Een nieuw begin...in een nieuw jasje....


Leef! En geniet van het nu....en realiseer je wat een rijkdom dit is...zomaar mogen leven....




zaterdag 24 september 2022

Hé mam ik doe het ook....

 

Gisteren realiseerde ik me, toen ik over de begraafplaats liep, dat ik weer in iets op mijn moeder lijk. 'Hé mam ik doe het ook, kastanjes oprapen en in mijn jaszak stoppen'. Zo fijn, zo'n mooie glimmende lekker aanvoelende kastanje in de palm van je hand, en als je dan door het bos loopt of hier door de polder met Teun, dan voel ik die kastanje. Een fijn gevoel, rustgevend bijna... Toen mijn moeder overleed vond ik in heel veel jaszakken van haar kastanjes, ook had ze veel mooie stenen, mooi gepolijst, mooi glad en toen ik een sollicitatiegesprek had in Hilversum, op de begraafplaats Zuiderhof, toen stapte ik uit de auto en lag daar een prachtige glanzende ronde steen, kristal. En nog steeds ligt die steen in mijn auto, alsof het een beschermsteen is. Alsof deze steen me iets biedt, een vorm van rust en veiligheid. En soms als ik in de file sta, dan raak ik deze steen even aan. En dit zijn de momenten in mijn leven, waarop ik denk 'hé mam ik doe het ook zoals jij het altijd deed'. Een moment van trots. Want natuurlijk vraag je jezelf af, als kind, 'hoe zou mijn moeder nu naar mij kijken, naar wat ik doe in mijn leven en hoe ik de dingen doe'. Gek, hoe je zoekt naar goedkeuring of waardering soms. En geloof me ik krijg waardering genoeg, ik krijg voldoende lieve en goede aandacht van mooie mensen in mijn leven. Verder weg en dichterbij. Maar eigenlijk ben ik soms in de essentie heel klein, en zou ik zo graag nog even, die aai over mijn bol krijgen van mijn moeder. Of die lieve omhelzing van mijn vader. En tja...als je dan gewoon 63 bent geworden, dan is dit iets, wat niet meer kan en zal gebeuren. Simpelweg, omdat zij er niet meer zijn. En dit soort momenten duren maar heel even. Dan herpak ik mezelf weer, voel ik aan mijn kastanje en kan ik met een glimlach weer doorgaan. Want al die herinneringen, die mooie kleine gedachten doen me beseffen, hoe mooi mijn waarden zijn, hoe stevig mijn basis is.
Zo dadelijk lekker lunchen met mijn schoonouders, een verlaat cadeau voor de verjaardag van mijn schoonmoeder, wauw we gaan naar Wouw. Zin in, een kastanje in mijn zak, zo ben ik nooit alleen...fijne dag...

donderdag 15 september 2022

Alsof alles zomaar ineens ophoudt....

Toen ik deze foto zag, wilde ik deze bewaren. Een foto die past bij het werken in de wereld van rouw en verlies en afscheid. De foto komt ook van een stukje over verlies en rouw denk ik, op LinkedIn. Ik bewaar zo'n foto dan. En nu staat deze foto hier in mijn blog...Het afgesneden zijn, het zomaar ineens het besef hebben alsof alles ineens ophoudt...er is geen weg meer terug en geen weg meer voor je...althans zo lijkt he...

Het leven brengt je soms in zo'n situatie. Dan wordt alles anders. Dan sta je daar en moet je keuzes maken. Wat ga je doen....ga je weg, sla je af, stop je echt even, of wat dan ook. Keuzes maken is goed. Een paar weken geleden zat ik op donderdag hier in de tuin, na een enorm hectische week, het afscheid van een jongeman van 18, de brand op Zuiderhof, boosheid, een Teun die het leek te voelen, en hier thuis in de tuin realiseerde ik me dat je keuzes moet maken. Steeds maar weer. Een mooi gesprek met een vriendin van me, helpt dan. We verstaan elkaar. En hoe fijn is het iemand te ontmoeten, met wie je echt een gesprek kunt voeren. Niet over koetjes en kalfjes, maar over die dingen die je bezighouden. Een zo'n vraag kan zijn 'doe ik wat goed bij me past, volg ik nog mijn gevoel, of laat ik verstand en materie overheersen...'. Deze vraag stel ik mezelf met grote regelmaat. En hoe fijn is het om hier met iemand anders over te praten. 

Inmiddels is het een paar weken later alweer. Terwijl de vogels zich nog wel laten horen, maar de zon zich minder laat zien, de regenmeter zich vult, steeds maar weer, zit ik voor het eerst sinds lange tijd weer binnen. Luister ik naar muziek van Leonard Cohen. Zware maar oh zo fijne muziek vind ik dat, melancholiek. En gek, ik hou al heel lang van deze man en zijn muziek, toen ik een jaar of veertien was. Ooit en ik zat nog op de middelbare school zijn we met een groepje mensen naar Rotterdam naar zijn concert gegaan. Ik heb er nog zwart wit foto's van ergens in een fotoboek op zolder. Cohen in een grijs kostuum, hij zong zijn oude nummers. En toen al hield ik van dat melancholieke, dat sombere soms. Gek, want ik zie mezelf niet als somber, als verdrietig of als zwaar. Ik geniet. Ook van dit soort stille dagen. Nadenkend achter mijn grasmaaier over al die enorme kostenstijgingen voor mijn Uitvaartstichting. En hoe moet dat nu verder, waar ga ik nu mijn focus naar toe verplaatsen. Wat gaan we anders doen, zodat we steeds weer dat mooie resultaat kunnen blijven schrijven. Energie, loonkosten, pensioen, verzekeringen, huur, kortom alles gaat gigantisch omhoog. En als ik dan de heg knip hier, dan kan ik even vanuit ontspanning nadenken over dit alles. 

Mijn kleine vriend geniet ook. Gisteren was hij in Hilversum, op kantoor, bij Monique, op de begraafplaats en vandaag hier bij mij. Samen een rondje kreek, samen de polder in, samen stil zijn. Leuk hoe hij je soms aankijkt, ondeugend, uitdagend, beetje stout. Maar ook hoe hij je voeten likt, of zomaar zijn snuit tegen je arm legt. Teun, alweer een jaar bij ons. Hoe fijn.

Achter me liggen gekke weken, de Open Monumenten Dagen in Hilversum, intensieve gesprekken, zorgen, kortom er is veel gebeurd. Er zijn twee Uitvaartstichting Hilversumse kindjes geboren. Twee mannen bij mij zijn allebei vader geworden. Leuk he... Veel uren zit ik gebogen over cijfers en meerjarenplannen. Lastig om goede prognoses te maken en af te geven.

Lieve mensen. En nu, deze dag is het zomaar eventjes op. Ik heb geen tekst meer. Ik luister naar 'You have loved enough' en dein een beetje mee. Zo mooi, ik denk altijd bij al die mooie liedjes, die moeten ze maar draaien als ik ooit dood ga. Niet te veel zeggen, lekker muziek luisteren en daarna lekker doorleven. Lijkt me fijn. Dit nummer komt op het lijstje. Prachtig....het schuurt zo mooi. Je voelt het overal. Heerlijk. Een mooie avond gewenst. Ik luister nog even verder....opeens moet ik denken aan een zin 'in de angst is de mist van de tijd verdwenen' ik weet niet hoe ik er aan kom. Soms lees ik een tekst, een zin en zet deze dan in mijn telefoon. Om later iets mee te doen. En met deze zin, deze foto aan het begin, is dit best een zware blog geworden. Een blog van bewustwording, een blog die ook bij me past. Ik heb mijzelf een kadootje gegeven. Een prachtig boek 'tussen twee werelden' met als ondertitel 'wat bijna doodgaan mij leerde over het leven'. Een boek vol herkenning voor mensen die heel ziek zijn geweest en toch weer een tweede kans hebben gekregen. Zo iemand ben ik ook. En daarom wilde ik dit boek zo graag lezen. Het is meer dan intens. Het gaat over rouw, over dankbaarheid, over keuzes maken, over het leven omarmen, over voelen, heel diep voelen. Suleika Jaouad heeft het geschreven. Prachtig.....
 

vrijdag 2 september 2022

Thuis zijn.....

 

Thuis zijn. Toen ik klein was, was de boerderij mijn thuis. En daarna volgden vele plekken, waar ik woonde of mocht wonen, en lange tijd voelde niets als mijn thuis. Tot ik in Schoonhoven kwam, daar was de Koestraat mijn thuis. Mijn eigen plekje. Een pand uit 1749, een voormalig 'oudemannetjeshuis'. Prachtig, een appartement, en overal die oude balken. Kleine raampjes, en authentieke details. En toen volgden weer wat mooie plekken, Voorschoten, Wassenaar en overal genoot ik, maar ik kwam niet echt thuis. En nu, nu ben ik thuis. Ik ben teruggekomen, althans in de richting van mijn roots. Ik ben aangekomen in een voormalige pastorie uit 1795 in Nieuw-Vossemeer. Ons rijksmonument, met al die details, die oude dikke muren, die leuke brievenbus, die balken en oude vloeren. Thuis. 

Ook op mijn werk ben ik thuisgekomen. Na allerlei prachtige banen, in de profit en not for profit, nationaal en internationaal, ben ik aangekomen, thuisgekomen in Hilversum. Ben ik aangekomen op al die mooie begraafplaatsen, waar we het weekend van 10 en 11 september a.s. weer gaan genieten van live muziek, van theater, van wandelingen, van elkaar, kortom ook daar ben ik thuisgekomen, in de voormalige beheerderswoning met wachtruimtes aan de Bosdrift 12. In mijn rol als directeur van die kleine Stichting, geniet ik van de kleinschaligheid, van de mensen die bij ons komen, van alles. Ik hou er zo van.

Thuiskomen, wat zegt dat mij nu eigenlijk. Het voelt als veilig. Als vertrouwd, je kent de verhalen van vroeger en je probeert er nog meer over te weten te komen. Een plek waar je mag zijn wie je bent, waar je alles voor over hebt, om deze plek mooi te houden, en misschien nog wel mooier te laten worden. Een plek die je graag wilt laten zien, aan ieder ander, aan die mensen die interesse in en voor deze plek  hebben. Maar ook een plek waar je even mag uitrusten, mag nadenken, mag ontspannen. Op de Bosdrift is dat onze Huiskamer van Springer. Straks weer met de houtkachel aan, gezellig, warm, knus bijna...waar mensen even landen, even binnenwandelen en naar toe terug keren. Thuiskomen is ook mijmeren over vroeger, over hoe het ooit was en herdenken, herinneren. Thuiskomen is het vroeger in takt laten en het heden leven. Thuiskomen is doorleven met de herinnering aan wat ooit was. Thuiskomen is geland zijn, is rustig, is stil soms. En ik gun iedereen dat hij of zij thuiskomt, of weer thuiskomt. Dat je een plek vindt, die bij jou past. Waar je je jas ophangt en weet dat die er over een jaar of weet ik hoe lang, nog hangt. Thuis heb je ook vaste plekjes voor die dingen die belangrijk voor je zijn. Zoals mijn moeder vroeger haar lades in de kast had, of waar je op je kamertje, je eigen hoekjes had, met steentjes, boekjes, gekke dingen die je hebt gekregen en koestert. Thuiskomen is koesteren, ook zo'n mooi woord. Koesteren wat je liefhebt. Wow...dat voelt lekker zeg.

En deze weken was ik veel thuis. Veel gefietst op mijn nieuwe fiets, gewandeld met Teun, mijn stappen weer op niveau gebracht, gerommeld, maar niet echt veel gedaan. En toen ik thuis was, voelde ik me zo intens thuis, hier. In de tuin, het atelier, het huis zelf. Mijn boekjes. Simpelweg genieten van wat is. Zomaar een weekje vrij, en dit weekje heeft me doen beseffen, dat vrij zijn, en in balans zijn tussen werk en privé ook erg fijn is. Nodig is ook. Voor mij en voor de ander. Deze week koesterde ik wat ik liefheb, wie ik liefheb. En voelde ik me veilig. 

Ooit toen ik mijn ouderlijk huis verliet, zocht ik naar een nieuwe plek waar ik me thuis kon voelen. Want die veiligheid van mijn ouders wilde ik niet loslaten. En nu, jaren nadat mijn ouders zijn overleden, ben ik weer thuis. Heb ik mijn eigen plekje, waar ik me veilig en onafhankelijk voel, waar ik me vrij voel en waar ik mag zijn, wie ik ben. Ik ben thuis. Ik ben gelukkig thuis. En met dit gevoel, sluit ik mijn vrije weekje af. Ga ik maandag weer fris en uitgerust terug naar Hilversum, geniet ik nog twee dagen na. Stil en rustig, veilig en vrolijk, heerlijk in de natuur, zet ik er kilometers bij op mijn nieuwe fiets, en blijf ik heel hard meetrappen. Heerlijk. En na zo'n tocht, kom ik altijd weer thuis. En met die wetenschap kan ik de hele wereld aan, ik kom altijd weer thuis.



donderdag 25 augustus 2022

25 augustus 2022


Vandaag is het 25 augustus 2022. Alleen vandaag ben ik nog 62 jaar. Gek, leuk en fijn dat ik morgen 63 mag worden. Vanaf mijn tuintafel, zit ik wat te lezen, te werken, drink ik mijn glas water en kijk ik naar alle 'hondenspullen' die ondertussen net zo bij ons huis horen, als Teun hier hoort. Deze beer ligt nu op tafel, daar kwam hij vanmorgen mee aan. Hij heeft een mandje met allerlei beren, knuffels, balletjes, botten en af en toe dan haalt hij er iets anders uit. Hij heeft favorieten en die maakt hij af en toe nog stuk, deze worden dan gerepareerd door Annemarie en dan komt er een tijdelijke vervanger. En vandaag is dat deze beer. 

Terwijl ik zie hoe vlinders, vogels, bijen genieten van alles hier in de tuin, voel ik de stilte, de intense stilte die hier soms is. Verwonder ik me over de bezoekers die je zo af en toe ziet, die grote door de zon gebruinde dame op een herenfiets. Die parkeert ze altijd bij het muurtje van de kerk en dan bezoekt ze meneer pastoor. Die dame die scharrelt af en toe wat bij het veldje hier achter, en staat soms zomaar op een afstandje naar onze tuin te kijken. In stilte en het hoort zo bij deze plek. Vorig jaar twee vogelaars die heel blij op het geluid van de specht afkwamen en zo de tuin in kwamen, en soms een oude meneer, die naar de begraafplaats wandelt. Buurman Jan die bij het hekje staat, en dan weer die intense stilte. De scholen zijn weer begonnen, maar sowieso wonen hier niet veel jonge mensen of jonge gezinnen en als ze er al wonen, dan hoor ik ze niet.  Ik kijk naar mijn gras, dat zich heel langzaam weer iets lijkt te gaan herstellen. Nog niet optimaal, maar toch. Mijn gras dat gemaaid moet worden (vanavond, nu is het veel te warm) en daarna krijgt de tuin weer water. Om de dag doe ik het nu, omdat ik me realiseer dat er een watertekort is, en een ieder hier zijn bijdrage aan moet leveren. Ik moet even denken aan dat Franse dorp, waar geen water meer uit de kraan komt. Heftig lijkt me dat zeg...

Morgen een dagje werken, lekker hapje eten met Annemarie samen voor mijn verjaardag. En zaterdag met mijn schoonouders en de meisjes, dan vieren we heel klein de verjaardag van Roos en de mijne met een lunch. De Haringvlietbrug is dicht, dus hier komen, is dan leuk en uitdagend. Via Brielle en Hellevoetsluis, is dan mijn favoriete rit. Of via Dordrecht, en geloof me, maar die route vind ik minder. Ik glimlach terwijl ik dit schrijf. En voel het nog echt ook. En dan ben ik 63 jaar. Afgelopen dinsdag had ik een borrel met vrijwilligers en personeel voor mijn verjaardag op de Bosdrift. Lekker, gezellig en leuk. En ongelooflijk verwend, met een prachtige kaart van de begraafplaats Bosdrift, met prachtige wijnen, boeken en witte chocolade. Wat kennen mensen me toch. en bloemen, hele mooie bloemen. Geweldig. 

Op deze foto zie je hoe ik hier op donderdag zit te werken, te zijn. Met mijn laptop voor me, het huis met de dichte luiken achter me en uitzicht op allerlei tinten groen. Prachtig en zo fijn. En hier zo zijn, zo zitten, zo genieten van deze intensiteit, is zo ongekend fijn. Een boekje, de krant, de geluiden van de vogels, wat een rijkdom steeds maar weer. 

Al een tijdje denk ik na over oud zijn of ouder worden. Vroeger vond je iemand van 63 ongekend oud. En zag iemand er ook uit als 'oud'. Nu zie ik mensen, soms nog veel ouder dan ik ben, en die zien er super leuk uit. Vrolijk, sportief, met goede lichamen en koppen. Aantrekkelijk en charmant. En wat is dan nu 'oud' of 'ouder'. Hoe ouder je mag worden, hoe betrekkelijker dit wordt toch. Hoe voel je je. Wat kun je nog allemaal, afgelopen week zat ik samen met een mevrouw uit het dorp, op het grasveld bij de brandweer, omdat onze hondjes aan het spelen waren. En ik ging er een beetje bij liggen, en alleen toen ik opstond voelde ik me 'wat ouder' maar leeftijd voelen is iets geks. Ook lastig om te beschrijven. Voor mijzelf is oud zijn, als ik niks meer wil, of niks meer onderneem. Als ik stop met coachen, trainen of werken. Als ik op de bank ga zitten en er niet meer af wil komen. Als ik geen contacten meer leg, niet meer mensen wil verbinden, als ik gewoon ga zitten en dat dat het dan is. Wel merk ik dat ik bepaalde werkzaamheden, steeds minder doe, en een daarvan is trainen, trainingen of workshops verzorgen. Ik merk dat ik mezelf altijd 'op pomp' hiervoor en dan een dag topsport lever. En of ik dit soort 'kortstondige' dingen nog wil....ik geloof van niet. Dus dit soort keuzes maak ik nog wel. Trainde ik vroeger, tot voor een paar jaar, nog drie avonden per week soms, naast mijn werk, dat doe ik nu niet meer. Mooie gesprekken voeren met mensen, in contact zijn met mensen en coachen, dat blijf ik doen tot mijn dood geloof ik. En grasmaaien ook, dat vind ik leuk. Inspannend en fysiek stevig, maar zo goed voor me. En schrijven, dat zal altijd blijven. Het genieten van woorden en mooie zinnen, zoals 'ik ben even in het ondertussen'. Ongekend wat een mooie zin.....

Nog even terug naar het afgelopen jaar. Een lekker jaar, het begon met mijn verjaardag zomaar weer in de tuin vorig jaar. Rommelig, druk en gezellig. Lekkere wijntjes en muziek. Dansende mensen op het terras. Mijn werk, een mooi jaar bij de Uitvaartstichting in Hilversum, de opening van de Bosdrift, het zoeken naar kansen en mogelijkheden. Mooie coachtrajecten, verbindingen, ontmoetingen, een geweldige gezondheid, logees op zolder, vakantie naar Duitsland en later Santorini, kortom 62 zijn was fijn. En 63 worden lijkt me gewoon ook weer fijn. En terwijl ik dit schrijf kwam mijn oude buurman, meneer pastoor even de tuin ingewandeld. In een dik pak gekleed, hij komt dan eventjes de bloemetjes bekijken. Zo groeten we elkaar, houden we elkaar in de gaten hier in dit lieve dorp. Aandacht, rust en tijd voor elkaar. En zo voelt het hier, en zo voelt het ook op de Bosdrift in Hilversum. Die eenvoud en verbinding past zo bij mij. En ongeacht waar ik wonen mag, zal dit er altijd zijn. Inmiddels is de temperatuur al ruim 30 graden en voel je dat als je in de zon staat. Dus geniet ik nog even van dit schaduwmoment. Van het moment, voorafgaand aan dat nieuwe levensjaar. Een jaar waar ik weer van alles van plan ben. Hier en daar. In mijn persoonlijke leven en in mijn werkzame leven. Ik hoop op weer een jaar vol gezondheid, liefde en geluk. En ik zal mijn best doen, dit te geven, aan de mensen om me heen. Genieten van de stilte, van de tuin, van Teun, van mijn leven hier met Annemarie, van mijn vriendschappen en al die mensen die ik in mijn hart meedraag. Ook in mijn nieuwe levensjaar, koester ik iedereen die in mijn hart zit, die hier op aarde niet meer bij me is, maar ook zij zullen altijd onderdeel zijn van mijn bestaan. Ik zal blijven mijmeren, lachen, dansen, drinken, zingen, liefhebben en alles wat ik nu even niet bedenken kan. Ik hou van het leven, en ik wens mezelf een mooi nieuw levensjaar, ik ga niks veranderen, misschien proberen we nog wat meer te verwonderen, oordeel niet verwonder je slechts...ik wens je een mooie 25e augustus 2022!



donderdag 11 augustus 2022

Een blog over een zielige Teun


Ach, deze blog gaat gewoon over een heel zielig hondje. En hij heet Teun. En omdat onze Teun zich heel graag wil voortplanten en wij afgesproken hebben met de fokker, dat dit niet mag, is Teun gecastreerd. En volgens mij is dat al heel zielig. Als je gecastreerd bent, maar als je dan ook nog, in 33 graden warmte met zo'n mooie vacht, met je kop in zo'n kap moet, dan ben je gewoon heel zielig. En dat is Teun. Dus is hij boos, verdrietig, vervelend, soms heel lief, botst hij als een dolle tegen deuren, kasten en nog veel meer op. Hij kijkt zelfs zielig. En als je dan de kap af doet, dan komt onze temperamentvolle Teun weer te voorschijn, en dan krabt, bijt, sabbelt hij op zijn wond. Dus Teun loopt al ruim 10 dagen met een kap op. De kap is total loss, want Teun kleunt tegen de kerkmuur, tegen je auto als je niet oppast en rent met kap en al langs je zo mooie geverfde buitenmuur. Kortom Teun is eventjes niet de Teun die hij altijd was. Gisteren was Teun mee naar kantoor, samen met mij in de mooie VITO bus naar Hilversum gereden. En jawel, hij zat pontificaal naast me op de voorbank, met zijn kop en dus kap, tegen mijn rechterarm aan. Want als Teun bij me zit, dan is het net alsof we verkering hebben. Hij zit echt bij je, tegen je aan. Hij likt er lustig op los, is dol op tenen en vingers en wil daar vooral tussen de ene teen en de ander likken. Kortom Teun is een super lief hondje, maar vandaag, met 33 graden is het buiten snikheet, wil hij niet lopen, heeft hij al twee hele mooie kussens kapot gebeten, kortom Teun is eventjes zichzelf niet. Maar gisteren op kantoor ging het heel goed. Hij was lief, at lekker en dronk goed. Ik was op twee afspraken na, de hele dag bij hem en dat ging heel goed. Want als ik wegga bij hem, dan gaat hij een beetje piepen. Dat wil hij liever niet. En dus gingen we samen wandelen over de begraafplaats. Hij houdt van het zachte mos en van lekker wandelen in de schaduw van de bomen. 

Vanavond als Annemarie en ik thuis zijn, dan gaan we weer proberen de kap bij hem af te doen. Even kijken wat dit betekent, en hoe hij met zijn wondje omgaat. Ik gun hem zo de wind door zijn haren, ik zie zo graag weer zijn vrolijke koppie. Teun, mijn vriendje. Mijn trouwe lieve vriendje. Bijzonder hoe zo'n band zich zo ontwikkelt. Teun....


zaterdag 30 juli 2022

Een brief vol leven....

Vandaag schrijf ik een brief aan al die mensen, die ik met me meedraag in mijn hart. Voor hen, die niet meer hier bij mij fysiek aan de tuintafel kunnen zitten, maar waarvan ik zeker ben, dat zij regelmatig hier iets van meemaken. Een brief voor iedereen van wie ik hou, en die ik ergens ben kwijtgeraakt, aan het leven, aan de dood, aan, vul maar in.

Een brief, waarin ik loslaat en soms dingen meeneem. Gekregen, geleerd, onthouden. Maar ook een brief, waarin ik reflecteer op wie ik ben geworden. Anita van Loon, op 26 augustus dit jaar 63 jaar alweer. Gek...terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me, dat mijn moeder maar 70 jaar is geworden. 

En dan begin je natuurlijk altijd bij je ouders. Mijn ouders over wie ik zoveel heb geschreven. Van wie ik zoveel heb geleerd, die me wijsheid en ook gekke dingen hebben geleerd. Waardoor ik dus wel de confrontatie aan ben gegaan in het leven. Juist omdat ik zag, wat het met iemand kon doen, als je maar steeds de lieve vrede bewaarde. Het doorzetten, het niet opgeven, het blijven vechten daarvoor ben ik mijn moeder eeuwig dankbaar. Haar strijd ook voor de positie en de rechten van de vrouw. Haar voor toen al vooruitstrevende blik en menszijn. Mijn vader voor zijn liefde voor vrouwen, voor het leven. Maar ook van zijn fouten heb ik geleerd, waardoor ik de dingen nu anders doe. Mijn ouders wat ben ik trots dat zij mijn ouders zijn. Dan is er nog veel familie, van mijn vaders kant, ons eigen gezin. We zijn elkaar kwijt geraakt op de weg van het leven. En dat geeft niet. Ik hield van vrouwen en werd onterfd. Ook dat geeft niet meer. Het is wat het is. En het is goed. En gelukkig was en is daar familie van mijn moeders kant. Een rijkdom, die niet te evenaren is. Pure liefde, gebaseerd op echtheid, niet op wie je bent, of wat je doet. Niks buitenkant. Heerlijk en daarvan heb ik geleerd te zijn wie ik ben, me niet mooier of groter voor te doen dan wie ik ben. Puur en simpel. 

Vrienden, bekenden, collega's, een wandelaar die je tegenkomt in het leven. Veel vrienden van vroeger zijn er nog. Blijven ook, en ik realiseer me meer dan ooit, dat het dan gaat om echte vriendschap, om kwaliteit. Om elkaar zien, en niet om de frequentie van elkaar zien. Maar ook veel vrienden, vriendinnen zijn me al ontvallen. Jeugdliefdes, vriendinnen met wie ik geweldige dingen heb mogen beleven, kanker en ALS zijn mijn vijanden geworden. Het missen doet pijn. Soms heb ik nog een briefje, een kaartje, een liefdesbrief, vaker een mooie foto, maar vooral die herinneringen in mijn hart. Die draag ik mee, altijd, waar ik ook zal gaan. En ik vergeet je nooit!

De eerste keer verliefd worden, geen idee wat ik hiermee moest. Maar vooral die eerste grote liefde voor een vrouw. Ingewikkeld, mooi en intens. Af en toe zie ik haar nog, op een begrafenis van een van onze ouders, dat was de laatste keer. Een glimlach neem ik mee, als herinnering aan die tijd. En zo volgden vele liefdes, verliefdheden, die enkele man, nog steeds op afstand in mijn leven, van wie ik nog steeds hou. Met wie ik af en toe nog eens ging lunchen, de laatste jaren niet meer. Zijn familie en mijn familie bevriend. En ergens is er een lijntje, en dit zal altijd zijn. Het mag er zijn. Het is bekend. Vrouwen, in Berlijn, in Den Haag, en op zoveel plaatsen in ons land. Fijne herinneringen, soms ook een vrouw, die ik op afstand prachtig vind en vond, nog steeds een zangeres met prachtige benen. Haar documentaire Tina (Turner) heb ik deze week opgenomen. Ik kon stilletjes zwijmelen tijdens haar concerten. Dat heb ik ook met Leonard Cohen, hij is niet meer, maar zijn muziek 'Dance me till the end of love' draai ik nog met regelmaat. En in gedachten dans ik nu. 

En dan nu, in het hier en nu, zijn er zoveel mensen van wie ik hou. Die me dierbaar zijn. Die ik graag zie. Soms mag ik met ze samenwerken. Soms mag ik wijntjes met ze drinken. Soms mag ik met je dansen. Soms...mag ik je in mijn armen sluiten als ik je ontmoet. Mensen die mijn hart geraakt hebben, in Ermelo, in Den Haag, in Hilversum, in Nieuw-Vossemeer, in Hindeloopen en alle plaatsen daartussen. Deze mensen draag ik met me mee, met hen ga ik door, ongeacht waarheen. Ik hou van je. Ik zeg het niet zo vaak, maar het is er zo duidelijk. Mijn vrouw, mijn gezin, mijn schoonfamilie, mijn nichtje, mijn vriendinnen. Mijn collega's, mijn team. En ook is daar mijn hondje, onze Teun, bij gekomen. Geweldig.  

Dus deze brief, vol dankbaarheid, is ook voor jou. Zelfs al heb ik je niet genoemd, of herken je jezelf hier niet in. Deze brief is voor al die mensen, of ik je nu nog zie of niet. Deze brief is voor iedereen, die iets heeft bijgedragen aan mijn zijn, zonder dat je dit wist. Want er gebeurde iets. Op het werk, op een feestje, tijdens een gesprek, bij een lezing, in een mail of brief. Een brief in het leven, voor het leven en op het leven. Ik heb me voorgenomen, om in dit leven uit te spreken wat ik voel. Want soms heb je spijt, dat je iets niet hebt gedaan of gezegd, en spijt ergens van hebben, dat wil ik niet meer. Ik zeg ja als ik mee wil doen. En nee als ik het niet wil. Ik wil geen spijt meer hebben. Ik wil simpelweg leven. Nu en met jou. En ook al heb ik je 3 jaar ofzo niet meer gezien, of 10 jaar, bedankt dat je er was. Het is goed zo. 



 

zondag 24 juli 2022

Buiten zijn en mijmeren.....

Buiten zijn, als kind al wilde ik buiten zijn. Op het land met mijn vader, spelen op het erf, appels plukken in de boomgaard. Als kind had ik een droom, boerin worden, maar dan met een vrouw erbij. Genoeg over gezegd en nooit boerin geworden. Maar wel die buitenvrouw, die intens geniet van haar tuin, de bomen, de planten, het gras, het zaaien en uitzaaien van mooie bloemetjes. En vaak zit ik hier aan mijn tuintafel en maak ik dit soort foto's. Van de luchten, de zon, achter mijn grote zilverberk. En tussen de hortensia's door komen klaprozen, gladiolen, grassen, en mooie vlinderstruiken, die wiegen in de wind. En als ik zie hoe heerlijk het is, om hier nu te zitten, dan geniet ik zo intens. In de schaduw, met wat wind om me heen. Gisteren heb ik een hele dag in de tuin gewerkt, onkruid weggehaald, gras gemaaid, planten opgebonden, de appelboom staat tussen twee palen, zodat deze omhoog kan groeien. En terwijl ik dit schrijf is er in Hilversum, op de Bosdrift, een prachtige buitenuitvaart, midden op de natuurbegraafplaats. Hoe geweldig, hoe bijzonder en hoe fijn dat we dit ook kunnen doen nu. Als je de foto's ziet, dan ben je met mij ter plekke trots op wat we daar aan het doen zijn. Iedere keer maar weer. En ook daar is buiten zijn een feest. Afgelopen week liep ik met een dame over de Zuiderhof, een van onze andere begraafplaatsen en liet ik haar de bomenweide zien. Een natuurlijke omgeving, waarin mensen een boom kunnen laten planten, een familieboom. En bij deze boom kun je dus urnen bijplaatsen, zodat je als familie ooit weer allemaal samen bent, op onze bomenweide. Op deze plek is ooit door kinderen van een basisschool een bloemperk ingezaaid met bloemen, in de vorm van een hartje. En bij dit bloemenperkje wordt de as van foetusjes tot 23 weken uitgestrooid. Zodat de ouders van deze kindjes op onze 'mijmerbank' plaats kunnen nemen en hun kindje kunnen herdenken. De symboliek van de natuur, van buiten zijn, de verbinding tussen het leven en de dood. Het is overal bij ons. In Hilversum koesteren we dit als een uniek iets. In Nieuw-Vossemeer koester ik al die herinneringen, en mijmer ik wat af aan mijn tuintafel. De tuintafel waar ooit mijn vader nog aan heeft gegeten in Voorschoten, de tuintafel, die met ons meegaat, waar we gaan. De tuintafel van mooie gesprekken, herinneringen, vrolijke verhalen, verdrietige momenten, de tuintafel waar al onze vrienden welkom zijn. Maar soms ook anderen, voor een coachgesprek, of voor zomaar een moment. De tuintafel waar menig fles wijn is rondgegaan. De tuintafel met uitzicht op de prachtige Katholieke kerk die ons ieder half uur laat horen, dat het leven nog volop aanwezig is, hier en overal. En als ik onder de berk op mijn tuinbed lig te lezen, dan hoor ik het ruisen van de wind. En dan overstemt die kerkklok ieder half uur alles hier. Prachtig. 

Terwijl ik dit schrijf, ligt Teun onder de tuinbank waarop ik zit. Mijn grote kleine vriend. Lastig soms, maar oh zo lief. Hij is blij als ik beneden kom, thuis kom, als jij komt, hij is blij met dit leven hier. Net als ik. Net als wij. 

Mijmeren. Herinneren, denken aan wat ooit was en niet meer is. Denken over wat komen gaat, of nog op stapel staat. Mijmeren. Ik doe het zo vaak. In de auto, op bed als ik niet kan slapen. De kerkklok slaat 12 keer nu. Dan denk ik aan al die mooie mensen in mijn leven, van vroeger en van nu. Soms denk ik aan een oude liefde en hoe het hem of haar nu zou vergaan. Mijn vader komt vaak langs. Mijn moeder ook, anders. Ik heb er zoveel over geschreven. En het gekke is, hoe ouder ik mag worden, hoe meer mensen er zijn, aan wie ik denk. Soms verlies je iemand, die zomaar heel belangrijk voor je is geweest. Die je iets gegeven heeft, waar je de rest van je leven mee vooruit kan. Of iets mee doet. Soms zijn het kleine dingen, soms hele grote. En op al die momenten, komt dit alles langs bij me. En zo ook hier aan die tuintafel. Een kopje koffie, soms een prachtig glas wijn, soms helemaal niks erbij. Voor me uitkijkend, luisteren naar de geluiden van het leven. Een motor heel erg in de verte, het ruisen van de bladeren. Heerlijk. 

En de laatste tijd, en dit zal zijn omdat ik ouder mag worden, mijmer ik vaak over ouder zijn. En hoe dat is. Je ziet hele frisse kwieke ouderen, je ziet hele 'oude' ouderen. Oud is niet alleen jaren. Maar oud is voor mij ook, hoe je je leven leeft. En hoe je het leven omarmt. Vrijdag ontmoette ik 'oma' op de begraafplaats. Zij is ziek. Kanker, en heeft nu een pruikje op. Een kleine sterke vrouw. Zij doet me zo aan mijn moeder denken en ik vertelde haar dat. Mijn moeder was op het einde van haar leven ook zo ziek, en klein, breekbaar. Maar haar wil was onbreekbaar, haar optimisme ook. En zo is 'oma' ook. En als ik oma zie dan glimlach ik, dan mijmer ik, dan denk ik aan mijn moeder. Al twintig jaar geleden is zij overleden. Zo lang al. Ik mis haar wijsheid. Ik mis haar lieve stille glimlach. Ik mis mijn ouders.


En soms ben ik dus gewoon weer heel even die kleine Anita van Loon. Dat meisje, dat gecorrigeerd werd door haar moeder. Dat meisje dat leerde hoe je het leven kunt leven, van haar vader. Dat meisje dat vol vertrouwen de grote wijde wereld in stapte, toen zij vier dagen 17 jaar was en al op zichzelf in Den Haag woonde. Dat meisje, dat alles heeft gedaan, om onafhankelijk te kunnen zijn en leven. Om haar eigen manier van leven te mogen leven. Om lief te hebben wie zij wil liefhebben, ongeacht wie. Om niet te oordelen en zich vooral te verwonderen. Dat meisje, dat wars is van 'zij en wij', dat wars is van mensen die zich meer voelen dan een ander. Dat meisje die nog steeds droomt en ambities heeft en altijd ambities zal hebben. Dat meisje, een vrouw nu, bijna 63, die trots is op waar zij staat. En ik, ik ben die vrouw, dat meisje, ik ben dankbaar voor mijn leven. Voor mijn tweede kans, voor mijn prachtige vrienden en voor de liefde, die ik heb in mijn gezin, in mijn leven. En dit aapje is van Teun. En ondanks mijn gemopper soms, ben ik ook zo blij met Teuntje in mijn leven. Teuntje van Loon noem ik hem als we samen zijn. Dat zegt veel.......toch?
Een mooie rustige zondag gewenst. En mijmer maar af en toe....geniet!