Wat een zeikregen...

Ik weet eigenlijk niet of dit goed nederlands is...maar het zeikt hier werkelijk van de regen. Het komt met bakken naar beneden...en de tuin staat bijna blank. En hoe slecht komt dat niet uit, want de schilders zijn bezig. Het huis mooi te maken en het wordt me toch mooi zeg...een helemaal wit geschilderd huis...zelfs de keuken..drie van die mannen, die rond het huis bezig zijn, op het balkon, aan de voorkant, de achterkant en hier en daar de binnenkant...en geloof me, het wordt mooi. Als wij onder de balken slapen, jawel, wij slapen op zolder...dan hoor je het tikken van de regen op het dak. Het liedje van Rob de Nijs, is voor ons van toepassing, alleen is het niet 'zachtjes tikt de regen op het zolderraam...'maar vandaag was het 'hard tikt....'. Ik vind dat wel knus...net alsof je in een tentje ligt. Ooit lag ik in een tentje in Engeland op de camping, met mijn jeugdvriendin Heleen. Werkelijk te blauwbekken in een eenstokstentje...je moest wel dicht tegen elkaar, want meer ruimte was er niet...en altijd als het zo hard regent, dan moet ik nog denken, aan die nachten (want het waren er wel tien...) waar ik geulen gravend om de tent heen, werkelijk zeiknat in die slaapzak kroop. Soms zelfs met slaapzak en al in de auto ging zitten, omdat dat warmer was...en iedere dag weer, regen...en zo zullen er nu ook wel mensen op campings zitten, en treurig uit die tent naar buiten kijken. Nat en verkleumd...ik moet er niet aan denken. Ik zou nu in de auto stappen en lekker terug gaan naar huis, naar mijn bed op zolder teruggaan. En daar lekker liggen luisteren naar de regen, een goed boek erbij, lekker knus samen in dat bed, filmpje erbij en klaar. Wat wil je nog meer. En als het dan weer droog wordt, en die mannen buiten weer verder kunnen, dan geniet ik weer zo intens van dit prachtige huis hier...mooi wit, met groen, sfeervol, netjes...en nu, nu lijkt het alsof het minder hard regent...alsof het tij zich keert. En zo dadelijk stap ik in de auto, richting Amstelveen, voor wat gesprekken met medewerkers. Ik heb er zin in...ik wens jullie een fijne dag. Gisterenavond waren wij met Emmy en Reynaud naar het nieuwe De La Mar Theater in Amsterdam, naar de voorstelling 'het geheugen van water' over drie zussen wiens moeder overleden is, en hoe ieder haar eigen beleving heeft bij de herinneringen aan vroeger. Want vroeger, ook al was je in hetzelfde gezin, was voor ieder kind anders. Juist omdat je anders bent, is je herinnering ook zo anders. Ik herken dat wel, als ik met Arie over vroeger praat, of over mijn ouders. Dan heb ik een heel andere herinnering aan mijn moeder dan hij dat heeft. Als ik zijn verhalen hoor over mijn vader denk ik altijd 'we hebben het toch over diezelfde man of niet...'. Ach ja, zo verschillend als de herinnering is, zo verschillend zijn wij ook als mens. Laatst sprak ik een vriendin en zij had mijn broer pas een keer ontmoet, en was verwonderd over ons verschil...tja, het is zo...ik voel dat ook wel eens. Ik verwonder mij erover en laat het er dan bij. Want eigenlijk ben ik wel heel blij met mijn broer...ik heb er tenslotte maar een. En hoe leuk is het eigenlijk niet, die verschillen, of ben ik nu weer de positivo...glimlach. Een fijne iets drogere dag gewenst...De La Mar, is prachtig...en de voorstelling geweldig...dikke kus. Anita

Vrijdagavond...

En op deze vrijdagavond zit ik op ons nieuwe terras aan de zijkant van het huis, kijk maar naar de foto's, met muziek van de cd Branding op de achtergrond...lekker een beetje lounge achtig. Vandaag was een bijzondere dag, met een mooie ontmoeting met Andrea, een lunch in Den Haag, veel gesprekken bij Yarden, kortom veel...en zomaar nu valt de vermoeidheid over me heen. Zit ik een beetje te lezen, te suffen eigenlijk en merk ik, dat mijn lijf zomaar moe is. Deze week was een hele stevige week, met serieuze gesprekken, met emoties en verwondering. Vooral dat...verwondering, een controle in het LUMC, een opgezette klier in mijn nek, die een beetje groter wordt, maar goede bloedwaarden en de wetenschap steeds maar weer dat ik kerngezond ben. Dat ik sterk ben en wel 80 kan worden of nog meer. Als ik naar mijn familie kijk, los van Ma van Loon, dan worden die wel oud. Maar ik zou wel heel graag oud willen worden op een normale manier, zonder die toestanden die mijn vader nu moet ondergaan. Want zo zou ik echt niet oud willen worden, en vorige week sprak ik met een notaris gespecialiseerd in erfrecht, over de euthanasie verklaring. En dat is iets wat ik wel wil regelen, omdat ik zelf steeds weer de keuze wil kunnen maken over mijn leven en hoe dat verloopt. Morgen een vol programma met van die dingen die moeten, de auto wassen, stof halen voor nieuwe blouses, naar vader van Loon toe...kortom veel. Me voorbereiden op een programma voor de komende week. Veel te doen weer. Maar eerst gewoon zomaar eens een beetje slapen, wat langer in bed blijven liggen, wat rusten...eerst eventjes deze lekkere avond. En ondertussen gebeuren er ook van die rottige dingen, heeft mijn schoonmama haar pols gebroken, heel vervelend en heeft zij veel pijn. Rechts lekker handig, of juist onhandig, want je broek losmaken, dat doe je met rechts, en nog zoveel meer doe je met rechts als je rechtshandig bent. Hier rond het huis is het een grote bende, want de schilders zijn bezig. dus overal is stof, liggen ladders, staan steigers, maar volgens mij wordt het wel een pareltje dit huis als het klaar is...spannend wel eigenlijk, en werkelijk ik schrik me wezenloos van alle kosten die hiermee gemoeid zijn. Het is een project om volledig op leeg te lopen....maar ja, dan heb je ook wat. Gisteren had ik een zakelijke bespreking over de innovatie prijs in de uitvaart, waarvoor ik in de jury ben gevraagd. En deze bijeenkomst was in Nieuw Lekkerland, aan de Lekdijk. In een prachtig pand met uitzicht op de Lek, als je aan de vergadertafel zat, zag je de boten zo voorbij varen. En na deze bijzondere bijeenkomst ben ik langs de Lek terug gereden, langs mijn oude huis in Groot-Ammers. Waar ik de auto parkeerde en eens wat rond heb gelopen, met de pont over naar Schoonhoven en ook daar langs mijn huis gereden en toen via Utrecht weer terug naar Haarlem. Het leek een reisje door mijn verleden, waarbij ik emoties liet komen, die er waren. Waarbij ik herinneringen ophaalde aan een tocht met de canadese kano, in gedachten, die je zo mooi het riet in kon laten lopen en op dat soort momenten voelde je werkelijk de rust over je komen. Waar mijn moeder mij voor het laatst bezocht, en op de bank zat en keek naar de Lakenfelders, dat zijn hele speciale koeien...waar feestjes gebouwd zijn, waar ik Els voor het eerst heb mogen ontmoeten in de tuin in Groot-Ammers, toen Pa en zij verliefd op elkaar werden. Waar ik een gezinsopstelling heb gedaan met de dames van de coachopleiding, logeerpartijen met deelnemers aan trainingen organiseerde, waar ik hard werkte in de tuin, in de moestuin, zo hard, dat de koper van het huis aan mij vroeg of ik van tuinieren hield. Maar het was wel lekker, zo in de avonduren, na het werk het gras maaien, fysiek bezig zijn. En als ik denk aan die tijd, denk ik wel aan rust. Aan minder hard werken, en nu, en daar had ik met het Andrea nog over, werk ik veel uren in een week, heel veel uren. Maar wel vanuit een soort mooie energie, een soort flow. De dingen die ik doe zijn bijzonder en mooi, en de ontmoetingen met mensen zijn leuk. Dus het is vooral kwaliteit wat ik voel en ervaar en die uren die horen daar wel bij...en nu, nu zit ik zomaar lekker mijn blog bij te werken, in de tuin...zomaar te genieten...ik wens iedereen een prachtig weekend, rust, gezelligheid, liefde en samenzijn....wat je maar wilt. En beterschap voor mijn lieve schoonmama...Anita

En hier nog een toegift....

Een dag vol met gesprekken. Een dag vol met indrukken, emoties en alles wat daarbij hoort. Ondertussen zijn de schilders bezig en prikken zij gaten in onze ramen, ons houtwerk en schrikken wij van de staat van dit alles. En als je eenmaal begint met het renoveren van je huis, dan hou je zomaar weer je hart vast, voor alles wat komen gaat en nog kan komen. En ondertussen ben ik bezig met een mogelijk nieuwe opdrachten, voor een transportonderneming, leuk, 60 leidinggevenden trainen...zou zomaar kunnen. Komt wel goed denk ik...na de zomer...goh wat zou dat gaaf zijn. Voor nu, zomaar nog een foto van mijn vader...omdat ik aan hem denk, hoe hij nu lekker in zijn eigen bed ligt te slapen, althans dat hoop ik maar...dag, ik ben moe en ga naar bed. Annemarie is al naar bed, Floor ook en Roos is op een schoolfeestje...dag, tot morgen. Liefs, Anita

Emmy 75 en uiteten met Pa en Els in Noordwijk...

En op deze maandagavond, na alweer een hele lange Yarden dag, beginnend in Haarlem, vervolgens naar Dronten en nu weer thuis, ga ik eventjes terug naar de 75e verjaardag van Emmy. Deze mijlpaal, met een feest vol verrassingen hier in Voorschoten, was een geweldig feest. Een feest waarbij Emmy volkomen verrast werd, door haar vrienden, haar zussen met partners, haar kleinkinderen, haar kinderen, en alles zat mee, hier en daar een regendruppel, maar daar kun je iets tegen doen. Kijk maar naar de foto's. En aansluitend, na een wat luie dag, gingen wij zondag met Nicolette, Roos en Floor uiteten met Pa en Els in Noordwijk. Weer een bijzonder moment...een moment van zorg en aandacht, zijn vakantie in Noordwijk was een stevige opgave, voor hem, voor de verzorgenden en vooral voor Els. Zij heeft hem meer dan liefdevol verzorgd...maar ik zie het maar zo, we hebben het geprobeerd en mijn vader was eventjes ergens anders, Huis ter Duin, Lekker, het Elfde Gebod, hij was er...en nu, zit hij weer in zijn eigen Nieuw Reijsenburgh. En realiseert hij zich misschien, dat het daar zo slecht nog niet is...iedere keer weer, levert hij een beetje in...en met hem, Els en wij ook. Zijn leven wordt steeds wat minder, doordat hij steeds wat minder kan, maar een ding kan hij nog heel goed en dat is lekker eten, kijk maar.

Foto's zeggen meer dan woorden nu. Fijne avond Anita

Emmy en Pa van Loon

En was ik toch in de veronderstelling dat ik een mooi bericht had geplaatst over de verjaardag van Emmy. Met veel beeld erbij...en ik zie het niet meer terug. Want zaterdag was er een prachtige surprise party voor Emmy, 75 jaar...en beelden zeggen meer dan ik je nu zeggen kan. Wat een schitterende indrukken...kijk zelf maar. En dat begrijp je wel, dat het heel gezellig was. Liefs, Anita

Mijmeren....

En soms gebeurt er zoveel in een paar dagen, dat je je eens even moet terugtrekken in de stilte. Stilte om te kunnen mijmeren, stilte om na te kunnen denken over alles wat er is. En vandaag is zo'n dag, een dag vol gekke afspraken, die ik eigenlijk allemaal heb verplaatst, zodat ik vanuit rust orde kan scheppen, dingen kan uitzoeken en overzicht kan creeëren. En dat voelt goed. Dit alles doe ik, keurig aangekleed vanuit mijn eigen kleine kantoortje in Voorschoten. Niet weer een dag van hot naar her racen, niet weer 200 of 300 kilomter op die teller zetten, maar eventjes zomaar zijn. Vanuit rust...en hoe lekker is dat. Deze week stond in het teken van de gesprekken, functioneringsgesprekken, vergaderen, mijn eigen functioneringsgesprek, ontmoetingen met inspirerende mensen en nu, nu praat ik even tegen het beeldscherm. En dat is soms zo lekker. Deze week stond ook in het teken van samenkomen, een groot overleg in het uitvaartcentrum in Bergen, met een zumba dansles, die mij zo schrijnend doet voelen, dat mijn rug echt slecht is. Wat betekent dat ibuprofin sinds die avond, weer even mijn medicijn is. Maar dat geeft niet, het plezier, het samenzijn, het gezond zijn, jawel 9,4 kg eraf en een taille die 7 cm kleiner is geworden, dat is de status nu. En geloof me ik ben er echt blij mee....En gisteren namen wij afscheid van Peter van Wageningen. Peter van Wageningen is onze algemeen directeur tot 1 juli a.s. Een bijzondere man, en dat bleek wel uit de bijzondere speeches die voor hem werden  gehouden, diverse mensen uit de uitvaartbranche, mensen uit het netwerk, maar ook collega directeuren, en anderen, die spraken over deze bescheiden man. En ik heb niet zoveel te zeggen, anders dan..'bedankt Peter, ik zal je missen' en dat meen ik oprecht. Een man die indruk op mij gemaakt heeft, door zijn leiderschap, een dienstbaar leider pur sang. Hij zei het gisteren weer zo mooi 'het gaat niet om Peter van Wageningen, het gaat om Yarden, het gaat over nabestaanden voor wie wij een unieke uitvaart willen organiseren'. Mooi he...en op zo'n moment denk ik na over wat er allemaal speelt. En dat is veel en toen wij gisterenavond in de tuin zaten met Suzanne, Jeanet, Joke en Christina en onze gezonde maaltijdsalade met zijn zessen deelden, realiseerde ik mij weer, hoe mooi dit is. Om te mogen delen, en te mogen zijn, met diegenen die je dierbaar zijn. Zomaar...het zijn de kleine dingen die het doen, die het doen...dat is een liedje, van Willeke Alberti geloof ik en daar denk ik nu aan. Het was een prachtige week, een volle week, een rijke week. Een intense week, die door mijn lijf zindert, een week vol indrukken...en ik laat deze nog even zakken. Hoe lekker dan...ik ga vandaag nog naar mijn papa toe in Noordwijk. Eens kijken hoe hij het maakt...het is heel anders dan in Veghel...maar ik hoop toch zo, dat hij geniet, met Els.
Veel liefs, Anita

Storm na de stilte.....

En vandaag lijkt het alsof er storm is na de stilte...een keer alles anders. Geen meldingen, rust, maar veel ongemakkelijke mails, gesprekken die niet lekker lopen, kortom een dag, die snel voorbij mag gaan. Een dag zonder gouden randje deze keer. Tja en op zo'n moment denk ik 'ach...het komt vanzelf wel weer goed'. Het leven kan niet zomaar glad verlopen, dag in, dag uit. Het leven kent tegenslagen en hobbels en meestal gaan die mijn deur wel voorbij. Maar soms eventjes niet...en dan is er storm na de stilte. En de enige manier om dit door te komen, is dichtbij mijzelf te blijven, te vertrouwen op het feit, dat alles beter kan en zal gaan, want morgen is een nieuwe dag. Zomaar en er zit nog geen randje omheen, we zien het wel. Vandaag is trouwens de verjaardag van Engel....Anita