Een nieuw begin...in een nieuw jasje....


Leef! En geniet van het nu....en realiseer je wat een rijkdom dit is...zomaar mogen leven....




zondag 11 april 2021

Vrolijke kleuren

Toen ik vanmorgen wakker werd, de luiken van mijn slaapkamer opende, zag ik de tuin. Ja deze 'oude dame' zoals ik ons huis uit 1795 noem, heeft nog luiken aan de binnenkant van de kamers boven, die je dicht doet als je gaat slapen. We sluiten hier nog de luiken, mooi he....En in de tuin zag ik al die mooie vrolijke kleuren. Al die tulpen, die ik door elkaar heen gezet heb, waardoor je van die vrolijke mixen van kleuren te zien krijgt. Roze, oranje, paars, rood en geel, en dan nog allerlei nuances ertussen. Ik hou er zo van. Gek hoe kleur, meer kleur in de tuin me vrolijk en blij maakt. Ik, die vrouw, die het liefst alle tinten blauw draagt, alleen maar blauwe jasjes heeft en een paar bruine (en die laatste draag ik nooit), ik die als ik een nieuw blouse koop, een donkerblauwe koop. Omdat het zo mooi staat bij al die andere tinten blauw. Ja en ik hou van kleur, maar dan alleen in de tuin. Daar is het prachtig, als paars dichtbij oranje staat, als kleuren het groene gras opleuken, of oplichten soms. Ik las vanmorgen het NRC, en deze keer heel lang en uitgebreid en toen las ik over een dame die overleden is, en zij stond bekend om haar bijzondere en vooral vrolijk gekleurde tassen. Haar liefde voor kleur had zij gekregen, toen zij in Curacao leefde, en haar tassen staan dus bekend, om de prachtige mix van kleuren. Leuk hoe kleur staat voor diversiteit, voor acceptatie, de regenboogvlag, hoe kleur staat voor vrolijkheid, denk aan Bob Marley, geweldig en opeens denk ik aan UB40, en hoe lekker je kunt dansen op deze muziek. Terwijl nu 'red red wine' door de keuken galmt, en Annemarie dansend een kopje koffie neemt, geniet ik intens. De afgelopen week was gevuld, rijkelijk gevuld, met veel prachtige ontmoetingen met sollicitanten, een Raad van Toezicht, de bespreking van de jaarrekening, coachgesprekken, bezoeken aan vriendinnen, hoe heerlijk weer, maar ook met verdriet en met een gastcollege in Almen of all places, en ik schat ik zeker 1500 autokilometers, kortom ik was wel moe gisterenavond. Dus zo rond een uur of elf ging het licht echt uit bij mij... en dan word ik wakker, en verga ik weer van de pijn in mijn rug en dus is paracetamol mijn beste vriend. Maar als je dan die prachtig gekleurde tuin ziet, dan vergeet je dit al heel snel. En steeds denk ik, aan al die mooie mensen om me heen, die ziek zijn, die echt door diepe dalen gaan, en dan realiseer ik me dat ik zonder problemen, dozen paracetamol kan kopen en innemen en lekker door kan gaan met mijn leven. Mijn mooie intense leventje. Want ook al vertel ik het iedere week weer, ik ben zo intens gelukkig. Ja gek eigenlijk he...want hier zit ik dan, een soort van wees, zonder ouders, met nog een lijntje in de familie, mijn nicht, verder niks meer. Met een prachtige vriendenkring, mooie mensen ver weg en heel dichtbij, met een prachtige partner en haar familie, met een baan, waar veel mensen jaloers op zullen zijn, met een opdracht die er niet om liegt zo stevig, maar met een team, waar ik alles mee aan kan en ook alles mee kan gaan realiseren. Met een prachtig jaar 2020 op de teller. Met een leven waar ook in Corona tijd, het serieuze wordt afgewisseld met het aangename, met intense gesprekken, en ontmoetingen, met planten prachtige vogels, met .....heerlijke muziek, ken je dat nummer 'I got you baby' van UB40, heerlijk hoor...dansend achter de laptop bijna, haha. je zou me moeten zien zitten, in mijn oude kloffie, mijn Nespresso, een tafel vol kranten, ach, hoe heerlijk is dit leven hier. En natuurlijk denk ik na, over ons leven. En fijn om na te denken, over alles wat achter je ligt, maar vooral om in het nu, vandaag te leven. En straks ga ik op zoek naar het strandje, waar ik als tiener met mijn vriendje Jan ging zwemmen. Hij 2 meter en 3 centimeter lang, ik ongeveer 1.73 meter, ik kon niet meer staan en  hij droeg me boven het water uit. Een mooie herinnering aan een mooie liefde. Bijzonder, hoe deze man, af en toe nog in mijn leven is. Als een liefde, een gevoel waar ik vooral van heb onthouden, dat het echt was. Ongeacht wat je doet in je leven, waar jouw weg naar toe gaat, als je kunt terugkijken en je bewust kunt zijn van dit soort gevoelens, dat is mooi om te herinneren. Dat echte gevoel. Die intense liefde, dat is zo mooi om je dat te herinneren. Soms zie ik mensen, die ooit echt van elkaar hielden en vervolgens nadat ze uit elkaar zijn gegaan, elkaar het leven bijna onmogelijk maken. Vaak om geld, bezit en materie, maar soms ook emotioneel. En dan denk ik weer aan die prachtige zin, geleerd bij en van Yarden 'een goed afscheid helpt je verder'. En dit geldt bij alles en in alle opzichten. Afscheid nemen, is loslaten, iets een plekje geven, en dan zodanig, dat je er later op terug kunt kijken als iets bijzonders. Want dat is het toch...liefde. Iets heel bijzonders. Iets heel moois, unieks. Dat wat er is tussen twee mensen, verbonden door het hart, en soms verbonden op dat moment. En later niet meer...althans soms gelukkig...gelukkig maar soms, heel vaak wel...en hoe bijzonder, dat strandje van vroeger, daar woon ik nu dichtbij. Mijn cirkel wat wonen betreft is rond, geboren op Goeree en Overflakkee, naar Den Haag, Zoetermeer, Boskoop, Groot-Ammers, Schoonhoven, Voorschoten, Wassenaar en nu Nieuw-Vossemeer. Soms voel ik me een echte reiziger, ik kan denk ik overal wonen en leven. Ik voel me snel ergens thuis. En hier, wonend in mijn 'oude dame uit 1795' die kraakt en piept, die een schoonheid heeft, die ik heel mooi vind, is mijn thuis. Hier ben ik thuisgekomen na een lange reis van 42 jaar. Ik was 17 toen ik in Den Haag ging wonen en ik was 59, bijna 60 toen ik hier terug kwam. En nu zie ik regelmatig het bordje Middelharnis, mijn geboorteplaats. Het staat hier verderop op een kruispunt. Mooi toch...zoveel huizen, zoveel banen, een mooi leven ligt achter me, een prachtig leven waar ik nu in terecht ben gekomen. Mijn buurman Jan vraagt mij, en ook Annemarie, regelmatig 'hebben jullie toch geen spijt'. En vanuit het diepst van mijn hart kan ik zeggen 'nee ik heb totaal geen spijt'. Ik geniet intens, van alles wat hier is. Van de stilte, de rust, de kerk, de gemeenschap, van de vriendelijkheid, van het Wagenhuis, van....vul maar in. Cultuur in het kerkje, kortom, het leven is goed. Mijn leven is goed. En natuurlijk is dit, de combinatie van alles, wonen en werken, vrienden, buren, bekenden, de omgeving, de herinneringen, het verleden en het heden. En mijn vader, en mijn moeder, ze zullen glimlachend naar beneden kijken als ze dat zouden kunnen. Mijn moeder zou zeggen en dit waren ook haar laatste woorden, toen ze overleed, die ze tegen me zei 'het is toch nog goed gekomen met je kind.' en ze eindigde met 'en jouw kop vergeet ik nooit'. Tja, ik had niet de moed om te vragen, waarom ze dat zei, en soms denk ik daar nog over na. Was dat nu een compliment of juist niet. Haha, het maakt niet uit. Ze is gegaan in de wetenschap, dat ik me wel zou redden. En dit is ook zo. Ik ben tevreden, en mooier nog, ik ben gelukkig...gek, hoe ik iedere dag wandel door de tuin, kijk naar de kleurtjes, de bloemen, de planten, het onkruid, het gras, de bomen, de hagen. Die worden wat 'voller' en mooi lekker groen. Heerlijk gezicht, de eikenbladhortensia vol knoppen, en ook de klimhortensia is groen en vol met knoppen. Fijn. Nu, op naar het Grevelingenstrand, een mooie fijne dag gewenst, allemaal....geniet maar, van die vrolijke kleuren, van je tuin, van de zon, het blijft droog vandaag. Fijn....


 

zondag 4 april 2021

Paasdagen 2021


Terwijl den Haag nog na siddert over het debat en de rol van Mark Rutte, zit ik hier op de zaterdag voor Pasen, met een trui aan. De zon schijnt, de tuin straalt je tegemoet en het is fris. Misschien nog wel een keer sneeuw, kan niet waar zijn toch....totaal geen zin meer in. Afgelopen donderdag in mijn polo en korte broek buiten in de tuin, en nu dit.


Het lijkt wel alsof ons leven, alle kanten op buitelt, van links naar rechts, van herstel naar terugval, van enorm druk, naar even rustig, van angst naar opgetogenheid, van verstopt onder of achter je mondkapje, tot de neiging krijgen iemand zomaar weer te willen omhelzen. Krijg ik nu wel dat vaccin, waar mensen soms ziek van worden, of niet...geen idee. En soms lijkt dat een beetje op 'in het ondertussen zijn' totaal niet weten, welke kant dit leven nu opgaat. Hoe onze regering zal worden samengesteld, of we een goed jaar krijgen, of we op vakantie mogen, of we die pup nu wel of niet krijgen, of...vul maar in. En eigenlijk hoort dit ook wel bij het leven. We houden van in controle zijn, van weten wat er morgen komt, van werken van maandag tot vrijdag, het liefst van 08.00 tot 17.00 uur. En nu...nu weten we helemaal niks. Het is net als ziek worden, je bent volkomen de regie kwijt, iets anders neemt het over van je. Je gaat van de ene dokter, naar de ander, van het bloedonderzoek, naar de neuroloog, je gaat maar door, van chemo naar bestraling en weer terug soms. Het is zo verdomde onzeker allemaal...en ik zie en voel om me heen, dat dit voor velen lastig is. Wij, wij Nederlanders leken alles zo goed voor elkaar te hebben, nu zitten we al een jaar lang op slot. Kunnen we niet zo maar de straat uitlopen, op het terras gaan zitten, een goed glas wijn bestellen en vrienden ontmoeten. Nu kun je niet zomaar even je vriendin, die 50 wordt, vasthouden, knuffelen en dansen met haar. Nu steken we benen omhoog, ellenbogen naar voren, leggen we onze hand op het hart en doen we heel onhandig over en weer. Paasdagen 2021...een dunch op afstand met de familie, ja we doen het toch maar, net zoals zovelen het toch maar doen. Wel op afstand, uit angst voor ziekte en of besmetting. De tulpen bloeien prachtig, de tuin straalt ons tegemoet. De prachtige paaswijnen, de Loire deze keer, een aantal bekroonde wijnen gaan we proeven hier. Asperges, zalm, kortom, het lekkere leven is er ook. Is er eigenlijk altijd geweest en zal er altijd zijn. Ik heb, zoals al eerder geschreven, mijn weg wel gevonden in deze tijd. Mijn tuin, genoeg te doen daar, nu meneer pastoor ooit een vreselijk onkruid heeft geplaatst in zijn tuin, een prachtig geel bloemetje wat langs de slootkant groeit, en zich vermenigvuldigt, nog erger dan zevenblad en dat bloemetje tiert hier welig. Ik graaf, spit en snoei me gek. Maar ook dat is wel leuk.

Want het bloemetje is prachtig, en ik hou haar klein en kort...en geniet van haar vrolijke geel. En lieve mensen, soms krijg je in dit leven zomaar allemaal hele mooie kadootjes, zo kreeg ik gisteren van twee ongelooflijk lieve mannen, prachtige rozen voor Annemarie, en een schitterende witte chocolade schoen, omdat ik altijd van die leuke schoenen draag, haha. leuk he...En toen ik in Haarlem was, bij Anita en Jasper, kreeg ik mooie wijnen en een schitterend boek over rouw en verlies. En dan kom je zomaar thuis, met allerlei leuks...en voel ik me verwend, verwend door al die aandacht. Ik lach dan en voel me nederig en klein, verlegen bijna....

En vandaag is de dag, dat ik zomaar hier mag zijn, mag lezen, mag nadenken, mag wandelen door mijn mooie tuin. Ik luister nu naar het nummer Hero van Enrique Iglesias, heerlijk een beetje mijmeren, mijn leven komt steeds vaker langs. Mensen van vroeger zijn er weer, of nog, en ik leef van dag naar dag. Denk aan al die mensen, van wie ik hou. Die me dierbaar zijn. En denk, dat dat is waar ik me druk om maak. Om mijn dierbaren. En wat er komt, of ik wel of niet naar Egypte mag, dat maakt me niet zoveel uit. Wel wil ik dansen, zingen, wijn drinken met al die prachtige mensen in mijn leven. Ik hou me aan de richtlijnen, ik geniet van mijn kleine kring nu, maar ik leef wel. En daar ben ik me zo bewust van. Dat we echt vandaag moeten leven. Jij en ik. Ook al ben je ziek. Want morgen lijkt nog ver weg...en wat morgen is, dat weten we niet...dus geniet maar, van alles wat er nu is, heel dichtbij....bijzonder vind ik, dat er steeds meer mensen zijn, die nu vrolijke berichten posten, van jonge veulentjes, lammetjes, mooie bloemen, of luchten. Het lijkt wel alsof we, wellicht noodgedwongen, steeds puurder gaan leven, kijken en voelen. Alsof je hart het soms even overneemt van je hoofd. En dat is waar ik me aan vast hou, aan het feit, dat ik omringd lijk te worden, met mensen die op deze manier kijken. Naar zichzelf, naar elkaar, die omzien naar een ander. Die nadenken over het effect van je eigen zijn, je eigen persoonlijkheid, mensen die wat minder oordelen. En ach, als ik dan echt mijn ogen open, hoor hoe Mark Rutte ongeveer gefileerd wordt, door velen, dan realiseer ik me, dat ik me misschien wel heel bewust omring, met dit soort mensen die dit niet doen. Dat ik geniet van de veulentjes die geboren worden bij Mirjam, of de lammetjes in de wei. Van de tulpen, de gele bloemetjes van meneer pastoor, of van die mooie reactie van Aleksandra en haar moeder. Ach, ikzelf ben maar heel nietig in dit aardse bestaan, en als mijn hele kleine wereldje, hier en in Hilversum, dan mag dienen om het leven van onze medemens, een klein beetje aangenamer te maken, dan ben ik tevreden. Vanmorgen stond ik in de keuken en was ik een gerechtje aan het voorbereiden voor onze 'paas dunch' en toen dacht ik aan mijn moeder. En hoe zij het debat in de Tweede kamer zou ervaren, als recht geaarde VVD mevrouw. Hoe zij altijd zorgvuldig was in haar politieke loopbaan. Hoe zij zich nimmer verlaagde om mensen kapot te maken, hoe zij oordeelloos bleef en mij dit leerde. En geloof me, dat is een lastig lesje. En toen ik al kokend, uit het raam keek, de mooie tuin zag, toen had ik zomaar een wens, dat zij eens even mee zou kijken in mijn leven, gewoon hier echt even bij me aan tafel zou zitten, dat ik haar weer even zou horen lachen. Dat ik haar zo af en toe eens om raad zou kunnen vragen. Mijn moeder. Al 18 jaar geleden overleden, wat een tijd. En nog steeds is zij in gedachten bij me, stapt ze af en toe in gedachten heel vroeg in de ochtend bij me in de auto, en vraag ik haar om raad, of vraag ik haar me te helpen bij geduldig zijn. En ook vandaag, als ik hier met de familie van Annemarie samen ben, dan ben ik niet alleen, dan is zij ergens in mij en heel dichtbij. Want ook ik voel me wel eens alleen, ondanks al die liefde die er is. Ook ik voel me soms een einzelgänger in dit leven. Maar ach, dit is wie ik ben. Wat er van mij geworden is, een vrouw van bijna 62 jaar, hier in Nieuw-Vossemeer. Gelukkig, en tevreden, soms wat bezorgd over die gekke rug, met een prachtige baan, een prachtige vrouw, een mooi leven, vol lieve mensen, die echt van me houden. Nu op afstand, sommigen dichtbij, mijn leven is rijk en gevuld. En toch...mis ik soms, heel soms, mijn vader en mijn moeder. Het geborgen zijn, het eventjes 'klein' mogen zijn, of mogen leunen. Ik word geacht het zelf te weten en goed te weten. Ik doe mijn best, echt heel erg, en volg mijn hart, en ik geloof er heilig in, dat mijn hart me de weg wijst, een beetje gestuurd door mijn ouders, mijn moeder, haar wijsheid draagt me...tja, een beetje een verdrietig einde van mijn blog deze keer. En dat is niet erg, want dat is er ook. Het gemis. Op dit soort dagen, kerst, Pasen, enzo, dan mis ik mijn ouders, mijn familie. En gelukkig is daar dan altijd mijn onverbrekelijke band, met mijn nicht in Breskens. Mijn nicht, met wie ik zoveel verbinding voel. Ik zie haar weer deze maand. En verheug me erop, zij en ik, gewoon wandelen over de dijk bij de Westerschelde, daar bij de vuurtoren het is zo fijn daar. En nu, terwijl de kerk vol zit, althans dat denk ik, de klokken mij al vroeg wekten vanmorgen op deze eerste Paasdag, wens ik jullie veel eieren, gezelligheid, liefde en vooral gezondheid. En als je ziek bent, en je vandaag mag omringen met mensen van wie je houdt, hou je maar even vast aan dit moment vol geluk. Leef maar even vandaag, en dan gaan we morgen weer verder met de chemo, de behandeling, het ziekenhuis, en al die zorgen die er ook zijn. En ik, ik hou je vast, op afstand, altijd....fijne dag!

donderdag 25 maart 2021

En zomaar is het voorjaar...2021.....pluk de dag....

Het voorjaar, die mooie periode, waarin alles in de tuin lijkt te ontploffen, waar hyacinten, krokussen, narcissen, tulpen, blauwe druifjes openbarsten. Waar geleidelijk aan diverse kleuren groen zich weer laten zien, de eerste keer het gras weer maaien, kortom prachtig...en eigenlijk zou ik een weekje vrij zijn. Zomaar vrij, en ongedwongen kunnen doen wat ik wil, binnen de Corona maatregelen natuurlijk he...dus op 1,5 meter, met de avondklok. En gek om te zeggen, dat lukt me wel. Hier met deze mooie tuin, ons mooie werk in Hilversum, de omgeving die ons omarmt en die je laat genieten. En nu, op deze donderdag 25 maart 2021 zit ik aan de keukentafel. Mijn vrije dag deze week, want gisteren ben ik op kantoor in Hilversum geweest, en morgen ook weer, dus een weekje is niet gelukt, een paar dagen wel. En dat is al geweldig. Een weldaad aan rust, veel slapen, want oh wat ben ik moe...maar ook werken in de tuin, bloemen planten, genieten van de zon, het mooie gras. Heerlijk...

En ook al is het begin van deze blog vrolijk gekleurd, het leven zelf, laat schaduwkanten zien, en dan denk ik aan mijn vriendinnetje Monique, het verlies van de vader van haar kinderen. Dan denk ik aan Jannie, geopereerd, en nu aan de nabehandeling, dan denk ik aan Mark, aan die jonge vrouw die ziek is, aan de familie waarvan eerst de moeder en nu een week later de vader is overleden, en dan sta je gewoon weer met twee benen op de grond. Dan denk ik aan die ontmoeting op de Bosdrift, van die moeder en haar zieke dochter, met wie ik een graf heb uitgezocht, omdat zij, slechts 28 jaar jong, euthanasie gaat krijgen. Een mooi gesprek, een natuurgraf, een lach en een traan, een ontmoeting zoals mevrouw zei 'door God ingegeven'. Dan voel je weer de verankering met het aardse bestaan. Dan kun je niet zoveel meer doen, dan je hart laten spreken. En oprecht luisteren en er zijn, voor de mensen van wie je houdt. En dan spreek ik de hoop uit, dat ook zij de verschillende tinten groen zien, tussen alle tranen door. Dat zij genieten van 'een zee van bloemen' en de bonte vrolijke kleuren. Dat het kleine wat er is, ook zichtbaar blijft. En tussen licht en schaduw door, daar loop ik. Soms geraakt door de duistere kant van dit leven, soms blij en aangenaam verrast, door een mooie lichtstraal, die zomaar ons leven eventjes oplicht. Of een mooi beeld, wat me raakt juist door de symboliek van deze hand die haar borst vasthoudt. Bizar, dat je al wandelend, soms zomaar geconfronteerd wordt met de pijn van iemand die je liefhebt.

En vandaag, hier aan mijn keukentafel, met mijn krantje, mijn Nespresso en mijn stilte, ben ik zomaar heel stil. En laat ik die stilte even binnenkomen...Mijn leven lijkt een sneltrein, die razend snel rijdt, me van de ene indruk naar de andere slingert, van druk naar rustig en weer terug, en alles wat daartussen zit. Een trein die soms heel lekker zit, en soms echt te hard gaat. Emoties, 'himmelhoch jauchzend zum Tode betrübt' en alles wat daartussen zit. Het hoort blijkbaar bij mij. Ik zeg altijd tegen Annemarie, 'als ik rustig op de stoel ga zitten, en niks meer onderneem, dan is mijn leven voorbij...'dus ja...ik veer af en toe maar op, loop een stukje heel hard, voor zover ik dat nog kan, en pluk de dag, die zich aanbiedt. Ik leef,  en ik realiseer me, dat leven zo ongekend mooi en intens is. Dat leven alles is, en als het leven er niet meer is, tja...wat dan...en nu lees ik een tekst 'als ik mezelf voorbij loop, lach ik wel altijd even vriendelijk' mooie tekst uit een mooi boekje..'Things not to do'. 

Het voelt gek, zo te voelen. Het leven tikt me soms aan. Raakt me diep van binnen. En ik leef zo intens, althans zo voelt het...soms stap ik mijn bed in, en ben ik volkomen kapot, op, over en uit. En weet je wat zo leuk is, dan slaap je genadeloos lekker. Deze dag vandaag stond wel in het teken van dingen moeten doen, belasting invullen, wat opruimen, mijn gezaaide bloemetjes water geven, afspraak maken voor de zomerbanden, nieuwe velgen kopen, kortom...genoeg te doen. En verder niets, stilte, alleen maar stilte. Fijn hoe je hier aan went. In Wassenaar hoorde ik mensen, een draaiorgel, drukte, en hier hoor je vogels, en als er dan iemand ergens een radio aandoet, dan schrik je van het geluid. De herrie, want dat ben je niet meer gewend. Hier ben ik gewend aan meneer Pastoor, die met zijn armen omhoog de tuin inloopt en roept 'oh wat is het gras weer mooi gemaaid'. En veel meer spannends is er niet, op dit moment...ik glimlach als ik dit schrijf. Want het lijkt wel alsof de cirkel rond is. Dat zei ik nog tegen Carla gisteren aan de telefoon, mijn leven is rond, compleet en fijn zo. Nieuw-Vossemeer en Hilversum, het zijn twee plekken, op enige afstand van elkaar weliswaar, die mijn leven compleet maken. 

Gek, hoe ik altijd dit soort foto's maken. Van kettingen, sloten, oude deuren en huizen. Stegen, afgebladderde ramen, en hoe ik me probeer voor te stellen, wat er ooit is geweest. Deze ketting ligt bij een graf op de Bosdrift, ons renovatie project, waar we prachtige dingen aan het doen zijn. Waar we medio april gaan verbouwen, waar we grafmonumenten gaan herstellen, waar paden gerenoveerd worden, waar we het leven terug gaan geven aan deze bijzondere plek. En daar, ligt zomaar een ketting, en die ketting die hoort daar. Zoals ik hier hoor, met een hordeur die afgebladderd is, met een tuin vol  herinneringen, en nieuwe herinneringen die gemaakt worden, een nieuw leven op een plek vol verhalen. Dat is daar in Hilversum, en dat is hier in Nieuw-Vossemeer. Het leven gaat door, en ik, ik mag er zomaar een tijdje onderdeel van uitmaken...dus pluk de dag...





vrijdag 12 maart 2021

Saudade...


Saudade, staat voor melancholie, gemis, heimwee, weemoed, en is een soort van mengeling van gevoelens. Het komt uit Portugal, maar het heeft ook iets in zich van iets dat nooit echt helemaal te realiseren, te bereiken is, een soort van onbestemd verlangen. Mooi woord. Ik hou van dit soort woorden. Woorden met een laagje...het woord kwam bij me voorbij, toen ik luisterde naar mijn playlist 'relax' een aaneenschakeling van prachtige liedjes, vrolijk, gek, leuk, verdrietig...weemoedig soms. En ook zitten daar liedjes in van het afscheid van mijn ouders. En toen die liedjes langskwamen, toen dacht ik aan mijn vader en zijn vriendschap met oom Leen. Hoe dit twee mannen, ze zijn niet zo lang na elkaar overleden, en volgens mij zijn ze nu samen ergens anders en hebben ze het weer heel goed samen, vrienden waren. Oom Leen kwam vaak bij mijn vader op bezoek. En samen zaten ze te praten over van alles en nog wat, en als ik hen een hapje of drankje gaf, dan ging het maar door. Die twee mannen, die elkaar al heel lang kenden, dat waren vrienden. Door dik en dun, de mannen, hun vrouwen waren vriendinnen, tante Liezeke en mijn moeder. En het was goed. Simpelweg goed. Mooi, en toen kwam natuurlijk mijn eigen vriendschap langs. Mijn vriendschappen moet ik zeggen. En opeens realiseerde ik me, dat er soms zomaar mensen in je leven langskomen, met wie je zoveel deelt. Vorige week kreeg ik zomaar een prachtig gedicht van Joris Vincken toegestuurd met een mooie tekst, vol zielsverwantschap. Prachtig een oud collega, die nu dicht in mijn hart zit. En saudade gaat over dit soort gevoelens, je wilt die mensen in je armen houden, een goed glas met ze drinken, hen dichtbij je hebben en houden. En het mooie is, het komt er weer aan, het zal er weer zijn. En dat gemis, dat heimwee gevoel hoort ook bij deze stille tijd. Vandaag mijn vrije dag, wat rommelen in de tuin, blad harken, takken rapen, opruimen, hout bij de houtkachel zetten. Het mooie hout werd van de week door Miek gebracht. Geweldig...ook mooi hoe zij in mijn leven rondloopt en blijft. En saudade gaat ook over de vergankelijkheid en het verlies, de weemoed die daarbij hoort. En daar kan ik ook nog een boekje over open doen. Dat doe ik niet. Want dat voel ik gewoon, dat hoort bij mij...'would you dance if I ask you to dance' prachtig en terwijl dit liedje door mijn keuken galmt, wil ik dansen, heel dichtbij je, zomaar even dansen, even dat intense gevoel weer voelen. Fijn is dat. Dansen...af en toe dans ik door de kamer. Soms alleen, soms samen. Het is fijn, het is intens, het is goed zo...en vandaag rolt er zomaar een heel schattige trouwkaart in de brievenbus 'there were bells on a hill, but I never heard them ringing, no, I never heard them at all, till there was you'....saudade...mooi door de intensiteit van deze woorden. 


Dus voel jij ergens gemis, heimwee of een stil verlangen. Voel jij je intens alleen, in je strijd, in je zijn, heb je het gevoel, dat het leven doorgaat en het jouwe even niet, laten we dan maar even samen zijn, even praten met elkaar. Een stukje muziek erbij, een kopje Nespresso. Gek hoe Nespresso nu een andere lading krijgt of heeft gekregen. Afgelopen week, een uitvaart, en de familie, ik had hen ontmoet en Nespresso gegeven, vroeg bij het intieme afscheid om deze koffie. Dus het hele kleine apparaatje neergezet voor deze ene keer...en nu is het een herinnering, een mooi intens iets geworden. Ook hier past een woord als saudade bij...het is ook iets wat voorbij is soms, wat niet meer weerkomt. Iets wat overgaat naar iets anders...en zo bouw ik herinneringen op, een verzameling aan mooie indrukken. En gek, hoe ik voel dat ik verander, dat ik geen zin meer heb in gedoe om niks. Omdat het zo niet de moeite waard is. Omdat het leven, zoveel meer te bieden heeft en in zich heeft. Omdat het meedragen van herinneringen, je zoveel rijkdom geeft. En ik soms het gevoel heb, dat we dit vergeten in ons leven. Dat we de essentie uit het oog verliezen met elkaar. En ik voel me soms een eenzame reiziger, die af en toe eens even leunt, of mag uitrusten, mag stil staan, door zomaar die lieve mail, of dat berichtje...en die dan weer verder gaat. Daarom ook is de rol, die ik nu vervul, als mens, in dit leven ,mijn rol. Dichtbij, soms wat verder weg, de kleine dingen waarderen, de essentie van mijn leven voelend, de pijn die daarbij hoort. 'dream baby dream' zingt Bruce nu...heerlijk...afgelopen week sprak een dame op de radio, zij mocht massages verzorgen voor popartiesten en zij vertelde wat een fijn mens Bruce Springsteen is. Hoe zij zich verbonden voelde met hem...'we're gonna keep the fire burning'. En dat doe ik ook met jou, kom op, we blijven dromen, we laten het vuurtje branden, kom op, we gaan door. Altijd maar weer...heerlijk. En als je nooit stopt met dromen, als je het niet opgeeft, hoe klote het nu ook kan zijn. Je tent dicht, je bent ziek, je doet er even niet meer toe, kom op, we blijven dromen, we gaan door. En we blijven mijmeren, verlangen naar, hunkeren naar, kom op, we gaan door. Niet opgeven alsjeblieft, ik zal er zijn, altijd weer. En voel het maar...saudade...

zaterdag 27 februari 2021

Zomaar een zaterdagochtend.....

 


Goedemorgen, op deze mooie wat nevelige zaterdagochtend, zit ik met mijn Nespresso aan de keukentafel. En mijmer ik wat, want de afgelopen week, was enerzijds een mooie werkweek, en anderzijds een soort achtbaan vol emoties. En die achtbaan, die gaat maar over een ding. Kanker. Ongekend, en ik denk dan ook, dat mijn rol in het leven is, of kan zijn, om mensen die te maken krijgen met deze rotziekte, ergens een stukje te helpen, of bij te staan. Waarom, op mijn weg in dit leven kanker een soort van gekke plek heeft gekregen. Zoveel mensen, die dichtbij me staan, of soms wat verder weg, krijgen deze ziekte. Een gesprek met een jonge vent, 44 jaar en zijn ouder, over zijn laatste afscheid, over zijn uitvaart. Bij hem aan de keukentafel, zijn ziekenhuisbed ernaast, hij aan het zuurstof, en ondertussen vertel ik een verhaal, en inventariseer ik, wat zijn wensen zijn. Het is alsof alles een beetje door elkaar loopt, werk, privé, mijn eigen verhaal, vriendschappen, liefdes, mensen die me even nodig hebben. En toen ik zocht naar een foto kwam ik deze apothekersweegschaal tegen. Deze kreeg ik van mijn lieve nicht uit Zeeland. Deze stond altijd in haar praktijk en nu bij mij in huis. Een zeer waardevol geschenk. Een balans, het in balans zijn, zo kenmerkend voor hoe ik me voel hier. Het is goed, het klopt, het is in orde en in evenwicht, vooral dat. Een prominente plek in ons mooie huis heeft deze weegschaal nu. En ik kijk er vaak naar. Het geeft aan, hoe ik ben, hoe ik me voel, en hoe ik in dit leven sta. Rustig en in balans. En jawel, vandaag krijg ik een vraag, van iemand die ik in een ver verleden heb mogen coachen, een prachtige jonge vrouw nog, of ik haar wil begeleiden bij haar kanker. Onvoorstelbaar, hoe de dingen zijn nu. Ik voel me vereerd, geraakt, maar ik realiseer me ook, dat het leven echt vandaag leven betekent. In het hier en nu. En in het hier en nu zal ik zijn en blijven, steeds maar weer. 

En ondertussen heb ik dit weekend telefoondienst voor de Uitvaartstichting. Zoeken we een nieuwe collega, omdat er iemand met pensioen gaat. En geniet ik van de mooie bloemen, bollen in de tuin. De tuin kleurt langzaam paars, blauw en geel. De bolletjes schieten open, en geleidelijk aan, krijg je weer dat spannende gevoel, van het ontluiken. Een nieuw voorjaar komt er aan, voorjaar 2021. Een jaar vol verrassingen en wendingen. Corona heeft impact op ons leven. De avondklok, maar 1 persoon op bezoek, mondkapjes, het went, maar wat zal het heerlijk zijn, als er een keer weer wat meer ruimte komt. Ruimte een begrip dat zo bij mij hoort. Ruimte om te leven, ruimte in mijn eigen comfortzone, ruimte om te kunnen beslissen wat ik wel of niet wil doen. 

Waarom ik nu juist deze foto hier plaats weet ik niet. Ik hou wel van dit soort beelden, als ik hier in de kerk ben, geniet ik ook van die prachtige beelden. Van die mooie kleuren, beetje vaal, beetje vaag. Grappig hoe ik hoop dat we straks in de Bosdrift ook ergens een keer een zo'n beeld kunnen krijgen. Zomaar als een soort symbool. Ik weet niet zo goed, waarom dit zo voelt, maar het voelt als een soort van zegening van boven. Een lijntje naar al die mensen, die me lief zijn en die niet meer hier zijn. Een gekke gewaarwording, dit zo te voelen. Op zaterdagochtend 27 februari 2021. Een engel doet me altijd denken aan Engel van Bezu...een man, die ik ooit mocht ontmoeten in het ziekenhuis. En toen ik daar zo zat met Engel, zijn vrouw, dochter en schoonzoon, toen vroeg hij of ik zijn uitvaart wilde begeleiden. Ik had het nog nooit gedaan. En nog steeds heeft hij een plekje in mijn hart. En als ik een mooi stuk hout zie, of een hertengewei dan denk ik aan hem. Aan Engel. En afgelopen week kreeg ik een mail van iemand, met een zakelijke context, en zijn voornaam is Engel. En weer kwam deze uitvaart bij me langs. Alsof hij me even op mijn schouder tikte. Zomaar, en me een glimlach schonk. Soms is dat het denk ik, dan tikt iemand je even aan. Om je eraan te herinneren, dat het leven een geschenk is. En dat je dit leven op een prachtige manier kunt uitpakken, door simpelweg te zijn. Door stil te zijn, door te genieten van het kleine, en ik glimlach. Want afgelopen week kreeg ik van en ondernemer, een pot vol paaseitjes. En Judith en Gert-Jan haalden voor mij alle witte eitjes eruit. Zo slecht en zo lekker. En in mijn bureaulade heb ik er nog een paar, voor zomaar een moment, een Nespresso met een wit eitje, het is zo ongekend lekker samen. En dus zit ik in mijn porto, in mijn caravan, zoals het ook wel genoemd wordt op de Zuiderhof, te genieten van dat moment. Die smeltende chocolade vermengd met een heerlijk kopje Nespresso. Het zijn de kleine dingen die het doen. Zong onze Willeke ooit. En juist die kleine dingen, die maken je zo rijk. Gisteren, veel te koud, in een polo met korte mouwen op een kussentje op de stoel, eventjes in de zon. Genieten. Simpelweg genieten, op vrijdagmiddag. Wat een rijkdom. 

En terwijl ik spreek over rijkdom, realiseer ik me zo, hoe betrekkelijk ons leven is. Hoe je leven, zomaar in één klap totaal anders kan zijn. Ik denk aan Jannie, en aan al die andere mensen, dichtbij of wat verder weg, voor wie het leven op geen enkele manier een rijkdom is nu. Ik voel verdriet en kracht en alles wat daarbij hoort. Ik voel me sterk en  in balans. En ik huil van binnen, juist voor al die mooie mensen, die nu zo worstelen, met die klote ziekte kanker. Of met iets anders, iets dat je totaal belemmert of lam legt, en ik weet, ik ben er voor je. Echt en oprecht. Met lange haren, dat wel, want mijn kapper kan me pas 17 maart knippen. Geeft niks, als een woesteling loop ik erbij, maar van binnen ben ik zacht en aangenaam. Geloof me, net als die witte chocolade die smelt door de Nespresso, ruwe bolster, blanke pit, haha. Ik lach er zelf om. Doe ik wel vaker....mooie dag, vol kracht. Ik denk aan je. 

zondag 21 februari 2021

Turangawaewae ofwel gegrond zijn

 Ja in Nieuw-Zeeland heeft een groepje wijnmakers zich 'turangawaewae' genoemd. Dit staat voor 'gegrond zijn' of 'een plek die je kracht geeft'. En jawel, daar ben ik in alle opzichten beland. Zowel hier in het prachtige Nieuw-Vossemeerse als in Hilversum. Ik ben gegrond. Ik ben op een plek terechtgekomen, waar ik voel dat ik kracht krijg, kracht heb, en vooral in mijn kracht sta. En op deze mooie plek in het Zuiden van het land, zo dicht bij mijn geboortegrond, heb ik net de lunchtafel gedekt in de tuin. Jawel buiten eten, het kan zomaar op 21 februari 2021.


De tuin, gisteren al mijn hortensia's teruggesnoeid en de grassen, de blauwe druifjes, de krokusjes, en de madeliefjes laten zich alweer zien. Een eerste mini narcis glimlacht je tegemoet. Ja glimlachen....en eigenlijk ben ik helemaal niet blij, want gisteren belde mijn vriendinnetje, die dit jaar al zo ongelooflijk veel pech heeft, en een nieuwe nekwervel heeft gekregen, zij heeft borstkanker, drie tumoren in haar borst. En toen ik ons telefoongesprek had afgerond, begon ik zomaar zachtjes te huilen. Weer die kanker, weer die ziekte, die al zoveel heeft verwoest. En deze vrouw, deze vriendin, daar hou ik zielsveel van. Al heel lang in mijn leven. We hebben zo ongekend veel gedeeld, gelachen en gehuild, in ons broek geplast van plezier, gefietst, gedanst, vul maar in...en nu is zij zo ziek. En als ik dan in stilte hier door mijn tuin loop, dan hoop ik, dat ik er voor haar mag zijn, zoals zij er voor mij was. Al die tijd dat ik ziek was. Intens, heftig en nog veel meer dan dat. En gelukkig dat ik nu zo 'gegrond' ben en zo sterk, want dan kan ik er goed voor haar zijn. Huilen, het heeft even geduurd, voordat ik huilde...ik huil niet zo vaak van buiten, van binnen wel. Soms om wat we met elkaar doen, of hoe we elkaar raken, door een zin, een woord, een opmerking. Is dat ouder worden, is dat meer kwetsbaar zijn, of is dat bewuster leven. Als ik een zin 'oordeel niet verwonder je' op schrijf en een collega lacht me hierom uit. Dan raakt dat me, want dit is wat we doen in het leven, elkaar veroordelen, elkaar afserveren soms. En dat is zo, waar ik niet meer voor sta of wil staan. Dus vanuit mijn kracht, ga ik het gesprek aan, en kijk ik niet meer toe. Benoem ik wat ik zie, of voel. Vanuit oprechtheid, of vanuit zorg. Omdat ik denk, dat we het met elkaar zo goed kunnen doen. Het 'naboarschap' uit Drenthe, probeer ik te vertalen naar Nieuw-Vossemeer. Hier is het ook al zo, alleen zonder veel woorden, zorg je voor de ander. Sta je gewoon klaar. Reik je elkaar de hand. En dat laatste dat zal ik doen, voor mijn vriendinnetje. Ik zal haar vasthouden, beschermen, haar tranen drogen en de mijne. Het doet pijn, het maakte dat ik gisteren heel verdrietig ging slapen. En het enorm benauwd kreeg zomaar een paar uur, ik was ziek, gewoon ziek. Ziek van de zorgen, van verdriet. En steeds weer realiseer ik me, dat ik nergens bang voor ben. Niet voor grote boze mensen, niet voor lelijke woorden, maar wel voor kanker. Kanker is mijn grootste angst in dit leven. Teveel mensen verloor ik aan deze ziekte. Zelf mocht ik het overwinnen, maar nog steeds is er ergens die angst, als ik een bultje voel, een klier, een plekje, en steeds weer ben ik opgelucht, als het niks blijkt te zijn. Dus voel ik mij die mazzelaar in het leven. Die hier straks buiten luncht, geniet van de bloemetjes die zich voorzichtig laten zien. De unieke plek in Nieuw-Vossemeer, ons Rijksmonument uit 1795 maar vooral het feit, dat we mogen leven. De beperkingen, de avondklok, die voel ik niet zo als ik hier ben. Ja een ding mis ik, eten op het terras bij het Wagenhuis. De gezelligheid, de saamhorigheid, het elkaar mogen ontmoeten. Een glas wijn zomaar ergens in Hilversum drinken, in een van die mooie horeca aangelegenheden. En gisteren las ik in de krant, dat Corona nooit meer zal verdwijnen. Het zal een soort van griep worden, waar velen last van kunnen krijgen, ieder jaar weer. Dus die griepprik, of Corona prik, die heb je nodig, jaarlijks denk ik. Maar als dan die mondkapjes weg mogen, ik je lach weer kan zien op je gezicht, of je mond die beweegt, dan ben ik nog meer gelukkig dan ik nu al ben. Maar ik heb geduld, ik zorg ervoor dat mijn tuin prachtig is deze zomer, en dan ben je welkom voor dat glas wijn, als het nog nergens zou mogen, dan is het hier. Maar diep van binnen hoop ik een feestje te mogen geven dit jaar, om alles te vieren, wat er te vieren valt. 15 jaar getrouwd, 62 jaar, al 2 jaar in Nieuw-Vossemeer, al 2 jaar bij de Uitvaartstichting, en hoe mooi zou het zijn, als ik dan mag vieren, dat Jannie er bij is. Het doet me denken aan toen zij 50 werd, en ik met mijn kale kop bij haar feestje was. En zij op een krukje klom en ging speechen en toen zij zei dat ze zo bang was geweest, dat ik haar 50e verjaardag niet meer zou kunnen meemaken, begon ik te huilen. En nu zal ik op een krukje klimmen en haar zeggen hoeveel ik van haar hou. En hoe blij ik ben, dat zij er nog is, nog bij mij, bij ons is. Mijn vriendinnetje, ik hou je vast...vanuit mijn Turangawaewae...vanuit mijn Nieuw-Vossemeerse plek, hou ik je vast, altijd...

zaterdag 30 januari 2021

Mijn zaterdagochtend.....


Een krantje, een kopje koffie, en de telefoon…

En vandaag is zo’n dag, buiten wordt het lekker koud, dat voelde ik al tijdens mijn rondje door de tuin, zonder jas. Ja nog kouder natuurlijk. Al heel vroeg uit bed gebeld, over een muziekinstallatie tijdens een plechtigheid. En alsof het zo moest zijn, tijdens mijn ‘weekenddienst’ blijft de telefoon gaan. Een boeking, een vraag, een bezoeker die onderweg is en de weg niet weet en ga zo maar door. Het is zaterdag, de laatste alweer van de maand januari 2021. Onze eerste maand zit erop dit jaar. En wat voor een maand. Druk, ingewikkeld en vol gedoe. Herrie, de kranten staan er vol van, forse kritiek op onze demissionaire ministers, een vaccinatie beleid, wat verwarrend is en traag gaat en een dichtgespijkerd Nederland. Ongekend, waar we in terecht zijn gekomen. En dan lees je zomaar een leuk berichtje, dat George Brassens, een chansonneur, zegt ‘de beste wijn is de wijn die je met een ander drinkt’. En zomaar kleurt dan mijn dag, alsof er een mooi zonnetje door de wolken breekt. Alsof er even niets anders is, dan gezelligheid en samenzijn, met mensen van wie je houdt. Want dat mooie glas wijn, dat verbindt. Leuk hoe afgelopen week een van onze uitvaartondernemers, mijn personeel op kantoor spontaan trakteerde op verse erwtensoep. Hele chique erwtensoep. En dit zijn ook van die ‘kleuringen’ aan je dag. Zomaar verrast worden, door iets spontaans. Of die mevrouw die aan mijn collega een mailtje stuurde ‘dat ze zich zo gehoord voelde’. En dit soort kleine dingen, maken het leven, te midden van al die zorgen rondom Covid-19, weer eventjes mooi. En hier thuis, staan de hyacinten en de tulpen vrolijk in vaasjes, in de tuin komen overal prachtige groene stengeltjes, blaadjes omhoog, en weet ik dat over twee maanden mijn tuin zo vriendelijk glimlacht naar me. En ook dat vooruitzicht maakt me gelukkig. Heel simpel gelukkig. En terwijl ik dit schrijf realiseer ik me, dat Corona gemaakt heeft, dat het weer die kleine dingen zijn, die het doen. Die kleine dingen, die een glimlach brengen op mijn gezicht of op jouw gezicht. Een mooie zin, een vriendelijk gebaar, een lach. Of zomaar dat gesprekje met die ander, of samen met mijn collega dat kopje koffie heel vroeg in de morgen in onze porto op de Zuiderhof.

Op zaterdag is de het lezen van de krant een ritueel, steeds weer geniet ik hiervan. Welnu, genieten is het eigenlijk niet, want de nieuwsberichten zijn niet erg optimistisch vind ik. Een vast onderdeel is altijd dat ik rouwadvertenties bekijk. Ik kijk naar leeftijden, maar ook naar woorden en teksten en dan zie ik deze…..‘Mijn streven was te leven vanuit nieuwsgierige verwondering’. Wat een mooie tekst….en mooi dat woord streven, want soms streef je ergens naar, en lukt het niet altijd…je doet stinkend je best en het gaat niet. Of je kunt het echt niet, ingewikkeld hoor, en dan is je streven mislukt…rouwadvertenties en uitvaarten geven me altijd zo’n mooi beeld van de mens van wie we afscheid nemen. Hoe hij of zij echt was. Prachtig….en dat is ook een levenskunst, om een afscheid zo vorm te geven, alsof je de mens om wie het gaat, weer even mag ervaren in alle fasen van zijn of haar leven. Dat je mag glimlachen, huilen, genieten en herdenken…mooi!

Voor vandaag wens ik jou een beetje levenskunst toe. Een beetje genieten van alles wat er is. Van een mooi gebaar, een groet, een glimlach, een stukje in de krant, of zomaar van dat eerste sneeuwklokje dat voorzichtig zijn kopje boven de aarde uitsteekt. Dat je aan iemand mag denken van wie je houdt, die er nog wel of niet meer is. Dat je een oude foto bekijkt en lacht, of huilt. Dat je wandelt door je leven, en stil staat bij waar het echt over gaat in dit leven. Dat je elkaar vasthoudt en dat je respecteert dat het is zoals het is. Dat je stopt met je verzet, met je gedonder, met het relschoppen en dat ook jij ervoor zorgt, dat het morgen misschien een klein beetje beter gaat. Doe je best, ik doe met je mee. Een fijn weekend gewenst, dag!