Een nieuw begin...in een nieuw jasje....


Leef! En geniet van het nu....en realiseer je wat een rijkdom dit is...zomaar mogen leven....




donderdag 27 oktober 2022

Op reis....


Vandaag maakte ik een mooie ochtendwandeling, langs het kanaal, in het ontwakende gebied achter ons dorpje Nieuw-Vossemeer. Met een Teun die snuffelt, zoekt naar vriendjes, die allemaal nog binnen zijn, gelukkig kon hij de schapen wat opjagen en verder was het stil, heel stil. En na zo'n wandeling, zo'n dikke anderhalf uur verlang ik naar koffie. Koffie en de stilte. En in die stilte ga ik altijd op reis. Mijn leven is een grote mooie reis...

In dit leven ben ik steeds weer op reis, op reis door mijn herinneringen, of ik reis over nieuwe, voor mij nog nooit begane wegen. Ik daal af, en stijg op. Ik ontmoet, maak contact en laat soms ook weer los. Zo is het ook met alle mensen om mij heen. Sommigen blijven en zijn er al heel lang, oude vriendschappen, mensen van de kleuterschool, of uit mijn jeugd. En soms, zo zeg ik wel eens 'reis je een poosje samen met iemand op'. Zo gaat dat met vrienden, collega's, vrijwilligers, bezoekers. Je omhelst, je begroet, je laat weer los en laat weer gaan. 

En soms krijg je een berichtje, van iemand met wie je ooit een stukje samen gereisd hebt. Hij of zij is overleden. Of hij of zij gaat verhuizen, naar een ander land, of hij of zij stopt ergens mee. En soms ben je zomaar heel intens geraakt, door het verlies, de pijn, het moeten loslaten. En soms klopt het. Dan is het goed zo. Dan mijmer je nog wat na. Dan glimlach je met alles wat in je is en sluit je een hoofdstuk af in je leven. 

En je reis gaat verder. Je trekt weer door. Op naar nieuwe streken, op naar nieuwe ontmoetingen. En bij mij werkt het altijd zo, dat ik hier heel goed in ben. Omdat mijn basis goed is. Omdat ik ben waar ik wil zijn. Omdat....ik hier thuis de rust kan vinden, om alles te laten landen. Samenkomen. Omdat ik simpelweg gelukkig ben. Soms lees je mails, berichten, die scherp zijn, die raken, die aantikken. En ook dat hoort bij die reis die je maakt. Hoe ga je daarmee om. Blijf je dichtbij je hart. Jezelf. Reizen, ons kind is op reis nu. Leuk vanmorgen had ik een facetime gesprekje met haar. Een blij, vrolijk mens. Heerlijk. Foto's van prachtige stranden, zeeën, luchten, kleuren, vrolijke mensen. Heerlijk. Soms is op reis zijn zo overweldigend mooi. En gek, naarmate ik ouder ben, en wat lijk ik op mijn vader, is mijn kleine reis zo hier en daar al groot genoeg. Ik hoef niet ver weg. Ik geniet van de eenvoud, de bloemen in de tuin, mijn reis en daarmee misschien ook mijn leven is kleiner aan het worden. 


Vanmorgen wandelde ik de tuin in en zag ik allerlei kleuren in de tuin. Paars, blauw, roze, de winde bloeit volop. Mooi, de herfstkleuren, oranje, geel, bruin, rood. Prachtig...als je het hebt over een kleine reis....

Gisteren was ik op reis in de wereld van het funeraire cultureel erfgoed, in Amersfoort. Een lezing over de Bosdrift en hoe we het doen daar, hoe zorgen we nu voor nieuw leven op deze unieke plek. Een wereld waar ik graag over vertel, omdat de geschiedenis het verhaal van deze plek, ook een soort van reis is. Een wandeling door de tijd. En de mensen die bij ons komen, maken de reis compleet. Voegen er hun verhaal aan toe. Maken het groter. En iedere keer als ik daar wandel, dan bedenk ik me wat er nog meer zou kunnen gaan gebeuren daar! 

En vanmorgen heel vroeg, liep ik hier. Met in het hoofd een enorme to do lijst. En ondertussen heel ontspannen. Nadenkend over wat komen gaat. Hoe mijn reis, onze reis door dit leven er de komende tijd uit zal gaan zien. Wat komt er allemaal nog.  Ik probeer bij veel dingen, niet al te ver vooruit te zien. Ik probeer rustig te zijn en te blijven. In situaties waar andere in paniek raken, ga ik handelen. Ik probeer zorgen niet groter te laten worden. Ik ben een optimist in veel dingen. Ik voel de rust, die maakt dat ik ga handelen als het heel ingewikkeld dreigt te gaan worden. En ik leef met de wetenschap dat er altijd een oplossing is. Dichtbij of ver weg. Ik geloof hier heel erg in.  

En vandaag brengt mijn reis me bij een van mijn meest favoriete zangers, Stef Bos. Een concert al vier keer verplaatst. Heerlijk, die man van het lijflied voor die vele vaders, ook de mijne 'Papa ik lijk steeds meer op jou' en ik hoop dat hij dit, maar ook al die andere prachtige liedjes vanavond zal zingen in Rotterdam. Ken je zijn lied 'geen ander'. Prachtig...'ik klom tot aan de poorten van de hemel, ik was verder weg dan ik ooit ben geweest' prachtig! Of hoe hoor jij zijn lied 'mooier met de tijd' zo knap, hoe deze man woorden kiest, teksten schrijft. En vanavond maak ik een reis door zijn muzikale leven, rij 3, samen met Annemarie, een rendez-vous in Rotterdam. En deze tekst 'mooier met de tijd' gaat over ouder worden, over het leven leven, prachtig. Je wordt mooier met de tijd, daarom hou ik zo van de rijpheid van dit leven.

Want ook het leven, wordt mooier met de tijd. Gek om dit te zeggen, terwijl de wereld erg onrustig is. Terwijl er veel dingen gebeuren, die niet fijn of uiterst onaangenaam zijn. Toch voelt mijn leven zo....mijn reis. 

5 opmerkingen:

Anoniem zei

Mooie woorden, op mijn lijf geschreven, ik ga in januari 2023 ook weer opnieuw op reis, Yarden/Dela verlaten, we zien wel wat de toekomst brengt, terwijl ik dit aan het typen ben, kijk ik naar buiten, met een heerlijk zelfgemaakte macchiato koffie, mijn tuin in naar de mooie kleuren en hoor de regen op mijn overkapping landen. Straks maar meer verder leren, een mooi startpunt voor mijn nieuwe reis in 2023. Het glas is altijd half vol. En geniet van Stef, wat een prachtige teksten heeft hij inderdaad. Liefs Anneke Vermeulen

Anoniem zei

Wat herkenbaar Anita! Met ons ene kind een aantal maanden op reis in Zuid-Amerika en het andere voor een aantal maanden in Afrika en Azië voelen wij ons zo rijk dat zij dit kunnen doen! En wat genieten wij op verre afstand mee van hun heerlijke avonturen. Terwijl ik zelf afscheid nam van een goede vriend waarmee ik een hele lange tijd heb meegelopen op zijn levensweg die niet altijd even makkelijk was en die ik eigenlijk helemaal niet los wilde laten. Niet los kón laten…. Mijn hart won het van mijn verstand en het is goed zo. Ik ga nog een stuk mee op zijn reis door het leven, waarbij het ongetwijfeld weer vallen en opstaan wordt…. maar ik ben dankbaar dat ik dit kan doen!

Anoniem zei

Het was niet de bedoeling deze reactie anoniem te plaatsen, Lex.

Aniet zei

Mooi Lex. Ja we zijn rijk, in zoveel opzichten. Geniet maar. Dank voor je mooie woorden.
Anita

Aniet zei

En Anneke, dank je wel voor je reactie. En het komt goed, geloof me, ik heb het zelf ook zo ervaren. En Yarden dragen we met ons mee. Daar hebben we een super tijd gehad. Met elkaar.
Anita