Transpireren en te weinig drinken

Vannacht heb ik de hele nacht getranspireerd, ongelooflijk, het water stond op mijn armen. Doorweekt was ik. Geleidelijk aan ben ik gisterenavond begonnen met een biscuitje en vanmorgen kon ik een beetje naar het toilet. Is ook al een ingewikkeld iets geworden, ongelooflijk hoe bijzonder de gewone dingen van het leven voor je kunnen zijn en waar je je druk om kunt maken. Wel redelijk geslapen en nu vandaag weer kijken of ik iets naar binnen kan krijgen.
Ik zei vanmorgen tegen Annemaire 'gek he...dat je zo moe kunt zijn van niks doen' want ik ben continue maar moe. Annemarie's antwoord : 'van niks doen, je bent in je lijf ongelooflijk hard aan het vechten tegen die tumor, tegen die kanker die er in je zit, dus je bent heel hard aan het werk nu...'.

Annemarie heeft gisterenavond voor mijn gevoel de laatste hand aan haar opdracht gelegd...ze staat er nu weer naar te kijken, het ziet er indrukwekkend uit...als ik dit als verjaardagskado van mijn vrouw zou krijgen, zou ik de hele dag glimlachen. Ik vind het een mooi schilderij. Ik ben wellicht bevooroordeeld, maar ik zie wel verschil in haar werk, het ene schilderij is echt professioneler dan het andere...en deze hoort weer bij mijn favorieten, mag ook wel in onze woonkamer hangen als de opdrachtgever niet content is hoor! Leuk om te zien hoe ze dan speelt met het licht, die ezel rijdt ze de keuken door, en steeds gaat ze buiten staan kijken naar haar werk..en dan komt ze terug en verandert hele kleine dingetjes..die ik als leek, niet zou hebben gezien, maar later weer wel zie waarom ze het heeft gedaan!

Vandaag een rustige dag, nog geen medicijnen nemen en proberen vooral veel te drinken, om weer wat op peil te komen. Geen bezoek, want Jannie heb ik afgebeld en vooral weer op kracht komen. De slaapkamer wordt verfrist, verschoond, want die ruikt helemaal chemisch...zo ruik ik mezelf, chemisch. Vies dus gewoon...zielig voor Annemarie, zij ruikt altijd zo lekker en ik normaal gesproken ook hoor, Hugo Boss Deep Red en hoe ik deze geur moet omschrijven, dat weet ik eventjes niet...geen woorden voor.

Gisteren kreeg ik bloemen van de vrijwilligers van het Hospice/VTZ en van de Business Consultants van Arinso, en natuurlijk van Pa en Els, schattig allemaal. We hebben hier continue 14 tot 15 boeketten staan. De bloemen worden afgeleverd via de post, een grote doos (soms zelfs met vaas erbij, dank je wel tante Aniet!), of door de verschillende bloemisten uit Voorschoten. Dus iedereen weet dat ik ziek ben, dat gaat als een lopend vuurtje hier door het dorp. Ik krijg kaartjes van tennisvriendinnen van Annemarie, heel lief allemaal, mooi om te zien hoe men meeleeft.

Lieve mensen, ik ga ook onder de douche. Probeer weer lekker en fris te gaan ruiken. Voor jullie een mooie dag toegewenst, de deuren zijn nog dicht nu, de zon mag wel weer komen. Gisteren lag Annemarie lekker te zonnen hier buiten, heerlijk om te zien...je zal toch zon zijn, dan mag je veel aanschouwen....nu, ik was geen zon, mocht het wel aanschouwen, maar was een beetje te ziek om het echt goed te kunnen zien...komt allemaal weer goed!

Fijne dag voor iedereen en pa, als je dit leest, het gaat weer wat beter met je dochter hoor. Maak je maar niet te veel zorgen, we knokken ons kuur na kuur er door heen toch, wij gaan voor die 70% die tumorvrij kan worden en dat beloof ik je! Veel liefs,
Aniet

Overgeven, eventjes flauw vallen en de hele dag op bed...

Tja .....vanmorgen ging het helemaal mis. Ik had net alle medicijnen binnen, met een beetje kwark, wat fruit en toen kreeg ik het klamme zweet, het brak eruit, ik werd koud en warm en helemaal akelig. Ik stond op van de tafel liep naar het toilet en alles kwam gelijk weer terug...ik zat voor de toiletpot en heb nog doorgespoeld...een paar seconden later lag ik met mijn hoofd op de tegelvloer (gelukkig hadden Jannie en Annemarie gisteren lekker gesopt en was alles kraakhelder) in het hoekje naast het toilet. Eventjes helemaal weggevallen, overeinde gekrabbeld en op het bed boven een emmertje nog een keer overgegeven, tot ik helemaal leeg was. Oh wat voel je je dan ellendig. De hele dag heb ik niks kunnen eten, een beetje drinken, kleine slokjes water met wat siroop erin. Annemarie heeft net knappertjes, hele droge biscuitjes gehaald en daar heb ik er een paar van gegeten. Veel gelegen en geslapen. Vanmorgen waren Lineke, Pa en Els er eventjes. Heel verterend, mijn pa en Els hier op het bed zittend, en Pa en ik samen praten. Over hoe gek wij het vinden dat ik nu kanker heb...dat ik moet zeggen tegen Arinso 'ik kan het eventjes niet' onvoorstelbaar. Hij is zo lief, hij zit naast me op bed, aait over mijn benen en heeft tranen in zijn ogen. Wat kun je een mooie band hebben met je vader he...ik wist wel dat ik die had/heb en ben er zo ongelooflijk blij mee nu.
Ook Els met haar emmer fruitsalade is een schat...de kinderen eten er fijn van mee...want met mijn tempo wordt het niets...

He...wat hoor ik daar, de schildersezel komt tevoorschijn. Fijn als Annemarie de rust krijgt om wat te gaan schilderen...om even voor en met zichzelf bezig te zijn. Ze is zo lief, ze zorgt zo voor me...ja haar opdracht wacht...en dat is misschien wel fijn. Dan kan ze even in haar eigen wereldje stappen...

Vandaag weer een enorme stapel met lieve hartverwarmende kaartjes. Dank jullie wel...en het is niet dat ik jullie niet wil zien, ik moet eerst de energie hebben. Morgen wil Jannie uit Zwolle even komen, je moet voor jezelf bepalen of het de moeite waard is, soms ben je hier voor een paar minuten, omdat ik slaap of te ziek ben...je mag het ook uitstellen, kijk maar...
Het is zo moeilijk...ik lig maar te liggen, ben te moe om veel te praten en als je dan zoveel km moet rijden, moet je je afvragen of je dit niet op een later tijdstip wilt doen.

Genoeg voor nu, ik ga weer even rusten. Duim maar dat die misselijkheid verdwijnt. Dat ik weer een beetje op kracht kan komen.
Fijne avond allemaal.

Anita

Misselijk en overgeven, niet kunnen eten...

Daar is 'ie dan...de misselijkheid komt lekker binnen. Gisteren kon ik geen enkele geur verdragen, de tosti's voor de meiden, de koffie, de geur toen Annemarie stond te koken en weinig eten lust ik nu...wat fruit, wat kwark...niet veel meer. Zelfs water staat me tegen. Ik drink een kopje groene thee met citroen en jawel gisterenavond overgegeven, ik was me toch beroerd. Hier was ik bang voor. Ik heb het beeld voor me van ma, die de hele dag maar aan het overgeven was, op het laatst alleen nog maar gal en ik was blij, dat dit mijn deur voorbij ging. Maar de laatste twee dagen begon mijn maag al aardig op te spelen...en gisteren was het zover!Ook vannacht was mijn maag onrustig en speelde regelmatig op. Niet meer overgegeven, er zat niks meer in.

Gisteren was een rustige dag. Jannie uit Den Haag kwam en had als kadootje een mooie cap voor me gekocht...lief he..ook wel gek, maar mijn haar zit er nog op hoor. Stevige woeste bos...maar voor het geval dat, ligt ie klaar die cap. Leuk was dat Jannie Annemarie is gaan helpen met allerlei huishoudelijke taken, dweilen, ramen zemen en ik maar slapen. Ik heb gisteren bijna de hele dag geslapen. Ik ben zo ongelooflijk moe...hoort er allemaal bij, maar je voelt je echt een nietsnut. Ik was gisteren ziek, zoals de specialist had aangegeven. Grieperig, koud, misselijk, beetje koorts.
Rob, de huisarts kwam nog langs. Was fijn. Is een fijn mens, we hebben samen het hele proces van de afgelopen 6 weken geevalueerd en hij stapt zo eens in de twee/drie weken eventjes binnen om te kijken hoe het met me is. Hij vroeg me wat me het meest zwaar is gevallen en ik gaf aan 'het alles los moeten laten, weten dat je niet meer kunt, je werk loslaten...terwijl je zo graag wilt'. Zondag riep ik opeens 'morgen wil ik naar mijn werk, ik wil weer wat doen in dit leven, niet alleen maar liggen en ziek zijn!'.

Gisteren contact gehad met Kirsten en Chea. Maak me wel zorgen om kantoor. Chea heeft het zwaar, ze probeert op haar manier het SSC van Delta Lloyd goed te laten draaien, maar jongens alsjeblieft denk met haar mee, denk aan de tijden, de bezetting tot vijf uur. Laat het een afdeling worden waar we met elkaar verantwoordelijk voor zijn. Jullie allemaal. Als je dingen mist, die je vroeger wel deed, signaleer het niet alleen, probeer mee te denken hoe dit in te bedden in onze huidige vorm van dienstverlening! Ik ga hier binnenkort als Hylke komt, wel met hem over praten. Ik reken op jullie allemaal en hoop dat ik op jullie mag rekenen. Ik wil dolgraag terugkomen en van DL terugkrijgen dat het SSC een goeddraaiende tent is. Ik zou het liefst morgen weer op deze trein stappen en mee gaan doen, maar helaas kan ik dit niet!
Kirsten heeft het natuurlijk ook zwaar, met die baby erbij (gelukkig is ze er achter gekomen dit weekend dat vier er een teveel is...pffffttt ik vind Kirsten altijd zo'n onuitputtelijke schat, en dat gevoel had ik ook bij zorgen voor, kinderen enzo...maar dit bericht stelt mij wel erg gerust hoor!), maar de senior caseworkers helpen haar met elkaar. Geweldig jongens blijf dit doen. Heeft ze nodig. Volgens mij zijn de resultaten nog steeds goed. De vakantiekrachten druppelen binnen nu, prima! Hoe gaat het met de verzuimdrempel voor ArboPlus? Ik probeer het een beetje te volgen op afstand en ik blijf trots op dit resultaat en wil eigenlijk trots zijn op zowel ISS als Delta Lloyd. En ik kan dit alleen maar, als iedereen hier voor wil gaan.

Gisteren veel telefoontjes gekregen, wat afspraken gemaakt voor bezoekjes. Af en toe wat eind van de middag, of begin van de dag. Tussendoor slaap ik...onvoorstelbaar wat een gedoe.

Ben gestopt met slaaptabletten, maar heb vannacht wel liggen spoken zonder gispkorset. Leuk voor Annemarie, die gebroken nachten..en dat kan ze net niet gebruiken. Ik vroeg haar vanmorgen 'schat wordt je niet gek van me..' en toen was haar antwoord 'nee maar wel moe...'
Ben ook de morfine tabletten aan het minderen, zodat ik zo min mogelijk chemische troep in me krijg nu. Gaat best goed eigenlijk.

Straks komen Pa en Els eventjes langs. Fijn vind ik dat. En ook Lineke, een vriendin van Annemarie die een soort eigen zorgkantoortje (in aansluiting op de mantelzorg, beheert PGB's voor mensen, levert soms ook gewoon aanwezigheid, aandacht, gaat met iemand naar de kapper, voert een gesprek) heeft komt even langs, tussen haar drukke bezigheden door. Lief he...

Dit waren mijn dagelijkse beslommeringen weer. De zon komt nog niet echt door...de vogeltjes zingen wel uit volle borst en de deuren staan open...zo dadelijk onder de douche, haren wassen en dan even de krant lezen.
Leuke en lieve reacties, grappig die Aram, lief van je te horen...had al een kaartje van je gekregen ja natuurlijk mag jij een keer voor de deur staan! Door de site, door dit ziekzijn, komt er zoveel van vroeger weer voorbij in mijn leven. Mensen die opeens weer schrijven, of bellen, of mailen. Mensen waarmee je soms jarenlang geen contact hebt gehad, ongelooflijk. Doet me goed, weet dat wel.

Succes vandaag, allemaal lieverds!
Anita

Gebeld met professor Willemze vanmorgen....

Goedemorgen allemaal! Ik heb zojuist telefonisch contact gehad met professor Willemze over mijn eerste chemokuur. Alle bijverschijnselen die ik heb, komen overeen met de verwachtingen. Dus het gaat goed. Moet nu proberen minder morfine te gebruiken en kijken of ik in de nacht kan slapen zonder gispkorset, dat zou heerlijk zijn...en een stuk romantischer wat denk jij dan....
Nu voel je je net een rollade, helemaal ingepakt en zoals mijn broer al zei 'en dan ligt er naast je zo'n mooie vrouw....' !

Vandaag kan, zo geeft de arts aan, omdat ik nu stop met de prednison voor deze kuur, een rare dag worden. Het kan twee kanten op gaan, of een enorme dip, dus grieperig, en je ziek voelen of een enorme opsteker, dus een soort dag waar je je erg hyper gaat voelen. Ik zal het jullie morgen vertellen wat het geworden is.
Hij hoeft me dus niet te zien. En dat is goed denk ik. Volgende week maandag om kwart over negen moeten we pas weer in het ziekenhuis zijn. Lekker is dat wel hoor en dan de 25e weer voor een tweede chemo. Ik krijg inderdaad iedere drie weken twee chemokuren, dus de CHOP en de MABTERA kuur.

Gisteren hebben wij een rustige lekkere dag gehad, wat bezoek, lekker gepraat in de tuin en ik heb ongelooflijk veel geslapen. Ik ben erg moe...gek, je doet niks en je bent gewoon maar moe.
Slapen, slapen en slapen...soms ben ik een uurtje op en dan wil ik alweer slapen, maar dat is goed, dat hoort er nu even bij.

De deuren naar de tuin staan alweer open, ik heb alle medicijnen alweer binnen. Ga nu lekker onder de douche, eet wat fruit...voor jullie ligt allemaal een drukke maandag, veel ziekmeldingen, veel tickets, allemaal veel succes, ik heb niet zoveel te melden, want mijn leven is erg beperkt. Mijn uitstapje dit weekend was lopen naar de brievenbus...moet je je voorstellen!
Vorig weekend was mijn uitstapje een bezoek aan Albert Heijn, maar lieve mensen het gaat allemaal veranderen.

Trudy, volgens mij begin jij in Rotterdam vandaag. Fijn voor je, een hereniging met je oude collega Thea, veel plezier!
Dikke zoen allemaal!
Anita

Zondagochtend....

We hebben een lekkere, ik soms wat onrustige nacht, achter de rug. Ik ben gestopt met de slaappillen en neem ook aanmerkelijk minder morfine in, nu die druk op mijn benen minder is geworden. Dus probeer wat minder chemische troep te slikken. Mijn maag is redelijk van slag merk ik hierdoor...voel me misselijk en heb een chemische vieze smaak in mijn mond. Gisteren eerst geprobeerd wat meer te liggen, maar ben toch weer zittend gaan slapen. En hierdoor heb ik Annemarie dus wel weer even lekker wakker gehouden, dat begrijp je...
vanmorgen werd ik wakker van de vieze smaak en dan zie ik al op tegen drankjes en pillen, dus nu lekker samen aan de thee.
En een stukje schrijven voor mijn weblog. Het is een manier van dingen van je af schrijven, je hart legen, je gevoel kwijt raken, want het voelt voor mij zo volstrekt vreemd om de hele dag thuis te zijn, te kunnen lezen, wat te schrijven, wat met digitale foto's te rommelen en te slapen, dat ik het gevoel heb mezelf ernstig tegen te komen. En het zal nog wel even duren. Want ik heb helemaal geen energie...ik ben moe, moe en moe...ik slaap in de stoel, slaap in bed, voel me zelf ook een waardeloze partner. En dan zul je net in zo'n heerlijke en nieuwe relatie zitten als waar Annemarie en ik in zitten, zul je net echt voor elkaar hebben gekozen, en dan kom je in een situatie als deze. Gisterenavond zei ik tegen Annemarie, het lijkt wel alsof jij sinds je met mij bent een enorme les in relativeren hebt gekregen. Afscheid nemen van een huwelijk, van je veilige en ook materieel veilige bestaan, van een man die je maatje was, van allerlei luxe, en dan recht je je rug recht, volg je je gevoel, kiest voor een vrouw, trouwt met een vrouw, gaat samen met die vrouw en je kinderen in een vorm van co-ouderschap leven en dan krijg je te maken met een vrouw die kanker krijgt. Die ziek is, en voor wie je moet zorgen, of liever gezegd wilt zorgen. Ik vind het nogal wat wat ik Annemarie aan doe en dat meen ik oprecht. Dus ik probeer zo zelfstandig mogelijk te blijven, ook in dit stuk, ik wil dat zij ook een eigen stuk heeft en houdt. Gelukkig gaat het nu leuk met het schilderen, het eerste schilderij voor iemand anders, wij noemen dat heel officieel haar eerste opdracht, staat op de ezel. Visitekaartjes zijn gedrukt...en nu op naar een eerste expositie.
Lijkt me geweldig.
Gelukkig zou Annemarie het zo weer doen, voor mij kiezen en dat steunt me dan wel...maar het voelt naar haar niet eerlijk. Dat ze dit alles nu krijgt, terwijl zij eindelijk haar geluk heeft gevonden, hangt er nu zo'n soms enge donkere wolk boven.
Maar als we ons dan realiseren hoe we gesteund worden, vanuit zoveel hoeken komen er mooie en lieve en ongelooflijk waardevolle reacties, dan weten we dat we met elkaar deze donkere wolken kunnen verdrijven.

Ik krijg steeds meer vragen en zal Carla, de vrouw van mijn collega, eens mailen en haar deze vragen stellen. Het voelt wel goed om met ervaringsdeskundigen te kunnen praten over dit alles...
Ik vind het eng dat ik mijn haar nog ga verliezen, ik voel ieder moment aan mijn haar, vanmorgen trok ik er zomaar een paar haren uit en toen dacht ik 'oh het gaat beginnen' doe daar een beetje spastisch over...maar dat zal ook wel wennen zijn.

De deuren naar het terras zijn geopend, de dag en de zon begroet ons weer. Ik wens iedereen een mooie dag toe, op de tennisbaan, buiten op de fiets, zomaar ergens, of gewoon lekker in je tuin...krijg vast weer wat bezoek, vind dat ook weer fijn, Arie en Noor, op weg naar Amsterdam komen even langs. Misschien Pa wel, of Ada, die heb ik al tien keer afgezegd voor mijn gevoel...terwijl ik het fijn zou vinden als ze komt...maar mijn energie laat me soms in de steek.
Ik heb gisteren foto's gemaakt van alle prachtige boeketten, mooie pioenrozen, volle rozen, vrolijke bloemen en kleuren. Heerlijk is dit...'blijf bij mij' klinkt weer door het huis....dag,
Aniet

Zwemmen voor de stichting Hospice/VTZ Gorinchem

Dag allemaal....vandaag was voor mij een heerlijk rustige dag. Voor Annemarie ook...weinig tot geen telefoon. Rob Slootweg belde, de oude baas van Annemarie, echt heel lief. En iemand van de verzekering voor de annulering van onze vakantie naar Griekenland...jammer...het komt wel weer! Ik weet nog dat ik tegen Peter Bouten, mijn directeur zei, dat we in 2007 vakanties gingen vieren, en nu heb ik alle vakanties geannuleerd...het is niet anders. Dat geeft niet...we halen het wel in...alleen jammer voor de meisjes. Rosanne hoopt nog zo op de Arinso-vakantie naar Disney in Parijs...en als het enigzins kan, wil ik daar wel naar toe, al is het alleen maar voor de twee meisjes.....

Verder met vandaag. We werden pas om tien uur wakker...ik had het erg warm gehad vannacht met mijn gipskorset en t-shirt aan, maar heb toch goed door kunnen slapen. De druk op mijn benen is echt verminderd, de erge pijnscheuten zijn nagenoeg weg! Geweldig nieuws toch he...
Ik voel me wel ziek, misselijk, hoef niet over te geven, maar voel me vreemd, erg moe...vieze smaken steeds weer in mijn mond, en af en toe vooral in de avond word ik warmer, krijg ik wat verhoging.

Ik had heel woeste plannen om weg te gaan met Annemarie samen, maar hier had ik de energie helemaal niet voor. We hebben heerlijk op onze verrijdbare bedden (Roel je bent super!!) in de tuin gelegen, gelezen, boeken, bladen en de krant en steeds weer viel ik in slaap. Ik eet kwark, fruit en salade, af en toe een boterham met salade...ik heb behoefte aan frisse voeding. En echt..die wijn die smaakt me niet...ongelooflijk, maar als dat het ergste is...dan valt het mee.

Maar ergens een stukje verderop, is er heel veel inspanning namens mij, voor mij en mijn Stichting verricht, Karin (mijn vriendin, de vrouw van Roel) heeft namens mij 120 baantjes gezwommen voor de Stichting Hospice/VTZ Alblasserwaard en Vijfheerenlanden en dat betekent dat zij natuurlijk veel sponsorgeld bij elkaar zou willen zien. Dus hoe gek ook, wil ik jullie vragen een storting over te maken naar bankrekening 397222637 tnv stichting Hospice/VTZ Alblasserwaard en Vijfheerenlanden te Gorinchem. Dan kan ik jullie volgende week vertellen hoe hoog de opbrengst is geworden!
Op dit moment is de stand dat er ruim vijf en een half duizend euro bij elkaar is gezwommen.
Ik was de sponsor van Karin voor 1 euro per baantje, en dus ben ik nu 120 euro armer. Maar dat zij dit voor mij heeft gedaan is super! Ik ben apetrots op haar en op deze Stichting. Dit zou, zoals ik al eerder gemeld heb, mijn slotactie voor de Stichting zijn geweest. Ik ben namelijk net afgetreden als voorzitter van het bestuur. Bijzondere samenloop van omstandigheden en nu heb ik zelf kanker.

Lieve mensen, dank je wel voor het feit dat jullie ons deze rust even hebben gegeven, deze houden we erin af en toe, de komende dagen hoop ik jullie te spreken, te zien, te ontmoeten hier...met mate, gepast, want ik merk dat mijn lichaam rust nodig heeft, tijd nodig heeft om te vechten...
dank je wel voor de lieve berichten, de mooie muziekjes die ons toegestuurd worden, de bloemen, de teksten met werkelijk hartverwarmende woorden...het raakt me...ik merk dat de emoties dicht tegen de oppervlakte liggen, zo draai ik voor Annemarie het liedje van Gerard Joling en Andre Hazes - Blijf bij mij - en dan rollen de tranen over mijn wangen. Ach het moet er uit...ik draai het nu voor jullie allemaal! Dag lieverds, ik hou van jullie!

Anita

Verdrietig zijn...

En vandaag lijkt het wel alsof we verdrietig mogen zijn. Vanmorgen zijn tante Tanneke en Annemarie uit Breskens geweest, heerlijk om hen weer te zien. Na de lunch kwamen Roel, Sanne en Karin en hebben zij wielen onder mij ligbedden geplaatst. Heerlijk, nu kan ik in de tuin liggen en slapen. En eigenlijk kwam toen het verdriet eruit...Annemarie moest huilen en ik ook..het lijkt wel alsof het allemaal een beetje teveel is nu. Eventjes rust, even samen zijn straks als de meisjes weg zijn en veel slapen, samen slapen. Ik begon spontaan te huilen op het toilet en Annemarie moest ook huilen, het lijkt een beetje veel nu allemaal....mijn lijf houdt zich kranig, maar mijn kop is nu een beetje op...
En dat geeft niet, dat mag ook...het verdriet moet komen, de tranen moeten lopen en we moeten nu eventjes de batterij opladen. Even aandacht samen hebben, de hele dag door, telefoon, bezoek en bloemen, geweldige aandacht, maar soms moet je eventjes als een mol onder de grond kruipen en tegen elkaar aan liggen en verder niks.
Er is ook zo enorm veel gebeurd de afgelopen weken, in zo'n hoog tempo is ons leven veranderd. Van een gezond, hardwerkend mens naar iemand die moet rusten en ziekenhuisbezoeken, prikken, artsen en Annemarie maar heen en weer rijden, me vasthouden, troosten en ondersteunen...ze is echt goud. Ik moet er steeds aan denken, maar wat kun je veel van iemand houden!

Kaarten uit alle hoeken, van allerlei mensen, met wie ik soms al jaren geen contact meer heb of had, geweldig...hoe de wereld samenkomt. Rene Pont, mijn lieve ADP-collega die ook al aan de chemo's is, darmkanker. Ongelooflijk...en Carla, de vrouw van een collega, van wie ik het niet eens wist ook, zoveel lotgenoten, zoveel steun...Jix, mijn huurder, ook een kwaadaardige tumor, het is onvoorstelbaar hoeveel en hoe dichtbij vaak je hoort dat mensen kanker hebben. Maar steeds lijkt het jouw deur voorbij te gaan...

Lieve mensen, ik ben zo blij met al jullie liefde en aandacht, maar wil nu eventjes rust gaan nemen, zondag schrijf ik weer verder, misschien gebeurt er ondertussen wel weer van alles.
Annemarie komt zo thuis, ze is met Rosanne naar school. Want Florine is op schoolkamp geweest en zij kwam om vijf uur ongeveerd terug met de bus...wat een feest, dan alle spullen inladen en de meisjes gaan weer naar papa Hugo.
Rosanne was erg lief en zorgzaam vanmiddag toen ze uit school kwam. Wat een genot om kinderen in je leven te mogen krijgen, ze maken van die mooie dingen in je los...je kunt je ergeren aan hun gedrag soms, maar ze kunnen je ook zo vertederen met die lieve kleine dingen...ja ik ben een gelukkig mens...

Dag, dikke kus, en mijn tranen zijn niet meer rood (door de chemo zou mijn urine en mijn tranen ongeveer een dag lang rood zijn...gisteren heb ik niet gehuild, en nu wel, en mijn tranen zijn niet meer rood...)...........
Anita