Vandaag ben ik vooral moe, ik heb de hele ochtend geslapen, en wil wel weer slapen nu. Onvoorstelbaar hoe moe je je kunt voelen...geen energie, gewoon helemaal niks. En het huis verandert langzaam aan in een spoor van haren, overal vindt je mijn grijze haren nu...en het wortdt steeds dunner. Vanmorgen onder de douche ging ik mijn haar wassen en mijn handen waren omwikkeld met haren...eng gevoel vind ik dat. Maar het moet maar.
Net wel even vreselijk gelachen, want Jannie was even hier en toen zette ik zo'n muts op, scheuren van de lach, want je loopt letterlijk voor gek hoor, gevoelsmatig...maar ik zie wel als het zover is, als ik echt een kale kop heb.
Ondertussen lees ik het ene boek na het andere, en vind ik de dagen maar saai, want het scenario is of aan tafel, achter de pc, of slapen, of in de stoel en dan vaak ook weer slapen...
Ik ben opstandig, neem geen druppels en niks in van onze homeopathische arts en merk dat ik dit traject niet verder in wil. Ik red het wel met de medische wereld. Voor Annemarie lastig, want zij ziet dit als een stukje opgeven van mijn kant. Zij ziet dit als niet willen knokken, terwijl ik dat echt wel wil. Ik knok wel, ik ga ervoor, voor haar, voor mijzelf, voor al die lieverds om me heen...
Morgen weer en morgen meer.
Liefs, ik zal mezelf oppakken en weer wat positiever naar alles kijken. Annemarie gaat even weg, even op de fiets wat boodschapjes doen, lekker goed voor haar.
Anita
donderdag 14 juni 2007
woensdag 13 juni 2007
In den Rustwat....jubilarissen van Arinso
Vanavond werd ik opgehaald door Kirsten en Petra, een van onze jubilarissen. Het was erg fijn om eventjes een aantal collega's en directieleden van Arinso te mogen ontmoeten. Een prachtige ambiance, mooie bloemen en een zacht zonnetje. Even bijpraten en zien hoe goed het is om dit soort collega's te mogen hebben. Peter Bouten, mijn algemeen directeur, stelde mij gerust. Ik hoef mij geen zorgen te maken over mijn baan of andere dingen, er wordt een kamer voor mij ingericht in het nieuwe pand en men wacht op mij. Heerlijk gevoel en ook wel de rust. Leuk om mijn jubilarissen Aytrie (heel kort door de files), Petra en Wilma te mogen zien met hun partners. Deed me goed, voelt intens en warm.
Ik ben er een uurtje geweest, heb een appelsap gedronken en nadat ik weg ben gegaan, zouden zij aan tafel gaan. Kirsten zal de speeches verzorgen, die wij samen gemaakt hebben afgelopen zondag hier aan tafel. Petra zorgt voor mooie kadootjes en attenties en alles bij elkaar voel je je als jubilaris bij Arinso gewaardeerd. Prachtig is dat.
Ik was blij Hylke te zien, hij komt vrijdag bij me langs hier, om te praten over mijn werk en watvoor bijdrage ik de komende maanden kan leveren. Voelt goed.
Net even wat gegeten, want Annemarie had al met de kinderen gegeten, Romano is blijven eten. Het is al met al heel gezellig geweest vanmiddag hier in de tuin, met Rosanne, Milou, Romano en Florine. Het streetdance optreden van Rosanne en Milou was erg leuk, veel bekenden gezien, Berty, Monique, Nicolien. Was fijn. Ingewikkeld vind ik het als er iemand komt die niet weet dat ik ziek ben, zo kwam Ingrid naar ons toe en toen schoot ik vol. Annemarie heeft haar verteld hoe het met mij is....ik was ook bang dat ik vanavond emotioneel zou worden, maar uiteindelijk is dat niet gebeurd. Gelukkig. Uiteindelijk was het allemaal maar hartverwarmend en intens.
En nu zit Annemarie en leest het boekenweekgeschenk van de week van de thriller van Saskia Noort en ik schrijf op mijn weblog. Dit is een mooi medium om mijn dagelijkse beslommeringen met jullie te mogen delen. Net even met Rosanne haar geschiedenisles doorgenomen.
Vandaag kwam ik mezelf een beetje tegen, het niets doen, het niets mogen ondernemen, niet mogen helpen in het huishouden en het voelt zo alsof je nutteloos bent. Terwijl je ziet dat er zoveel dingen moeten gebeuren. En ook het gevoel dat je nergens een bijdrage aan levert. Kirsten en Petra zeiden vanmiddag - jij bent aan het overleven en daar ben je nu heel hard mee bezig Aniet en dat is het allerbelangrijkste - en zo voelt het ook. Ik heb mij voorgenomen een soort plan van aanpak voor mijn leven te schrijven voor mijzelf en Annemarie, de komende maanden.
Welnu, een mooie en fijne avond allemaal nog.
Veel liefs, ik hoop dat onze jubilarissen een geweldige avond hebben met elkaar. Ik ben in gedachten bij hen.
Dank je wel Arinso.
Anita
Ik ben er een uurtje geweest, heb een appelsap gedronken en nadat ik weg ben gegaan, zouden zij aan tafel gaan. Kirsten zal de speeches verzorgen, die wij samen gemaakt hebben afgelopen zondag hier aan tafel. Petra zorgt voor mooie kadootjes en attenties en alles bij elkaar voel je je als jubilaris bij Arinso gewaardeerd. Prachtig is dat.
Ik was blij Hylke te zien, hij komt vrijdag bij me langs hier, om te praten over mijn werk en watvoor bijdrage ik de komende maanden kan leveren. Voelt goed.
Net even wat gegeten, want Annemarie had al met de kinderen gegeten, Romano is blijven eten. Het is al met al heel gezellig geweest vanmiddag hier in de tuin, met Rosanne, Milou, Romano en Florine. Het streetdance optreden van Rosanne en Milou was erg leuk, veel bekenden gezien, Berty, Monique, Nicolien. Was fijn. Ingewikkeld vind ik het als er iemand komt die niet weet dat ik ziek ben, zo kwam Ingrid naar ons toe en toen schoot ik vol. Annemarie heeft haar verteld hoe het met mij is....ik was ook bang dat ik vanavond emotioneel zou worden, maar uiteindelijk is dat niet gebeurd. Gelukkig. Uiteindelijk was het allemaal maar hartverwarmend en intens.
En nu zit Annemarie en leest het boekenweekgeschenk van de week van de thriller van Saskia Noort en ik schrijf op mijn weblog. Dit is een mooi medium om mijn dagelijkse beslommeringen met jullie te mogen delen. Net even met Rosanne haar geschiedenisles doorgenomen.
Vandaag kwam ik mezelf een beetje tegen, het niets doen, het niets mogen ondernemen, niet mogen helpen in het huishouden en het voelt zo alsof je nutteloos bent. Terwijl je ziet dat er zoveel dingen moeten gebeuren. En ook het gevoel dat je nergens een bijdrage aan levert. Kirsten en Petra zeiden vanmiddag - jij bent aan het overleven en daar ben je nu heel hard mee bezig Aniet en dat is het allerbelangrijkste - en zo voelt het ook. Ik heb mij voorgenomen een soort plan van aanpak voor mijn leven te schrijven voor mijzelf en Annemarie, de komende maanden.
Welnu, een mooie en fijne avond allemaal nog.
Veel liefs, ik hoop dat onze jubilarissen een geweldige avond hebben met elkaar. Ik ben in gedachten bij hen.
Dank je wel Arinso.
Anita
het moet hem zijn...
En taalfouten heb ik wel meer gemaakt zie ik achteraf, sorry hiervoor.
Net bedoelde ik 'en Rosanne vindt het heel aardig en dit moet hem zijn, dat vriendje van Florine natuurlijk....sorry
Aniet
Net bedoelde ik 'en Rosanne vindt het heel aardig en dit moet hem zijn, dat vriendje van Florine natuurlijk....sorry
Aniet
Mutsjes en een homeopathisch arts.....
Goedemorgen allen! Voor het eerst, weliswaar met onderbrekingen, een nacht geslapen. Heerlijk zeg...zoals alle gewone dingen heerlijk zijn. Een dropje eten, een bordje macaroni, alleen dat glaasje wijn en die kop koffie lukt nog niet goed....komt wel.
Ja het waarderen van alle goede dingen in het leven was altijd al iets wat ik goed kan/kon, maar nu waardeer ik ook die gewone, kleine dingen nog meer. Die gesprekjes, die er werkelijk toe doen.
Lieve berichten op mijn telefoon van Jo-Anne, ja ik ga je zeker bellen, je weet zoveel en steunt me in dit proces enorm. Leuk als jullie een keertje komen....er is nog zoveel tijd gelukkig ik.
Hester, gefeliciteerd want je was jarig. Leuk, ik ken je (nog) niet, maar dat komt zeker...dank voor je lieve berichtjes.
Ja en mijn haar zit er nog op en ook niet. Regelmatig volg ik een spoor haar hier in huis en trek ik er bossen uit, het valt eruit (als je het was en borstelt) maar er zat zoveel op die pruik. Gisteren zei een mevrouw tegen me 'je ziet er niks van hoor...' die dacht dat ik al met een pruik liep.....grappig he.
Gisteren heb ik twee mutsen gekocht, bij een atelier van een mevrouw die zelf kanker heeft gehad. Was ook wel goed om een kop thee met die mevrouw te drinken en wat te praten over kanker enzo. Ja raar dat je dat nu opeens wilt, maar ja thee drinken is toch ook niet echt mijn ding en dat doe ik nu de hele dag door...en appelsap, dat zijn echt van die drankjes die ik associeer met ziek zijn, terwijl Marion Lips altijd thee drinkt dus...zegt niks, en zij is gelukkig echt niet ziek! En toen ik thuis aan Rosanne die muts liet zien, zei ze 'je lijkt wel een bakker'......leuk he...een of ander gek ding, maar het bedekt wat, er hangt wat in je nek, ach je moet wat het voor het geval dat...maar voorlopig nog die grijze, zich geleidelijk aan uitdunnende pruik.
Gisteren ben ik op de fiets naar het dorp geweest, om een kadootje voor vaderdag te kopen en hele mooie grote bijzondere rozen voor mijn Annemarie. Leuk he...die bloemiste zei 'he Aniet ik heb het druk gehad hoor met boeketten maken voor jou....en er was iemand die jou witte bloemen wilde geven, maar ik heb er maar wat fleurigers van gemaakt....'. En vandaag is het de dag van de jubilarissen, dus Kirsten pikt mij op en ik ga een uurtje mee. Heerlijk. Even gezellig kletsen met iedereen.
Gisteren ook een gesprek gehad met een homeopatisch arts. Tja en wat ik daar nu echt van vind, daar ben ik nog niet uit. Die meneer ziet veel, maar op sommige vragen kon hij niet echt meer zeggen, dan mijn specialist. Hij kijkt naar de patient zelf, en niet alleen naar het ziektebeeld. Hij vond mij eigenwijs en wijs genoeg. Hij verklaart waarom je nu ziek bent geworden en in mijn geval heeft dat te maken met het feit dat ik, zo zegt hij, altijd vooruit ben gegaan in het leven. Altijd vooral een volgende stap wilde maken, door wilde gaan en aan wie dan ook wilde laten zien, dat ik het wel kon. (vroeger werd regelmatig gezegd op school, als ik weer eens iets anders deed dan opletten 'van jou komt niks terecht in dit leven'). En altijd mezelf heb weggecijferd voor de ander.
Boeiende theorie....ik merk dat ik daar heel nuchter over nadenk en het meer als een gegeven neem wat hij zegt. Ik merk dat ik wel heel erg mijn eigen koers vaar in dit leven en ook in dit ziektebeeld heel goed weet wat ik wil/niet wil. Waar ik heen wil en hoe ik er naar kijk. En dat is eigenlijk heel simpel - ik ga deze lastige strijd winnen, hoe dan ook - ik word regelmatig een stoer wijf gevonden. En dat ben ik ook wel een beetje. Stoer en stevig, niet opgeven en gewoon doorgaan. En dus beloof ik jullie...dat ik gewoon weer helemaal terug kom, met een nieuwe look...nieuwe haartjes, wat minder gewicht en vooral erg relativerend denk ik zo.
Ik merk nu, dat ik vaak denk 'mens waar maak je je nu toch druk om...doe het gewoon of doe het gewoon niet'. En zoals ik in het begin al schreef, dat je blij met en dankbaar voor de meest gewone dingen in het leven en dat is echt een kadootje. Dat geld weliswaar iets is wat je nodig hebt in dit leven, maar niet meer zo belangrijk is. Geluk zit em in zoveel andere dingen...
Maar ook merk ik dat er in mijn hoofd een onaflatende stroom gedachten rondspeelt. En dat gaat over werk, de manier waarop je een balans in je leven hebt/krijgt, liefde, vriendschap. Maar ook over allerlei materiele dingen. Dus dit ziek zijn brengt mij veel meer, dan alleen het feit dat we die tumor eruit knikkeren en dat ik erg teruggeworpen word op mijn kracht, en op de liefde en zorgzaamheid van iedereen om me heen. En ik ben blij dat ik dit alles met zoveel mensen mag delen. Haal er uit wat er voor jou in zit zou ik zo zeggen.
Geniet van deze dag...het is prachtig groen buiten, allemaal verschillende tinten. Van bovenaf klinkt al muziek en Florine maakt een tosti voor mij (bizar eetpatroon heb ik nu hoor...soms niks, soms van alles...even wat gewicht erbij eten. Er zit al weer twee kg bij, ik weeg nu 75). Zodat ik kuur twee aankan.
Vandaag is woensdag, kinderdag, de kinderen lunchen hier en Florine neemt haar vriendje Romano mee. Heerlijk, ze is verliefd. En Rosanne vindt het maar wat stoer, dat haar zusje een vriendje heeft en ze vindt het ook heel erg aardig. Lief he...
Daarna gaan ze met elkaar naar een straatspeelmiddag hier in de buurt, waar Rosanne gaat streetdancen met haar vriendinnen. Even kijken natuurlijk. Ik maak nu ook al dit soort dingen mee. Leuk he....
Dikke zoen.
Aniet
Ja het waarderen van alle goede dingen in het leven was altijd al iets wat ik goed kan/kon, maar nu waardeer ik ook die gewone, kleine dingen nog meer. Die gesprekjes, die er werkelijk toe doen.
Lieve berichten op mijn telefoon van Jo-Anne, ja ik ga je zeker bellen, je weet zoveel en steunt me in dit proces enorm. Leuk als jullie een keertje komen....er is nog zoveel tijd gelukkig ik.
Hester, gefeliciteerd want je was jarig. Leuk, ik ken je (nog) niet, maar dat komt zeker...dank voor je lieve berichtjes.
Ja en mijn haar zit er nog op en ook niet. Regelmatig volg ik een spoor haar hier in huis en trek ik er bossen uit, het valt eruit (als je het was en borstelt) maar er zat zoveel op die pruik. Gisteren zei een mevrouw tegen me 'je ziet er niks van hoor...' die dacht dat ik al met een pruik liep.....grappig he.
Gisteren heb ik twee mutsen gekocht, bij een atelier van een mevrouw die zelf kanker heeft gehad. Was ook wel goed om een kop thee met die mevrouw te drinken en wat te praten over kanker enzo. Ja raar dat je dat nu opeens wilt, maar ja thee drinken is toch ook niet echt mijn ding en dat doe ik nu de hele dag door...en appelsap, dat zijn echt van die drankjes die ik associeer met ziek zijn, terwijl Marion Lips altijd thee drinkt dus...zegt niks, en zij is gelukkig echt niet ziek! En toen ik thuis aan Rosanne die muts liet zien, zei ze 'je lijkt wel een bakker'......leuk he...een of ander gek ding, maar het bedekt wat, er hangt wat in je nek, ach je moet wat het voor het geval dat...maar voorlopig nog die grijze, zich geleidelijk aan uitdunnende pruik.
Gisteren ben ik op de fiets naar het dorp geweest, om een kadootje voor vaderdag te kopen en hele mooie grote bijzondere rozen voor mijn Annemarie. Leuk he...die bloemiste zei 'he Aniet ik heb het druk gehad hoor met boeketten maken voor jou....en er was iemand die jou witte bloemen wilde geven, maar ik heb er maar wat fleurigers van gemaakt....'. En vandaag is het de dag van de jubilarissen, dus Kirsten pikt mij op en ik ga een uurtje mee. Heerlijk. Even gezellig kletsen met iedereen.
Gisteren ook een gesprek gehad met een homeopatisch arts. Tja en wat ik daar nu echt van vind, daar ben ik nog niet uit. Die meneer ziet veel, maar op sommige vragen kon hij niet echt meer zeggen, dan mijn specialist. Hij kijkt naar de patient zelf, en niet alleen naar het ziektebeeld. Hij vond mij eigenwijs en wijs genoeg. Hij verklaart waarom je nu ziek bent geworden en in mijn geval heeft dat te maken met het feit dat ik, zo zegt hij, altijd vooruit ben gegaan in het leven. Altijd vooral een volgende stap wilde maken, door wilde gaan en aan wie dan ook wilde laten zien, dat ik het wel kon. (vroeger werd regelmatig gezegd op school, als ik weer eens iets anders deed dan opletten 'van jou komt niks terecht in dit leven'). En altijd mezelf heb weggecijferd voor de ander.
Boeiende theorie....ik merk dat ik daar heel nuchter over nadenk en het meer als een gegeven neem wat hij zegt. Ik merk dat ik wel heel erg mijn eigen koers vaar in dit leven en ook in dit ziektebeeld heel goed weet wat ik wil/niet wil. Waar ik heen wil en hoe ik er naar kijk. En dat is eigenlijk heel simpel - ik ga deze lastige strijd winnen, hoe dan ook - ik word regelmatig een stoer wijf gevonden. En dat ben ik ook wel een beetje. Stoer en stevig, niet opgeven en gewoon doorgaan. En dus beloof ik jullie...dat ik gewoon weer helemaal terug kom, met een nieuwe look...nieuwe haartjes, wat minder gewicht en vooral erg relativerend denk ik zo.
Ik merk nu, dat ik vaak denk 'mens waar maak je je nu toch druk om...doe het gewoon of doe het gewoon niet'. En zoals ik in het begin al schreef, dat je blij met en dankbaar voor de meest gewone dingen in het leven en dat is echt een kadootje. Dat geld weliswaar iets is wat je nodig hebt in dit leven, maar niet meer zo belangrijk is. Geluk zit em in zoveel andere dingen...
Maar ook merk ik dat er in mijn hoofd een onaflatende stroom gedachten rondspeelt. En dat gaat over werk, de manier waarop je een balans in je leven hebt/krijgt, liefde, vriendschap. Maar ook over allerlei materiele dingen. Dus dit ziek zijn brengt mij veel meer, dan alleen het feit dat we die tumor eruit knikkeren en dat ik erg teruggeworpen word op mijn kracht, en op de liefde en zorgzaamheid van iedereen om me heen. En ik ben blij dat ik dit alles met zoveel mensen mag delen. Haal er uit wat er voor jou in zit zou ik zo zeggen.
Geniet van deze dag...het is prachtig groen buiten, allemaal verschillende tinten. Van bovenaf klinkt al muziek en Florine maakt een tosti voor mij (bizar eetpatroon heb ik nu hoor...soms niks, soms van alles...even wat gewicht erbij eten. Er zit al weer twee kg bij, ik weeg nu 75). Zodat ik kuur twee aankan.
Vandaag is woensdag, kinderdag, de kinderen lunchen hier en Florine neemt haar vriendje Romano mee. Heerlijk, ze is verliefd. En Rosanne vindt het maar wat stoer, dat haar zusje een vriendje heeft en ze vindt het ook heel erg aardig. Lief he...
Daarna gaan ze met elkaar naar een straatspeelmiddag hier in de buurt, waar Rosanne gaat streetdancen met haar vriendinnen. Even kijken natuurlijk. Ik maak nu ook al dit soort dingen mee. Leuk he....
Dikke zoen.
Aniet
dinsdag 12 juni 2007
Mijn haar begint uit te vallen.....
Het is midden in de nacht, tien over twee....ik zit aan tafel, ben rusteloos en kan weer niet slapen. Gisterenavond zomaar, ik wreef met mijn handen door mijn haar, en had bossen haar voor me liggen. Het is begonnen....mijn haar gaat uitvallen, en heel hard volgens mij...doodeng vind ik dit. Confronterend....voor we naar bed gingen zei Annemarie 'lieverd ik hou ook van je zonder haar....' en dat weet ik wel, maar nu is het echt zo'n feit, zo'n zichtbaar feit...als je straks met een kale kop rond loopt, ziet iedereen dat je kanker hebt.
Maar hier moet ik nog even doorheen, en ook dat lukt, daar geloof ik in...gelukkig gaan we vandaag naar die mevrouw voor een muts of sjaal of wat dan ook, passend bij mijn eigen koppie...
Zodra alle haren weg zijn, plaats ik wel een foto. Dan kunnen jullie er vast aan wennen.
Dag, slaap lekker allemaal.
Liefs
Anita
Maar hier moet ik nog even doorheen, en ook dat lukt, daar geloof ik in...gelukkig gaan we vandaag naar die mevrouw voor een muts of sjaal of wat dan ook, passend bij mijn eigen koppie...
Zodra alle haren weg zijn, plaats ik wel een foto. Dan kunnen jullie er vast aan wennen.
Dag, slaap lekker allemaal.
Liefs
Anita
maandag 11 juni 2007
Een gelukkig mens....
Vandaag was zo'n dag waar je een strikje om wilt doen. Een intense dag, met lieve collega's Marie, Zenaide, Alice en Jan die mij en mijn gezin verwenden met allerlei lieve kadootjes, lekkere geurtjes, zelfgemaakte hapjes, swingende muziek, kortom, soms is het net alsof je jarig bent.....je staat steeds in het middelpunt en volgens mij is het goed, daar nu weer even uit te stappen. We gaan nu twee goede weken in, vandaag over twee weken krijg ik de tweede kuur, en tot die tijd, gaan we proberen zo gewoon mogelijk door te gaan met leven. Ik beloof jullie dat ik alle belangrijke dingen op mijn site zal schrijven. Ik zal de komende dagen vooral over leuke dingen schrijven en vrijdag zal ik melding geven over mijn gesprek met professor Willemze. Dus we blijven hoe dan ook in contact! Geweldig zo'n site, zo'n medium om contact met elkaar te hebben en te houden.
Ben dus met Rosanne bezig geweest met haar spreekbeurt over katten, ziet er super uit! En ik ga vrijdag met Hylke, mijn directeur in gesprek, om af en toe eens even langs te komen op kantoor, gewoon mijn gezicht te laten zien. Met wat mensen te praten. Betrokken te zijn bij mijn Arinso, lieve collega's te spreken en te ontmoeten. Heerlijk...ik heb er zin in. Deze week nog wat bezoekjes, van mensen die we af hebben gehouden en dan weer over tot de orde van de dag. Want anders krijg je zo'n raar leven het komende half jaar.
Hou af en toe een dag vrij voor Annemarie en mijzelf, een kwaliteitsdagje, waarin we vooral van elkaar willen genieten en met elkaar willen genieten. Heerlijk...even voelen waarvoor we knokken met elkaar. En ook gewoonweg even genieten samen, zomaar niks anders om ons heen...even diep in elkaars ogen kijken.
Gisteren heb ik nog even zitten googelen en mijn professor Willemze is de man op het gebied van haemathologie in het LUMC, hij houdt zich ook bezig met stamcelonderzoek, dus ik ben echt in goede handen, geloof me. Voelt ook wel zo....
Morgen gaan we nog naar meneer van Riel, een alternatieve arts, die veel goede dingen bereikt heeft voor Annemarie's moeder en Reynaud, met wie ik geheel vrijblijvend een gesprek heb. Kijken...en daarvoor gaan we naar een winkeltje, van een mevrouw die zelf kaal is geweest en nu zelf hoofddoekjes etc. maakt. Waarbij ze heel erg let op de eigenheid van de persoon die voor haar zit, ben zo benieuwd met watvoor geval zij aan komt zetten voor mijn kop, die nu nog barstenvol grijze stugge woeste haren zit. ingeval deze kop kaal gaat worden.....
Chea, ik heb je boek 'bekend met kanker' uit. Intens, emotioneel, zwaar, regelmatig moest ik even diep ademhalen, want de rode draad is - je bent nooit meer niet een kanker patient - dit blijf je je leven lang - maar dat geeft niet hoe je me noemt, ik blijf een levende kankerpatient en dat is weer een ander naampje, ik heb in mijn leven al zoveel naampjes gehad, dus deze kan er ook nog wel bij....
maar Chea, ik heb genoten, ongelooflijk bedankt!
Lieve lieverds, als je ziek bent, ga je opeens zo anders naar het leven kijken en sta je zomaar opeens weer stil bij die dingen, waar het echt om gaat en dat is echt de grootste winst voor mij op dit moment. Jammer dat er eerst een soort schokeffect moet komen voordat het zover is, maar ik laat het nooit meer los...ook de intensiteit van mijn vriendschappen, contacten, met familie, collega's is geweldig. En weet je waar ik ook zo blij mee ben, af en toe voelde ik het afgelopen jaar een soort onrust over mijn werk in me en nu opeens realiseer ik me, dat Arinso mijn bedrijf is, en dat ik bij Arinso wil blijven werken, en samen met Hylke, met Kirsten en alle andere collega's mijn bijdrage wil leveren aan de groei en ontwikkeling van dit bedrijf. Weet je alles valt op zijn plaats, en sommige dingen waren al duidelijk (mijn liefde voor Annemarie, mijn familiebanden, mijn vriendschappen) en dat maakt dit alles zo ongelooflijk echt en waardevol.
Dank, want jullie allemaal, die mij bellen, mailen, schrijven, opzoeken hebben mij geholpen in dit proces. Ik ben een gelukkig mens! En over een tijdje, dan doe ik weer gewoon mee op de bowlingbaan, zoals op de foto hierboven! Dikke zoen!
Liefs,
Anita
CT-scan is goed! Ingewikkeld gesprek met professor Willemze.....
Na een ongelooflijk onrustige nacht (blijkt nog een nawee van de chemo te zijn zo zegt de professor, dat je hoofd niet ophoudt met denken, dat je rusteloos bent, niet stil kunt liggen...) waren we vanmorgen net op tijd in het ziekenhuis. Met name het parkeren kost tijd. Bloed geprikt, witte bloedlichaampjes erg naar beneden gegaan, maar ook dat hoort erbij. Trekt nu wel weer aan. Rode bloedlichaampjes zijn goed, als deze gaan zakken, wat hij wel verwacht, krijg ik tussendoor gewoon een nieuwe zak bloed. En dan krijg je vanzelf weer nieuwe energie.
Professor Willemze gaf aan dat de CT-scan goed is, op de wervels na, maar dat wisten we al. Ik mag absoluut niet tillen, bukken of andere gekke dingen doen. Hij zei 'u was hard op weg naar een dwarsleasie...vandaar dat we zo snel en stevig hebben ingegrepen' en dit wisten wij gelukkig niet. Maar dat de druk op de benen en de rug weg is, stemde hem tevreden.
A.s. donderdag heeft hij nog overleg met collegae over mijn beeld/situatie en wil hij dan bepalen of er ook slechte cellen in mijn ruggelmerg zelf zitten. Is dit het geval en is het risico dat de chemo in mijn hersenvocht terecht komt nul, dan probeert hij nog naast de CHOP en de MABTERA op 25 juni, via mijn ruggewervels nog een extra chemo in te spuiten om deze kwade cellen te stoppen. Hij zei letterlijk 'dat is niet heel fijn, maar ook niet zo heel erg, een beetje neuroloog doet dit zo voor u...' En zo zei hij 'verder heb ik geloof ik geen verrassingen meer voor u'. Hierover kan ik hem vrijdagochtend om kwart voor negen weer bellen.
De uitslag van het beenmerg was nog niet binnen. Maar het enige wat hier nog uit kan komen is dat hier ook iets in gevonden wordt en dat hij deze handeling na een aantal kuren, of aan het einde van de cyclus nog een keer moet herhalen.
De misselijkheid wil hij bij de volgende kuur bestrijden door mij twee dagen langer een wat lagere portie prednison te geven, totdat mijn lichaam dit zelf weer aan gaat maken. Ik schijn hier nogal heftig op te reageren.
Alle afspraken zijn gemaakt voor de 25e, vanaf 12.00 uur in de middag, eerst bloedprikken, gesprek met de arts, daarna een bed geregeld voor alle kuren van die dag. Zo ook al afspraken gemaakt voor de derde chemo op 16 juli a.s. gek is dat, maar daar gaan we nu maar voor.
Daarna zijn we nog even langs de gipskamer gegaan, om mijn gipskorset wat bij te laten stellen, nieuw randje erop en toen weer naar huis.
Zo en het zit er nu dus weer even op. De medicijnen stoppen, we gaan weer gewoon lekker eten, een beetje genieten met elkaar. Zin in bezoek, dus meiden van Arinso kom maar op hoor! En die jubilarissen gaan me zeker zien...en ik, ik weet het zo zeker, ik ga beter worden. Ik heb professor Willemze ook gevraagd, 'dokter, met mijn ziektebeeld en de behandelmethode zoals u die mij voorschrijft, moeten we de boel toch weer onder controle zien te krijgen.....' en zijn antwoord is 'daar ga ik wel van uit'.....
Dus lieve mensen, we hebben nog wat voor de boeg, lange dagen, lange nachten, afwachten, spanning, pijn en verdriet...maar in 2008 zijn we er weer helemaal bij! Ik had altijd gedacht 2007 wordt het jaar van Annemarie en mij, gesettled in ons huis met de meisjes, alles op orde, financieel wat beter, wat langer bij Arinso in dienst, ook daar mijn sporen verdiend. Ik zal dat niet waarmaken, maar ik hoop wel hier en bij Arinso in 2008 weer mijn steentje bij te dragen. We schuiven gewoon alles een jaartje op....
Samen met jullie allemaal lukt het ons zeker. En Annemarie zei net (ze is nu weer weg, boodschappen doen) 'ik voel me wel een beetje opgelucht....' en ik ook!
Dag, een fijne dag!
Liefs, Aniet
PS. wist je dat 2% van de patienten hun haar niet verliest....zou toch leuk zijn...he, maar ik mag er niet op hopen zei de professor!
Professor Willemze gaf aan dat de CT-scan goed is, op de wervels na, maar dat wisten we al. Ik mag absoluut niet tillen, bukken of andere gekke dingen doen. Hij zei 'u was hard op weg naar een dwarsleasie...vandaar dat we zo snel en stevig hebben ingegrepen' en dit wisten wij gelukkig niet. Maar dat de druk op de benen en de rug weg is, stemde hem tevreden.
A.s. donderdag heeft hij nog overleg met collegae over mijn beeld/situatie en wil hij dan bepalen of er ook slechte cellen in mijn ruggelmerg zelf zitten. Is dit het geval en is het risico dat de chemo in mijn hersenvocht terecht komt nul, dan probeert hij nog naast de CHOP en de MABTERA op 25 juni, via mijn ruggewervels nog een extra chemo in te spuiten om deze kwade cellen te stoppen. Hij zei letterlijk 'dat is niet heel fijn, maar ook niet zo heel erg, een beetje neuroloog doet dit zo voor u...' En zo zei hij 'verder heb ik geloof ik geen verrassingen meer voor u'. Hierover kan ik hem vrijdagochtend om kwart voor negen weer bellen.
De uitslag van het beenmerg was nog niet binnen. Maar het enige wat hier nog uit kan komen is dat hier ook iets in gevonden wordt en dat hij deze handeling na een aantal kuren, of aan het einde van de cyclus nog een keer moet herhalen.
De misselijkheid wil hij bij de volgende kuur bestrijden door mij twee dagen langer een wat lagere portie prednison te geven, totdat mijn lichaam dit zelf weer aan gaat maken. Ik schijn hier nogal heftig op te reageren.
Alle afspraken zijn gemaakt voor de 25e, vanaf 12.00 uur in de middag, eerst bloedprikken, gesprek met de arts, daarna een bed geregeld voor alle kuren van die dag. Zo ook al afspraken gemaakt voor de derde chemo op 16 juli a.s. gek is dat, maar daar gaan we nu maar voor.
Daarna zijn we nog even langs de gipskamer gegaan, om mijn gipskorset wat bij te laten stellen, nieuw randje erop en toen weer naar huis.
Zo en het zit er nu dus weer even op. De medicijnen stoppen, we gaan weer gewoon lekker eten, een beetje genieten met elkaar. Zin in bezoek, dus meiden van Arinso kom maar op hoor! En die jubilarissen gaan me zeker zien...en ik, ik weet het zo zeker, ik ga beter worden. Ik heb professor Willemze ook gevraagd, 'dokter, met mijn ziektebeeld en de behandelmethode zoals u die mij voorschrijft, moeten we de boel toch weer onder controle zien te krijgen.....' en zijn antwoord is 'daar ga ik wel van uit'.....
Dus lieve mensen, we hebben nog wat voor de boeg, lange dagen, lange nachten, afwachten, spanning, pijn en verdriet...maar in 2008 zijn we er weer helemaal bij! Ik had altijd gedacht 2007 wordt het jaar van Annemarie en mij, gesettled in ons huis met de meisjes, alles op orde, financieel wat beter, wat langer bij Arinso in dienst, ook daar mijn sporen verdiend. Ik zal dat niet waarmaken, maar ik hoop wel hier en bij Arinso in 2008 weer mijn steentje bij te dragen. We schuiven gewoon alles een jaartje op....
Samen met jullie allemaal lukt het ons zeker. En Annemarie zei net (ze is nu weer weg, boodschappen doen) 'ik voel me wel een beetje opgelucht....' en ik ook!
Dag, een fijne dag!
Liefs, Aniet
PS. wist je dat 2% van de patienten hun haar niet verliest....zou toch leuk zijn...he, maar ik mag er niet op hopen zei de professor!
Abonneren op:
Posts (Atom)