Een mooie intense en geslaagde dag....

Gisteren was een prachtige dag, vol warmte en intensiteit en met steeds beter en meer genieten van gewoon eten. Geweldig...

het huis is nog in volle rust, de nachten zijn ingewikkeld voor me, ik ben ongelooflijk moe,maar kan niet slapen...zelfs met slaappil een opgave. En dus slopend voor ons beiden, eruit, uiteindelijk en op de bank hangen totdat ik werkelijk omviel...zodat in ieder geval Annemarie verder kon slapen. Ze ziet er moe uit...is ook moe denk ik, van alles....van mij, de angst...van Chea kreeg ik een boek 'Bekend met kanker' en dit boek is waardevol, mensen die zelf, of in hun nabijheid kanker hebben meegemaakt, praten hierover, en het is confronterend (ik moest ervan huilen weer van dat haar...daar ben ik zo bang voor...dat lijkt me zo eng...wakker worden, met haar op je kussen, kaal zijn...dan ben je echt - die kankerpatient - de eerste keer naar buiten met een mutsje op, een petje of wat dan ook....help me hierbij, maar ook voor Annemarie, de kinderen. Gisteren hadden we het hierover met Florine en die zei 'oh dat vind ik eng...ik wil daar niet bij zijn hoor...')'maar ik ben blij met dit kado, dank je wel Chea!

Oh ja, Jo-Anne, de vrouw van mijn collega Ronald, dank je wel voor al je tips vanuit je medische kennis, ik ga ze meenemen bij mijn volgende kuur en hoop dat die misselijkheid kwijt te zijn. Heel waardevol, als je meer tips en lieve suggesties hebt, graag! Doet me zo'n goed allemaal!

Terug naar gisteren. Pa en Els, met een mand vol zacht en mooi fruit van de markt, kwamen stipt om elf uur. Florine was nog lekker aan het chillen boven...echt zo'n zaterdagochtend ritueel, op je eigen tempo, tutten met je haar, met je kleding en jouw tijd hebben. Rosanne was al op de fiets dextro energy voor mij aan het kopen en boeken uit de bieb halen, mijn drukteschoppertje en met haar hadden Annemarie en ik al een gezellig ontbijt achter de rug. Was al een mooi begin van onze dag geweest.

En zij waren nog maar net binnen en toen kwam de vraag, die ik al eerder had verwacht en zij al eerder hadden willen stellen 'jullie zijn getrouwd he...wanneer dan'. Ja want dat realiseerde ik me pas later, bij mijn introductie staat dat ik getrouwd ben met Annemarie en dat hebben wij gedaan op 3 november 2006, in alle stilte. Juist vanwege respect voor Hugo en de meisjes. Die het afgelopen jaar al zo genadeloos veel voor hun kiezen hadden gekregen. Maar ook voor de familie van Annemarie en van mij, voor wie trouwen, al na zo'n korte tijd, toch ook wel de nodige impact zou hebben. En wij wilden tegen elkaar wel heel graag 'ja' zeggen en voor elkaar gaan, maar hadden ook het nodige te regelen voor ons huis, mijn pensioen, onze testamenten. Om ervoor te zorgen dat we alles goed geregeld en ingedekt zouden hebben. Mijn leven als kostwinner verzekerd, kortom en de notaris adviseerde ons - geregistreerd partnerschap - en deze dag hebben wij met onze getuigen, Berty, Nathalie, Roel en Karin op een intense manier mogen vieren. En later zijn wij op mijn werk, door mijn waardevolle collega's en directie op een gigantische manier in de bloemetjes gezet, dus voelde het als een feestje.

En nu, mag iedereen het weten. Dankzij deze liefdevolle en ongelooflijk waardevolle reactie van Pa en Els. Dank jullie wel Pa en Els, jullie zijn geweldig voor ons. Wij voelen ons heel erg erkend door jullie en terwijl ik dit schrijf, rollen de tranen over mijn wangen ........ons huwelijk is gebaseerd op liefde. En dat is zo onvoorstelbaar mooi, na voor Annemarie 43 en voor mij 47 jaar valt alles op zijn plaats bij die ene persoon, is je puzzel compleet en voel je wat echt houden van kan zijn...en dat willen we nooit meer kwijt! Waanzinnig mooi...in het stadhuis kregen wij als eerste een kadootje - een doos tissues en dit kadootje hebben we zo hard nodig gehad, die dag en nu nog - de emoties tussen ons zijn zo voelbaar.

Na dit mooie bezoek, ben ik samen met Annemarie een boodschapje gaan doen. Was intensief en vermoeiend, maar wel heel fijn. Ingewikkeld vind ik het nog om mensen tegen te komen die aan je vragen 'he hoe is het...' ik schiet dan snel vol. Nu ja daar zijn tissues voor....

En toen eenmaal weer thuis, hebben we lekker gezeten en gelezen en toen stond Marianne, een lieve vriendin, en moeder van Omar, vriendje van Rosanne voor de deur. Zij had via haar zoontje te horen gekregen dat ik kanker in mijn rug heb. Met prachtige bloemen en aan Marianne heb ik het verhaal verteld vanaf dag een...nog steeds bizar. En het grappige is dat wij gewend zijn met Marianne gezellig een glas rose te drinken als zij komt en gisteren zaten wij keurig aan een sapje...ik vond het wel lachwekkend. Gelukkig kwam de opdrachtgeefster met partner om het schilderij te halen en toen wij hier met vijf man en vijf sapjes voor ons aan tafel zaten zei ik 't wordt gewoon tijd dat jullie aan de rose gaan...dit is echt te gek voor woorden' en jawel toen was het weer net als vroeger, met een klein verschil, dat ik aan het sapje bleef. Maar dat verandert, dat heb ik van Carla geleerd.

Het was een mooie realistische en intense middag. Met warme mensen, met blije mensen, met liefdevolle woorden en aandacht, ook voor Annemarie. Die als schilder veel waardering kreeg voor haar werk en trots zat te zijn. Maar die ook waardering kreeg voor haar rol in dit verhaal, in ons verhaal van ziek zijn en partner zijn van iemand die zomaar ziek is.

En lieverds allemaal, dit soort dagen zeggen mij een ding - van Loon je geeft nooit op! - Want ik wil nog zoveel van dit soort momenten hebben, met mensen die binnen komen vallen, met een plaats voor de kinderen (zij kregen ook allebei een kado van de opdrachtgeefster) met ruimte voor elkaar, met warme vriendschap, met liefde, daar kan geen materie tegenop. Daar kan geen kanker tegenop!

Soms ben ik een beetje bang, geef ik eerlijk toe, voor alles wat voor me ligt, maar zoals ik samen met Jan heb berekend, nog 40 dagen echt ziek zijn en dan heb ik de 8 chemo's er al op zijn, nog veel moe zijn...en als het jaar 2007 voorbij is, dan is dit alles ook voorbij. Zo ergens eind december dan kan ik er weer bovenop zijn. Het lijkt veel, een tante die belde zei 'kind je gaat een half jaar door een hel...maar ga er door heen!' en dat zal ik doen. Met al die liefde om me heen, met alles waar ik officieel 'ja' tegen heb gezegd, wil ik dat doen! En ga ik dat doen! Maar vergeef me als ik soms wat wegzak of bang ben...ik was al bang voor een prikje bij de dokter en nu prikken ze me continue, moet je voorstellen, van hoe ver ik moest komen.

Vandaag leren de kinderen me zweeds pesten en gaan we uit lunchen. Kirsten komt eventjes langs, om de speeches voor onze jubilarissen voor te bereiden, zodat we die samen hebben gemaakt en zij ze namens mij kan uitspreken. Ik ga er woensdag hoe dan ook een uurtje naar toe, om iedereen persoonlijk te mogen feliciteren. Kirsten doet de rest...zoals ze nu ook doet, en dat doet ze goed. Wat een kanjer die vrouw!

En voor de rest is het family-time!

Veel lieve zoenen, geniet van elkaar en deze dag!

Liefs van een zielsgelukkige Aniet.

Hete nachten......en een half broodje kalfskroket

Dit is een ander schilderij van Annemarie, een van mijn favorieten, nog niet klaar, maar heel bijzonder. Een combinatie gemaakt naar een foto, met veel dingen zelf erom heen bedacht.
Astrid vroeg me om af en toe nog wat schilderijen te plaatsen. Zal ik doen dus.
Anita

Tja en nu is het tien over drie zaterdagochtend, heel vroeg dus....maar ik lag zo enorm te woelen, was doorweekt van het zweet en ben eruit gegaan. Ik maak met dit soort nachten Annemarie erg moe en lig mezelf in de weg...en verder gaat het wel goed met me.


Ik zal het maar opbiechten....gisterenavond ging ik met Rosanne een patatje voor haar en Annemarie halen en heb toen zelf een half broodje kalfskroket gegeten, heerlijk werkelijk....wat lekker om gewoon zomaar weer iets te kunnen eten. En het is allemaal goed in die maag van mij, het blijft allemaal erin...dus gisteren was een goede dag. Mango, meloen, een beschuitje, een boterham, kortom genoeg om het vol te houden. Ik had ook wel wat energie...

Heb gisteren Rosanne naar haar eerste drumles gebracht op de fiets, was erg leuk...toen we zaten te wachten hoorde ze uit een andere kamer, heel rustig een paar drumtonen en dit zwol steeds meer aan, haar gezicht werd steeds stralender en ze vond de eerste les erg cool. Ze speelt drumles op een prachtig zwart glimmend drumstel en heeft hier tijdelijk zo'n oefendrumstel, een enorm verschil...maar ze heeft al heel veel geoefend gisteren. En ze zei 'als ik later goed ben en een echt drumstel heb, dan laden we het wel in he Aniet, en dan ga ik op school drummen voor de klas'. Geweldig he...dus ik heb haar, ja zo oud ben je dan verteld over Cesar Zuyderwijk van de Golden Earring (schrijf ik dit alles goed zo?) en dat als ze goed is, ze wel wat lessen van hem moet gaan krijgen...heerlijk zo'n enthousiast kind.

Gisteren hadden we nog zo'n verhaal samen. Ze plaagt me, omdat ik loop/liep nu dus als een oude dame en ik zeg dan als ik weer hard kan lopen, dan grijp ik je, ze giert van de lacht, vindt dat helemaal geweldig. Toen we terugliepen van het patatje eten zei ze 'Anita mijn leven is veel cooler geworden sinds jij er bent. Want het had zomaar gekund dat mama een vriendin had gekregen die ik helemaal niet leuk had gevonden en ik vind jou echt lief, en cool. Ja en het enige is dat mijn ouders gescheiden zijn nu, maar ja, het is toch veel leuker zo. En papa is nog wel alleen zo.' Waarop ik heel wijs zei ' laten we dan maar hopen voor papa en voor jou en Florine dat papa ook een leuke vriendin krijgt, die jullie cool vinden' waarop Rosanne weer 'ja dan is het helemaal goed'.


Ik merk dat de rijkdom van leven met kinderen je zoveel brengt. De wijsheid van hun woorden, de liefde die je krijgt, de vragen en de open en eerlijke opmerkingen die ze maken naar je, zeker als ze zo onbevangen en spontaan zijn.


Mooi is dat om te ervaren, om mee te mogen maken.
Ondertussen zit ik lekker verse mango van Jannie te eten, die kwam gisteren een kop koffie drinken hier, en had lekkere verse mango voor me meegebracht. Heerlijk...ik geniet ervan.
Vanmorgen komt Pa weer met Els. Fijn is dat, kan hij ook zien dat het weer goed gaat met zijn dochter. Volgende week zondag is het vaderdag en dan wil ik graag naar hem toe en ook naar de papa van Annemarie. Lijkt me fijn om dat te kunnen doen. Mijn vader was dinsdag hier en hij was erg geschrokken van zijn zieke dochter in bed. Nu ziet hij me weer rondlopen en dat zal hem een veel beter gevoel geven schat ik zo in...
En vanmiddag wordt het mooi afgedekte schilderij wat hier nu staat, opgehaald. Erg bijzonder...en heel speciaal voor Annemarie. Ik ben trots en hoop de opdrachtgeefster ook...ik zal haar nooit anders meer kunnen zien dan zonder kleren, schat ik in...maar dat geeft niet, is ook wel bijzonder. Dat is het bijzondere van het feit dat Annemarie naakten schildert, ik zie gelijk iedere klant ook naakt. En stel nu dat het kennissen of vrienden zijn, dan heb ik de neiging steeds op die manier naar iemand te kijken, schat ik in...ik weet het niet. We gaan het ervaren.



Lieve mensen, half vier zaterdagochtend. Ik ga nog eventjes proberen te slapen, misschien wel op de bank, zodat Annemarie lekker door kan slapen. Dikke zoen, mooie zaterdag!
Liefs, Anita

En nu weer er tegenaan....

Zo ongelooflijk vroeg wakker weer, klaar met dat bed. Transpireren, schone nachtkleding aan, wassen (andersom dus he...)en weer transpireren, versneld in de overgang terecht komen, welnu hebben we dat ook maar gehad. Alles mag langs komen en ik zal het overwinnen. Heb gisteren plechtig aan Emmy (Annemarie's moeder) beloofd dat ik haar dochter Annemarie heel gelukkig ga maken en ik ben dus aan Annemarie en aan mijzelf en al die lieve mensen verplicht deze strijd te winnen. De kuur doet zijn werk, ik ben doodziek geweest, maar vanaf vandaag sta ik gewoon weer op. Ik ga onder de douche, laat Annemarie nog eventjes lekker slapen en ga weer 'rondkeutelen' zoals Emmy dat noemt en eten en drinken. Medicijnen nemen, om alle giftige stoffen af te voeren. En na de volgende kuur, doe ik het net zo, totdat ik weer gezond ben...
ik moet zeggen, dat alle liefde, alle steun, alle woorden die naar me toekomen, per brief (superleuk Ilse...), kaart of mail of via deze site me raken en verwarmen en hier ongelooflijk bij helpen.

Nadat Emmy en Reynaud weg zijn gegaan, ben ik op een houtenligbed in de tuin gaan liggen onder het dekbed en heb ik gekeken hoe Annemarie aan het schilderen was. De vogels om je heen, de bladeren van de bomen, muziek van Nathalie Merchant op de achtergrond en van Laurra Fygi...het was heerlijk.
Gisterenavond heb ik voor ik naar bed ging mijn vader nog even gebeld. Hij was een beetje aan het piekeren en ik wilde dat ook hij weer rustig ging slapen. Hij zal zaterdag wel weer even komen...lief he..

Heb me gisteren voorgenomen, zodra een kuur het toelaat om samen met Annemarie naar Bonaire, of Curacao te vliegen om bij te komen samen. Om haar even te verwennen want ook zij heeft het enorm zwaar. Ze is boos op me als ik mijn medicijnen niet in kan nemen, maar ondertussen steunt ze me. Ze wil dat ik vecht en ze weet ook dat ik vecht en altijd zal vechten.
Ook vanuit Arinso, mijn directie, maar ook mijn collega's krijg ik veel steun. Geweldig. Wat een bedrijf, ben er trots op daar te mogen werken. Maar ook vanuit mijn vorige werkgevers, ADP, en Connexxion krijg ik superlieve reacties.
Mijn huidige klanten Delta Lloyd en ISS zijn ook erg trouw en jongens je kunt je niet voorstellen wat dit met je doet. Hoe blij dit je maakt.

Annemarie heeft gisteren haar eerste opdracht afgerond. Ik ben onder de indruk...ben benieuwd of de opdrachtgever vanmiddag op de stoep staat om dit kunstwerk mee naar huis te nemen...
en de volgende is al in aantocht. Dus dames en heren als u een prachtig schilderij wilt laten maken van uzelf, uw body, uw borstpartij (haar specialisatie volgens mij) dan ken ik wel iemand die dit geweldig mooi en goed kan.

Heb het de hele week erg rustig gehouden met bezoek, gezien mijn lichamelijke gestel...kon voldoende rusten en wil het wel rustig houden. Ik weet dat een ieder geduld heeft, en dat Kirsten en Chea de kantoorclub (inclusief Trudy in Rotterdam) coordineren en inplannen. De familie en vrienden van heel dichtbij gaan er sowieso al goed mee om. Dank je wel. Helpt me in deze strijd.

Lieverds, vandaag is weer een nieuwe dag, een dag waar ik kan laten zien, de weg terug weer op te gaan en ik heb er zin in. Voor jullie die werken een vrijdag, vond ik altijd een leuke dag....hard werken en dan opeens...staat het weekend voor de deur...geniet ervan. En alvast een fijn weekend, als die zon het nog even blijft doen...heerlijk toch..

Dikke kus
Aniet

Koorts,transpireren en niet eten...ziekenhuis bellen....

Vanmorgen heeft Annemarie het ziekenhuis gebeld, ik was vannacht weer doorweekt en stond te trillen op mijn benen. Niks blijft binnen, alles komt er weer uit, weliswaar niet van boven gelukkig maar nu weer van onderen. Je voelt je vies en smerig. Vanmorgen heerlijk gedoucht,maar toen zat ik op het toilet uit te puffen, ik kon werkelijk niet meer. Geen cent energie. Ongekend vind ik dit....dat ik geen energie meer heb, dat ik zo ziek ben nu...nu hebben we zetpillen tegen de misselijkheid, een uur geleden is er eentje ingegaan en nu maar kijken of we de boel wat rustig kunnen krijgen. Want ik heb grootse plannen, volgende week wil Marie komen met Alice G. en dat moet lukken en volgende week heb ik een viertal jubilarissen bij Arinso en ik ben samen met Kirsten al plannetjes aan het bedenken, om even mijn gezicht te laten zien daar, een uurtje maar...maar wel eventjes al die lieverds een hart onder de riem steken.

Dus ik moet weer energie krijgen en iets meer gaan eten dan crackers en biscuitjes...als je nu vraagt 'wil je champagne...Aniet' dan ga ik iedereen teleur stellen, ik hoef even niet. En nog wat...Sonja Bakker, Chea vertelde me dat ze aan de meloen zat omdat ze aan het Sonja Bakkeren is, ik hoef dat niet hoor. Toen ik begon aan de chemo vorige week, woog ik 79 bijna 80, na twee dagen 82,8 kg en nu vanmorgen, jawel 74,5...dus het vliegt eraf...krijg zo'n lang gezicht met van die holle ogen...moet wel even appetijtelijk blijven.
Vanmorgen zei mijn Annemarie 'schat je moet knokken hoor, al die mensen, al die kaarten en die reacties, knokken hoor...'en toen hebben we elkaar een high-five gegeven (heet dat zo...).

Dus lieve mensen, ik ga weer even slapen, lig nog hele dagen op bed, maar het lijk of vandaag de ommekeer in mijn lichaam weer gaat gebeuren, ik doe mijn best, ik knok en wil heel graag jullie allemaal zien. Zodra ik kan, kom ik naar Utrecht...dikke kus...van Anita xxxxxxxxxxxxx

Transpireren en te weinig drinken

Vannacht heb ik de hele nacht getranspireerd, ongelooflijk, het water stond op mijn armen. Doorweekt was ik. Geleidelijk aan ben ik gisterenavond begonnen met een biscuitje en vanmorgen kon ik een beetje naar het toilet. Is ook al een ingewikkeld iets geworden, ongelooflijk hoe bijzonder de gewone dingen van het leven voor je kunnen zijn en waar je je druk om kunt maken. Wel redelijk geslapen en nu vandaag weer kijken of ik iets naar binnen kan krijgen.
Ik zei vanmorgen tegen Annemaire 'gek he...dat je zo moe kunt zijn van niks doen' want ik ben continue maar moe. Annemarie's antwoord : 'van niks doen, je bent in je lijf ongelooflijk hard aan het vechten tegen die tumor, tegen die kanker die er in je zit, dus je bent heel hard aan het werk nu...'.

Annemarie heeft gisterenavond voor mijn gevoel de laatste hand aan haar opdracht gelegd...ze staat er nu weer naar te kijken, het ziet er indrukwekkend uit...als ik dit als verjaardagskado van mijn vrouw zou krijgen, zou ik de hele dag glimlachen. Ik vind het een mooi schilderij. Ik ben wellicht bevooroordeeld, maar ik zie wel verschil in haar werk, het ene schilderij is echt professioneler dan het andere...en deze hoort weer bij mijn favorieten, mag ook wel in onze woonkamer hangen als de opdrachtgever niet content is hoor! Leuk om te zien hoe ze dan speelt met het licht, die ezel rijdt ze de keuken door, en steeds gaat ze buiten staan kijken naar haar werk..en dan komt ze terug en verandert hele kleine dingetjes..die ik als leek, niet zou hebben gezien, maar later weer wel zie waarom ze het heeft gedaan!

Vandaag een rustige dag, nog geen medicijnen nemen en proberen vooral veel te drinken, om weer wat op peil te komen. Geen bezoek, want Jannie heb ik afgebeld en vooral weer op kracht komen. De slaapkamer wordt verfrist, verschoond, want die ruikt helemaal chemisch...zo ruik ik mezelf, chemisch. Vies dus gewoon...zielig voor Annemarie, zij ruikt altijd zo lekker en ik normaal gesproken ook hoor, Hugo Boss Deep Red en hoe ik deze geur moet omschrijven, dat weet ik eventjes niet...geen woorden voor.

Gisteren kreeg ik bloemen van de vrijwilligers van het Hospice/VTZ en van de Business Consultants van Arinso, en natuurlijk van Pa en Els, schattig allemaal. We hebben hier continue 14 tot 15 boeketten staan. De bloemen worden afgeleverd via de post, een grote doos (soms zelfs met vaas erbij, dank je wel tante Aniet!), of door de verschillende bloemisten uit Voorschoten. Dus iedereen weet dat ik ziek ben, dat gaat als een lopend vuurtje hier door het dorp. Ik krijg kaartjes van tennisvriendinnen van Annemarie, heel lief allemaal, mooi om te zien hoe men meeleeft.

Lieve mensen, ik ga ook onder de douche. Probeer weer lekker en fris te gaan ruiken. Voor jullie een mooie dag toegewenst, de deuren zijn nog dicht nu, de zon mag wel weer komen. Gisteren lag Annemarie lekker te zonnen hier buiten, heerlijk om te zien...je zal toch zon zijn, dan mag je veel aanschouwen....nu, ik was geen zon, mocht het wel aanschouwen, maar was een beetje te ziek om het echt goed te kunnen zien...komt allemaal weer goed!

Fijne dag voor iedereen en pa, als je dit leest, het gaat weer wat beter met je dochter hoor. Maak je maar niet te veel zorgen, we knokken ons kuur na kuur er door heen toch, wij gaan voor die 70% die tumorvrij kan worden en dat beloof ik je! Veel liefs,
Aniet

Overgeven, eventjes flauw vallen en de hele dag op bed...

Tja .....vanmorgen ging het helemaal mis. Ik had net alle medicijnen binnen, met een beetje kwark, wat fruit en toen kreeg ik het klamme zweet, het brak eruit, ik werd koud en warm en helemaal akelig. Ik stond op van de tafel liep naar het toilet en alles kwam gelijk weer terug...ik zat voor de toiletpot en heb nog doorgespoeld...een paar seconden later lag ik met mijn hoofd op de tegelvloer (gelukkig hadden Jannie en Annemarie gisteren lekker gesopt en was alles kraakhelder) in het hoekje naast het toilet. Eventjes helemaal weggevallen, overeinde gekrabbeld en op het bed boven een emmertje nog een keer overgegeven, tot ik helemaal leeg was. Oh wat voel je je dan ellendig. De hele dag heb ik niks kunnen eten, een beetje drinken, kleine slokjes water met wat siroop erin. Annemarie heeft net knappertjes, hele droge biscuitjes gehaald en daar heb ik er een paar van gegeten. Veel gelegen en geslapen. Vanmorgen waren Lineke, Pa en Els er eventjes. Heel verterend, mijn pa en Els hier op het bed zittend, en Pa en ik samen praten. Over hoe gek wij het vinden dat ik nu kanker heb...dat ik moet zeggen tegen Arinso 'ik kan het eventjes niet' onvoorstelbaar. Hij is zo lief, hij zit naast me op bed, aait over mijn benen en heeft tranen in zijn ogen. Wat kun je een mooie band hebben met je vader he...ik wist wel dat ik die had/heb en ben er zo ongelooflijk blij mee nu.
Ook Els met haar emmer fruitsalade is een schat...de kinderen eten er fijn van mee...want met mijn tempo wordt het niets...

He...wat hoor ik daar, de schildersezel komt tevoorschijn. Fijn als Annemarie de rust krijgt om wat te gaan schilderen...om even voor en met zichzelf bezig te zijn. Ze is zo lief, ze zorgt zo voor me...ja haar opdracht wacht...en dat is misschien wel fijn. Dan kan ze even in haar eigen wereldje stappen...

Vandaag weer een enorme stapel met lieve hartverwarmende kaartjes. Dank jullie wel...en het is niet dat ik jullie niet wil zien, ik moet eerst de energie hebben. Morgen wil Jannie uit Zwolle even komen, je moet voor jezelf bepalen of het de moeite waard is, soms ben je hier voor een paar minuten, omdat ik slaap of te ziek ben...je mag het ook uitstellen, kijk maar...
Het is zo moeilijk...ik lig maar te liggen, ben te moe om veel te praten en als je dan zoveel km moet rijden, moet je je afvragen of je dit niet op een later tijdstip wilt doen.

Genoeg voor nu, ik ga weer even rusten. Duim maar dat die misselijkheid verdwijnt. Dat ik weer een beetje op kracht kan komen.
Fijne avond allemaal.

Anita

Misselijk en overgeven, niet kunnen eten...

Daar is 'ie dan...de misselijkheid komt lekker binnen. Gisteren kon ik geen enkele geur verdragen, de tosti's voor de meiden, de koffie, de geur toen Annemarie stond te koken en weinig eten lust ik nu...wat fruit, wat kwark...niet veel meer. Zelfs water staat me tegen. Ik drink een kopje groene thee met citroen en jawel gisterenavond overgegeven, ik was me toch beroerd. Hier was ik bang voor. Ik heb het beeld voor me van ma, die de hele dag maar aan het overgeven was, op het laatst alleen nog maar gal en ik was blij, dat dit mijn deur voorbij ging. Maar de laatste twee dagen begon mijn maag al aardig op te spelen...en gisteren was het zover!Ook vannacht was mijn maag onrustig en speelde regelmatig op. Niet meer overgegeven, er zat niks meer in.

Gisteren was een rustige dag. Jannie uit Den Haag kwam en had als kadootje een mooie cap voor me gekocht...lief he..ook wel gek, maar mijn haar zit er nog op hoor. Stevige woeste bos...maar voor het geval dat, ligt ie klaar die cap. Leuk was dat Jannie Annemarie is gaan helpen met allerlei huishoudelijke taken, dweilen, ramen zemen en ik maar slapen. Ik heb gisteren bijna de hele dag geslapen. Ik ben zo ongelooflijk moe...hoort er allemaal bij, maar je voelt je echt een nietsnut. Ik was gisteren ziek, zoals de specialist had aangegeven. Grieperig, koud, misselijk, beetje koorts.
Rob, de huisarts kwam nog langs. Was fijn. Is een fijn mens, we hebben samen het hele proces van de afgelopen 6 weken geevalueerd en hij stapt zo eens in de twee/drie weken eventjes binnen om te kijken hoe het met me is. Hij vroeg me wat me het meest zwaar is gevallen en ik gaf aan 'het alles los moeten laten, weten dat je niet meer kunt, je werk loslaten...terwijl je zo graag wilt'. Zondag riep ik opeens 'morgen wil ik naar mijn werk, ik wil weer wat doen in dit leven, niet alleen maar liggen en ziek zijn!'.

Gisteren contact gehad met Kirsten en Chea. Maak me wel zorgen om kantoor. Chea heeft het zwaar, ze probeert op haar manier het SSC van Delta Lloyd goed te laten draaien, maar jongens alsjeblieft denk met haar mee, denk aan de tijden, de bezetting tot vijf uur. Laat het een afdeling worden waar we met elkaar verantwoordelijk voor zijn. Jullie allemaal. Als je dingen mist, die je vroeger wel deed, signaleer het niet alleen, probeer mee te denken hoe dit in te bedden in onze huidige vorm van dienstverlening! Ik ga hier binnenkort als Hylke komt, wel met hem over praten. Ik reken op jullie allemaal en hoop dat ik op jullie mag rekenen. Ik wil dolgraag terugkomen en van DL terugkrijgen dat het SSC een goeddraaiende tent is. Ik zou het liefst morgen weer op deze trein stappen en mee gaan doen, maar helaas kan ik dit niet!
Kirsten heeft het natuurlijk ook zwaar, met die baby erbij (gelukkig is ze er achter gekomen dit weekend dat vier er een teveel is...pffffttt ik vind Kirsten altijd zo'n onuitputtelijke schat, en dat gevoel had ik ook bij zorgen voor, kinderen enzo...maar dit bericht stelt mij wel erg gerust hoor!), maar de senior caseworkers helpen haar met elkaar. Geweldig jongens blijf dit doen. Heeft ze nodig. Volgens mij zijn de resultaten nog steeds goed. De vakantiekrachten druppelen binnen nu, prima! Hoe gaat het met de verzuimdrempel voor ArboPlus? Ik probeer het een beetje te volgen op afstand en ik blijf trots op dit resultaat en wil eigenlijk trots zijn op zowel ISS als Delta Lloyd. En ik kan dit alleen maar, als iedereen hier voor wil gaan.

Gisteren veel telefoontjes gekregen, wat afspraken gemaakt voor bezoekjes. Af en toe wat eind van de middag, of begin van de dag. Tussendoor slaap ik...onvoorstelbaar wat een gedoe.

Ben gestopt met slaaptabletten, maar heb vannacht wel liggen spoken zonder gispkorset. Leuk voor Annemarie, die gebroken nachten..en dat kan ze net niet gebruiken. Ik vroeg haar vanmorgen 'schat wordt je niet gek van me..' en toen was haar antwoord 'nee maar wel moe...'
Ben ook de morfine tabletten aan het minderen, zodat ik zo min mogelijk chemische troep in me krijg nu. Gaat best goed eigenlijk.

Straks komen Pa en Els eventjes langs. Fijn vind ik dat. En ook Lineke, een vriendin van Annemarie die een soort eigen zorgkantoortje (in aansluiting op de mantelzorg, beheert PGB's voor mensen, levert soms ook gewoon aanwezigheid, aandacht, gaat met iemand naar de kapper, voert een gesprek) heeft komt even langs, tussen haar drukke bezigheden door. Lief he...

Dit waren mijn dagelijkse beslommeringen weer. De zon komt nog niet echt door...de vogeltjes zingen wel uit volle borst en de deuren staan open...zo dadelijk onder de douche, haren wassen en dan even de krant lezen.
Leuke en lieve reacties, grappig die Aram, lief van je te horen...had al een kaartje van je gekregen ja natuurlijk mag jij een keer voor de deur staan! Door de site, door dit ziekzijn, komt er zoveel van vroeger weer voorbij in mijn leven. Mensen die opeens weer schrijven, of bellen, of mailen. Mensen waarmee je soms jarenlang geen contact hebt gehad, ongelooflijk. Doet me goed, weet dat wel.

Succes vandaag, allemaal lieverds!
Anita