Twee keer Otti...in een weekend!

Ja wat een gekke kop van deze blog. Hoe leuk is het, toen we gisteren afval gingen wegbrengen voor Roos, dat wij een schilderij van Otti bijna in de vuilcontainer zagen verdwijnen. De dame die het weg wilde gooien spraken we aan, en wij mochten deze Otti meenemen naar huis. En ik moest lachen, want mijn broer haalde ook altijd van alles weg, dat anderen kwijtwilden, en liep in de avond langs het grofvuil om mooie spullen te verzamelen. Welnu zo erg is het niet (helemaal niet) met me. Maar ik heb een zwak voor Otti en zijn kunst. Ooit hadden we een prachtig schilderij van Annemarie geruild met een kunstwerk van Otti. Dit werk heb ik meegegeven ooit aan Ben, een huurder uit Engeland, die in mijn mooie huis in Schoonhoven woonde. Hij was compleet in love met dit doek en wilde het zo graag meenemen. Dit werk van Otti hangt dus nu in London in een prachtig appartement denk ik. Deze zondagochtend, de krant, de politiek en de koffie. En we gaan het kamertje van Roos mooi schilderen straks, een mooie iets donkerder kleur. Want vrijdag komt de mooie slaapbank, en dan moet het kamertje wel klaar zijn. Zodat vriendin Jolanda, waar ik vrijdag nog was in Kortgene, kan komen logeren. Of mijn nicht Annemarie, of Roos of Floor. Jawel want onze Roos woont op zichzelf in een schitterend appartement in Voorschoten. Gisteren was de verhuizing, en het is werkelijk in een woord schitterend, gezellig en mooi ingericht. Je ziet weer stukken terug, uit Schoonhoven nog, met kunst van Annemarie aan de muur. Echt heel mooi. Ondertussen ben ik hier aan tafel bijna verblind door de zon, het prachtige licht, vanuit het ronde raam schijnt dit zo de woonkamer in. En weer voel ik zo, dat dit mooie plekje mijn plekje is. Dit soort stille momenten, zijn voor mij de opmaat naar een drukke werkweek. Hier kan ik mij opladen, naar alles dat komen gaat. Hier word ik rustig, als ik voel dat de wereld om mij heen onrustig is. Heerlijk. Vrijdagavond heb ik met RAB-leden, Ledenraadsleden en vrijwilligers, en collega Franchisenemers uit Zeeland gegeten in Middelburg. Een mooie avond. Nieuwe afspraken zijn gemaakt, als opmaat naar een leuk programma voor 2018 in Zeeland. Ik heb er zin in. Zo de angel is eruit, van Loon heeft last van haar lijf. Meer dan haar lief is. En nu over tot de orde van de dag. Schilderen, we gaan schilderen An en ik. We gaan een super leuk kamertje maken voor de kinderen als ze komen, voor onszelf, voor onze vrienden. En ik denk zomaar dat Otti hier ook mag wonen, samen met al die mooie houten wijnkistjes die ik bewaard heb. Nativ, en nog veel meer. Kistjes die hun verhaal vertellen, over mooie avonden met vrienden. Leuk, dat ik dit aanstip. Want al die spiegeltjes van die kistjes, die zijn zo gaaf. Een stukje hout met een wapen van een chateau, een naam van een wijn, ik kan deze niet in de houtkachel stoppen, ik moet er iets mee doen. Ben er nog niet uit. Ik hoop ooit hier een muur mee te kunnen betimmeren, net als in een wijncafé, of wijnbar. Wie weet ooit in het pandje, waar we leuke dingen gaan doen met elkaar. Wijn drinken, kunst maken, samenzijn, de krant lezen, kortom leven...in mijn volgende loopbaan gaat het daar over. Geloof me, na mijn vorige blog, kreeg ik een prachtige reactie van een dame, die ik ooit in een opleiding als cursiste mocht ontmoeten. Volgens haar, was dit mijn bestemming. Mooi. Hebben jullie mijn radio programma mogen beluisteren, vorige week zondag - waarheen, waarvoor op NH Radio, het ochtendprogramma met Koop Geersing. Een heel mooi gesprek mocht ik hebben met deze man, genaamd Koop. Ik heb Koop een jaar of vijf zes geleden mogen ontmoeten in Haarlem. In mijn vorige baan bij Yarden, en vanaf dag een was er verbinding tussen ons. Ik vind dit zo bijzonder, hoe je je soms met mensen verbonden voelt. Of niet, dat heb ik ook. Ik heb mensen, waar ik met een grote boog omheen wil lopen. En ik geef mezelf soms bewust een leerpunt, hoe ga ik met iemand om, waar ik werkelijk niets bij voel, soms zelfs zo erg, dat ik niet bij hem of haar in de buurt wil zijn. En in mijn werk, komt het voor, dat ik juist met deze mensen van alles moet doen. Welnu, een ingewikkeld lesje voor me. Ik kan het wel, ik doe het wel, maar ik voel niets bij deze mens, anders dan dat ik niet bij je wil zijn. Gek, ik heb dit zelden, maar als ik dit voel, klopt het meestal wel. En vroeger negeerde ik zo iemand dan. Nu kan dit niet meer. En nu ben ik staat functioneel met hem of haar te zijn. Gelukkig kan ik dit soort mensen op een hand tellen. Maar deze week komt er wel zo'n ontmoeting in mijn agenda voor. Bijzonder. Ik glimlach terwijl ik dit schrijf, want ik voel mijn moeder zeggen 'oordeel niet kind' en ik zal dit dus ook niet doen. Luisterend naar Ma van Loon op ingewikkelde momenten in mijn leven, brengt me tot nu toe veel. Dus ik luister en zal oordeelloos zijn in deze. Lieve mensen, in deze blog, mijn gedachten, mijn gewone leventje, met de vaste punten van Nespresso, kranten en bloemen erin. Ik wens jullie een mooie zondag toe. Volgende week, gaan we samen met vriendin Joke de wijn-spijs wandeling lopen door den Haag. Fijn dat dit pas volgende week is, want lopen is vandaag niet mijn sterkste punt. Haha...een mooie zondag gewenst. Oh ja, kleuren verf, leuk was gisteren bij de Gamma, de namen van al die kleuren, 'snelweg', 'storm' en nog veel meer moois, onze kleur heet 'locomotief'. Ik ben benieuwd....beetje grijs, bruin...mooi. Kom maar kijken, glaasje Nativ erbij...Dikke zoen!

De zon schijnt...

En op deze 10e februari 2018 schijnt de zon, het is lekker fris buiten en ik was alweer heel vroeg wakker. De verjaardag van Ma van Loon, zij zou volgens mij 86 zijn geworden, zij werd maar 70 jaar. Vanmorgen vroeg heb ik al heerlijk gewandeld door het toen nog rustige Wassenaar, brood, lekkere hapjes, heerlijke Pata Negra, kaasjes, verse vis, kortom een heleboel heerlijke dingen heb ik gekocht. Omdat Ronald en Patricia komen, en hopelijk gaan zij even heerlijk met de cabrio rijden, het gevoel ervaren van ultiem genieten. Super!! En daarna drinken wij een mooi glas wijn met elkaar. Vriendschap en het leven vieren. Volgens mij wil ik niet zoveel anders op dit moment. Ik merk, dat ik het lastig vind, als de sfeer niet goed is, als mensen elkaar niet vertrouwen, of als mensen niet oprecht zijn. En soms heb je een periode in je leven, dat het lijkt alsof de wereld om je heen, het niet met elkaar eens is. En hoe fijn is het dan, om zomaar op vrijdagavond een heerlijk spinazie taartje te eten bij vriendin Joke, en gewoonweg te ervaren wat vriendschap is. En hoe lekker is het om op vrijdagmiddag nog even uit de auto een goed gesprek te hebben aan de telefoon met een goede vriendin, voordat je de week afsluit. Gewoon het zijn die hele kleine dingen, die er toe doen. Het is niet zoveel meer dan dat. Op tafel een vaas vol met narcissen, het voorjaar in huis halen, de zon naar binnen laten komen. Fijn. Ondertussen een heleboel leesvoer, kranten, tijdschriften en tijd voor koffie. Ik merk altijd als ik door mijn dorp loop, en ik maak een praatje bij de groenteman, de slager, de bloemist, dat ik dit heerlijk vind. Ik hou wel van een dorp, waar mensen met elkaar praten en elkaar gedag zeggen. Ik hou wel van dat knusse, dat kneuterige. Inmiddels zijn de Olympische Spelen gestart, spannend, gaan we die 15 medailles halen. En maakt Nederland zich klaar voor de verkiezingen. De dag van de liefde, de dag om je geliefde te herdenken, te herinneren en eigenlijk vind ik dit klinkklare onzin, want ik wil gewoon altijd okay zijn voor de mensen van wie ik hou. Ik wil altijd herinneren en herdenken en doe dit volgens mij met grote regelmaat. Want al diegenen die niet meer dichtbij me zijn, hier op aarde, die draag ik mee in mijn hart, in mijn leven, in mijn doen en laten. Zij zijn bij me, steeds maar weer, in grote en kleine dingen die ik doe. Leuk is hoe ik blijkbaar veel hierover schrijf en spreek. Gisterenmiddag mocht ik iemand ontmoeten, die ik al een paar keer via Yarden heb ontmoet. Een vrouw die veel doet met opstellingen, en die dit nu inzet in haar werk rondom afscheid, uitvaarten. Mooi hoe zij gedrag van nu, kan verklaren door wat er ooit met je gebeurd is in je leven, in je jeugd, bij je geboorte soms. Ik merk, dat ik ook steeds probeer te verklaren wat is, door te zien wat was. Leuk om zomaar mensen te ontmoeten, die op eenzelfde manier denken en zijn, of in ieder geval in eenzelfde richting. Bij mij ontstaat steeds meer het idee, dat ik zelf op een kruispunt kom te staan in mijn leven. Zal wel mijn leeftijd zijn, of de situatie waarin ik verkeer nu. En leuk is om jezelf dan allerlei vragen te stellen. Ik wil iedere dag weer mij onafhankelijk blijven voelen, vrij om mijn keuzes te kunnen maken, zodat ik de dingen die ik doe, ook ik echt wil en hier echt achter kan staan. Ik zie soms mensen om mij heen in een rol zitten, of in een huwelijk zitten, en het is zo voelbaar, dat dit niet meer bij hen past. En dan zit je gevangen in je eigen leven toch? En dit, dit is het laatste wat ik wil. Ik wil oprecht kunnen zeggen wat ik voel en denk, zonder angst. En gelukkig voel ik mij iedere dag weer gezegend, om zo dicht bij mijzelf te kunnen blijven. En steeds weer die stappen te kunnen zetten, die bij mij passen. Grappig is, dat bij ieder pandje hier in Wassenaar ik denk - wat zou ik hier voor leuks kunnen beginnen. En wat zou ik dan willen? Een plek waar mensen samenkomen, even gaan werken, of zijn. Ik kom nog niet veel verder dan dit, dus ben ik er nog niet. Laat maar alles op zijn tijd, zou vast een van mijn ouders hebben gezegd. Voor nu, morgenvroeg mijn radio interview met Koop, heel vroeg op, op zondag, lekker lijkt me dat...en daarna een vroege kop koffie op het strand ofzo. De zon die langzaam opkomt, de mensen die ontwaken, de dag die begint...en ik, ik ben dan al een uur in gesprek geweest met een van de leukste collega's die ik ken, Koop Geersing. Een bijzonder mens, een bijzonder begin van de dag. Ik wens jullie een heerlijk weekend toe. Als de rest van mijn weekend, net zo mooi is, als het begin, dan zit het echt goed, geloof me...fijne dag!

Outstanding....

Ja ik heb het over wijn. Het zal niet waar zijn, hoor ik velen van u zeggen. Maar in deze wijnrecensie lees ik net 'wijn heeft de gave om mensen bij elkaar te brengen'. En de wijn die ik net binnen heb gekregen heeft van Robert Parker de classificatie 'outstanding' gekregen. En dat wil wat zeggen, als wijnexperts als Hugh Johnson en Jancis Robinson, en Robert Parker een wijn rond 90 punten geven, dan kun je hier gerust een glas van proeven. Welnu, deze wijn, de sauvignon blanc uit Nieuw Zeeland, genaamd The Founder heeft 93+ gescoord. Welnu, en vanmorgen kwam een heel vriendelijke meneer 12 van deze flessen hier afleveren. De beschrijving van deze wijn is : Klassiek straalt deze wijn met een strogele kleur met groene reflecties. Het bouquet is verleidelijk, vol exotische citrusvruchten, fris, met herinneringen aan tropische meloen en kruisbessen. In de mond fijn gestructureerd met veel spel, en heldere knapperige wijnzuren. Gemaakt voor de exotische keuken, fijne vis en Aziatisch geïnspireerde salades. Welnu...wat zou jij doen, kopen toch??? Geweldig, op dit soort momenten, voel ik mij een rijk mens. Hetzelfde had ik gisteren, toen ik voor het oude raadhuis De Pauw hier in Wassenaar met mijn fotograaf en de twee Mercedes auto's gefotografeerd werd. Ik stond daar in mijn oude spijkerbroek met mijn mooie maar al wat oudere jasje van Cavallero, voor de zuilen van dit raadhuis te glimmen. En mijn gedachten gingen terug naar toen ik 5 jaar was en mijn vader zijn allereerst Mercedes kocht. Ook toen poseerde ik voor een foto naast die prachtige auto met ster. Wat een genot...gisteren reed ik voor, met de E250 cabriolet en de fotograaf achter mij aan, in de GLA. Stoer, leuk, en ook de fotograaf Rick was een heel leuk mens. Een mooi gesprek, toen het nog regende hier aan de keukentafel. Genieten van een gesprek met een vreemde man, over het leven. Over zijn werk als fotograaf, en zijn boek over vrouwen met een tatoeage en het verhaal erbij. Mooi. Zomaar. Een kado. Mijn kado is natuurlijk mijn interview en de fotosessie voor het Magazine van Mercedes Benz, het eerstvolgende nummer dat gaat verschijnen, daar sta ik in. Super toch... Gisterenmiddag met twee vriendinnen samenzijn, met ieder een eigen verhaal, en ik als toehoorder. En tussendoor werken, met Tom op kantoor. Notities lezen, aanpassen en over en weer opsturen. Vanmorgen de laatste versie, tijdens mijn Nespresso momentje aan de tafel hier boven. Het NRC en het Parool erbij. Gisterenavond kwam nichtje Noor met mama Anja afscheid nemen. Zij gaat stage lopen in Suriname. Heerlijk toch, als ik toch eens jong was...oh ik zou internationaal gaan studeren, stage lopen, de wereld zien. Leuk hoe verschillend kinderen zijn, Roos die vandaag met Annemarie bezig is in haar nieuwe huis in Voorschoten. En Noor die naar Suriname gaat. Leuk om te zien hoe die twee elkaar gisteren gedag zeiden en weer zien over vier maanden of zo. Mooi hoe uniek een mens kan zijn. Het is heerlijk stil deze zaterdagochtend, en ik geniet van dit moment. Doet me denken aan de rust, die ik ooit kon ervaren als ik aan mijn eettafel in Groot-Ammers uit het raam keek en de zwanen zag opstijgen over het water van het riviertje De Boezem. Ik kon daar uren zomaar zijn, in mijn eentje, in dat enorm grote huis, waar ik maar zo kort van heb mogen genieten. Maar die rust, die kun je dus ook ervaren midden in het centrum van Wassenaar. Heerlijk zomaar stil. Alleen thuis. Zondag 11 februari a.s. ben ik heel vroeg in de ochtend te gast bij het radio programma van NH Radio, gepresenteerd door Koop Geersing - Waarheen, waarvoor. Een uur lang. Mooi, het gaat over gewone mensen en hoe zij kijken naar het leven en de dood. Ik voel mij zeer vereerd, wordt al om 06.30 uur in de studio in Amsterdam verwacht op zondagochtend. Ik heb mooie muziek uitgezocht en verheug me erop. Dus wil je luisteren, zondag 11 februari ben ik op de radio. Mijn moeder zou 10 februari jarig zijn, en ik zal het vast ook over haar hebben, want steeds weer realiseer ik me, als ik spreek over normen en waarden. En hoe wij als mensen met elkaar omgaan, over elkaar spreken, dat ik erg veel moeite heb met arrogantie, met macht, met een manier van spreken over de ander die niet respectvol is. En hoe ouder ik word, hoe gevoeliger ik hiervoor ben. En dit komt echt van Ma van Loon. Zij was oersterk als het hierover ging. Zij stond ergens voor. En zij accepteerde de consequenties. Ook als dat zou betekenen, dat zij alleen stond. Zij koos ergens voor. En terwijl ik dit schrijf, denk ik aan een van de liedjes die ik heb doorgegeven 'stampvol café' van Huub van der Lubbe. Dit liedje staat voor mij symbool voor dit gevoel. Soms midden in het leven te staan en toch je zo alleen te voelen, doordat je anders denkt, anders kijkt. Doordat ik altijd heel erg goed luister naar mijn intuïtie. Mijn innerlijke stem. Klinkt vaag is het niet. Het is mijn kompas in dit leven. Een eenzaam kompas soms, maar wel eerlijk. En ik, ik volg dus mijn moeders weg in mijn leven. Gecombineerd met wat flair, wat lol, van Papa van Loon. En terwijl ik dit schrijf, glimlach ik, omdat ik weer die eeuwige dankbaarheid voel. Het plezier, de lol, dat zag ik ook gisteren, toen ik met nichtje Noor hier aan tafel zat te lachen. Maar ook die ernst, het denken in de auto als ik alleen ben. Het nadenken over waarom mensen soms doen wat ze doen. Gisteren toen ik met die twee vriendinnen samen zat. Hun pijn ervaren mocht, realiseerde ik me dit weer. Waarom, met welk een doel doen mensen wat ze doen. Daarom loop ik ook soms met een enorme boog om mensen heen. Ook op mijn werk soms. Niet omdat ik de confrontatie niet aan durf, want dat doe ik en durf ik. Ik ben niet bang, nergens voor, alleen voor muizen haha..maar niet voor mensen. En dat is wat ik bedoel, met alleen zijn, eenzaam zijn soms. Helemaal niet erg, het is wie ik ben en waar ik voor sta in mijn leven. En ik weet dat ik prachtige mensen in mijn nabijheid heb, heel dichtbij. Hier ben ik zo ongekend blij mee. Van deze mensen hou ik echt oprecht. En zij van mij. En dat is genoeg. Meer dan genoeg. Hier thuis, mijn veilige haven, met Annemarie. Haar familie. Heerlijk. Mijn vriendinnen, veraf en dichtbij. Mijn nicht in Zeeland, voelt als een zusje. Heerlijk. Ook op kantoor heb ik een paar van die hele mooie mensen, heel dichtbij. Fijn. Ik voel me rijk, door de baan die ik nu mag vervullen bij Vereniging Yarden. Door mijn samenwerking met Ron, mijn team, het hoofdbestuur. Ingewikkeld maar goed. Zo, nu weer terug naar vandaag. Vanavond gezellig met mijn beste vriendinnetje en haar man, een hapje eten in Den Haag. Niets ingewikkelds, maar wel elkaar weer zien. Heerlijk...verder niks, dit weekend, ik hoop dat de regen ergens stopt, misschien lekker even naar buiten. Ik wens jullie allemaal een mooi weekend, geniet van wat er is.Anita

Schittering

Schittering is de titel van een boek, dat ik op dit moment aan het lezen ben. Een kerstcadeau, en wat voor een cadeau. Geweldig, indringend, vriendschap, liefde, en de weg van het hart volgend. Indringend...en terwijl ik dit lees, realiseer ik me, hoe mooi de sfeer hier in huis is. En ja, dit is subjectief, want ik vind het mooi, ik voel me zo veilig en ondergedompeld in warmte hier, dat is ongekend. Ik had dat ooit ook in Schoonhoven, toen het huis nog door mijzelf bewoond werd, en daarna heel lang niet meer. Heeft niks te maken met hoe groot, of klein een huis is, heeft vooral te maken, voor mij met hoe ik me voel. En hier, in dit huis in Wassenaar, heb ik het weer. Heerlijk, een warme deken, die ik om me heen mag slaan. Met hoekjes, waar ik kan lezen, liggen, zitten, met herinneringen, met mooie kleine monumentjes. als ik naar deze foto kijk, dan zie ik zoveel tegelijk. Het begint met een prachtig frutselwerk 2018,helemaal geknipt, gemeten, gemaakt door Reynaud. Mijn schoonvader. Ik vind het mooi, hoe hij zo bezig kan zijn, met iets te maken voor jou, hij kan als geen ander je het gevoel geven, dat jij echt heel bijzonder bent. Indrukwekkend..en als ik de kaarsen aan doen, dan schittert 2018 je tegemoet. 2018 het jaar waarin alles wat gezaaid is, geoogst kan worden, zo las ik ooit ergens. En daar lijkt het op. Ik krijg 'cadeautjes' in mijn leven, aangereikt door anderen, soms een vriendschap, soms een ontmoeting, soms iets waar ik alleen maar van kan dromen, soms materieel, soms helemaal niet. En alles lijkt aan elkaar geknoopt te worden. Waardering, gezien worden, door mijn hoofdbestuur, door mijn directeur, mijn team. Een interview in het magazine Mercedes Benz, geregeld door mijn lieve vriendin uit Goutum, Gonda. Ik glim als ik erover praat, want met dit interview of door dit interview lijkt het alsof ik met mijn vader praat, zo bijzonder. Maandagavond krijg ik dit interview. En dan komt er later nog een fotograaf, om plaatjes te schieten van Anita bij haar auto's...geweldig! moet je toch kijken, bijzonder he...ik kan er echt uren naar kijken. Ik kwam net, toen ik terugkwam uit Voorschoten, Rachel tegen (zij rijdt een Audi cabrio erg mooi)zij zag me, stopte achter me met haar auto, stapte uit en zei 'charming, my dear'. Geweldig..een prachtige dame, die ook van auto's houdt, en dan met een glimlach op haar gezicht naar mijn mooie Mercedes kijkt. Leuk, vanavond gaan we met Floor en Joke eten bij Mila en Simone. En Rachel en Boris komen ook, wordt gezellig...heerlijk! Terug naar die mooie foto met 2018 erop. Als je daar goed kijkt, zie je een beeldje van een vogel, dit beeld heb ik ooit van Eveline gehad in Schoonhoven. Eveline, die helaas ook al is overleden, iedere avond steek ik een kaarsje aan, voor haar, voor onze ouders die er niet meer zijn, dus dit oude wijntafeltje is een soort altaar zonder foto's, maar met mooie dingen erop. Die kleur groen, vind ik zo prachtig, zo intens...leuk hoe ik vroeger op mijn kamertje op de boerderij al groen als kleur wilde. En later in Schoonhoven ook weer, nu vind ik dat oude groen erg mooi. Warm sfeervol. Heerlijk, terwijl ik hier zit te schrijven, is An met Floor aan het shoppen. En op zoek naar een stoel voor straks, in onze 'logeer-werkkamer' mooi denk ik. De sfeer die daar komt, zal helemaal kloppen bij onze sfeer hier. en ondertussen ben ik heen en weer gesjeest. En hebben we een prachtige stoel gekocht, voor onze nieuwe logeer-werkkamer. En wat stoelen voor het balkon van Roos, dus kortom...het is weer gelukt. Nu weer hier aan tafel, met mijn water en mijn koffie, heerlijk genieten van deze mooie zaterdag. Rust, even helemaal niets, alleen maar lekker lezen en zijn. Een mooie zaterdagavond gewenst. Probeer te genieten van wat er is, en terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me dat mijn onderwerp van vandaag ook wel ging over kopen en bezit, maar te midden van dit bezit, van al deze schoonheid, zit ik te genieten van al die herinneringen, aan al die mooie mensen, die er ooit waren, en nu nog ergens zijn, in ieder geval in mijn hart. En maandag mijn interview is een prachtige ode aan mijn vader. Met hem las ik altijd dit magazine. En Petra reageerde zo mooi, toen ik haar vertelde over dit interview, 'Anita wat zou je vader dit geweldig vinden'. En ja, hij zou trots zijn, super trots. Hij zit volgens mij glimlachend naar mij te kijken, onze passie, onze liefde voor dit merk, is wat ons bindt en ook verbindt. Dus bij iedere ster die ik zie, of waar ik in mag rijden, denk ik aan hem. Liefs, Anita.

Het ritme van mijn familie....

Wat een gekke titel he. Ja ik was drie dagen bezig met corporate antropologie. In Baarn, maar ook een volle intensieve dag bij De Kessler Stichting in Den Haag. Een indrukwekkende veldwerkdag. Ontmoetingen met dak- en thuislozen, met mensen die altijd bezig zijn om samen met hun medemens kleine doelen te behalen. Dit was een van de uitspraken van iemand die daar werkt, wij bereiken hier geen grote doelen, wij werken niet aan targets en KPI's maar wij bereiken met onze cliënten kleine doelen. Bijvoorbeeld dat iemand zich weer een keer per week gaat douchen. En lieve mensen, deze dag houdt mij nu al dagen bezig. En terwijl ik vanmorgen in mijn Mercedes Cabrio even een bloemetje bij mijn zieke schoonmoeder bracht, of even bij Albert Heijn zonder lijstje mijn kar vulde met boodschappen, dacht ik 'welk klein doel zou deze meneer vandaag hebben gerealiseerd of gaan realiseren'.... Tja, dus van Loon denkt weer eens heel serieus na. En ondertussen, ben ik samen met een heel lief vriendinnetje van me, aan het nadenken over een leiderschapsprogramma. Zij heeft een opdracht en ik mag meedoen, geweldig he...het borrelt en bubbelt weer. Toch maar wel een eigen website...ik ben er nog niet uit. We gaan woensdag samen sparren hierover. Zij helpt mij, wij helpen elkaar, we gaan shinen..zoals zij zo mooi zegt. Ja hoe bizar en hoe groot is het contrast tussen de ene mens en de andere mens. Dus stop met ouwehoeren, stop met zeuren, en realiseer je, als je aan je Nespresso zit, of aan iets anders, dat het leven je meer dan toelacht. Gezond, gelukkig, zelfstandig wonend, en al die andere mooie dingen die daarbij horen. Dus dank je wel meneer, hoe je mij gewoon door te zijn wie je bent hebt laten zien, dat ik zoveel kan doen voor jou en voor al die andere mensen, die gewoon een hand nodig hebben. Daar heb je die hand weer. Reikt elkaar de hand...pffft. Ingewikkeld hoor om dan terug te gaan na zo'n dag naar Baarn, over wegen vol omgewaaide bomen, vrachtwagens en daar aan de bar te belanden en met een glas wijn in je hand, gewoon balorig te worden, een soort van afreageren, relativeren, weet ik welk woord hierbij hoort. Mooi he..in het gebouw aan de La Reyweg hangen prachtige schilderijen. Dit is er een van! Een van de onderdelen van dit blok van mijn leergang Corporate Antropologie was - het ontdekken van het ritme van je familie - gek, er gebeurde eerst niks met me. Omdat ik me hier moeilijk een voorstelling bij kan maken. Dit gaat over harmonie, over het ervaren, het voelen, het herkennen van stemmen, geluiden, sferen. En geleidelijk aan kwamen er voor mij wel liedjes, teksten voorbij, en heb ik vooral het gevoel overgehouden aan de harmonie van mijn eerste 17 levensjaren. Ouders die gek op elkaar waren, van elkaar hielden, tijd, rust en harmonie. Geen zorgen. En hier hoort een soort mooie kadans bij, een gelijkmatig ritme. Ik zal als ik ooit weer piano speel, proberen hier een klank bij te krijgen. Gek om op deze manier te denken aan je jeugd, je familie. Misschien ook wel bijzonder, dat er niets met me gebeurde, omdat ik het gevoel heb, nu bijna geen familie meer te hebben. Anders dan nichtje Noor en nicht Annemarie. En deze twee vrouwen geven mij wel het gevoel van liefde, warmte en harmonie. Ook weer die rust, die balans die ik hierbij ervaar. Deze leergang laat me nadenken en voelen. Maakt me heel bewust van mijn leven. Toen ik thuiskwam, kreeg ik een bericht van mijn nicht Annemarie, zij is op wintersport met een prachtige tekst uit het Sanskrit - Heute. Deze deel ik met jullie. Heute - Das Gestern is nur ein Traum das Morgen nur eine Vision Das Heute aber, gut gelebt verwandelt jedes Gestern in einen glücklichen Traum und jedes Morgen in eine Vision voll Hoffnung. Achte deshalb gut auf den heutigen Tag denn er ist das Leben das eigentliche Leben des Lebens. Tja en deze tekst zegt eigenlijk genoeg. Vandaag moet je het gewoon doen, leven. In het nu. Lieve mensen, dit weekend staat in het teken dus van leven. Morgen vieren wij de vriendschap met allerlei vrienden en vrienden van die vrienden, in een kroeg in den Haag. Gewoon zomaar gezellig. Vandaag onze stapel kranten, waar ik een van onze leden van het hoofdbestuur met partner in het Parool mocht zien. Leuk zomaar op zaterdag iemand herkennen uit de krant. Onder de indruk van de column van Femke van der Laan, over hoe zij het leven ervaart na het verlies van haar grote liefde Eberhard. Wat wil ik nog meer kwijt vandaag, ik luister naar muziek van de vrienden van Amstel Live. Een muziekfestival gebaseerd op verbinding van muzikanten, van teksten, van muziek maken, het drumstel mogen bespelen van de overleden drummer van Blof is dan ook weer zo'n eervol ding. Net zoals ik dat destijds ervaren heb, toen ik weer in de Mercedes van mijn vader mocht rijden. Een oude auto van mijzelf, maar zo waardevol. Deze auto rijdt nu vast in Marokko rond, want ik heb ooit toen bleek dat Pa niet meer zou kunnen lopen, met zijn toestemming verkocht voor drie duizend euro ofzo aan drie Marokkaanse mannen. En deze mannen waren meer dan blij, met een supergave Mercedes met ongekend veel kilometers op de teller. Leuk he...die auto leeft gewoon nog. Typisch Mercedes he...gaat nooit kapot. Stopt gewoon nooit. Ik heb ooit eens een meneer ontmoet op de Oldtimerclub en zijn Mercedes had al meer dan zeshonderdduizend kilometer op de teller. Die auto werd met zoveel liefde behandeld, dat die auto gewoon doorleeft. Zo gaat dat gewoon, als je lief bent voor elkaar, haha. Leuk dit..dag allemaal! Nog wat foto's, zomaar, omdat het indruk op me gemaakt heeft. En dit beeldje stond in de kapel van Tichelaar, een voormalig sociaal pension in den Haag. En hiermee geef ik jullie gewoon de zegen!

Lekker moment

En vandaag is een lekkere dag, het begin van een weekend vind ik altijd een lekker moment. Als ik om me heen kijk, zie ik kranten, tijdschriften, een fles water en de heerlijke sfeer van ons huis. De rust heerlijk vind ik dat. Gisteren kwam ik thuis na eigenlijk een volle en stevige week. Hard werken, heel veel afspraken en een hoofd dat af en toe duizelt. En juist dan is thuiskomen zo heerlijk. In je eigen stoel kruipen, ik ben een prachtig boek over vriendschap aan het lezen, de acht bergen. Heerlijk om hierin te verdrinken. En gisterenavond kwam Susan onverwachts langs. Fijn, een glas wijn drinken, een gesprek. Haar man is voor de kerst overleden. Fijn als je op zo'n moment, gewoon lekker bij elkaar kunt zijn. En juist op dit soort momenten, voel ik de warme deken van ons huis. Heerlijk. Ondertussen ben ik op zoek, naar een mooie bureaustoel voor straks in mijn werkkamer, en surf ik wat over het net. Op zoek naar iets bijzonders. Een prachtige mooie slaapbank is al besteld, zodat onze gasten straks heerlijk kunnen blijven logeren. Het is een weekend, waar mensen binnenlopen om even met ons te zijn, morgen komt Marion, een oud collega voor een kop thee even langs. Ik ga dan lekker een omelet bakken, zodat we ook een eenvoudige lunch hebben met elkaar. Heerlijk....dit woord gebruik ik heel veel zie ik nu. Ach ja, ik ben redelijk voorspelbaar vind ik zelf. En ik realiseer me, dat ik intens kan genieten van hele kleine dingen. Juist omdat ik me realiseer, dat het hierover gaat in het leven. Het zijn de kleine dingen die het doen, die het doen...volgens mij zong iemand dit ooit. Willeke Alberti?? Ik gok maar wat. Gisteren had ik een hele leuke ontmoeting op het werk. Een hele hippe jonge dame, die zich gespecialiseerd heeft in de funeraire wereld. Geweldig, andersdenkend, vernieuwend en in mijn ogen heel hip. Terwijl ik dit schrijf, voel ik me 100, maar dat geeft niet. Het leuke is, dat we met elkaar een brainstorm gaan organiseren, om te kijken, hoe we met elkaar iets nieuws kunnen gaan lanceren. Hierover nadenkend, word ik enthousiast en blij. En ondertussen begint het ook wel te kriebelen bij me, voel ik iets ontstaan in mezelf, en heb ik behoefte aan een spraakmakend iets. Ik wil iets organiseren, wat raakt. Ik merk ook door het overlijden van Cees, dat je met elkaar afscheid, rouw en verlies op een mooie manier kunt vormgeven. En dat ik als mens, daar mijn kleine bijdrage aan kan leveren. Ik laat het maar even borrelen, er komt wel weer iets uit denk ik...het komt wel goed. Ik drink thee...en ik zie in gedachten mensen lachen. Want iedereen associeert mij met koffie, water en wijn. En ik merk, dat een kop citroen thee, heerlijk is. In de middag merk ik, dat ik verzadigd ben, door al die kopjes koffie, en dat ik thee wil. En vroeger vond ik thee iets voor zieke mensen. Tja...ouder worden, doet veel merk ik wel. Je verandert echt. Vanmorgen in bed hadden we het over alzheimer, en hoe het is, als je dingen niet meer weet. En hoe dit voor jou als partner is, of zal zijn. Gekke onderwerpen om de zaterdag mee te beginnen. Kwam door een artikel in de krant afgelopen week. En eigenlijk komen al die thema's op tafel, in onze gesprekken. Afgelopen week zat ik met twee theatervrouwen te praten, en ik zag, dat bij mijn verhaal, een van die vrouwen al aan het schakelen, aan het creëren was in haar hoofd. Je zag haar een nieuwe scene bedenken. Zij gaf aan, dat juist door de verhalen, haar theaterproducties ontstaan. Boeiend en mooi is dat. Mijn verhaal gaat de afgelopen tijd heel erg over verlies, van Ad, van Cees, van al die mensen die ons dierbaar zijn. En bij al die mensen hoort zo'n mooi verhaal. Verdrietig, maar mooi. Ook als wordt iemand 92 of 86 of 60 die verhalen van die mooie mensen, die blijven. En ik blijf ze vertellen merk ik aan mezelf, steeds maar weer. Afgelopen december kreeg ik van mijn nichtje een soort van kerstpakket, met heerlijke Italiaanse hapjes erin, en mooie Italiaanse wijn. Zij bestelt altijd haar spullen bij een Italiaanse biologische wijnhandel, waar ze ook olijven, olie, worsten en kazen hebben en nog veel meer verkopen. Ik had een brochure aangevraagd bij hen en kreeg een doosje, met daarin van alles, pasta, pastasaus, een mini flesje wijn, olijfolie...zomaar, om mij te laten proeven van hun producten. Geweldig, en het boek wat erbij zit, gaat vooral over de mensen, die de producten verbouwen, maken en die het bedrijf maken. Door de hele (dikke) brochure heen, zag je mensen, blije mensen, handen van mensen, gezichten van mensen en daartussen door hun producten. Mooi hoe je de mens achter je diensten centraal kunt zetten. Ik zal dit boekwerk eens meenemen in een brainstorm bij Yarden. Want juist in onze branche moet het gaan over de mens, want juist die mens, maakt ons werk zo bijzonder. De marketing van een van mijn voormalige werkgevers ADP, was gestoeld op het menselijk kapitaal. Prachtig...lieve mensen, het jaar 2018 is begonnen, en ik heb mijzelf en mijn team de opdracht gegeven, dat wij dit jaar goed voor elkaar gaan zorgen. We hebben dit al gedaan in 2017, de medewerkerstevredenheid, is sky high, een 9,4 geweldig..en ja dit doen we samen. Wij met elkaar. Maar toch zijn er zoveel zaken die spelen, dat we vooral ook voor elkaar blijven zorgen. De balans blijven bewaken, af en toe even op de rem trappen en dan met goede energie weer verder gaan. Dat is waar ik voor ga in 2018. Niet zoveel meer. Goed zorgen voor jezelf, je medemens, je bijdrage leveren aan een betere maatschappij en samenleving. Elkaar de hand reiken, steeds maar weer. Ik ga tijd en aandacht hebben voor mijn vrienden, mijn gezin, mijn familie en ik probeer er te zijn, voor jou. Dus weet waar mijn huis woont, volgens mij ook een uitspraak van iemand, en weet dat jij daar welkom bent, ook als het niet goed met je gaat. We zijn er , ik ben er, ook voor jou. Fijne zaterdag verder...de thee is heerlijk!

Zondagmiddag thuis....

Het jaar 2018 is begonnen. En hoe! Met het afscheid van Cees in Kortgene. Een soort van film bijna, waarbij je soms moest lachen en soms ook emotioneel werd, door de woorden die gesproken werden, voor Cees, voor zijn gezin, maar ook over Cees. Een uitvaart die uitblonk in het 'anders zijn'. Net zoals het leven van Cees anders was, dan dat van veel anderen. Door een ziekte, ALS, die eigenlijk ongekend veel doet met een mens. En Cees en zijn vrouw Jolanda, hun kinderen Reinout en Floor, hebben met elkaar ALS gedragen. Als gezin, als individu. En dit was voelbaar voorafgaand en ook op de dag van zijn afscheid. Jolanda een ongekend sterk en positief mens. Liefdevol, hard voor zichzelf, soms ook hard voor de ander, maar zo intens in haar verzorging, al die jaren. ALS is echt een rot ziekte. Langzaam breekt het alles af, eerst fysiek, maar ook mentaal, het verandert de mens, en daarmee verandert eigenlijk alles. En de dag van zijn afscheid, was een dag vol verhalen, herinneringen aan Cees en hoe hij geleefd heeft. Hoe hij als vader was, als man. En de woorden van zijn dochter, die zo op hem lijkt, raakten, mij en iedereen...pure liefde. Pfffft...die avond, toen wij hier om een uur of tien weer binnenstapten, was ik kapot. Ik kon bijna niet meer lopen, mijn benen, mijn lijf, mijn knie. Ik was kapot, maar naast kapot ook heel voldaan. Enerzijds, om de samenwerking met mijn collega's van Yarden, anderzijds omdat ik dit alles aan Cees had beloofd, twee jaar geleden ofzo. Toen ik samen met hem en Jolanda, en Hellen, zijn uitvaart besprak. Wij zouden thuis alle vrienden en gasten ontvangen en verzorgen, en Annemarie, Maha, Jeske en ik, wij hebben dit meer dan goed gedaan. Indrukwekkend, want op enig moment werd ik de 'chef van de wijn' genoemd en een dame in een rolstoel knipoogde steeds naar me, en riep dan met haar glas omhoog 'Anita'. En kreeg weer een mooi glas witte wijn. Bijzonder...hoe afscheid nemen maakt, dat je met regelmaat een glimlach op je gezicht krijgt, en in dit geval, ook omdat het is, zoals het is. Met ALS kun je werkelijk niet verder leven...en ja, we zullen Cees nog zien, straks in de bushokjes...voor de campagne voor ALS. Gek idee...ik zal naar hem knipogen, dat heb ik beloofd. En van afscheid nemen, ging ik zomaar naar welkom heten. Gisteren kwamen Adel en Razan hier eten. Vriendin Joke hielp met koken. Een mooie avond, waarbij je je heel erg bewust bent van het belang van vrijheid. Het kunnen maken van eigen keuzes. Het kiezen waar je wilt leven en hoe. En deze avond, met bijzondere verhalen, over en weer. Met herkenning en erkenning, was een mooi samenzijn, van verschillende mensen, uit verschillende culturen, en over en weer veel respect. Blij, en bijzonder vind ik het, dat deze mensen deel uitmaken van mijn leven. Dat ik op de een of andere manier, de manier van in het leven staan van mijn moeder, doorzet in mijn eigen leven. Het elkaar de hand reiken, en met elkaar samen optrekken. Prachtig. Mooi om te horen, hoe mijn collega Edward, vandaag met Adel naar Dordrecht gaat, om hem bekend te maken met de Nederlandse cultuur. En hoe ook hier, het willen leren van elkaar, het respecteren van elkaar, wordt doorgegeven. De intentie van het Face the Future programma is groots. En ik hoop ook bij de toekomstige plannen van deze twee jonge mensen, mijn bijdrage te mogen blijven leveren. En weer met een knipoog naar boven, naar Ma van Loon, die mij geleerd heeft op deze manier te zijn in het leven. Bedankt mam! En nu, op weg naar weer de realiteit van iedere dag. Het volle leven bij Yarden weer in. Morgen ontmoetingen met nieuwe hoofdbestuursleden, op kantoor, in het Hilton hotel op Schiphol, leuk. Ik vind het fijn om nieuwe mensen te mogen ontmoeten. Om te kijken wat we met elkaar kunnen gaan doen voor Vereniging Yarden. Mijn agenda is gevuld, deze week, goed vol eigenlijk alweer. Mijn opdracht naar mijzelf is om ook rust te vinden tussendoor. Om ook aandacht te hebben voor mijn vriendschappen, voor die mooie mensen, die voor mij belangrijk zijn. Op ziekenbezoek nu dan eindelijk bij mijn vriendinnetje Jolanda, die in het gips zit. Eten met Jannie, kortom...veel te doen. Ondertussen voorbereiden op de verhuizing van Roos, en hiermee nadenken over de logeer/werkkamer die wij hier in huis gaan klaarmaken. Fijn, en leuk...gisteren zijn Roos en An in haar nieuwe huis gaan opmeten, kijken, etc. Erg leuk idee eigenlijk. Ik weet nog hoe ik me voelde, toen ik op mezelf ging wonen. Spannend...want wat wist ik nu eigenlijk, maar ook zo leuk...zelf bepalen wat je wilt eten, en hoe laat enzo..en nog veel meer. Maar dat is lang geleden. Vrijdag vroeg een dame mij 'wat is uw relatie met Cees' en toen vertelde ik dat wij samen in de brugklas hebben gezeten 46 jaar geleden. En dat wij gingen zeilen op het Haringvliet, en later toen we twintigers waren, van ons gespaarde geld, af en toe heel decadent gingen dineren met mooie wijnen erbij. Leuk, en dat ik op zijn bucketlist stond, toen hij ALS kreeg. En ik bij Cees en Jolanda op bezoek ging...mooi, bijzonder en intens. 46 jaar geleden, pffftt klinkt genadeloos oud vind ik. Ja en ik voel me ook wel oud merk ik, mijn lijf doet zeer soms, beetje krakend, beetje stram, mijn botten doen een beetje gek. Ach, ik denk dat ik behoefte heb aan zon op mijn lijf. Ik hou meer van de warmte, moest lachen, want gisteren zei Adel, dat hij onze zomers niet als zomer zag. Gezien de temperatuur. En ik hou ook wel van een graadje of 30 minimaal...lekker die warmte onder je voeten, door je aderen heen. Dan gedij ik beter. Dus, tijd voor zonnestralen, komt goed. Eerst andere prioriteiten. Nu, misschien een lekkere wandelingen door de kou straks, ook wel fijn. Eindigen met een glas wijn bij Mila, lijkt me best gezellig eigenlijk. We zien wel, nu eerst een Nespresso. Morgen de nieuwjaarsspeech van Ron, ik ben benieuwd! Heb er zin in, iedereen weer te zien. Fijne zondag nog. Liefs van mij.