Mutsjes en een homeopathisch arts.....

Goedemorgen allen! Voor het eerst, weliswaar met onderbrekingen, een nacht geslapen. Heerlijk zeg...zoals alle gewone dingen heerlijk zijn. Een dropje eten, een bordje macaroni, alleen dat glaasje wijn en die kop koffie lukt nog niet goed....komt wel.
Ja het waarderen van alle goede dingen in het leven was altijd al iets wat ik goed kan/kon, maar nu waardeer ik ook die gewone, kleine dingen nog meer. Die gesprekjes, die er werkelijk toe doen.
Lieve berichten op mijn telefoon van Jo-Anne, ja ik ga je zeker bellen, je weet zoveel en steunt me in dit proces enorm. Leuk als jullie een keertje komen....er is nog zoveel tijd gelukkig ik.
Hester, gefeliciteerd want je was jarig. Leuk, ik ken je (nog) niet, maar dat komt zeker...dank voor je lieve berichtjes.

Ja en mijn haar zit er nog op en ook niet. Regelmatig volg ik een spoor haar hier in huis en trek ik er bossen uit, het valt eruit (als je het was en borstelt) maar er zat zoveel op die pruik. Gisteren zei een mevrouw tegen me 'je ziet er niks van hoor...' die dacht dat ik al met een pruik liep.....grappig he.
Gisteren heb ik twee mutsen gekocht, bij een atelier van een mevrouw die zelf kanker heeft gehad. Was ook wel goed om een kop thee met die mevrouw te drinken en wat te praten over kanker enzo. Ja raar dat je dat nu opeens wilt, maar ja thee drinken is toch ook niet echt mijn ding en dat doe ik nu de hele dag door...en appelsap, dat zijn echt van die drankjes die ik associeer met ziek zijn, terwijl Marion Lips altijd thee drinkt dus...zegt niks, en zij is gelukkig echt niet ziek! En toen ik thuis aan Rosanne die muts liet zien, zei ze 'je lijkt wel een bakker'......leuk he...een of ander gek ding, maar het bedekt wat, er hangt wat in je nek, ach je moet wat het voor het geval dat...maar voorlopig nog die grijze, zich geleidelijk aan uitdunnende pruik.

Gisteren ben ik op de fiets naar het dorp geweest, om een kadootje voor vaderdag te kopen en hele mooie grote bijzondere rozen voor mijn Annemarie. Leuk he...die bloemiste zei 'he Aniet ik heb het druk gehad hoor met boeketten maken voor jou....en er was iemand die jou witte bloemen wilde geven, maar ik heb er maar wat fleurigers van gemaakt....'. En vandaag is het de dag van de jubilarissen, dus Kirsten pikt mij op en ik ga een uurtje mee. Heerlijk. Even gezellig kletsen met iedereen.

Gisteren ook een gesprek gehad met een homeopatisch arts. Tja en wat ik daar nu echt van vind, daar ben ik nog niet uit. Die meneer ziet veel, maar op sommige vragen kon hij niet echt meer zeggen, dan mijn specialist. Hij kijkt naar de patient zelf, en niet alleen naar het ziektebeeld. Hij vond mij eigenwijs en wijs genoeg. Hij verklaart waarom je nu ziek bent geworden en in mijn geval heeft dat te maken met het feit dat ik, zo zegt hij, altijd vooruit ben gegaan in het leven. Altijd vooral een volgende stap wilde maken, door wilde gaan en aan wie dan ook wilde laten zien, dat ik het wel kon. (vroeger werd regelmatig gezegd op school, als ik weer eens iets anders deed dan opletten 'van jou komt niks terecht in dit leven'). En altijd mezelf heb weggecijferd voor de ander.
Boeiende theorie....ik merk dat ik daar heel nuchter over nadenk en het meer als een gegeven neem wat hij zegt. Ik merk dat ik wel heel erg mijn eigen koers vaar in dit leven en ook in dit ziektebeeld heel goed weet wat ik wil/niet wil. Waar ik heen wil en hoe ik er naar kijk. En dat is eigenlijk heel simpel - ik ga deze lastige strijd winnen, hoe dan ook - ik word regelmatig een stoer wijf gevonden. En dat ben ik ook wel een beetje. Stoer en stevig, niet opgeven en gewoon doorgaan. En dus beloof ik jullie...dat ik gewoon weer helemaal terug kom, met een nieuwe look...nieuwe haartjes, wat minder gewicht en vooral erg relativerend denk ik zo.
Ik merk nu, dat ik vaak denk 'mens waar maak je je nu toch druk om...doe het gewoon of doe het gewoon niet'. En zoals ik in het begin al schreef, dat je blij met en dankbaar voor de meest gewone dingen in het leven en dat is echt een kadootje. Dat geld weliswaar iets is wat je nodig hebt in dit leven, maar niet meer zo belangrijk is. Geluk zit em in zoveel andere dingen...

Maar ook merk ik dat er in mijn hoofd een onaflatende stroom gedachten rondspeelt. En dat gaat over werk, de manier waarop je een balans in je leven hebt/krijgt, liefde, vriendschap. Maar ook over allerlei materiele dingen. Dus dit ziek zijn brengt mij veel meer, dan alleen het feit dat we die tumor eruit knikkeren en dat ik erg teruggeworpen word op mijn kracht, en op de liefde en zorgzaamheid van iedereen om me heen. En ik ben blij dat ik dit alles met zoveel mensen mag delen. Haal er uit wat er voor jou in zit zou ik zo zeggen.

Geniet van deze dag...het is prachtig groen buiten, allemaal verschillende tinten. Van bovenaf klinkt al muziek en Florine maakt een tosti voor mij (bizar eetpatroon heb ik nu hoor...soms niks, soms van alles...even wat gewicht erbij eten. Er zit al weer twee kg bij, ik weeg nu 75). Zodat ik kuur twee aankan.
Vandaag is woensdag, kinderdag, de kinderen lunchen hier en Florine neemt haar vriendje Romano mee. Heerlijk, ze is verliefd. En Rosanne vindt het maar wat stoer, dat haar zusje een vriendje heeft en ze vindt het ook heel erg aardig. Lief he...
Daarna gaan ze met elkaar naar een straatspeelmiddag hier in de buurt, waar Rosanne gaat streetdancen met haar vriendinnen. Even kijken natuurlijk. Ik maak nu ook al dit soort dingen mee. Leuk he....
Dikke zoen.
Aniet

Mijn haar begint uit te vallen.....

Het is midden in de nacht, tien over twee....ik zit aan tafel, ben rusteloos en kan weer niet slapen. Gisterenavond zomaar, ik wreef met mijn handen door mijn haar, en had bossen haar voor me liggen. Het is begonnen....mijn haar gaat uitvallen, en heel hard volgens mij...doodeng vind ik dit. Confronterend....voor we naar bed gingen zei Annemarie 'lieverd ik hou ook van je zonder haar....' en dat weet ik wel, maar nu is het echt zo'n feit, zo'n zichtbaar feit...als je straks met een kale kop rond loopt, ziet iedereen dat je kanker hebt.
Maar hier moet ik nog even doorheen, en ook dat lukt, daar geloof ik in...gelukkig gaan we vandaag naar die mevrouw voor een muts of sjaal of wat dan ook, passend bij mijn eigen koppie...

Zodra alle haren weg zijn, plaats ik wel een foto. Dan kunnen jullie er vast aan wennen.
Dag, slaap lekker allemaal.
Liefs
Anita

Een gelukkig mens....

Vandaag was zo'n dag waar je een strikje om wilt doen. Een intense dag, met lieve collega's Marie, Zenaide, Alice en Jan die mij en mijn gezin verwenden met allerlei lieve kadootjes, lekkere geurtjes, zelfgemaakte hapjes, swingende muziek, kortom, soms is het net alsof je jarig bent.....je staat steeds in het middelpunt en volgens mij is het goed, daar nu weer even uit te stappen. We gaan nu twee goede weken in, vandaag over twee weken krijg ik de tweede kuur, en tot die tijd, gaan we proberen zo gewoon mogelijk door te gaan met leven. Ik beloof jullie dat ik alle belangrijke dingen op mijn site zal schrijven. Ik zal de komende dagen vooral over leuke dingen schrijven en vrijdag zal ik melding geven over mijn gesprek met professor Willemze. Dus we blijven hoe dan ook in contact! Geweldig zo'n site, zo'n medium om contact met elkaar te hebben en te houden.

Ben dus met Rosanne bezig geweest met haar spreekbeurt over katten, ziet er super uit! En ik ga vrijdag met Hylke, mijn directeur in gesprek, om af en toe eens even langs te komen op kantoor, gewoon mijn gezicht te laten zien. Met wat mensen te praten. Betrokken te zijn bij mijn Arinso, lieve collega's te spreken en te ontmoeten. Heerlijk...ik heb er zin in. Deze week nog wat bezoekjes, van mensen die we af hebben gehouden en dan weer over tot de orde van de dag. Want anders krijg je zo'n raar leven het komende half jaar.

Hou af en toe een dag vrij voor Annemarie en mijzelf, een kwaliteitsdagje, waarin we vooral van elkaar willen genieten en met elkaar willen genieten. Heerlijk...even voelen waarvoor we knokken met elkaar. En ook gewoonweg even genieten samen, zomaar niks anders om ons heen...even diep in elkaars ogen kijken.

Gisteren heb ik nog even zitten googelen en mijn professor Willemze is de man op het gebied van haemathologie in het LUMC, hij houdt zich ook bezig met stamcelonderzoek, dus ik ben echt in goede handen, geloof me. Voelt ook wel zo....

Morgen gaan we nog naar meneer van Riel, een alternatieve arts, die veel goede dingen bereikt heeft voor Annemarie's moeder en Reynaud, met wie ik geheel vrijblijvend een gesprek heb. Kijken...en daarvoor gaan we naar een winkeltje, van een mevrouw die zelf kaal is geweest en nu zelf hoofddoekjes etc. maakt. Waarbij ze heel erg let op de eigenheid van de persoon die voor haar zit, ben zo benieuwd met watvoor geval zij aan komt zetten voor mijn kop, die nu nog barstenvol grijze stugge woeste haren zit. ingeval deze kop kaal gaat worden.....

Chea, ik heb je boek 'bekend met kanker' uit. Intens, emotioneel, zwaar, regelmatig moest ik even diep ademhalen, want de rode draad is - je bent nooit meer niet een kanker patient - dit blijf je je leven lang - maar dat geeft niet hoe je me noemt, ik blijf een levende kankerpatient en dat is weer een ander naampje, ik heb in mijn leven al zoveel naampjes gehad, dus deze kan er ook nog wel bij....

maar Chea, ik heb genoten, ongelooflijk bedankt!

Lieve lieverds, als je ziek bent, ga je opeens zo anders naar het leven kijken en sta je zomaar opeens weer stil bij die dingen, waar het echt om gaat en dat is echt de grootste winst voor mij op dit moment. Jammer dat er eerst een soort schokeffect moet komen voordat het zover is, maar ik laat het nooit meer los...ook de intensiteit van mijn vriendschappen, contacten, met familie, collega's is geweldig. En weet je waar ik ook zo blij mee ben, af en toe voelde ik het afgelopen jaar een soort onrust over mijn werk in me en nu opeens realiseer ik me, dat Arinso mijn bedrijf is, en dat ik bij Arinso wil blijven werken, en samen met Hylke, met Kirsten en alle andere collega's mijn bijdrage wil leveren aan de groei en ontwikkeling van dit bedrijf. Weet je alles valt op zijn plaats, en sommige dingen waren al duidelijk (mijn liefde voor Annemarie, mijn familiebanden, mijn vriendschappen) en dat maakt dit alles zo ongelooflijk echt en waardevol.

Dank, want jullie allemaal, die mij bellen, mailen, schrijven, opzoeken hebben mij geholpen in dit proces. Ik ben een gelukkig mens! En over een tijdje, dan doe ik weer gewoon mee op de bowlingbaan, zoals op de foto hierboven! Dikke zoen!

Liefs,

Anita

CT-scan is goed! Ingewikkeld gesprek met professor Willemze.....

Na een ongelooflijk onrustige nacht (blijkt nog een nawee van de chemo te zijn zo zegt de professor, dat je hoofd niet ophoudt met denken, dat je rusteloos bent, niet stil kunt liggen...) waren we vanmorgen net op tijd in het ziekenhuis. Met name het parkeren kost tijd. Bloed geprikt, witte bloedlichaampjes erg naar beneden gegaan, maar ook dat hoort erbij. Trekt nu wel weer aan. Rode bloedlichaampjes zijn goed, als deze gaan zakken, wat hij wel verwacht, krijg ik tussendoor gewoon een nieuwe zak bloed. En dan krijg je vanzelf weer nieuwe energie.
Professor Willemze gaf aan dat de CT-scan goed is, op de wervels na, maar dat wisten we al. Ik mag absoluut niet tillen, bukken of andere gekke dingen doen. Hij zei 'u was hard op weg naar een dwarsleasie...vandaar dat we zo snel en stevig hebben ingegrepen' en dit wisten wij gelukkig niet. Maar dat de druk op de benen en de rug weg is, stemde hem tevreden.
A.s. donderdag heeft hij nog overleg met collegae over mijn beeld/situatie en wil hij dan bepalen of er ook slechte cellen in mijn ruggelmerg zelf zitten. Is dit het geval en is het risico dat de chemo in mijn hersenvocht terecht komt nul, dan probeert hij nog naast de CHOP en de MABTERA op 25 juni, via mijn ruggewervels nog een extra chemo in te spuiten om deze kwade cellen te stoppen. Hij zei letterlijk 'dat is niet heel fijn, maar ook niet zo heel erg, een beetje neuroloog doet dit zo voor u...' En zo zei hij 'verder heb ik geloof ik geen verrassingen meer voor u'. Hierover kan ik hem vrijdagochtend om kwart voor negen weer bellen.
De uitslag van het beenmerg was nog niet binnen. Maar het enige wat hier nog uit kan komen is dat hier ook iets in gevonden wordt en dat hij deze handeling na een aantal kuren, of aan het einde van de cyclus nog een keer moet herhalen.
De misselijkheid wil hij bij de volgende kuur bestrijden door mij twee dagen langer een wat lagere portie prednison te geven, totdat mijn lichaam dit zelf weer aan gaat maken. Ik schijn hier nogal heftig op te reageren.
Alle afspraken zijn gemaakt voor de 25e, vanaf 12.00 uur in de middag, eerst bloedprikken, gesprek met de arts, daarna een bed geregeld voor alle kuren van die dag. Zo ook al afspraken gemaakt voor de derde chemo op 16 juli a.s. gek is dat, maar daar gaan we nu maar voor.
Daarna zijn we nog even langs de gipskamer gegaan, om mijn gipskorset wat bij te laten stellen, nieuw randje erop en toen weer naar huis.

Zo en het zit er nu dus weer even op. De medicijnen stoppen, we gaan weer gewoon lekker eten, een beetje genieten met elkaar. Zin in bezoek, dus meiden van Arinso kom maar op hoor! En die jubilarissen gaan me zeker zien...en ik, ik weet het zo zeker, ik ga beter worden. Ik heb professor Willemze ook gevraagd, 'dokter, met mijn ziektebeeld en de behandelmethode zoals u die mij voorschrijft, moeten we de boel toch weer onder controle zien te krijgen.....' en zijn antwoord is 'daar ga ik wel van uit'.....
Dus lieve mensen, we hebben nog wat voor de boeg, lange dagen, lange nachten, afwachten, spanning, pijn en verdriet...maar in 2008 zijn we er weer helemaal bij! Ik had altijd gedacht 2007 wordt het jaar van Annemarie en mij, gesettled in ons huis met de meisjes, alles op orde, financieel wat beter, wat langer bij Arinso in dienst, ook daar mijn sporen verdiend. Ik zal dat niet waarmaken, maar ik hoop wel hier en bij Arinso in 2008 weer mijn steentje bij te dragen. We schuiven gewoon alles een jaartje op....
Samen met jullie allemaal lukt het ons zeker. En Annemarie zei net (ze is nu weer weg, boodschappen doen) 'ik voel me wel een beetje opgelucht....' en ik ook!
Dag, een fijne dag!
Liefs, Aniet

PS. wist je dat 2% van de patienten hun haar niet verliest....zou toch leuk zijn...he, maar ik mag er niet op hopen zei de professor!

Een mooie intense en geslaagde dag....

Gisteren was een prachtige dag, vol warmte en intensiteit en met steeds beter en meer genieten van gewoon eten. Geweldig...

het huis is nog in volle rust, de nachten zijn ingewikkeld voor me, ik ben ongelooflijk moe,maar kan niet slapen...zelfs met slaappil een opgave. En dus slopend voor ons beiden, eruit, uiteindelijk en op de bank hangen totdat ik werkelijk omviel...zodat in ieder geval Annemarie verder kon slapen. Ze ziet er moe uit...is ook moe denk ik, van alles....van mij, de angst...van Chea kreeg ik een boek 'Bekend met kanker' en dit boek is waardevol, mensen die zelf, of in hun nabijheid kanker hebben meegemaakt, praten hierover, en het is confronterend (ik moest ervan huilen weer van dat haar...daar ben ik zo bang voor...dat lijkt me zo eng...wakker worden, met haar op je kussen, kaal zijn...dan ben je echt - die kankerpatient - de eerste keer naar buiten met een mutsje op, een petje of wat dan ook....help me hierbij, maar ook voor Annemarie, de kinderen. Gisteren hadden we het hierover met Florine en die zei 'oh dat vind ik eng...ik wil daar niet bij zijn hoor...')'maar ik ben blij met dit kado, dank je wel Chea!

Oh ja, Jo-Anne, de vrouw van mijn collega Ronald, dank je wel voor al je tips vanuit je medische kennis, ik ga ze meenemen bij mijn volgende kuur en hoop dat die misselijkheid kwijt te zijn. Heel waardevol, als je meer tips en lieve suggesties hebt, graag! Doet me zo'n goed allemaal!

Terug naar gisteren. Pa en Els, met een mand vol zacht en mooi fruit van de markt, kwamen stipt om elf uur. Florine was nog lekker aan het chillen boven...echt zo'n zaterdagochtend ritueel, op je eigen tempo, tutten met je haar, met je kleding en jouw tijd hebben. Rosanne was al op de fiets dextro energy voor mij aan het kopen en boeken uit de bieb halen, mijn drukteschoppertje en met haar hadden Annemarie en ik al een gezellig ontbijt achter de rug. Was al een mooi begin van onze dag geweest.

En zij waren nog maar net binnen en toen kwam de vraag, die ik al eerder had verwacht en zij al eerder hadden willen stellen 'jullie zijn getrouwd he...wanneer dan'. Ja want dat realiseerde ik me pas later, bij mijn introductie staat dat ik getrouwd ben met Annemarie en dat hebben wij gedaan op 3 november 2006, in alle stilte. Juist vanwege respect voor Hugo en de meisjes. Die het afgelopen jaar al zo genadeloos veel voor hun kiezen hadden gekregen. Maar ook voor de familie van Annemarie en van mij, voor wie trouwen, al na zo'n korte tijd, toch ook wel de nodige impact zou hebben. En wij wilden tegen elkaar wel heel graag 'ja' zeggen en voor elkaar gaan, maar hadden ook het nodige te regelen voor ons huis, mijn pensioen, onze testamenten. Om ervoor te zorgen dat we alles goed geregeld en ingedekt zouden hebben. Mijn leven als kostwinner verzekerd, kortom en de notaris adviseerde ons - geregistreerd partnerschap - en deze dag hebben wij met onze getuigen, Berty, Nathalie, Roel en Karin op een intense manier mogen vieren. En later zijn wij op mijn werk, door mijn waardevolle collega's en directie op een gigantische manier in de bloemetjes gezet, dus voelde het als een feestje.

En nu, mag iedereen het weten. Dankzij deze liefdevolle en ongelooflijk waardevolle reactie van Pa en Els. Dank jullie wel Pa en Els, jullie zijn geweldig voor ons. Wij voelen ons heel erg erkend door jullie en terwijl ik dit schrijf, rollen de tranen over mijn wangen ........ons huwelijk is gebaseerd op liefde. En dat is zo onvoorstelbaar mooi, na voor Annemarie 43 en voor mij 47 jaar valt alles op zijn plaats bij die ene persoon, is je puzzel compleet en voel je wat echt houden van kan zijn...en dat willen we nooit meer kwijt! Waanzinnig mooi...in het stadhuis kregen wij als eerste een kadootje - een doos tissues en dit kadootje hebben we zo hard nodig gehad, die dag en nu nog - de emoties tussen ons zijn zo voelbaar.

Na dit mooie bezoek, ben ik samen met Annemarie een boodschapje gaan doen. Was intensief en vermoeiend, maar wel heel fijn. Ingewikkeld vind ik het nog om mensen tegen te komen die aan je vragen 'he hoe is het...' ik schiet dan snel vol. Nu ja daar zijn tissues voor....

En toen eenmaal weer thuis, hebben we lekker gezeten en gelezen en toen stond Marianne, een lieve vriendin, en moeder van Omar, vriendje van Rosanne voor de deur. Zij had via haar zoontje te horen gekregen dat ik kanker in mijn rug heb. Met prachtige bloemen en aan Marianne heb ik het verhaal verteld vanaf dag een...nog steeds bizar. En het grappige is dat wij gewend zijn met Marianne gezellig een glas rose te drinken als zij komt en gisteren zaten wij keurig aan een sapje...ik vond het wel lachwekkend. Gelukkig kwam de opdrachtgeefster met partner om het schilderij te halen en toen wij hier met vijf man en vijf sapjes voor ons aan tafel zaten zei ik 't wordt gewoon tijd dat jullie aan de rose gaan...dit is echt te gek voor woorden' en jawel toen was het weer net als vroeger, met een klein verschil, dat ik aan het sapje bleef. Maar dat verandert, dat heb ik van Carla geleerd.

Het was een mooie realistische en intense middag. Met warme mensen, met blije mensen, met liefdevolle woorden en aandacht, ook voor Annemarie. Die als schilder veel waardering kreeg voor haar werk en trots zat te zijn. Maar die ook waardering kreeg voor haar rol in dit verhaal, in ons verhaal van ziek zijn en partner zijn van iemand die zomaar ziek is.

En lieverds allemaal, dit soort dagen zeggen mij een ding - van Loon je geeft nooit op! - Want ik wil nog zoveel van dit soort momenten hebben, met mensen die binnen komen vallen, met een plaats voor de kinderen (zij kregen ook allebei een kado van de opdrachtgeefster) met ruimte voor elkaar, met warme vriendschap, met liefde, daar kan geen materie tegenop. Daar kan geen kanker tegenop!

Soms ben ik een beetje bang, geef ik eerlijk toe, voor alles wat voor me ligt, maar zoals ik samen met Jan heb berekend, nog 40 dagen echt ziek zijn en dan heb ik de 8 chemo's er al op zijn, nog veel moe zijn...en als het jaar 2007 voorbij is, dan is dit alles ook voorbij. Zo ergens eind december dan kan ik er weer bovenop zijn. Het lijkt veel, een tante die belde zei 'kind je gaat een half jaar door een hel...maar ga er door heen!' en dat zal ik doen. Met al die liefde om me heen, met alles waar ik officieel 'ja' tegen heb gezegd, wil ik dat doen! En ga ik dat doen! Maar vergeef me als ik soms wat wegzak of bang ben...ik was al bang voor een prikje bij de dokter en nu prikken ze me continue, moet je voorstellen, van hoe ver ik moest komen.

Vandaag leren de kinderen me zweeds pesten en gaan we uit lunchen. Kirsten komt eventjes langs, om de speeches voor onze jubilarissen voor te bereiden, zodat we die samen hebben gemaakt en zij ze namens mij kan uitspreken. Ik ga er woensdag hoe dan ook een uurtje naar toe, om iedereen persoonlijk te mogen feliciteren. Kirsten doet de rest...zoals ze nu ook doet, en dat doet ze goed. Wat een kanjer die vrouw!

En voor de rest is het family-time!

Veel lieve zoenen, geniet van elkaar en deze dag!

Liefs van een zielsgelukkige Aniet.

Hete nachten......en een half broodje kalfskroket

Dit is een ander schilderij van Annemarie, een van mijn favorieten, nog niet klaar, maar heel bijzonder. Een combinatie gemaakt naar een foto, met veel dingen zelf erom heen bedacht.
Astrid vroeg me om af en toe nog wat schilderijen te plaatsen. Zal ik doen dus.
Anita

Tja en nu is het tien over drie zaterdagochtend, heel vroeg dus....maar ik lag zo enorm te woelen, was doorweekt van het zweet en ben eruit gegaan. Ik maak met dit soort nachten Annemarie erg moe en lig mezelf in de weg...en verder gaat het wel goed met me.


Ik zal het maar opbiechten....gisterenavond ging ik met Rosanne een patatje voor haar en Annemarie halen en heb toen zelf een half broodje kalfskroket gegeten, heerlijk werkelijk....wat lekker om gewoon zomaar weer iets te kunnen eten. En het is allemaal goed in die maag van mij, het blijft allemaal erin...dus gisteren was een goede dag. Mango, meloen, een beschuitje, een boterham, kortom genoeg om het vol te houden. Ik had ook wel wat energie...

Heb gisteren Rosanne naar haar eerste drumles gebracht op de fiets, was erg leuk...toen we zaten te wachten hoorde ze uit een andere kamer, heel rustig een paar drumtonen en dit zwol steeds meer aan, haar gezicht werd steeds stralender en ze vond de eerste les erg cool. Ze speelt drumles op een prachtig zwart glimmend drumstel en heeft hier tijdelijk zo'n oefendrumstel, een enorm verschil...maar ze heeft al heel veel geoefend gisteren. En ze zei 'als ik later goed ben en een echt drumstel heb, dan laden we het wel in he Aniet, en dan ga ik op school drummen voor de klas'. Geweldig he...dus ik heb haar, ja zo oud ben je dan verteld over Cesar Zuyderwijk van de Golden Earring (schrijf ik dit alles goed zo?) en dat als ze goed is, ze wel wat lessen van hem moet gaan krijgen...heerlijk zo'n enthousiast kind.

Gisteren hadden we nog zo'n verhaal samen. Ze plaagt me, omdat ik loop/liep nu dus als een oude dame en ik zeg dan als ik weer hard kan lopen, dan grijp ik je, ze giert van de lacht, vindt dat helemaal geweldig. Toen we terugliepen van het patatje eten zei ze 'Anita mijn leven is veel cooler geworden sinds jij er bent. Want het had zomaar gekund dat mama een vriendin had gekregen die ik helemaal niet leuk had gevonden en ik vind jou echt lief, en cool. Ja en het enige is dat mijn ouders gescheiden zijn nu, maar ja, het is toch veel leuker zo. En papa is nog wel alleen zo.' Waarop ik heel wijs zei ' laten we dan maar hopen voor papa en voor jou en Florine dat papa ook een leuke vriendin krijgt, die jullie cool vinden' waarop Rosanne weer 'ja dan is het helemaal goed'.


Ik merk dat de rijkdom van leven met kinderen je zoveel brengt. De wijsheid van hun woorden, de liefde die je krijgt, de vragen en de open en eerlijke opmerkingen die ze maken naar je, zeker als ze zo onbevangen en spontaan zijn.


Mooi is dat om te ervaren, om mee te mogen maken.
Ondertussen zit ik lekker verse mango van Jannie te eten, die kwam gisteren een kop koffie drinken hier, en had lekkere verse mango voor me meegebracht. Heerlijk...ik geniet ervan.
Vanmorgen komt Pa weer met Els. Fijn is dat, kan hij ook zien dat het weer goed gaat met zijn dochter. Volgende week zondag is het vaderdag en dan wil ik graag naar hem toe en ook naar de papa van Annemarie. Lijkt me fijn om dat te kunnen doen. Mijn vader was dinsdag hier en hij was erg geschrokken van zijn zieke dochter in bed. Nu ziet hij me weer rondlopen en dat zal hem een veel beter gevoel geven schat ik zo in...
En vanmiddag wordt het mooi afgedekte schilderij wat hier nu staat, opgehaald. Erg bijzonder...en heel speciaal voor Annemarie. Ik ben trots en hoop de opdrachtgeefster ook...ik zal haar nooit anders meer kunnen zien dan zonder kleren, schat ik in...maar dat geeft niet, is ook wel bijzonder. Dat is het bijzondere van het feit dat Annemarie naakten schildert, ik zie gelijk iedere klant ook naakt. En stel nu dat het kennissen of vrienden zijn, dan heb ik de neiging steeds op die manier naar iemand te kijken, schat ik in...ik weet het niet. We gaan het ervaren.



Lieve mensen, half vier zaterdagochtend. Ik ga nog eventjes proberen te slapen, misschien wel op de bank, zodat Annemarie lekker door kan slapen. Dikke zoen, mooie zaterdag!
Liefs, Anita

En nu weer er tegenaan....

Zo ongelooflijk vroeg wakker weer, klaar met dat bed. Transpireren, schone nachtkleding aan, wassen (andersom dus he...)en weer transpireren, versneld in de overgang terecht komen, welnu hebben we dat ook maar gehad. Alles mag langs komen en ik zal het overwinnen. Heb gisteren plechtig aan Emmy (Annemarie's moeder) beloofd dat ik haar dochter Annemarie heel gelukkig ga maken en ik ben dus aan Annemarie en aan mijzelf en al die lieve mensen verplicht deze strijd te winnen. De kuur doet zijn werk, ik ben doodziek geweest, maar vanaf vandaag sta ik gewoon weer op. Ik ga onder de douche, laat Annemarie nog eventjes lekker slapen en ga weer 'rondkeutelen' zoals Emmy dat noemt en eten en drinken. Medicijnen nemen, om alle giftige stoffen af te voeren. En na de volgende kuur, doe ik het net zo, totdat ik weer gezond ben...
ik moet zeggen, dat alle liefde, alle steun, alle woorden die naar me toekomen, per brief (superleuk Ilse...), kaart of mail of via deze site me raken en verwarmen en hier ongelooflijk bij helpen.

Nadat Emmy en Reynaud weg zijn gegaan, ben ik op een houtenligbed in de tuin gaan liggen onder het dekbed en heb ik gekeken hoe Annemarie aan het schilderen was. De vogels om je heen, de bladeren van de bomen, muziek van Nathalie Merchant op de achtergrond en van Laurra Fygi...het was heerlijk.
Gisterenavond heb ik voor ik naar bed ging mijn vader nog even gebeld. Hij was een beetje aan het piekeren en ik wilde dat ook hij weer rustig ging slapen. Hij zal zaterdag wel weer even komen...lief he..

Heb me gisteren voorgenomen, zodra een kuur het toelaat om samen met Annemarie naar Bonaire, of Curacao te vliegen om bij te komen samen. Om haar even te verwennen want ook zij heeft het enorm zwaar. Ze is boos op me als ik mijn medicijnen niet in kan nemen, maar ondertussen steunt ze me. Ze wil dat ik vecht en ze weet ook dat ik vecht en altijd zal vechten.
Ook vanuit Arinso, mijn directie, maar ook mijn collega's krijg ik veel steun. Geweldig. Wat een bedrijf, ben er trots op daar te mogen werken. Maar ook vanuit mijn vorige werkgevers, ADP, en Connexxion krijg ik superlieve reacties.
Mijn huidige klanten Delta Lloyd en ISS zijn ook erg trouw en jongens je kunt je niet voorstellen wat dit met je doet. Hoe blij dit je maakt.

Annemarie heeft gisteren haar eerste opdracht afgerond. Ik ben onder de indruk...ben benieuwd of de opdrachtgever vanmiddag op de stoep staat om dit kunstwerk mee naar huis te nemen...
en de volgende is al in aantocht. Dus dames en heren als u een prachtig schilderij wilt laten maken van uzelf, uw body, uw borstpartij (haar specialisatie volgens mij) dan ken ik wel iemand die dit geweldig mooi en goed kan.

Heb het de hele week erg rustig gehouden met bezoek, gezien mijn lichamelijke gestel...kon voldoende rusten en wil het wel rustig houden. Ik weet dat een ieder geduld heeft, en dat Kirsten en Chea de kantoorclub (inclusief Trudy in Rotterdam) coordineren en inplannen. De familie en vrienden van heel dichtbij gaan er sowieso al goed mee om. Dank je wel. Helpt me in deze strijd.

Lieverds, vandaag is weer een nieuwe dag, een dag waar ik kan laten zien, de weg terug weer op te gaan en ik heb er zin in. Voor jullie die werken een vrijdag, vond ik altijd een leuke dag....hard werken en dan opeens...staat het weekend voor de deur...geniet ervan. En alvast een fijn weekend, als die zon het nog even blijft doen...heerlijk toch..

Dikke kus
Aniet