheid van 'men' en 'ze'. Ze zijn bang gemaakt door mensen met
maskers op, en niet vastgehouden, maar overgelaten aan zichzelf toen ze nog
zichzelf niet waren. Ze zijn boos gemaakt en gestraft voor hun boosheid.
Bang en boos vertrouwen ze niemand meer.
Stel, je hebt niet alleen in je eerste kinderjaren, maar ook later in je jeugd
het redelijk goed getroffen. Je hebt leren lachen en huilen, luisteren en
zingen. 'Ze', anderen, lieten je blijken dat ze je belangrijk vonden. Ze
maakten je open en wekten je behoefte aan intimiteit. Ze namen je mee de
ruimte van de vriendschap in; leerden je verlangen en gaan: dat je voor iets
gáán kunt, voor een ideaal, voor een ander, gáán, niet vallen – en hoe
gelukkig dat kan maken.
Stel, je behoort tot die gelukkigen: zou het dan misschien zó kunnen zijn dat
je moet leren verantwoordelijkheid te dragen voor die anderen die onveilig,
bang, boos, ongelukkig zijn?
Er is al jaren een maatschappelijke discussie gaande, over normen en
waarden. De vraag naar de verantwoordelijkheid van gelukkig-welvarend-rijk
voor ongelukkig-zwak-arm, is de kernvraag van deze discussie. En het is
leerzaam te zien hoe er om het antwoord wordt heengestotterd, hoeveel
ingewikkelde nuances worden aangebracht, in hoeveel bochten er gewrongen
wordt.
Dit stukje komt uit zijn boekje 'Jij die ik maakt' van Huub Oosterhuis. Welnu, een prachtig kerstfeest gewenst. Voor mij zijn het dagen van overpeinzing, wel met een lekker glas wijn, of een kopje nespresso. Nu een kerstontbijt samen met mijn liefste...
Dag, Anita