'zonder voorstellingsvermogen kun je niet vrij zijn'

Een 500 SL, ongelooflijk wat een dikke auto..hier hebben An en ik in proef gereden...brrrrr wat een geluid....

Florine, Reynaud en Rosanne, op de verjaardag van Reynaud....

Een prachtige foto speciaal voor Ada, die gek is op brandweerauto's....

Wat een rotklus die vloerbedekking verwijderen uit het atelier van Annemarie

Tja en hoe verwijder ik nu een foto, vandaar nog een keer. De foto is mooi...opa Reynaud met de meisjes.

En 'zonder voorstellingsvermogen kun je niet vrij zij'n' is een van mijn slogans, die je terug kunt vinden op mijn website. En hopenlijk draag ik dit ook uit in mijn werk. Want vanuit een vrijheid van denken, kun je volgens mij heel veel bereiken. Gisteren waren Annemarie en ik druk bezig met het verwijderen van de laatste resten vloerbedekking uit ons kantoor. Ondertussen maakte ik kennis met de advocaat die tegenover ons gehuisvest is. Leuk, het is een mooi, rustig, maar ook vriendelijk kantoor. Met allerlei mensen, met eigen bezigheden, bedrijfjes, die met elkaar een prachtig pand 'bewonen'. Onze ruimte is voor het eerst door ons schoongemaakt, afgesopt, de stofzuiger is er doorheen gegaan...kortom het gaat wat worden. De bewegwijzering met daarop 'Anita van Loon Management Consultancy' zou vrijdag worden geplaatst. Maar de aannemer ligt in het ziekenhuis, dus hier ontstaat wat vertraging. Is niet erg. Komt wel goed. Arie en Fransje komen ons helpen sjouwen enzo...dus het wordt een superdag die 1e oktober!Hier gaat alles goed. Vanmiddag ons gastcollege in Amsterdam aan de Hogeschool. Reuze leuk volgens mij. Annemarie en ik samen aan de slag. Er staan hier allerlei schilderijen die in de auto geladen worden zo dadelijk en ons verhaal is klaar. Een mix van ons beider kunnen. Ik ben benieuwd.

Heb een fijne dag,

Anita

genieten van de Weerribben, op bezoek bij Eveline.....

En gisteren was Eveline jarig. Zij woont sinds kort bij of aan de Weerribben. Prachtige omgeving, dus vertrokken wij rond een uur of een voor een prachtige tocht door Nederland. En toen we eenmaal de snelweg verlaten hadden, en Giethoorn en Steenwijk hadden bekeken, kwamen we door plaatsjes als Basse, Kalendorp en Ossenzijl en uiteindelijk kwamen we in Oldemarkt...wat is een mens blij met een tom-tom...onderweg moesten we even stoppen, omdat er weet ik hoeveel koeien overstaken. Ik moest terug denken aan Groot-Ammers. Als ik dan uit kantoor naar huis reed door de polder, dan stond ik soms zomaar tien minuten tot een kwartier stil omdat de koeien van het ene weiland naar het andere overstaken. Dan genoot je van de stilte, de luchten en de rust. En zag ik heel vaak een luchtballon en nu waren we bij Eveline en Leo. Genoten we van haar mooie nieuwe plek aan het water, en toen we met de prachtige sloep vol vrouwen (met Gitta aan het stuur) en een glas prosecco in de hand, aan het varen waren, kwam er een luchtballon over, heel dicht over het water en later zagen we deze landen. Mooie luchten, een prachtige ondergaande zon en wij aan boord. Wat een weelde...en wat een mooie vriendschap!!
Het was een avond, met een select gezelschap, een mooie sfeer. Het was genieten van elkaar en de lieve zorgen om en voor elkaar. Het zijn van die momenten, waarop ik steeds weer zo blij ben dat ik dit allemaal weer beleven mag. Nog steeds ben ik zo dankbaar dat ik opnieuw het leven mag leven, met mijn gezondheid, met Annemarie, maar ook met dit soort vriendschappen. Ver weg en toch ook zo dichtbij. Heerlijk!
Vandaag een rustige zondagochtend, wakker worden, de tuindeuren open, een kopje koffie, een glaasje jus d'orange...vanmiddag op de fiets naar Ada, een borrel in Leiden...weer zo'n heerlijke dag! Dikke zoen, voor jullie allen. Ik denk aan Annelies in Zuid-Afrika en geef haar een hug op afstand...ik denk aan mijn vader en Els, met de zorgen om de moeder van Els, en stuur ook daar wat liefde naar toe...
Een mooie dag gewenst.
Anita

Koningin Beatrix en Shell....

Wat een mooie en bijzondere dag! Zo kreeg ik vanmorgen een opdracht om voor het Shell Womens Network een lezing te verzorgen, over - connecting the world -! Super...was een gesprek met een Amerikaanse, een Canadese en Diana, mijn connectie binnen Shell! Een mooi en leuk gesprek!
En vervolgens kwam Leo van Eveline met een mogelijke opdracht, wellicht een stukje coaching en een advies mbt de P-functie in een organisatie, wordt vervolgd, afspraak is gemaakt! Netwerken...en weet je toen ik zielsgelukkig richting Wijk bij Duurstede reed, en met mijn vader aan de telefoon zat (ik moet vaak aan mijn vader denken en soms wil ik hem gewoon eventjes horen en dat was vanmorgen weer zo, het is zo fijn om met hem alles te kunnen delen in mijn leven, zo mooi, ik koester dit altijd!) toen kwam ik in de file terecht. En er viel mij al iets op, een mooie verlengde donkerblauwe Volvo weet ik wat (groot en dik), gevolgd door een donkerblauwe Audi A6. De Volvo had als kenteken AA en jawel hoor, reed ik toch zomaar een minuut of tien naast Koningin Beatrix. Geweldig, ze zag er mooi uit, een suede jasje, een goudkleurige bril op. Even zat ze te telefoneren en later zat ze gezellig te praten met haar hofdame, die naast haar in de auto zat. En ik, als een klein meisje, zat ik te glunderen en realiseerde ik me opeens dat ik zomaar naast de koningin reed. Mooi he...
Een fijne avond, pa Smitshuysen komt een kopje koffie drinken....ik ben net thuis, het was een mooie drukke dag, vol indrukken, onderwijs-mensen gesproken, evalueren John en mijmerend in de file naar huis....
Dag,
Anita

Gedichtje...

Ik kreeg zo'n lief en mooi gedichtje :

Jij mag zijn zoals je bent
om te worden wie je bent,
maar nog niet kunt zijn;
en je mag het worden op
jouw manier
en in jouw tijd.

Lief he...kreeg ik van Frieda. En Frieda is een vrouw daar heb ik zomaar een heel mooi contact mee. Vanaf het eerste moment. Soms krijg je van die kadootjes in je leven, die maken dat je glimlacht in stilte...
Want op de een of andere manier lijkt het wel alsof ik steeds weer een kadootje krijg, en soms ben ik er gewoon een beetje stil van.
Vandaag sprak ik tijdens een sessie bij Defensie een meneer. En toen ik hem vertelde over mijn leven nu, mijn leven vorig jaar, toen zei hij 'wat een indrukwekkend verhaal Anita...mooi' en hij kneep me liefdevol in mijn arm. Lief he...
Anita

Ontmoetingen, mooie gesprekken....

Al vaker heb ik het jullie gezegd, op dit moment staat mijn leven bol van de mooie en bijzondere ontmoetingen. Van gesprekken die er werkelijk toe doen. En wat dit met me doet, is ongelooflijk. Ik heb het gevoel dat ik als het ware als een spons nieuwe indrukken aan het absorberen ben, en af en toe dan kruip ik hier op de bank en dan is het eventjes genoeg. Zomaar genoeg. Ik heb niet het gevoel dat ik mijzelf moet bewijzen, want ik ben gewoon. En dat is al genoeg. Maar toch, met al die emoties, met al die gevoelens, die indrukken wil ik wat doen...en soms is dat - gewoon maar laten. Omdat ik het eenvoudigweg nog niet weet. Ik mailde zojuist iemand, dat ik nog heel veel met haar wilde delen, en ik weet nog niet wat, maar het komt wel...het dient zich wel aan.
Gisteren hebben An en ik een groot deel van de vloerbedekking verwijderd uit ons kantoor. Vies, stoffig en keihard trekken. Alles plakt....brrrr. Ik was kapot. En An gelukkig ook, want anders denk je maar dat het aan jou ligt. Gisterenavond heb ik lekker gegeten met Roel, mijn vriendje. En dat is altijd weer bijzonder. Ons gesprek ging over de kwaliteit van dit leven, van onze vriendschap. Het gaat er niet om hoe vaak je elkaar ziet, maar om wat je met elkaar deelt, en om de intensiteit van het samen zijn. En het was weer een bijzondere avond samen...dank je wel Roel!
Vandaag naar John, dat zijn altijd lange dagen, Defensie trainen...ik ben benieuwd...spannend...
en als ik thuiskom, gelijk naar bed, althans dat gevoel heb ik wel. Heerlijk...
dag, dikke zoen
Aniet

Goed nieuws!

Tja en daar ben ik alweer. Goed nieuws, het gaat goed met Anietje, die tumor die hebben we echt een rotklapt uitgedeeld he...het littekenweefsel slinkt, er zit nog wat necrotisch weefsel, rug zal altijd zwakke plek blijven en jawel...hier komt het, hij zag aan de bloedwaarden dat de hormoonhuishouding ernstig in de war is, en hij voegde hier subtiel aan toe 'u bent ook niet zo extreem jong meer' en toen ik daarna in de rij stond om een vervolgafspraak op 1 december (jawel...de tijd tussen de ene afspraak en de volgende wordt steeds langer!)kwam Ria waar ik normaal altijd bloed moet prikken naar me toe en zij gaf aan 'wat een krullen zeg, echt mevrouwenhaar' tja mensen en op dit soort momenten, moet je toegeven, ben je gewoon een oude tut. Je kunt wel denken dat je de hele wereld weer aan kunt, en dat kan ik, maar aan de buitenkant is er toch wel het een en ander aan het veranderen. Maar ach, ik hoop hier nog lang van te mogen genieten en met alle liefde die in me zit, mogen jullie zeggen, dat ik ouder, grijzer, mevrouweriger of wat dan ook ga worden, want ik word het in ieder geval! En daar zit 'em de winst toch?
En toen we terug naar huis reden zei Annemarie 'ach Aniet wat geweldig he...dat we nu met dit scenario bezig zijn, het had toch ook zo anders kunnen zijn' en ja mensen, daar blijf ik me bewust van. Ik geniet dus, met volle teugen van het leven en alles wat dit leven mij te bieden heeft. Het is geweldig dat er een wereld vol perspectief voor me ligt!
Een hele mooie dag gewenst, van die niet meer zo extreem jonge Aniet, die vol in de overgang zit, maar ook vol in het leven!
Liefs, geniet!
Anita

Vanmorgen naar het LUMC voor de uitslag van de MRI

En iedere keer weer is daar die spanning, wat gaat de arts mij vandaag weer vertellen. Wat zal de uitslag van de MRI zijn. En ik weet heus wel, dat ik allang gebeld zou zijn, als hij ergens weer van die gekke cellen zou zien, maar soms denk ik...'hij is ook maar een mens' of 'hij zit niet meer zo bovenop mijn situatie, soms moet hij de MRI nog bekijken als ik kom....' en als ik dan heel vroeg op sta en aan de keukentafel ga zitten. Mijn laptop open en ga schrijven, dan voel ik weer eventjes dat gevoel van vorig jaar...kanker, ongeloof, oneerlijk, onmacht.
Het afgelopen weekend was het weekend van Voorschoten. Muziek, oldtimers, modeshows, mensen op straat, de zon die scheen, de terrassen waren vol...en An en ik zaten even op een terrasje met wat vrienden. Tussen al die mensen door liep er een echtpaar. Een stel iets ouder dan ik ben (ik ben 49), hij met haar, zij kaal. Een prachtige trotse mooie kale kop en An zag hen het eerst en pakte mijn arm...en ik, ik keek en dacht aan vorig jaar. Toen liepen wij daar ook, An met haar en ik kaal...eigenlijk wilde ik naar die mevrouw toe om haar te zeggen hoe mooi ze is, hoe sterk ze is....maar ik durfde niet. Want ik weet hoe fijn het is als mensen tegen je praten als je kaal bent. Want er is zoveel moed voor nodig, om gewoon aan de arm van je partner te lopen en trots om je heen te kijken en er gewoon bij te zijn. Wat een mooie mevrouw was dat...
en vanmorgen stuurde ik een mailtje aan twee voor mij onbekende mensen. Een mevrouw wiens examen ik beoordeeld heb, en deze mevrouw heeft mijn boek gelezen, omdat er bij haar man ook een tumor is ontdekt en omdat zij bezig zijn met onderzoeken, omdat zij geconfronteerd worden met onzekerheid, en ongeloof en onmacht. En omdat je zomaar, door al deze factoren, een lijntje krijgt met mensen die je niet kent of nog niet kent.
En gisteren, toen ik tussen die oldtimers doorliep, realiseerde ik me opeens, dat ik al nadacht over volgend jaar, want dan wil ik in mijn eigen oldtimer meedoen aan het weekend van Voorschoten. Geweldig lijkt me dat...met mijn mercedes, die mooi aan het glimmen is, er bij aanwezig zijn. Met haar op mijn hoofd en Annemarie aan mijn zijde...wat kan een mens gelukkig zijn.
Ik laat jullie straks weten wat professor Willemze mij te zeggen heeft. Kwart over negen moet ik er zijn. Daarna ga ik werken, want ik kan zomaar zeggen, 'het leven gaat door' en ik geniet er zo van....
liefs
Anita